Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Το δράμα των πανελληνίων.


Του Πάνου Τσορμπατζόγλου, 22.5.2013
Μια βόλτα στα εξεταστικά κέντρα όπου η γενιά των αποφοίτων δοκιμάζεται καλούμενη βάναυσα, να απαντήσει σε ζητήματα που οι απαντήσεις, ατόφιες και συστηματοποιημένες, είναι θαμμένες κάπου στη χωματερή των τυποποιημένων γνώσεων τους, θα τους εντοπίσει.
Είναι οι γονείς των παιδιών που εξετάζονται.  Για το είδος και τον τρόπο των εξετάσεων δεν θα μιλήσουμε εδώ.  Ούτε και για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο περίγυρος, (σχολείο, δάσκαλοι, πολιτεία, κοινωνικές προκαταλήψεις και στερεότυπα), έχει ετοιμάσει τους νέους αυτούς πολίτες να διαβούν την πύλη της επαγγελματικής τους ζωής.  Βιασμένες ψυχούλες καλούνται, χειραγωγημένες αριστοτεχνικά οι περισσότερες, να συνταιριάσουν τα όνειρα τους στις φιλοδοξίες και «τα πρέπει» όλων εκείνων που αποφασίζουν «γι αυτούς χωρίς αυτούς».
Μεταξύ των οποίων την μεγαλύτερη ευθύνη έχουν οι γονείς.  Αυτοί που θα διακρίνει κανείς κρεμασμένους στα κάγκελα των σχολείων με αλλοιωμένα από την ένταση πρόσωπα, να μετρούν το χρόνο που τρέχει από τη στιγμή που τα «μωρά» τους πέρασαν την πόρτα του εξεταστικού κέντρου, συνταιριασμένος με το τρέξιμο του χτύπου της καρδιάς τους. 
Γιατί στη λέξη «ευθύνη» του γονιού η έννοια της αγάπης περισσεύει.  Μπορεί να έχει κάνει λάθος στις επιλογές του για το μέλλον που δρομολόγησε για το παιδί του.  Μπορεί η κατεστημένη πραγματικότητα να μην αποδέχεται την επιτυχία ως ήσσονος σημασίας ζητούμενο από ότι την ευτυχία.  Όμως όλη η αγωνία χρόνων, από τη στιγμή που ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής κάθε παιδί, συνυπάρχει στο χιλιάδες φορές κατατιθέμενο «θέλω το καλύτερο για το παιδί μου» που κοινότοπα επαναλαμβάνουν.  Και γι αυτό οι δαπάνες, πάντα μεγαλύτερες από αυτές που αντέχει ο προϋπολογισμός της οικογένειας, οι κόποι και ο αγώνας για το κάτι παραπάνω, το άγχος που κρύβεται αλλά (ή ίσως και γι αυτό), συχνά, τσακίζει νεύρα και υγεία, είναι καταστάσεις που δεν εκτιμώνται στο μέτρο που θεωρούνται αυτονόητες.
Όχι ότι της μητέρας που κλαίει όταν το βλαστάρι της έχει χαθεί στην πόρτα του σχολείου όπου οι εξετάσεις, δεν της έχει ξανατύχει.  Ίσα-ίσα άπειρες φορές.  Στα καλά και στα κακά.  Όμως σήμερα είναι κόσμος γύρω της και τη βλέπει.  Και νοιώθει άβολα για την αδυναμία της.  Μέχρι που ανακαλύπτει ότι και ο κύριος παραδίπλα έχει βουρκώσει. 
«Έχω πάρει δέκα μέρες άδεια για να τον βοηθήσω τις τελευταίες μέρες», της λέει για να διασκεδάσει την εντύπωση.  «Είμαστε διαβασμένοι», συνεχίζει «αλλά το πρωί ο καημενούλης έκανε εμετό πριν ξεκινήσουμε.  Ευτυχώς που δεν κατάλαβε ότι κι εγώ, πριν από αυτόν, έκανα το ίδιο.  Ελπίζω να τα πάμε καλά».  Το πρώτο πληθυντικό, δηλωτικό της συμμετοχής και της ευθύνης δεν ξενίζει κανέναν.

«Η Παναγιά να δώσει…», αποκρίνεται η κυρία με το χαρτομάντιλο που σκουπίζει τα δάκρυα και απορεί με τον εαυτό της για την ευχή-προσευχή καθώς δεν ανήκει στους ιδιαίτερα θρησκευόμενους.
Μια παρέα από γονείς σχηματίζεται πίσω από τα κάγκελα της αυλής, κάτω απ’ το δέντρο του πεζοδρομίου που τους σκιάζει.  Κουβεντιάζουν όλοι μαζί, χωρίς σειρά και συνέπεια, συχνά χωρίς να ακούει ο ένας τον άλλο.  Θα μείνουν εκεί μέχρι το τέλος της δοκιμασίας.  Στη διάστημα αυτό οι περισσότεροι δεν θα το κουνήσουν ανεξάρτητα από τις ανάγκες τους.  Έως ότου, αγκαλιά με τα «μωρά» τους που τέλειωσαν, θα ξεκινήσουν για το σπίτι εκτονώνοντας την αγωνία και την πίεση τους με τη συζήτηση για τα θέματα και τις απαντήσεις.  Μέχρι μεθαύριο που το έργο θα ξαναπαιχτεί.  Ένα δράμα σε επανάληψη. 

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Τι να σου πω, Αριστερέ Ψάλτη; Σε θεωρούσα και σοβαρό. Κάτι άλλο πιο κοινότοπο δεν βρήκες;

Ανώνυμος είπε...

1.Πληρης αλλαγη της α βαθμιας, β βαθμιας εκπαιδευσης , εισαγωγικων,…, με στοχο οι μαθητες να διδασκονται πως να μαθαινουν νεες γνωσεις (τα εχω ξαναγραψει σε αλλες αναρτησεις) με στοχο απο την “καλυτερη εκπαιδευση για ολους” προς ” την καλυτερη εκπαιδευση που ταιριαζει στον καθενα”.

2. Δεν καταλαβαινω γιατι οι βαθμοι στο λυκειο να να ειναι 16 εως 20 και τα πρωτα σημαδια αποτυχιας να φαινονται στην βαθμολογια των εισαγωγικων εξετασεων.
Το 1973 οι 5 πρωτοι των 4 υψηλοβαθμων σχολων του ΕΜΠ ελαβαν με αριστα το 20 :
απο 18.77 εως 15.77, αρα αυστηρη βαθμολογια σημαινει δημοκρατια. Η βαθμολογηση στο γυμνασιο και λυκειο καθως και στις εισαγωγικες με θεματα κλιμακωτης δυσκολιας , οπως αυτες που γνωρισα το 1973να ειναι αυστηρη αλλα δικαιη, απο 11 εως 17 (18 σε εξαιρετικες περιπτωσεις)

3. Σε σχολές υψηλού επιπέδου το ποσοστο να είναι μικρότερο και από το 15%. Αυτος ειναι ο στοχος, λογω υπερ-κορεσμου (4-πλασιων μηχανικων, γιατρων, οικονομολογων, δικηγορων, κ.λ.π.). Διαφορετικα δαπανουνται 12.000 ευρω το ετος για να στειλουμε γιατρους, μηχανικους και αλλες ειδικοτητες στο εξωτερικο για εργασια.


4. Και εμεις στα φροντιστηρια …μαθαιναμε συνταγες, μεθοδους κ.λ.π. και μπορει να ερχοταν ενας επαρχιωτης απο το πουθενα που διαβαζε Αποστολ και Ιησουιτες και να εγραφε πολυ καλυτερα απο μας.

Αφώτιστος Φιλέλλην

Ανώνυμος είπε...

Συμπληρωματικα ξεδιπλωνω τις αποψεις μου στο λινκιο του τελους του σχολιου μου αυτου.

“Απριλίου 17, 2012 στις 11:16 πμ
Αφώτιστος Φιλέλλην

“Στην Ελλάδα επιμένουμε ακόμη, για το πολυπόθητο πτυχίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ένα όνειρο ζωής, που έχει μεταβληθεί σε πρακτικό εφιάλτη, μετά την αποφοίτηση, που μένεις χωρίς δουλειά, με το «χαρτί» στο χέρι.”

Ενα ονειρο ζωης που βασιζεται σε λανθασμενες/υπερβολικες αλλα τελικα ματαιωμενες προσδοκιες , ακομη και εναντια στους νομους της φυσης (δηλ. οτι οι ανθρωπινες ικανοτητες διαφοροποιουνται κατα πολυ και ακολουθουν γενικα την κανονικη κατανομη).

Ειναι γνωστος ο υπερκορεσμος πτυχιουχων, ακομη και στις περιζητητες σχολες (εως και τετραπλασιασμος), σε σχεση με τις αναγκες της χωρας, προ της οικονομικης κρισης.

Τολμω να ονομασω αυτην την κριση ως κριση στρεβλης βασικης εκπαιδευσης και μαζικοτατων σπουδων στην τριτοβαθμια εκπαιδευση, με παραλληλη κατεδαφιση της ποιοτητας στην επαγγελματικη μεταλυκειακη εκπαιδευση.

“Στοιχεία του ΟΟΣΑ, εξάλλου, δείχνουν ότι στην Ελλάδα (ηλικίες 25- 64) απασχολείται το 70,1% των πτυχιούχων και στην Ιταλία το 72,6%, όταν στη Γαλλία το ποσοστό αυτό φτάνει το 85,1%, στη Γερμανία το 85,7%, στο Βέλγιο το 83,7%, στην Ολλανδία το 81,1%, στη Βρετανία το 82,2% και στην Ισπανία το 78,4%.”

http://www.24h.gr/section/kosmos/egkataleipoun-tis-spoudes-neoi-stin-ellada-kai-tin-italia

Προσφατα, βλεποντας ενα αφιερωμα στην Ρουμανια * της ΕΤ3, διαπιστωσα οτι πολλα ελληνοπουλα σπουδαζουν ιατρικη και φαρμακευτικη στην Timisoara*. Μαλιστα σε ενα τμημα 60 φοιτητων οι 30 ηταν ελληνες.Για τους φοιτητες φαρμακευτικης υποθετω οτι οι περισσοτεροι ηταν παιδια φαρμακοποιων που θα διαδεχθουν την οικογενειακη επιχειρηση.

Οποτε, επειδη αναλογα ισχυουν και για τα παιδια μηχανικων, το προβλημα του επαγγελματικου νεποτισμου θα επιδεινωνεται με την διανυομενη δεκαετη (;) κριση.

Εχει επελθει το τελος της ευρειας κοινωνικης κινητικοτητας της περιοδου 1960-2000 μεσω ανωτατων σπουδων.

“Μερικες σκεψεις για το εκπαιδευτικο πριογραμματης της α’- και β’-βάθμιας εκπαίδευσης και τις εισαγωγικες εξετασεις” ειχα γραψει στο
http://panosz.wordpress.com/2012/03/31/sxoliasths-krisi-1/“


Αφώτιστος Φιλέλλην

Ανώνυμος είπε...

Το εχω ξαναγραψει “η διεθνης ταση εχει μεταβληθει ι απο την υψηλοτερη δυνατη εκπαιδευση για ολους στην βελτιστη για τον καθενα”, ασχετα απο οικογενειακες/κοινωνικες φαντασιωσεις/αυταπατες.

Ας ξεπερασουμε το συνδρομο 1 σουβλατζιδικο στην πλατεια τον επομενο χρονο αλλα 3 ξεφυτρωνουν, ενω στο τελος 2 φυτοζωουν και 2 κλεινουν..

Μαΐου 13, 2013 στις 12:41 πμ

Αφώτιστος Φιλέλλην

Εργασιο-φοβια και οχι τεχνοφοβια εχουν οι νεοι Ελληνες

“Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013
Επιστολή δύο αγροτικών συνεταιρισμών φράουλας της Μανωλάδας
Με αφορμή το χθεσινό θλιβερό περιστατικό που αφορά συγκεκριμένη Γεωργική Εκμετάλλευση και όχι το σύνολο των παραγωγών φράουλας,

… Εργάζονται 6 ώρες, λαμβάνουν 23-25 ευρώ και τα χρήματα αυτά τα προωθούν στη χώρα. Παράλληλα, είναι πρακτικά αδύνατο οι υπάρχουσες υποδομές των τοπικών χωριών, να φιλοξενήσουν όλους αυτούς τους ανθρώπους, των οποίων η εργασία είναι πολύτιμη, δεδομένου πως κανείς Έλληνας δεν επιθυμεί την εργασία του ως εργάτης γης. …”http://leftliberalantithesis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_18.html?showComment=1369143533732#c2550890581498661045

Διαβασα καλα “κανείς Έλληνας δεν επιθυμεί την εργασία του ως εργάτης γης”!!!

Και πριν 40 ετη τι ηταν ο Ελληνας στην επαρχια, αγροτης και κτηνοτροφος.

Θα λεγα να ξεκινησω απο τους νεους/νεες του νομου Ηλειας, αλλα επειδη η δουλεια ειναι ντροπη και η χειρανακτικη εργασια στην γη ειναι η απολυτη ντροπη στον νομο, μου ηλθε μια ….φαεινη ιδεα.

Τα αρχοσχολα φραπεδοπαιδα (vitelloni)των καφετεριων ολης της πελοπονησου (ενδεχομενως και της Αιτωλοακαρνανιας λογω γεφυρας) που κανουν οτι σπουδαζουν σε χαμηλοβαθμα “Α”ΤΕΙ και ΑΕΙ θα κληθουν να εργασθουν με 25 ευρω μεροκαματα /6 ωρες ημερησιως σε διαφορετικο νομο, ενδεχομενως με ελαφρα μεταμφιεση μην λαχει και τους δει κανενα γωνστο ματι.

Οποτε με τον τροπο αυτο θα μαζευτουν τα πορτοκαλια του Αργους, τα αμαζευτα επι σειρα ετων λεμονια του ν.Κορινθου , οι ελιες Καλαμων και Ζαχαρως και φυσικα οι φραουλες Μανωλαδας.

Τα 12.000 στρεμματα φραουλας θα γινουν σε 5 ετη 120.000 στρεμματα οπου θα εργαζονται 100.000 νεοι/νεες της Πελοπονησου, μαζι με τους συμπαθεις Μπαγκλαντεζους θα πραγματοποιουνται 10.000.000 ημερομισθια δηλ. η αξια εργατικων θα ανελθει σε 250.000.0000 ευρω και η αξια του προϊοντος σε 900 εκατ. ευρω!!!!

Αν αυτος δεν ειναι αγροτικος και γενικοτερα αναπτυξιακος θριαμβος της Πελοπονησου, πως μπορει να χαρακτηρισθει;

Αφωτιστος Φιλελλην

ΥΓ Δεν εχουν συμπεριληφθει εισοδηματα απο συλλογη πορτοκαλιων, λεμονιων και ελιων

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες