Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Για την πολυπολιτισμικότητα και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη


Της Βάσως Κιντή, www.metarithmisi.gr

Υπήρξα φίλη του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και συνοδοιπόρος του απότο 1981 και γράφω αυτό το μικρό σχόλιο με ένα αίσθημα καθήκοντος - για να τον υπερασπιστώ. Η θέση ότι το κείμενο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη για την πολυπολιτισμικότητα λέει το ίδιο πράγμα με το γνωστό κείμενο του Θάνου Τζήμερου (ΘΤ) που κυκλοφορεί από χτες, προσβάλλει τη μνήμη και το έργο του. Το κείμενο του ΜΠ υπερασπίζεται ρητά την πολυπολιτισμικότητα(είναι δηλαδή φιλελεύθερο και αντι-ουσιοκρατικό) και θέτει προς συζήτηση κρίσιμα θέματα που απασχολούν τις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες (τη μαντήλα στα σχολεία, την κλειτοριδεκτομή, τη λογοκρισία). Γράφει ρητά ότι τα θέματα αυτά δεν είναι απλά και ξέροντας τον Μιχάλη είμαι σίγουρη ότι ανά πάσα στιγμή θα ήταν έτοιμος να συζητήσει και να ακούσει  όλων των ειδών τα επιχειρήματα. Π.χ., ότι ενώ από τη μια έχουμε επιφυλάξεις για το κατά πόσον είναι σωστό με τη δήλωση ενός πατέρα να εξαιρείται το παιδί από μαθήματα καταργώντας το curriculum του σχολείου, από την άλλη εδώ στην Ελλάδα θέλουμε να εξαιρούνται τα παιδιά από τα Θρησκευτικά χωρίς κατ’ ανάγκην να είναι άλλου θρησκεύματος –με απλή δήλωση μη επιθυμίας του γονέα. Δηλαδή η εξαίρεση στα θρησκευτικά δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην κατάργηση του προγράμματος ενός σχολείου.

Οταν και τα γραπτά πετούν...

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή
Κ​​ουίζ: Ποιος πολιτικός έχει γράψει τα παρακάτω; «Στο πολιτικό πεδίο, το μέλλον της χώρας θα κριθεί αν αναδειχθούν ηγεσίες με κύρος και βούληση να συγκρουστούν ευθέως με τις κακοδαιμονίες μας... Χωρίς τη συντριβή των δυνάμεων της καθήλωσης και της οπισθοδρόμησης, η χώρα δύσκολα θα απεγκλωβιστεί. Είναι αλήθεια ότι η τριετία 2009-2012 έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθούν νέοι πολιτικοί με δυνατότητες διαχείρισης μειζόνων κρίσεων. Κι αυτό θα έπρεπε να οδηγήσει εκ των πραγμάτων στην περιθωριοποίηση του πολιτικού, που μόνα του εφόδια ήταν η δημαγωγία και η δεξιότητα στη διανομή των κρατικών λάφυρων μετά τις εκλογικές νίκες. Ομως αυτοί οι πολιτικοί (με δυνατότητες διαχείρισης μειζόνων κρίσεων) είναι λίγοι σε κάθε κυβέρνηση. Οι περισσότεροι προσπαθούν απλώς να κερδίσουν χρόνο». Ο πολιτικός που θέλει τη «συντριβή των δυνάμεων της καθήλωσης και της οπισθοδρόμησης» είναι ο υπουργός που αύξησε τις αργίες στα σχολεία, εκείνες που περιέκοψε ο προκάτοχός του. Οχι μόνο πήγε μια βδομάδα πίσω το άνοιγμα των σχολείων τον Σεπτέμβριο, αλλά επανέφερε τον εκκλησιασμό άνευ μαθήματος στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Ο συγγραφέας που ήλπιζε «στην περιθωριοποίηση του πολιτικού, που μόνα του εφόδια ήταν η δημαγωγία» είναι ο υπουργός που επανέφερε τον θεσμό των μετεγγραφών στα ΑΕΙ παρά τον κώδωνα κινδύνου που κρούουν οι ηγεσίες των πανεπιστημίων και ΤΕΙ Αθήνας, Θεσσαλονίκης.

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Η σοσιαλδημοκρατία στο μικροσκόπιο

Του Δημήτρη Σωτηρόπουλου, ΒΗΜΑ
 Σέρι Μπέρμαν
Το πρωτείο της πολιτικής
Η σοσιαλδημοκρατία και η Ευρώπη του 20ού αιώνα.

Μτφρ. Ελένη Αστερίου.
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης,

Η Σέρι Μπέρμαν, καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, περιγράφει τη γέννηση και την εξέλιξη της σοσιαλ-δημοκρατικής ιδεολογίας και των ετερόκλητων πολιτικών κινημάτων που συνδέθηκαν με αυτήν
Ποιος κέρδισε στη μάχη των πολιτικών ιδεολογιών του 20ού αιώνα; Αμέσως μετά το 1989 πολλοί, ακολουθώντας τον Φουκουγιάμα, θα απαντούσαν ότι κέρδισε ο φιλελευθερισμός με τη μορφή της φιλελεύθερης δημοκρατίας και της ελεύθερης αγοράς. Σήμερα, δεδομένης της πιο πρόσφατης οικονομικής κρίσης, μερικοί θα απαντούσαν ότι κέρδισε ο μαρξισμός γιατί αυτός έχει διαγνώσει καλύτερα τα επαναλαμβανόμενα προβλήματα του καπιταλισμού. Η Σέρι Μπέρμαν, καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης και διαυγής ιστορικός των πολιτικών ιδεών, ισχυρίζεται ότι τη μάχη των ιδεολογιών κέρδισε η σοσιαλδημοκρατία. Αν φαίνεται στις αρχές του 21ου αιώνα ότι η σοσιαλδημοκρατία έχει φθίνει, πάλι αυτή θα δώσει τη λύση, με την παγκόσμια πολιτική ρύθμιση του καπιταλισμού.
Πρώτα η πολιτική
Στο καλομεταφρασμένο αυτό βιβλίο μαθαίνουμε ότι ως «πρωτείο της πολιτικής» νοείται η ανάγκη η πολιτική να κατευθύνει την οικονομία της αγοράς στο πλαίσιο του κράτους-έθνους, διατηρώντας παράλληλα τη δημοκρατία και την κοινωνική σταθερότητα μέσω του περιορισμού των βλαβερών συνεπειών της οικονομίας της αγοράς.

4 μεγάλες αλήθειες στην «Αυγή»


Του Σπύρου Βλέτσα, Athnes Voice

Mε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και συχνά με έκπληξη αντιμετωπίστηκε στο χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ένα κείμενο με τίτλο «Αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, αλλιώς τελειώσαμε οριστικά...» που δημοσιεύτηκε στις 18-7 στην εφημερίδα «Αυγή» Ο συντάκτης του κειμένου, που υπογράφει με το ψευδώνυμο Μακμάκ, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε τέσσερις αλήθειες οι οποίες θα έπρεπε να είναι αυτονόητες, αλλά δυστυχώς δεν είναι:
1. Ο καπιταλισμός δεν είναι σε κάθε χώρα ακριβώς ίδιος. Οι ολιγάρχες και το διεφθαρμένο πελατειακό κράτος που βλέπουμε στην Ελλάδα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας στον ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο.
2. Αντίθετα με ό,τι κάποιοι εσφαλμένα νομίζουν, ο κοινωνικός πλούτος και η ευημερία οφείλονται στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και όχι στην κατανάλωσή τους. Σε συνθήκες μάλιστα αδυναμίας δανεισμού όπως τώρα, ο πλούτος που θα καταναλώνεται θα είναι περίπου ίδιος με αυτόν που παράγεται, είτε μας αρέσει είτε όχι.
3. Ο δημόσιος τομέας παράγει και αυτός πλούτο εκτός από τον ιδιωτικό. Παράγει πλούτο, όχι βέβαια επειδή οι δημόσιοι υπάλληλοι ξοδεύουν τον μισθό τους στα μαγαζιά, αλλά στον βαθμό που παρέχει υποστηρικτικές υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο. Το πελατειακό κράτος και οι αργομισθίες δεν παράγουν πλούτο, αλλά αφαιρούν.

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Τα όμορφα μνημόνια όμορφα σκίζονται



Το editorial του νέου τεύχους #46 του Books' Journal, Αύγουστος 2014, που κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και στα περίπτερα.
Μετην επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, σύμπασα η πολιτική τάξη αποφάσισε να γίνει αυτό που διακαώς επιθυμούσε από μιας αρχής: αντιμνημονιακιά! Ζούμε έναν παραλογισμό: οι κυβερνητικοί εταίροι τρέχουν να σκίσουν αυτοί τα μνημόνια προλαβαίνοντας τον Τσίπρα στη γωνία και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδεχθεί πλήρως την επιτυχία του πρωτογενούς και προσπαθεί να πλασαρισθεί ως καλύτερος διαχειριστής. Όλες οι πλευρές σχεδιάζουν τη διαχείριση επί των ερειπίων. Το ακατανόητο εν προκειμένω είναι πως, ένθεν και ένθεν της διαχωριστικής του μνημονιασμού, θεωρείται αυτονόητη η άμεση και δραματική απομείωση του χρέους. Οπότε όλα είναι μια χαρά: βγήκαμε στις αγορές και μπορούμε να δανειζόμαστε α λα Παπαθανασίου, οι δανειστές θα μας κάνουν όλα τα χατίρια (ως ηθική ανταμοιβή κατά τους μεν, επειδή πλανάται το φάσμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς κατά τους δε) και, άρα, γυρνάμε χωρίς πρόβλημα στο 2008. Στο πλαίσιο αυτό όλοι οι καλοί χωράνε: Λοβέρδοι, Ντινόπουλοι, Φωτόπουλοι, Μπαλασόπουλοι.Αυτό που επιμελώς αποκρύπτεται είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση να δοθεί από τους δανειστές οριστική λύση στο πρόβλημα του χρέους, εάν πρώτα δεν είναι απολύτως σαφές πως η Ελλάδα μπορεί να εξυπηρετήσει τη λύση. Η κουβέντα γίνεται για ένα μικρό, βραχυπρόθεσμο χρηματοδοτικό κενό. Με λίγο τράβηγμα στα stress tests των τραπεζών, λίγο δανεισμό (ακριβό σε σχέση με τα τροϊκανά δάνεια), λίγη πολιτική διαχείριση, καθαρίσαμε. Σκίζουμε και τα μνημόνια. Πλην όμως, στη γωνία περιμένουν 53 δισεκατομμύρια ευρώ διακρατικών δανείων του πρώτου μνημονίου, κι άλλα 25 δισεκατομμύρια ευρώ των δανείων ΔΝΤ και των ομολόγων των κεντρικών τραπεζών. Χωρίς πολιτική συμφωνία με 17 κυβερνήσεις (και ισάριθμα Κοινοβούλια), με τη Λαγκάρντ και με τον Ντράγκι, δεν γίνεται τίποτε! 

Υπηρετώντας μια άλλη «κοινή λογική»

 
Του Ανδρέα Πανταζόπουλου, ΒΗΜΑ
Αν κανείς δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να διαγράψει τη μεταπολιτευτική κληρονομιά από την άποψη της δημοκρατίας, των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών, της ανόδου του επιπέδου διαβίωσης, τελικά, του εκσυγχρονισμού και της φιλελευθεροποίησης των θεσμών, οφείλει, παρ' όλα αυτά, ιδιαίτερα μετά την τελευταία τετραετία της πρωτοφανούς κρίσης, να αναρωτηθεί για την ποιότητα και την προοπτική αυτής της εμπειρίας.   Είναι προφανές ότι ο ιδρυτικός μύθος της Μεταπολίτευσης, η κυρίαρχη ιδεολογία της, η «κοινή λογική» της, η οποία θα μπορούσε να συνοψισθεί στο ότι όλα πρέπει να γίνονται προς όφελος «του λαού και του έθνους», ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη διαιώνιση των θεσμικών και πολιτικών στρεβλώσεων που οδήγησαν στη σημερινή κρίση. Η «κάθετη ένταξη των μαζών» στην πολιτική, με βασικό όχημα το πρωτο-μεταπολιτευτικό εθνικο-λαϊκιστικό ΠαΣοΚ, εμπόδισε την ανάδυση μιας προοδευτικής κοινωνίας των πολιτών, τροφοδότησε τον κορπορατισμό και τον κρατισμό και σφυρηλάτησε την εικόνα μιας εσωστρεφούς εθνικο-λαϊκής ταυτότητας της οποίας οι φορείς, αναλόγως της συγκυρίας, μεταμορφώνονταν από «θύματα» σε αντιστασιακούς «ήρωες». Η συμβολική αναπαράσταση του κοινωνικού δεσμού μέσα από μια αυτο-θυματοποιημένη και αντιστασιακή ταυτοχρόνως κοινότητα δέσμευσε την πρωτόβουλη δημιουργικότητα των ατόμων, ναρκοθέτησε την κοινωνική ευθύνη και «υποχρέωσε» τις πολιτικές ελίτ να γίνουν εξάρτημα της «κοινωνίας».     

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ

  Της Αγγελικής Σπανού, www.metarithmisi.gr
Το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ είναι διπλό: Οχι μόνο εξακολουθεί να φοβίζει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ως πολιτική δύναμη μη συμβατή με τους κανόνες και το πλαίσιο που ισχύουν έναντι όλων των κρατών-μελών και ειδικά έναντι των υπερχρεωμένων. Το σημαντικότερο είναι η δογματική επιμονή του στο απλοϊκό δίλημμα μνημόνιο/αντιμνημόνιο το οποίο ξεπερνιέται από τις εξελίξεις. Δεν είναι ότι η κρίση τελειώνει, κάθε άλλο, είναι όμως ότι αλλάζει μορφή και περιεχόμενο ο τρόπος διαχείρισής της. Επομένως, δεν μπορεί παρά να προσεγγίζεται στο εξής με νέα εργαλεία ανάλυσης και νέα επιχειρηματολογία. Δεν σημαίνουν όλα αυτά ότι η κυβέρνηση τα παίρνει όλα, σημαίνουν όμως ότι η αξιωματική αντιπολίτευση εκτίθεται και θα δυσκολευτεί περισσότερο από όσο αν είχε επεξεργαστεί ένα πειστικό και ρεαλιστικό κυβερνητικό σχέδιο, αντιπαραθέτοντας στο σημερινό σύστημα εξουσίας το ηθικό πλεονέκτημα - αν το έχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυσε στην απλοϊκή σκέψη: Η κυβέρνηση της Αριστεράς θα διώξει την Τρόικα, θα σκίσει τα μνημόνια, και η ζωή μας θα αλλάξει προς το καλύτερο. Δεν διάλεξε τον δύσκολο δρόμο που έχει και βαρύ αξιακό φορτίο.

ΡΕΜΟ ΜΠΟΝΤΕΪ Πώς μοιράζονται τα κοινά αγαθά;

Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Ιταλός φιλόσοφος Ρέμο Μποντέι έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής (Κέμπριτζ, Οτάβα, Νέα Υόρκη, Τορόντο κ.α.). Σήμερα διδάσκει στο UCLA του Λος Αντζελες. Το ακόλουθο άρθρο του δημοσιεύτηκε στην ιταλική εφημερίδα «Il Sole 24 Ore»:
 Σε ποιο βαθμό είναι ρεαλιστικά εφικτό να μοιραζόμαστε τα αγαθά που –από ηθική άποψη– θα έπρεπε να ανήκουν σε όλους; Στην πραγματικότητα, ένα είδος φυσικής κληρωτίδας έχει μοιράσει τα δώρα της γης (γονιμότητα του εδάφους, πόσιμο νερό, ορυκτό πλούτο) με τρόπο τυχαίο σε σχέση με τους κατοίκους των διάφορων περιοχών. Υπάρχουν εκείνοι, οι πιο τυχεροί, που τα κατέχουν και τα έχουν οικειοποιηθεί και εκείνοι, οι λιγότερο τυχεροί, που τα διαθέτουν σε ανεπαρκή βαθμό ή και τα στερούνται εντελώς: οι κάτοικοι αφιλόξενων ή ερημικών ζωνών, εκείνοι που δεν έχουν πόρους στο υπέδαφός τους ή τους έχουν απαλλοτριώσει άλλοι. Ατομα και λαοί πάντοτε πάλευαν για την επιβίωσή τους και για τον σχετικό έλεγχο των πόρων και τα σύνορα έχουν χαραχτεί ως επί το πλείστον από πολέμους. Ακόμη και σήμερα, σε μια ιστορική φάση στην οποία η κατανάλωση ενέργειας που προέρχεται από το πετρέλαιο ή από το ουράνιο είναι πελώρια, η οικονομία και η πολιτική κυριαρχούνται από την ανάγκη να εξασφαλίζουν, συχνά με τη βία ή με την πανουργία, όχι μόνον αυτά τα αγαθά αλλά και άλλα, που είναι όλο και περισσότερο αναγκαία για την υψηλή τεχνολογία.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Είναι το 1981 τομή για την πορεία της χώρας προς τη χρεοκοπία;

Του Νίκου Μαραντζίδη, Καθημερινή
Την προηγούμενη Κυριακή («Καθημερινή» 20-7-2014) ο Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με το οποίο άσκησε κριτική στη διαδομένη αντίληψη πως το «ΠΑΣΟΚ φταίει για όλα», ειδικότερα για τη χρεοκοπία και την κρίση χρέους. Βασική του θέση είναι πως, αν και το ΠΑΣΟΚ ευθύνεται για το διογκωμένο κράτος της δεκαετίας του ’80, το βασικό θέμα της χώρας δεν βρίσκεται εκεί καθώς και άλλα ευρωπαϊκά κράτη αντιμετώπισαν παρόμοια ζητήματα και τα έλυσαν. Το βασικό πρόβλημα είναι το συγκεντρωτικό και πατερναλιστικό κράτος, που όμως δεν είναι εφεύρεση του ΠΑΣΟΚ. Αυτό συγκροτήθηκε εν προκειμένω την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας και ενισχύθηκε ιδιαίτερα στα μετεμφυλιακά χρόνια, ακριβώς γιατί όχι μόνο εξυπηρετούσε τις πελατειακές ανάγκες των πατρώνων (πολιτικό προσωπικό), αλλά κυρίως επειδή μπορούσε να εγγυηθεί πως δεν θα είχαν πρόσβαση στο Δημόσιο οι «δεύτερης κατηγορίας» αριστεροί πολίτες. Ουσιαστικά, η επιχειρηματολογία του Μανδραβέλη μεταφέρει τη συζήτηση από το μέγεθος του κράτους (για το οποίο όλοι συμφωνούμε πως οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ στη διόγκωσή του είναι τερατώδεις) στην κομματοκεντρική και συγκεντρωτική φυσιογνωμία του, για την οποία οι Ελληνες σοσιαλιστές δεν φέρουν την κύρια ευθύνη. Οπως εύστοχα γράφει, «η πρόσληψη Πρασίνων ως αντιστάθμισμα στην κυριαρχία των Βένετων δεν απαντούσε στις ανάγκες του σύγχρονου Δημοσίου, αλλά σάμπως απαντούσε η διάρθρωση του Δημοσίου με τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων μετά τον Εμφύλιο;».

Αξιολόγηση: Η διοίκηση και το ποσοστό

 Του Ευθύμη Δημόπουλου, www.metarithmisi.gr
Οι θέσεις των πολιτικών κομμάτων και των πολιτευτών που εναντιώνονται στην αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων διατυπώνονται αποκλειστικά με αντιθετικούς συνδέσμους. «Ναι, εμείς θέλουμε την αξιολόγηση, βεβαίως η αξιολόγηση είναι απαραίτητη αλλά..., όμως..., μα..., ωστόσο..., κτλ. κτλ.». Επειδή δεν τολμούν να αρνηθούν ευθέως την αξιολόγηση (ως καταστατικό όρο της δημοκρατίας και κάθε δημόσιας λειτουργίας) επιδιώκουν είτε να απενεργοποιήσουν κάθε ουσιαστική της διάσταση είτε να την παραπέμψουν για άλλη μια φορά στις καλένδες. Εναντίον της αξιολόγησης ακούγονται οι συνηθισμένες συνδικαλιστικές κορώνες της απόλυτης άρνησης (π.χ. η αξιολόγηση αποδομεί το κράτος) που μοναδικό σκοπό έχουν τη διατήρηση συντεχνιακών κεκτημένων. Με τις δυνάμεις αυτές δεν υπάρχουν περιθώρια διαλόγου. Όμως, κατά του νομοσχεδίου διατυπώνονται και βάσιμες ενστάσεις. Είναι κυρίως δύο και αξίζει να τις εξετάσουμε.
Ένσταση πρώτη. «Η διοίκηση του δημοσίου είναι κομματοκρατούμενη, αναξιοκρατική και δεν μπορεί να εγγυηθεί την αξιολόγηση. Οι υπάλληλοι δεν την εμπιστεύονται. Πρέπει πρώτα να αλλάξει η διοίκηση και μετά να προχωρήσουμε σε αξιολόγηση του υφιστάμενου προσωπικού».
Σε μεγάλο βαθμό και παρά τις λαμπρές εξαιρέσεις, έτσι έχουν τα πράγματα. Οι διευθύνσεις του δημοσίου προέρχονται κυρίως από κομματικά δίκτυα.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Οι υβριστές του Διαδικτύου

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Είμαστε πλέον σχεδόν στον Αύγουστο και δυστυχώς ή ευτυχώς υπάρχουν ακόμη πολιτικές ειδήσεις. Αυτή η περίοδος όμως έχει μια ιδιαιτερότητα. Διασπά τη μονοτονία της ολότητας του χρόνου. Το καλοκαίρι έχει μια ξεχωριστή χάρη, όχι μόνο γιατί είναι το διάστημα της όποιας ξεκούρασης, αλλά και γιατί ο εξωτερικός κόσμος διασπάται σε φαινομενικά ασύνδετα πράγματα. Η καταπιεστική ολότητα του χρόνου θρυμματίζεται. Ο διασπασμένος χρόνος προσδίδει στο άτομο μια αίσθηση, έστω και προσωρινή, απελευθέρωσης από την καταπίεση του πραγματικού ολικού χρόνου. Οι δραστηριότητες των ανθρώπων αποκτούν μια πιο αυτόνομη ύπαρξη, γιʼ αυτό και επιτρέπουν όχι απλώς τη χαλαρότητα αλλά και την αισθητική απόλαυσή τους. αφορά κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Και την αρθρογραφία. Αυτή, απελευθερωμένη από την καταπίεση του συγκεκριμένου αιτήματος της καταγραφής της επικαιρότητας, αισθάνεται ελεύθερη να αυτοσχεδιάζει, χωρίς να ρισκάρει να της αποδοθεί η μομφή του ανεπίκαιρου. Επομένως δεν είναι τυχαίο ότι η αρθρογραφία στο και για το Διαδίκτυο ως χώρο ελευθερίας αυξάνεται την καλοκαιρινή περίοδο. Ας δούμε αυτή την ελευθερία σε σχέση με την εικόνα της κοινωνίας των κολλητών στο Διαδίκτυο.

Μάτια ερμητικά κλειστά

Του Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr
Πριν από αρκετό καιρό, τον Μάρτιο, έγινε στο μέγαρο Μαξίμου σύσκεψη με τη συμμετοχή του τότε υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, του ενοίκου του μεγάρου πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, στελεχών των ταμείων των δημοσιογράφων και εκπροσώπων των εκδοτών. Εκεί, σχεδόν με ύφος υπερυπουργού οι εκπρόσωποι των εκδοτών ζήτησαν τον λόγο από τον τότε υπουργό των Οικονομικών κ. Στουρνάρα για το γεγονός ότι το αγγελιόσημο ήταν μεταξύ των ρυθμίσεων για τις «κρατήσεις υπέρ τρίτων», η κατάργηση των οποίων αποτελούσε θέμα συζήτησης ακόμα με την τρόικα. Με άλλα λόγια, η τρόικα είχε ζητήσει εδώ και πολύ καιρό να καταργηθεί το αγγελιόσημο, όπως και όλες οι άλλες κρατήσεις υπέρ τρίτων, ως προαπαιτούμενο για να απελευθερωθεί η δόση. Ο Στουρνάρας προσπάθησε και το θέμα έφυγε από την αντζέντα. Τώρα όμως επανέρχεται. Φυσικά οι εκδότες και τα μέσα που ελέγχουν θα αναφερθούν διεξοδικά στις διάφορες στρεβλώσεις που εμποδίζουν τον ανταγωνισμό, αλλά όταν φτάσουν στις πομπές τις δικές τους, και δικές μας (η ΕΣΗΕΑ συντάσσεται πλήρως υπέρ του δικαιώματος των δημοσιογράφων να πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία την ασφαλιστική τους εισφορά) θα το κάνουν «μόκο».

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Μια συζήτηση για τα όρια

Του Περικλή Δημητρολόπουλου, ΝΕΑ
Μπορεί να φανταστεί κανείς τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ να βγαίνει από το Προεδρικό Μέγαρο μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να δηλώνει ότι «δεν μπορούμε να μένουμε αδιάφοροι απέναντι στη νέα γενοκτονία του κράτους της Κίνας εις βάρος του λαού του Θιβέτ», όπως έκανε πολύ σωστά ο Δημήτρης Κουτσούμπας μετά τη συνάντησή του με τον Κάρολο Παπούλια για να καταγγείλει το Ισραήλ; Εξέδωσαν ποτέ οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωση στην οποία διαπίστωναν ότι «η συνεχιζόμενη σφαγή των αμάχων στην Τσετσενία αποτελεί ένα ανεξίτηλο στίγμα στην ιστορία του κράτους της Ρωσίας», όπως αναφέρουν στην ανακοίνωση που εξέδωσαν χθες για το Παλαιστινιακό; Γιατί ενώ χαρακτηρίζουν δικαίως «έγκλημα κατά του δικαίου και της ηθικής» αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα, δεν έτυχαν ανάλογων χαρακτηρισμών η σφαγή στο Σουδάν σήμερα και στη Σρεμπρένιτσα παλαιότερα; Και γιατί δεν οργάνωσε ποτέ κανένα κόμμα διαδήλωση για τη Συρία όταν το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ σκότωνε αμάχους που διεκδικούσαν την ελευθερία τους και βασάνιζε αγρίως παιδιά;

Ο κίνδυνος του ισλαμισμού



 Του Σταύρου Τζίμα, Καθημερινή
Ωσπου να σκοτωθούν στη Συρία μερικοί Αλβανοί, πολεμώντας στο πλευρό των εξτρεμιστών ισλαμιστών, η εικόνα για τους συμπαγείς μουσουλμανικούς πληθυσμούς στα Βαλκάνια ήταν αυτή των ήρεμων κοινωνιών που βλέπουν το μέλλον τους σε μια δημοκρατική Ευρώπη, με τα έθνη και τις θρησκείες να πορεύονται ειρηνικά. Οι αποκαλύψεις για στρατολογίες τζιχαντιστών και προσηλυτισμό, στον οποίο επιδίδονται όλο και περισσότεροι σκληροπυρηνικοί ιμάμηδες στα τζαμιά, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη ροή «ιερού χρήματος» από αραβικές χώρες και την Τουρκία, «χτύπησαν καμπανάκι». Η «τζιχάντ» διάβηκε τη Μεσόγειο και εισχωρεί, με οργανωμένη επιχείρηση ριζοσπαστικοποίησης του ήπιου και κοσμοπολίτικου Ισλάμ σε Αλβανία, ΠΓΔΜ, Κόσοβο, Σερβία, Βοσνία, αυξάνοντας την ανησυχία στις πολιτικές, θρησκευτικές, πνευματικές ελίτ αλλά και στη Δύση. Την πιο ακραία έκφρασή της αποτελούν οι «στρατιώτες του Αλλάχ», οι φανατικοί δηλαδή πιστοί που ζώνονται τα όπλα και σπεύδουν να πολεμήσουν στη Συρία και στο Ιράκ για την ίδρυση χαλιφάτου, πρώτα εκεί και μετά, όπως διακηρύσσουν, στην Ευρώπη. Ομως το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό. Η απειλή του θρησκευτικού διχασμού πλανάται πάνω από τα Δυτικά Βαλκάνια. Σε βάθος χρόνου ο κίνδυνος να διαταραχθούν οι υφιστάμενες -και ευαίσθητες- ισορροπίες, όπως αυτές διαμορφώθηκαν με τη λήξη των πολέμων και την εθνικ (ιστικ)ή χειραφέτηση των λαών, δεν πρέπει να αγνοηθεί, προειδοποιούν οι ειδικοί.

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Ο 40άρης της Κεντροαριστεράς

 Της Αγγελικής Σπανού, www.metarithmisi.gr
Είναι μία από τις δημοφιλέστερες συζητήσεις στις συνάξεις για την ανασυγκρότηση του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Αν υπήρχε ο Έλληνας Ρέντσι, τότε θα ήταν όλα εύκολα και απλά, θα δημιουργούνταν μια μεγάλη κεντροαριστερά, που θα κυριαρχούσε πολιτικά και θα άφηνε πίσω της τη σημερινή εικόνα του κατακερματισμού και της αποστασιοποίησης. Θα ήταν πραγματικά ιδανικό: Αν υπήρχε ένας νέος, ωραίος, με ισχυρή πολιτική σκέψη, σπουδαία συγκρότηση, επικοινωνιακό ταλέντο, ηγετικά χαρίσματα και λοιπά και λοιπά, τότε οπωσδήποτε θα συγκέντρωνε την αποδοχή ακόμη και εκείνων που ονειρεύονται για τον εαυτό τους τον αρχηγικό ρόλο, γιατί κάποιος που φαίνεται ότι μπορεί να φέρει εκλογικές νίκες συσπειρώνει. Αλλά, αν υπάρχει, πώς θα βρεθεί; Θα ψαχτούν τα βιογραφικά πανεπιστημιακών και άλλων επιστημόνων με περγαμηνές μεταξύ 40 και 45 χρόνων; Θα γίνει η αναζήτηση μέσω fb με βάση τα πολιτικά σχόλια σε συνδυασμό με την ηλικία που φαίνεται στο προφίλ του χρήστη; Μήπως πάλι θα αξιοποιηθεί η κομματική δεξαμενή, για να βρεθεί ένα στέλεχος που βγήκε από τον κομματικό σωλήνα αλλά μπορεί να πλασαριστεί ως νέο και άφθαρτο πρόσωπο λόγω ηλικίας;
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες