Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Έτσι κάπως, «σοβαρά» και «ψεκασμένα», πορευτήκαμε τα 5 χρόνια.

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Όλες οι προσπάθειες «κεϊνσιανών» και «ψεκασμένων» ήταν να μην αλλάξει τίποτα. Να βρούμε άλλους ενόχους, να κάνουμε «αντίσταση», καθυστερήσεις, για να προστατεύσουμε το σύστημα που μας βόλεψε τόσα χρόνια. Ενώ ξέραμε από τη δεκαετία του ’90, τουλάχιστον, ότι πρέπει να τα αλλάξουμε όλα. Όχι γιατί μας το ζητάνε οι δανειστές, ούτε τα μνημόνια, ούτε γιατί χρεοκοπήσαμε. Έπρεπε να αλλάξουμε αυτό το μοντέλο όχι μόνο γιατί ξέρουμε ότι δεν είναι βιώσιμο. Αλλά και για έναν ακόμα λόγο, που όλοι αποσιωπούν. Έπρεπε να το αλλάξουμε γιατί είναι κοινωνικά άδικο. Οι επιδοτήσεις στις χρεοκοπημένες κρατικές ζάχαρες είναι άδικες. Οι πρόωρες συντάξεις είναι άδικες. Οι αθρόες μονιμοποιήσεις είναι άδικες. Τα κλειστά επαγγέλματα είναι άδικα. Τα «ευγενή» ταμεία είναι άδικα. Τα προνόμια και τα «κεκτημένα» είναι άδικα. Κάποιοι άλλοι τα πληρώνουν. Ας μη μιλήσει λοιπόν ξανά κανείς για «ανθρωπιστική κρίση». 200 εκατομμύρια για τη φτώχεια, 30 εκ. για την ΕΒΖ και 30 για τον ΠΑΟΚ…
Καλά ρε φίλε, μου λέει, σωστά είναι αυτά, αλλά παρ’ όλα αυτά, όλες οι μειώσεις μισθών και συντάξεων και οι φόροι, λεφτά δεν είναι; Δεν φεύγουν από τις τσέπες μας, δεν πάνε κάπου, στους ξένους, τους δανειστές μας; Δεν τα ’χουμε για να μας τα πάρουν, ποτέ δεν τα είχαμε, δανεικά ήταν και τώρα δεν μας τα δανείζει κανείς. Το 2009, 30 δις το χρόνο χρειαζόμασταν για συντάξεις, τα μισά περίπου τα έβαζε το κράτος. Τόσα χρειαζόμαστε και το 2015. Τότε το κράτος δανειζόταν και τα έβαζε. Το 2015 δεν μας δανείζει κανείς γι’ αυτό πληρώνουμε έκτακτες εισφορές, γι’ αυτό πληρώνουμε Ένφια, αυξήσεις ΦΠΑ, περισσότερους φόρους. Έχουμε μείνει και κοιταζόμαστε άναυδοι, αυτός γιατί καταλαβαίνει ότι δεν το έχει σκεφτεί καν, εγώ γιατί καταλαβαίνω ότι θα φτάσουμε στην καταστροφή και θα ξαφνιαστούμε κιόλας. Έχουν περάσει 5 χρόνια και η ελληνική κοινωνία δεν έχει καταλάβει ακόμα τι της συμβαίνει. Ή δεν θέλει να καταλάβει.

Από το βρώμικο '89 στο καθαρό '15

 Του Ανδρέα Πετρουλάκη, www.protagon.gr
 Η απόφαση για εξεταστική επιτροπή είναι, πολιτικά, διπλά ανήθικη. Πρώτον γιατί ποινικοποιεί την πολιτική επαναφέροντας στην ημερήσια διάταξη αμιγώς πολιτικές επιλογές που έχουν κριθεί σε τρεις εκλογές (όπως πρέπει να συμβαίνει πάντα με τις πολιτικές επιλογές) με προφανή σκοπό τον αποπροσανατολισμό των ψηφοφόρων στην πορεία προς το 3ο, παρενδεδυμένο, Μνημόνιο και δεύτερον γιατί απαλλάσσει εκ προοιμίου τον βασικό ένοχο. Την Κυβέρνηση Καραμανλή η οποία διπλασίασε το δημοσιονομικό έλλειμμα και πρόσθεσε στο δημόσιο χρέος 120 δισ. σε μία πενταετία, αποκοιμίζοντας ταυτοχρόνως τους πολίτες ότι η Οικονομία της χώρας είναι θωρακισμένη. Σαν να δικάζεις τους λεμβούχους  γιατί φούνταραν τις βάρκες, αθωώνοντας εκ των προτέρων τον καπετάνιο (που εγκατέλειψε πρώτος το πλοίο που βούλιαζε).
Η προηγούμενη φορά που είχαμε συνεργασία αριστεράς-δεξιάς έμεινε στην πολιτική ιστορία του τόπου ως βρώμικο ‘89 γιατί κάθισε στο σκαμνί τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τώρα προφανώς ζούμε το καθαρό ‘15 και ο στόχος είναι να καθίσει στο σκαμνί ο γιος του. Τότε βασικός κατήγορος ήταν ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Σήμερα η κόρη του. Η τωρινή συνεργασία του ανδρωμένου πια κόμματος της αριστεράς με τη δεξιά έχει επίσημη και υπόγεια εκδοχή. Η επίσημη είναι ασφαλώς η κυβερνητική σύμπραξη με τους ΑΝΕΛ που μας έχει απασχολήσει διεξοδικά και θα μας απασχολήσει και δικαστικά, αλλά περισσότερο ενδιαφέρον σήμερα έχει η ανεπίσημη. Το όχημα Καραμανλή, δηλαδή, που χρησιμοποιεί ο Αλέξης Τσίπρας για να διεμβολίσει το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Ο διχασμός πάνω απ’ όλα!

 Του Κώστα Ρεσβάνη, www.protagon.gr
Ούτε οι συγκυβερνήτες Τσίπρας-Καμμένος νομίζω ότι πιστεύουν πως η σύσταση της Εξεταστικής Επιτροπής για το Μνημόνιο θα έχει κάποιο αποτέλεσμα. Δεν γίνεται να υπάρξουμε η μόνη χώρα πολιτισμένου κράτους που θα ποινικοποιήσει τις ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ πράξεις κυβερνήσεων. Ναι, αλλά τότε γιατί δημιουργούν αυτό το σκηνικό τη στιγμή που η χώρα κρέμεται από μια κλωστή; Η πρώτη -σωστή- απάντηση είναι ο αποπροσανατολισμός. Ήδη όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται με αυτό το θέμα, παραμερίζεται προσωρινά η επικίνδυνη και αλλοπρόσαλλη πολιτική της συγκυβέρνησης, η κοστοβόρα αδυναμία ομοφωνίας μεταξύ των υπουργών της, περνάνε σε δεύτερο πλάνο οι αντικοινοβουλευτικές πρακτικές της Κωνσταντοπούλου και υποδεικνύονται οι μόνοι ένοχοι: Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς και Βενιζέλος. Είναι ταυτόχρονα ευδιάκριτη η υποκρισία αυτής της κίνησης. Στη συνεδρίαση της Ολομέλειας του Κοινοβουλίου, ο Τσίπρας ζήτησε δυο τρεις φορές τη στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης , δύο από τα οποία έχουν συμπτωματικά αρχηγούς από αυτούς που έστειλε μετά από λίγες ώρες στην Εξεταστική!  Χθεσινοί παράκλητοι, σημερινοί καταδικαστέοι. Η υποκρισία εμπεριέχει και το ενσυνείδητο ψεύδος, γεγονός που αποτυπώθηκε στη διαφορετική γλώσσα που χρησιμοποιεί, μία για τους ιθαγενείς, άλλη για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Υποκρισία απολύτως ευδιάκριτη είναι και η εξαίρεση από την κλήση στην Εξεταστική Επιτροπή, του συνομιλητή του εδώ και καιρό Κώστα Καραμανλή και βασικού υπεύθυνου για την πτώση της χώρας με τα ψεύτικα ελλείμματα, τους εκατοντάδες  χιλιάδες διορισμούς του Προκόπη Παυλόπουλου κ.α. Στόχος του εδώ η αποδυνάμωση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η χαμένη τιμή της εργασίας

Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος
Πριν από μερικές εβδομάδες οι οικονομικές σελίδες των εφημερίδων πρόβαλαν με έντονη νοσταλγική διάθεση την επανεκκίνηση της παραγωγής ηλεκτρικών συσκευών μιας παλαιάς φημισμένης ελληνικής μάρκας. Σε κάποια γωνιά όμως των ρεπορτάζ αναφέρονταν ότι η παραγωγή των συσκευών της γνωστής μάρκας θα γίνεται στην Πολωνία. Η Ελλάδα μόνον θα εισάγει και θα καταναλώνει. Το ίδιο γίνεται βέβαια και με τις διεθνείς μάρκες του ίδιου κλάδου. Μια περιδιάβαση στα σχετικά εγχώρια καταστήματα αρκεί για να διαπιστωθεί ότι οι πιο πολλές συσκευές παράγονται οπουδήποτε αλλού εκτός από την Ελλάδα. Το φαινόμενο αυτό όμως δεν αφορά μόνο τα προϊόντα κάποιας τεχνολογίας αλλά το σύνολο σχεδόν των αγαθών, ακόμα και εκείνων που ήταν κάποτε παραδοσιακά ελληνικά. Στα ράφια των σούπερ-μάρκετ υπάρχουν κάστανα από τη Γαλλία και? λεμόνια από το Ισραήλ. Δημοσιεύθηκε δε ότι ακόμα και το ελληνικό σουβλάκι δεν είναι ελληνικό αλλά ποσοτικά κατά τα δύο τρίτα περίπου εισαγόμενο, όπως και ένα υψηλότατο ποσοστό των υπόλοιπων κρεάτων που καταναλώνονται στη χώρα. Οι δημοσιεύσεις αυτές και οι εμπειρικές παρατηρήσεις υποδεικνύουν την αιτία της μεγάλης εγχώριας κρίσης και ταυτόχρονα την αδυναμία εξόδου της οικονομίας και της κοινωνίας από αυτήν. Απουσιάζει εκκωφαντικά η παραγωγή εμπορευμάτων τόσο ως αξιών χρήσης όσο και ως αξιών ανταλλαγής. Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι μόνο οικονομικό αλλά και πολιτισμικό.

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Καμμένη γη

 Της Άγγελικής Σπανού, Athens Voice
Είναι αδιανόητο να κάνει ένας πολιτικός αρχηγός και υπουργός αγωγή κατά αρθρογράφου γιατί θεωρεί προσβλητική για την προσωπικότητά του την κριτική που του ασκήθηκε. Μπορεί να απαντήσει δημόσια, γραπτά ή προφορικά, έχει πολλούς τρόπους να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αν θεωρεί ότι αδικείται, και τη δυνατότητα να ακουστεί. Η διεκδίκηση 1 εκ. ευρώ, όπως συμβαίνει με την υπόθεση Καμμένου κατά Πετρουλάκη, δείχνει πρόθεση εξόντωσης και γι’ αυτό είναι τρομακτική. Είναι ασύλληπτο ότι το Μέγαρο Μαξίμου δεν έχει πάρει θέση για μια τόσο σοβαρή εξέλιξη που αγγίζει τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτισμού. Είναι παράξενο, και αναπάντεχο, ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν δώσει μάχες για την προστασία της ελευθερίας της έκφρασης τώρα σιωπούν. Και είναι απογοητευτικές διάφορες συζητήσεις που γίνονται χαμηλόφωνα με «ναι μεν αλλά», που σχετικοποιούν δηλαδή το δικαίωμα στην άποψη και αναζητούν προθέσεις πίσω από τα κείμενα για να δικαιολογήσουν λίγο ή περισσότερο την επιθετική αγανάκτηση του πολιτικού προσώπου και την ανοχή των συμμάχων του. Έχουμε μπερδευτεί. Και πρέπει να αναρωτηθούμε αν σεβόμαστε απόλυτα την ελευθερία της έκφρασης ή ανάλογα με τα υποκείμενα, το θέμα και την περίσταση. Αν μας προκαλεί την ίδια φρίκη η αγωγή κατά του Πετρουλάκη με εκείνη που θα μας προκαλούσε κάποια ανάλογη σε βάρος άλλου με εντελώς διαφορετικές απόψεις από τις δικές μας, κάποιου που αντιπαθούμε, κάποιου που βρίσκεται απέναντί μας. Πρέπει να ξαναθυμηθούμε τις βασικές κατακτήσεις του Διαφωτισμού και να αναρωτηθούμε αν υπάρχει καλή και κακή λογοκρισία, αν δηλαδή στην πραγματικότητα αποδεχόμαστε περιορισμούς, συχνά και αυτοπεριορισμούς, αν η στάση μας τελικά καθορίζεται ανάλογα με το ποιος είναι ο κρίνων και ποιος ο κρινόμενος, όχι στη βάση αδιαπραγμάτευτων αρχών.

Αντιμέτωποι με τη φτώχεια

 Επιμέλεια Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών
Η Ντονατέλα ντι Τσέζαρε είναι καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης. Το ακόλουθο κείμενό της δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο «Il Rasoio di Occam».
Η έκρηξη της φτώχειας στην πλούσια Δύση μάς υποχρεώνει να ξανασκεφτούμε ένα φαινόμενο που έμοιαζε εκτοπισμένο στο παρελθόν και στις περιφέρειες του κόσμου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν κυριαρχήσει μέχρι τώρα η αναστάτωση, η αγανάκτηση και η παραίτηση. Και έχει ακουστεί ξανά το μήνυμα: «Η φτώχεια μάς απελευθερώνει». Λες και στον φιλόσοφο δεν απομένει, μπροστά στη φτώχεια των άλλων, παρά μόνο να τη συμμεριστεί, αναγορεύοντάς την σε υπόδειγμα ζωής. Κατανοούμε βέβαια την ανάγκη η δημόσια ζωή να μην ταπεινώνει ακόμα περισσότερο εκείνον που είναι φτωχός.
Ο αναίσχυντος πλούτος έχει στους καιρούς μας μια θλιβερή όψη. Δεν πρέπει όμως να εξυψώνουμε ηθικά τη φτώχεια, για να απαλύνουμε τον πόνο του φτωχού. Οποιος είναι φτωχός υφίσταται μια στέρηση που δεν μπορεί κατά κανέναν τρόπο να δικαιολογηθεί –ούτε ως θεία βούληση, ούτε ως φυσική καταστροφή, ούτε, πολύ λιγότερο, ως αναπόφευκτη έκβαση της Ιστορίας. Ακριβώς επειδή δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, απαιτεί δικαιοσύνη. Η φτώχεια συνδέεται με τη σκλαβιά και όχι με την ελευθερία. Και είναι επομένως ένα από τα χειρότερα δεινά. Γιατί ο φτωχός καταπιέζεται από την έλλειψη, είναι δέσμιος του χρέους, είναι ο σκλάβος. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στην αρχαιότητα.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Η χορογραφία μιας «σκληρής διαπραγμάτευσης»


 Του Γιώργου Παγουλάτου, Καθημερινή
Αφοσιωμένοι στον ανταρτοπόλεμο με τους εταίρους και τους «θεσμούς» («θα τους πολεμήσουμε στις αίθουσες, στους διαδρόμους και στα πάρκινγκ των ξενοδοχείων» – Ουίνστον Τσώρτσιλ) χάσαμε μια εξέλιξη των τελευταίων μηνών. Η κρίση της Ευρωζώνης δεν είναι πια κρίση του Νότου. Είναι ξανά κρίση της Ελλάδας. Είμαστε εκεί όπου ξεκινήσαμε. Σε καθαρά αναλυτικό επίπεδο, τρεις δρόμοι υπάρχουν στην Ευρωζώνη: (α) πλήρης οικονομική ενοποίηση στο ευρώ, (β) εθνική προσαρμογή με εσωτερική υποτίμηση, (γ) έξοδος από το ευρώ. Ο πρώτος δρόμος είναι επιθυμητός αλλά προς το παρόν ανέφικτος. Ο δεύτερος είναι εφικτός αλλά οδυνηρός. Ο τρίτος είναι καταστροφικός. Τον τρίτο δρόμο απεύχεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, άρα δεν θα ασχοληθούμε. Αλλωστε τον έχει περιγράψει στο παρελθόν και ο σημερινός υπουργός Οικονομικών: «Σε είκοσι λεπτά θα είχαν στεγνώσει όλα τα ΑΤΜ -οι ουρές στις τράπεζες θα ήταν  ατελείωτες και μετά από μία ώρα οι τράπεζες θα κατέβαζαν τα ρολά - η οικονομία θα κατέρρεε - η ΕΚΤ θα απέσυρε την υποστήριξη και οι τράπεζες δεν θα ξανάνοιγαν τις πόρτες τους - η φτώχεια θα εισέβαλε στο 80% των νοικοκυριών - το ρολόι θα γύρναγε πίσω πολλές δεκαετίες». Κάτι που δεν πρέπει να συμβεί, και κανείς δεν θέλει να συμβεί, δεν υπάρχει λόγος να συμβεί. Εκτός εάν η αποτυχία χειρισμών είναι παροιμιώδης. Εχουμε δει τους χειρισμούς, οπότε ας έχουμε το νου μας. Ομως η ουσία είναι αλλού. Η Ευρώπη δεν οικοδομήθηκε στη βάση «καθαρών» αναλυτικών επιλογών. Το ευρώ φτιάχτηκε ως ένα work in progress. Η πραγματικότητα της νομισματικής ένωσης, και οι κρίσεις της, θα οδηγούσαν σταδιακά στην οικονομική ενοποίηση. Η συζήτηση της εξόδου είναι σαν να προσπαθείς να ανοίξεις την πόρτα του αεροπλάνου εν πτήσει για να κατεβείς.

H Eυρώπη του κ. Αλέξη Τσίπρα


 Του Νίκου Αλιβιζάτου, Καθημερινή
Ελλείψει συνεπώς σοβαρών στηριγμάτων στους ευρωπαϊκούς λαούς διερωτάται κανείς ποιος, πέρα από μας τους ίδιους, μπορεί να πείσει τους εταίρους μας να αλλάξουν στάση. Διότι θα ήταν ντροπή να στηριχθούμε γι’ αυτό σε πολιτικούς όπως η κ. Λεπέν ή ο κ. Φάρατζ. Αν δεν το συνειδητοποιήσουμε εγκαίρως, πολύ φοβούμαι ότι, όπως ακριβώς συνέβη το 1945, θα φάμε το κεφάλι μας. Οσο για το 1981, που κάτι μου λέει ότι βρίσκεται βαθιά χαραγμένο στο υποσυνείδητο του πρωθυπουργού, θυμίζω μόνο ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου πέτυχε τα ολοκληρωμένα μεσογειακά προγράμματα σε μιαν εποχή όπου οι αριθμοί ευημερούσαν, ενώ στο πηδάλιο της Γαλλίας βρισκόταν ο Φρ. Μιτεράν και της Ισπανίας ο Φ. Γκονζάλες.
Στην πολυσχολιασμένη ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, την περασμένη Τετάρτη, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε την ευκαιρία, με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, να διακηρύξει καθαρότερα από ποτέ άλλοτε την προσήλωσή του στην Ευρώπη. Η επανάσταση του 1821, «κορυφαία ευρωπαϊκή στιγμή της νεότερης Ελλάδας», σύμφωνα με τον Σπύρο Ασδραχά, στον οποίο ο πρωθυπουργός παρέπεμψε, επανέφερε πράγματι την Ελλάδα στην Ευρώπη. Εκτοτε, όπως είπε, «λόγω θέσης, ιστορίας, συγκυριών και κοινωνικών διεργασιών», η χώρα μας βρέθηκε να επηρεάζει περισσότερο απ’ όσο θα υπολόγιζε κανείς από το μέγεθός της τα πράγματα της Γηραιάς Hπείρου. Εκτός από τον αγώνα της ανεξαρτησίας (1821-1830), που ταρακούνησε τη συντηρητική Ευρώπη της Παλινόρθωσης, το ίδιο έκανε στον 20ό αιώνα και η περίοδος της Εθνικής Αντίστασης (1941-1944).

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Ξεπερνά τα Όρια της Άγνοιας Κινδύνου!

Του Μιχάλη Ιγνατίου.
 Η πορεία βλακώδους καταστροφής
Το σκηνικό το οποίο πορεύεται η χώρα τις τελευταίες ημέρες έχει ξεπεράσει τα όρια της άγνοιας κινδύνου από την παρούσα κυβέρνηση και έχει εισέλθει σε μια πορεία βλακώδους καταστροφής. Οι παλινωδίες που βασίζονται στην ανώριμη και ουτοπική στρατηγική της εσκεμμένης ασάφειας από την ελληνική κυβέρνηση, έναντι των εταίρων, έχει στην κυριολεξία κονιορτοποιήσει το οποιοδήποτε ψήγμα αξιοπιστίας είχε καταφέρει η χώρα και ο λαός της, με αβάστακτες θυσίες να ανακτήσουν τα τελευταία χρόνια. Η καταστροφή έχει βάλει ήδη το ένα της πόδι μέσα από την πόρτα και βρίσκεται πλέον σε πορεία ολοκληρωτικής εισόδου. Μιλώντας κανείς με σοβαρά πρόσωπα διεθνώς λαμβάνει μηνύματα και πληροφορίες που προκαλούν απλά ανατριχίλα. Σε μια από τις σημαντικότερες κοιτίδες της διεθνούς οικονομίας τη Νέα Υόρκη, σοβαροί οικονομικοί παράγοντες είναι πλέον πεπεισμένοι ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι μια ομάδα ακραίων αριστερών που οδηγούν με ταχύτατους ρυθμούς τη χώρα στα βράχια. Αυτή τη στιγμή έχουν στρέψει όλη τους την προσοχή στο τι θα πράξει η ελληνική κυβέρνηση στις 9 Απριλίου όταν θα πρέπει να ικανοποιήσουν πέρα από τις μεγάλες εσωτερικές ανάγκες, τη δόση ύψους 448 εκατομμυρίων ευρώ προς το ΔΝΤ. Ηγετικά στελέχη του τραπεζικού συστήματος στο εσωτερικό της χώρας έχουν αρχίσει να μιλούν ανοικτά για στόχο της κυβέρνησης, με πολιτική συμφωνία (κάτι που δεν θα ενεργοποιήσει τις ρήτρες του αγγλικού δικαίου) να γίνει ένα γενναίο κούρεμα (200 Δις) και έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Επίσης, ανώτερα στελέχη Συστημικής Τράπεζας, εκπέμπουν SOS και μετ’ επιτάσεως σημειώνουν ότι έχει στεγνώσει η αγορά από ρευστό και δεν υπάρχει τίποτα.

Η αναπόφευκτη ρήξη

 Του Μάνου Ματσαγγάνη
Εάν κρίνω από όσα βλέπω, και από όσα γράφουν άνθρωποι που εκτιμώ, ο κύβος έχει πλέον ριφθεί. Η ρήξη με τους Ευρωπαίους εταίρους μας φαίνεται σχεδόν αναπόφευκτη. Η ευρωπαϊκή βοήθεια στην Ελλάδα - η οποία στην αρχή δόθηκε κυρίως από ίδιο συμφέρον (δηλ. για να σωθούν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες που τόσο βλακωδώς μας είχαν δανείσει τόσο πολύ χρήμα τόσο εύκολα), και μετά συνέχισε να μας προσφέρεται λίγο από κεκτημένη ταχύτητα, λίγο από σύνεση, λίγο από αλληλεγγύη - φαίνεται όλο και περισσότερο άσκοπη στα μάτια των Ευρωπαίων πολιτικών και των ψηφοφόρων τους. Ακόμη και εάν η ρήξη δεν συμβεί τη Δευτέρα (ακόμη δηλ. και εάν δοθεί και άλλος χρόνος στην ελληνική κυβέρνηση μήπως σοβαρευτεί), μπορεί να συμβεί κάποια επόμενη φορά. Ούτως ή άλλως, το γυαλί έχει σπάσει, και ο χρόνος που μας προσφέρεται σπαταλάται από την κυβέρνηση, που εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν. Όσο για την αντιπολίτευση, δείχνει να παρακολουθεί τις εξελίξεις ζαλισμένη, παγιδευμένη στις αντιφάσεις της ή και στις δικές της τεράστιες ευθύνες, ανήμπορη να επηρεάσει την πορεία των πραγμάτων, να σταματήσει την πορεία προς την καταστροφή, να εκπροσωπήσει όσους ανάμεσά μας θέλουν να ζουν σε ένα κράτος δικαίου, με δυναμική οικονομία και κοινωνική προστασία. Με δυο λόγια: σε μια χώρα ευρωπαϊκή. Ζούμε λοιπόν τη σημαντικότερη κρίση στις σχέσεις μας με την Ευρώπη από τη συμφωνία σύνδεσης του 1961 (μετά φυσικά από την παρένθεση της δικτατορίας). Η ρήξη που τόσο χαρωπά προαναγγέλλεται από φανατικούς ιδεολόγους και "αγανακτισμένους οικονομολόγους" μπορεί αυτή τη φορά να είναι οριστική.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ολυμπιακοί μαζί με εθνικιστές

Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice
Αρχές της δεκαετίας του ’90, με αφορμή το Μακεδονικό, οι πλατείες της χώρας ήταν γεμάτες με πολίτες που μιλούσαν για «γυφτοσκοπιανούς», με πολίτες για τους οποίους το «όνομά τους ήταν η ψυχή τους». Φυσικά ούτε κατά διάνοια δεν επέτρεπαν να πουν το ίδιο και οι πολίτες των γειτονικών κρατών. Πολίτες που ενθουσιάζονταν στο άκουσμα ασμάτων και στρατιωτικών εμβατηρίων του τύπου «έχω μια αδελφή κουκλίτσα αληθινή, τη λένε Βόρεια Ήπειρο». Όλοι αυτοί ζούσαν το μύθο του εθνικισμού τους. Μόνο που αυτός ο εθνικισμός είχε όνομα. Ονομάζονταν νεορθόδοξη θρησκοληψία και Άκρα Δεξιά. Εκεί καμία Αριστερά δεν είχε θέση. Θα αναφέρω εδώ ένα γνωστό σε μένα περιστατικό, όπου αριστερός πατέρας προσπαθούσε τότε να δείξει στο πεντάχρονο παιδί του πως ο «συνωστισμός» τόσο πολλών ελληνικών σημαιών σε συνδυασμό με τα συνθήματα μίσους κατά άλλων λαών είναι «κάτι το πολύ κακό. Οι μεγάλοι το λέμε εθνικισμό». Αυτές οι εκδηλώσεις αποτύπωναν ένα καθαρά εθνικιστικό πνεύμα και όχι μορφή έκφρασης του δημοκρατικού λαού. Πράγμα δύσκολο να το κατανοήσουν όλοι αυτοί που με την παραμικρή αφορμή φορούν την ελληνική σημαία, ντύνονται Έλληνες και τρέχουν να εκφράσουν το μίσος τους για κάθε τι διαφορετικό όσον αφορά τη φυλή, το γένος, τη γλώσσα και τη θρησκεία, τις ιδέες, τις σεξουαλικές προτιμήσεις.

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Ο Καμμένος!

Photo: Menelaos Myrillas / SOOC

Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Έχουν περάσει περισσότερα από 20 χρόνια από τότε που ο Θόδωρος Πάγκαλος έκανε μια παροιμιώδη δήλωση εναντίον της Γερμανίας. Την είχε αποκαλέσει «οικονομικό γίγαντα με μυαλό μικρού παιδιού» (ή κάπως έτσι, έχει περάσει πολύς καιρός, ξέρω ότι ο ίδιος την έχει αμφισβητήσει) και είχε προκαλέσει πολιτικό σάλο. Η αντίδραση της Γερμανίας ήταν οξύτατη (καγκελάριος ήταν ο Χέλμουτ Κολ) και ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου αντελήφθη ότι δεν θα περνούσε έτσι. Γι’ αυτό υποχρέωσε τον Πάγκαλο να ζητήσει συγγνώμη και το θέμα έληξε. Γιατί θυμηθήκαμε αυτό το περιστατικό, τι σχέση έχει με τα σημερινά; Εχει και παρέχει. Ιδού γιατί. Πριν από είκοσι μέρες, όταν ακόμα επικρατούσε φουλ αντιγερμανικό κλίμα στην κυβέρνηση Τσίπρα (δεν είχε πάει ακόμη στο Βερολίνο ο πρωθυπουργός), ο σημερινός υπουργός Αμυνας, Πάνος Καμμένος, έκανε τη γνωστή δήλωση:  «αν οι Ευρωπαίοι ζορίσουν την Ελλάδα, θα δώσουμε χαρτιά στους παράνομους μετανάστες για να πάνε στο Βερολίνο. Κι αν μεταξύ αυτών ήταν και κάποιοι τζιχαντιστές, την ευθύνη θα έχουν οι Ευρωπαίοι» (εδώ). Δήλωση πρωτοφανής για υπουργό κανονικής ευρωπαϊκής χώρας, απείρως χειρότερη από εκείνη την παλιά του Πάγκαλου. Ο Πάγκαλος έκανε μια προσβλητική δήλωση, ο Καμμένος μια απειλητική δήλωση; Τι έκανε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας; Τίποτα. Η κυβέρνησή του δεν εξέδωσε ούτε μία αποδοκιμαστική δήλωση.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Π. Καμμένος. Έχουν αρχίσει και του μοιάζουν

  Για το παρακάτω κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Πρόταγκον ο Πάνος  Καμμένος άσκησε αγωγή εναντίον του Ανδρέα Πετρουλάκη. Ζητά 1 εκατομμύριο ευρώ. "Επιλογή του -λέει ο γνωστός σκιτσογράφος-  είναι ο εκφοβισμός και ο παραδειγματισμός των υπολοίπων, αλλά πλανάται ο κ. Καμμένος. Δεν σκοπεύουμε να καταθέσουμε τη δημοσιογραφική μας ταυτότητα, οι συνάδελφοί μου και εγώ, επειδή γινόμαστε ενοχλητικοί σε κείνον ή σε άλλους. Κανείς δεν είναι υπεράνω κριτικής, δεν νοείται δημοκρατία χωρίς ελεύθερο διάλογο και καθήκον των δημοσιογράφων είναι ο έλεγχος των δημοσίων προσώπων".
H συμμετοχή του κ. Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν κάρφος στο μάτι των κομμάτων που τη στήριξαν. Ουδέποτε ξέπλυναν την ντροπή εκείνη, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ΔΗΜΑΡ αργότερα, που υποχρεώθηκε να συγκυβερνήσει με τον γνωστού φιλοχουντικού και τραμπούκικου παρελθόντος κ. Βορίδη. Όπως ήταν φυσικό όλοι οι αριστεροί αναλυτές, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, επί μία τριετία άρχιζαν και τέλειωναν κάθε σκέψη τους με την αναφορά στο όνειδος αυτό. Και δικαίως. Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη ήταν ένα τυπικό ακροδεξιό εθνολαϊκίστικο κόμμα που οι θέσεις του για το μεταναστευτικό, τα εθνικά θέματα, τα θέματα της κοινωνίας και τον ρόλο της εκκλησίας, λογικά θα έκαναν κάθε αριστερό να ανατριχιάζει.
Ο κ. Καμένος και το δικό του κόμμα έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι βγαλμένος από την ίδια μήτρας της έξαλλης εθνολαϊκίστικης ακροδεξιάς με κάπως πιο εμπλουτισμένο ρεπερτόριο με αεροψεκασμούς, υδατάνθρακες και οπερετικές αλληλοδωροδοκίες σε μοντάζ Λαζόπουλου. Επιπλέον, ο ίδιος ο αρχηγός, παρά το φλογερό ταμπεραμέντο του δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις για τις οff shore εταιρείες και το αδήλωτο κότερο που του καταλογίζουν. Θα περίμενε λοιπόν εύλογα κανείς, όλοι οι αριστεροί δημοσιολόγοι να υποδέχονταν με την ίδια φρίκη τη συμμετοχή του κόμματος των ΑΝΕΛ στην Κυβέρνηση, και μάλιστα της πρώτη φορά αριστεράς, όπως είχε συμβεί και με το ΛΑΟΣ. Αμ δε. Άκρα του τάφου σιωπή. Όσο ακούγαμε τρία χρόνια για τον διορισμό του κ. Βορίδη από τον Παπαδόπουλο, άλλο τόσο δεν ακούσαμε τώρα για τους λόγους και τα βιβλία που έγραφε ο Γεωργαλάς για τον κ. Καμμένο. Ούτε καν από εκείνους τους πιστούς στον Ανδρέα παλιούς Πασόκους, τώρα ΣΥΡΙΖΑ - λησμόνησαν ότι του είχε αφιερώσει το πρώτο του βιβλίο δείχνοντάς τον ως αρχηγό της 17 Νοέμβρη.

Μαρτίνι, ελιά και Κώτσο Βασιλιά

 Της Λίνας Παπαδάκη, Athens Voice
Η παράσταση δίνεται ανοιχτή, αμφιθεατρικά. Οι υψηλοί καλεσμένοι παρακολουθούν από τα θεωρεία. Το Μαρτίνι τους πίνεται με μια ελίτσα στον πάτο, καρφωμένη με την οδοντογλυφίδα.
Ο λαός-θέαμα, προς τέρψη και ενδυνάμωση του εθνικού εγώ, φοράει τα καλά του, γελάει, χορεύει, χαίρεται. Οι εκλεκτοί του είναι δίπλα του, δεν διαχωρίζονται με κιγκλιδώματα, ανακατεύονται μαζί του, τον χειροκροτούν, του ικανοποιούν την ανάγκη επιβεβαίωσης και την πλαστή καλοσχεδιασμένη εικόνα του δικαιωμένου. Στην ίδια πλατεία σχεδίαζαν μαζί το σενάριο της τωρινής νίκης, τότε αγανακτισμένοι - τώρα πανηγυριώτες. Η πάνω και η κάτω πλατεία ενωμένη με ένα πέπλο φουστανέλα να τους αγκαλιάζει, να τους σκεπάζει, να τους νανουρίζει με κλαρίνα. Τι χρειάζεται η μεγάλη εικόνα για να μπει στο διαφημιστικό κάδρο; Να αποκοιμίσει την εσωτερική ανησυχία. Μια μέρα μη σκέψης, 24 ώρες κέρδους. Η χαρά και το ξεφάντωμα με συνταγή παλαιά.
Και τα διαφημιστικά φυλλάδια του υπερθεάματος τα μοίραζαν οι φαντάροι στο μετρό και τις στάσεις, με πλαστικά κοντάρια και ασπρογάλανες γραμμές. Από το μπαλκόνι, με ένα μελαγχολικό χαμόγελο, ο παλαιός άναξ να αναρωτιέται γιατί άραγε να μην είναι κι αυτός κάτω – το σκηνικό είναι το παλιό δικό τους, το οικογενειακό copyright.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Οι τσάμπα μαγκιές πέθαναν μπροστά στα άδεια ταμεία

Του Φώτη Γεργελέ, Athens Voice
Τι ακριβώς ζητάμε από την Ευρώπη; Μια ανάσα αξιοπρέπειας. Ακούγεται ωραίο, σαν στίχος έντεχνος, τραγούδι των Τσακνή-Μαχαιρίτσα. Είναι εντυπωσιακής εφευρετικότητας οι ευφημισμοί που δημιουργήθηκαν αυτό το διάστημα για να μην ειπωθεί η καταραμένη λέξη από Λ. Ζητάμε χώρο και χρόνο, δημοσιονομικό χρόνο, να δώσουν μια ευκαιρία, μας στραγγαλίζουν, εικονικοί πνιγμοί, σχέδιο ασφυξίας, η ελληνική δημοκρατία δεν εκβιάζεται, δεν μπορούμε να παραβούμε τη λαϊκή εντολή. Θέλουμε την «πολιτικοποίηση» των διαπραγματεύσεων. Θέλουμε εμείς να μιλάμε και οι άλλοι να πληρώνουν. Θέλουμε, δηλαδή, λεφτά. Την ημέρα της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μέρκελ, οι Γερμανοί αφήνουν να διαρρεύσει στους F.T. η επιστολή του Α. Τσίπρα. Έχουμε πρόβλημα ρευστότητας, αντιμετωπίζουμε τις προσεχείς ημέρες κίνδυνο να μην πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Ήταν η απάντηση της άλλη πλευράς, αν εσείς οι «αντισυστημικοί» θέλετε διαφάνεια και δημοσιοποιείτε τις συνομιλίες μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών, μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς. Να μη μιλάμε για λεφτά, αλλά λεφτά ζητάτε. «Θέλουν μέσω χρηματοδοτικής ασφυξίας να φέρουν στο σημείο που η κυβέρνηση θα πρέπει να υποταχθεί και να προδώσει τη λαϊκή εντολή προκειμένου να καλύψει τις στοιχειώδεις χρηματοδοτικές ανάγκες του Δημοσίου». Έχουμε τόσο συνηθίσει στη κατασκευασμένη πραγματικότητα που δεν καταλαβαίνουμε καν πόσο παραλογισμό περιέχει αυτή η φράση. Η λαϊκή εντολή είναι, θέλουμε περισσότερα λεφτά και αφού δεν μας τα δίνουν, μας εκβιάζουν. Ενώ έπρεπε να μας δανείζουν με χαρά, γιατί αυτή είναι η λαϊκή εντολή. Δεν γίνεται, λέει ο Σουλτς, 18 χώρες να έχουν άδικο και η Ελλάδα μόνο δίκιο.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες