Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Τα διλήμματα της επόμενης μέρας

 Του Μάνου Ματσαγγάνη, www.protagon.gr
Η νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα είναι ακόμη μια απόδειξη του πόσο βαθιά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνία είναι η πεποίθηση ότι για τα προβλήματά μας φταίνε βασικά οι ξένοι (και βέβαια τα φερέφωνά τους). Το πρόβλημα για την αντιευρωπαϊκή παράταξη -ή όπως αλλιώς την ονομάσουμε- είναι ότι κάτι τέτοιο απλώς δεν ισχύει. Είναι αλήθεια ότι τα προγράμματα διάσωσης των τελευταίων 5 ετών υπήρξαν βαθιά προβληματικά. Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η διάσωση της Ελλάδας και των άλλων χωρών που δανείζονταν ανέμελα ήταν ταυτόχρονα διάσωση όσων εμπορικών τραπεζών τους δάνειζαν ανέμελα. Και είναι αλήθεια ότι μια ειλικρινέστερη και λιγότερο ηθικόλογη αποδοχή των ευθυνών εκ μέρους όλων θα έκανε λιγότερο τοξικό το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα), λιγότερο οδυνηρά τα προγράμματα διάσωσης, περισσότερο αποδεκτά τα διδάγματα της κρίσης, και επιτυχέστερο τον ανασχεδιασμό της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής. Όμως τίποτε από όλα αυτά δεν εμπόδισε όλες τις άλλες χώρες -από τη Λεττονία έως την Πορτογαλία- που μπήκαν σε πρόγραμμα διάσωσης να βγουν τελικά από αυτό. Αντίθετα, εμείς εξαρτώμαστε ακόμη από τη διεθνή οικονομική βοήθεια. Και εξακολουθούμε να υπάρχουμε ως συντεταγμένη χώρα μόνο επειδή ο Mario Draghi μέχρι τώρα εφαρμόζει με «δημιουργικό» τρόπο το καταστατικό της ΕΚΤ. Για πόσο ακόμη, μένει να αποδειχθεί. Παρότι βαθιά προβληματικό, το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης ενσωμάτωνε «αποκλίσεις» (ακριβέστερα: παραβιάσεις), προς όφελος της Ελλάδας, των κοινών κανόνων που όλες οι χώρες -και η Ελλάδα- είχαν δεσμευθεί να τηρούν: βλ. «ρήτρα μη διάσωσης» τον Μάιο 2010, αλλά και PSI ("κούρεμα" του χρέους σε χέρια ιδιωτών) τον Φεβρουάριο 2012.

Ένα αποτέλεσμα με ιστορικές διαστάσεις

 Του Αριστείδη Χατζή, www.protagon.gr
Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ήταν το πρώτο δημοψήφισμα στην ιστορία του ελληνικού κράτους που δεν είχε ως αντικείμενο το πολιτειακό ζήτημα. Το γεγονός αυτό του προσδίδει αυτόματα ιστορικές διαστάσεις. Όμως η ιστορική του σημασία είναι μεγάλη και για έναν άλλο λόγο. Διότι με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου πραγματικά έληξε η μεταπολίτευση.
Το αποτέλεσμα θα έχει πολιτικές συνέπειες παρόμοιες με εκείνες της περιόδου 1909-1912. Η εμφάνιση του Ελευθερίου Βενιζέλου ισοπέδωσε ολοκληρωτικά το παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα. Οι εκλογές του 1910 και κυρίως εκείνες του 1912 τον κατέστησαν πολιτικά κυρίαρχο. Φυσικά δεν συγκρίνω σε καμία περίπτωση τον μεγάλο Έλληνα εκσυγχρονιστή με τον Αλέξη Τσίπρα. Όμως δεν υπάρχει άλλη παρόμοια περίπτωση απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας. Ούτε καν αυτή του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981. Διότι και ο Βενιζέλος το 1912 έπαιξε και ο Τσίπρας το 2015 παίζει χωρίς αντιπάλους. Αυτό είναι το πρώτο πρόχειρο συμπέρασμα από τη σαρωτική νίκη, όχι μόνο του «Όχι» αλλά κυρίως του Αλέξη Τσίπρα. Βέβαια, μια τόσο μεγάλη νίκη, αυτήν ειδικά την περίοδο, δεν εξασφαλίζει τη μακροπρόθεσμη πολιτική ηγεμονία. Η περίοδος αυτή μπορεί να εξατμίσει ακόμα και μια τόσο ισχυρή πλειοψηφία σε χρόνο ρεκόρ. Αρκεί μια λάθος κίνηση ή ένα ατύχημα. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πλέον την ευκαιρία να πραγματοποιήσει ό,τι υποσχέθηκε τις προηγούμενες ημέρες. Να επιστρέψει στη διαπραγμάτευση και να φέρει πίσω μια συμφωνία, κάπως καλύτερη από αυτή που υποτίθεται ότι απορρίφθηκε με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Αλλά θα τα καταφέρει;

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

«Ναι» στη δημοκρατία και την αξιοπρέπεια


 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, αλλά και ο Μάνος Χατζιδάκις, ή ακόμη και ο Στρατής Τσίρκας και ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν όσοι επεξεργάστηκαν και βοήθησαν την ευρωπαϊκή ένταξη της Ελλάδας την οποία ολοκλήρωσε ο Κώστας Σημίτης με τη συμμετοχή στην ΟΝΕ. Την απομόνωσή μας την προτείνουν ως λύση ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Μιχαλολιάκος, ο Κραουνάκης και ο μέγας διανοητής Κιμούλης - ο Κ. Τσουκαλάς παίζει με όλους οπότε δεν μετράει. Η σύγκριση των πολιτικών και πνευματικών μεγεθών είναι καταλυτική. Μόνον αυτή αρκεί για να αντιληφθούμε ότι στο δημοψήφισμα δεν διακυβεύεται μόνον η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, αλλά η ίδια η δημοκρατία.

Η​​ τραγωδία του Κυπριακού εγκαινίασε τη σαραντάχρονη πορεία της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας. Μερικά χρόνια μετά το 1973 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπογράφοντας τη συνθήκη ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ ολοκλήρωνε με επιτυχία τον ιστορικό μαραθώνιο που ξεκίνησε ο σύγχρονος ελληνισμός με τον ξεσηκωμό του 1821. Ο μαραθώνιος αυτός πέρασε από πολιτειακές αλλαγές, πτωχεύσεις αλλά και οικονομικές επιτυχίες, μερικές δικτατορίες, έναν εμφύλιο πόλεμο, τη συμφορά που χτύπησε το Εθνος στη Μικρά Ασία, δυο τρεις περιφερειακούς πολέμους, τη συμμετοχή της μικρής χώρας σε δύο Παγκόσμιους Πολέμους στην πλευρά των νικητών και τη σημαντική επέκταση της επικρατείας της. Σε όλες αυτές τις περιπέτειες το αζιμούθιο της σύγχρονης Ελλάδας έδειχνε προς τη Δύση, προς τις δυνάμεις που αποφάσισαν να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία της και ναυμάχησαν για να την σώσουν απ’ την ανυπαρξία τον Οκτώβριο του 1827 στον κόλπο του Ναυαρίνου.

Η επόμενη μέρα του «Οχι»


Του Γιώργου Παγουλάτου, Καθημερινή

Τ​​ην επομένη του «Οχι» οι τράπεζες δεν θα ανοίξουν, για μέρες ή και βδομάδες. Ο κ. Τσίπρας θα κατηγορήσει ξανά τους εταίρους, δηλώνοντας έτοιμος για διαπραγμάτευση. Οι εταίροι θα απαντήσουν παγερά περιμένοντας την πρότασή του, καθώς θα ενεργοποιούν τα λεγόμενα «αμυντικά μέτρα» αντιμετώπισης των ήδη ελεγχόμενων επιπτώσεων της ελληνικής κατάρρευσης. Γνωρίζουν ήδη τα εξής:
α. Πέντε μήνες αποτυχημένων διαπραγματεύσεων απέδειξαν ότι ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να φτάσει σε συμφωνία, ή δεν θέλει, πιθανόν και τα δυο.
β. Οι οικονομικές συνθήκες έχουν δραματικά επιδεινωθεί.
γ. Ο κ. Τσίπρας είναι πια δεσμευμένος από το «Οχι». Ακόμα κι αν ήθελε να δείξει ευελιξία, δεν θα μπορεί.
Υπάρχει κι ένα τέταρτο: το διεθνές μήνυμα. Η επικράτηση του «Οχι» σημαίνει ότι η παράταξη των αντιευρωπαϊστών είναι πλέον κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία: η σύγκλιση των εθνικολαϊκιστών του ΣΥΡΙΖΑ, με τους υπερδεξιούς των ΑΝΕΛ, και τους φιλοναζιστές της Χ.Α. Αυτός ο λαός του «Οχι» θα έχει επικρατήσει. Κατά τραγική ειρωνεία, καθώς το 80% της κοινής γνώμης δηλώνει ότι προτιμά το ευρώ έναντι της δραχμής. Η ερμηνεία του αποτελέσματος θα είναι δεδομένη για την Ευρώπη: οι Ελληνες επέλεξαν μόνοι τους ότι δεν θέλουν το ευρώ και τις θυσίες που συνεπάγεται. Ισως απέδειξαν επίσης ότι δεν ανήκουν στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Tριακόσια μέλη του «Ρήγα Φεραίου» υπέρ του ΝΑΙ

  Διακήρυξη υπέρ του «ΝΑΙ» συνυπογράφουν τριακόσια μέλη του «Ρήγα Φεραίου» και του «Δημοκρατικού Αγώνα», τονίζοντας ότι «το «ΝΑΙ» σημαίνει πάνω απ' όλα στήριξη της Δημοκρατίας».  Στο κείμενό τους αναφέρεται πως αυτός είναι ο μόνος δρόμος για τη διάσωση της οικονομίας, ενώ θεωρούν πως το δημοψήφισμα και η αποχώρηση της κυβέρνησης από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων απομονώνουν την Ελλάδα από τις δημοκρατικές παραδόσεις του ευρωπαϊκού χώρου.
Αναλυτικά, το κείμενο της διακήρυξης:
Όλοι εμείς, παλιά μέλη του «Ρήγα Φεραίου» και του «Δημοκρατικού Αγώνα» από τα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, που συνεχίζουμε να συμμετέχουμε στη δημόσια ζωή, δηλώνουμε με έμφαση ότι, σε όποιο χώρο κι αν βρισκόμαστε σήμερα, συνεχίζουν να μας εμπνέουν οι επιλογές εκείνων των χρόνων για την απόλυτη αξία της δημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό δρόμο της Ελλάδας, καθώς και η πίστη στις αξίες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού και των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη. Δηλώνουμε ως εκ τούτου πως σημερινές επιλογές που μας απομονώνουν από την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και τις δημοκρατικές παραδόσεις του ευρωπαϊκού χώρου, όπου ανήκουμε, μας βρίσκουν ριζικά αντίθετους και αντίθετες. Υποστηρίζουμε το ΝΑΙ, πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τη διάσωση της οικονομίας, για τη διασφάλιση στοιχειώδους δικτύου ασφαλείας για τους ασθενέστερους και τους μετανάστες. Ανησυχούμε με τις παρεκκλίσεις από τις αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις της πολιτείας στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Το ΝΑΙ για μας σημαίνει πάνω από όλα και στήριξη της δημοκρατίας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας κι ενός καλύτερου αύριο για την Ελλάδα.

Αναστασάκος Γιάννης,, Αλιβιζάτος Νίκος, Λουκία Αικατερινιάδου, Στέλλα Αικατερινιάδου, Γιώργος Αδαμόπουλος, Παύλος Αθανασόπουλος, Θανάσης Ακριβόπουλος, Μιχάλης Ακριβόπουλος, Λευκή Ανδρεάδου, Νάνσυ Αργυράκη, Βίκτωρ Αρδίτης, Νίκος Αρκουδογιάννης, Λίλα Ασωνίτου, Μπάμπης Βακαλόπουλος, Οντέτ Βαρών-Βασάρ, Τίλντα Βίμπλη, Γιάννης  Βούλγαρης, Νίκος Γαβαλάκης, Θανάσης Γεωργακόπουλος,

Φοβάμαι

Του  Περικλή Σφυρίδη 
Ο φίλος και εξαιρετικός πεζογράφος Σάκης Τότλης, μου έστειλε από την Έδεσσα το παρακάτω ηλεκτρονικό μήνυμα:

Η ΚΟΝΤΡΑ ΤΣΙΠΡΑ-ΕΥΡΩΠΗΣ
Σε μένα μου έχει φανεί σαν ένα μισοβυθισμένο ιστιοφόρο σε ανοιχτή θάλασσα, να μπαίνει σ’ ευθεία μετωπική κόντρα με ολοκαίνουργιο ταχύπλοο αεροπλανοφόρο για να λογαριαστούν ποιο από τα δύο θα αναγκασθεί ν’ αλλάξει πρώτο ρότα.

Αυτά ο Σάκης. Εγώ συμφωνώ μαζί του και πιστεύω ότι αυτό το μισοβυθισμένο ιστιοφόρο έχει παραφουσκωμένα πανιά ή μυαλά το καπετάνιου του Τσίπρα, ο οποίος μας λέει πως ο μόνος κίνδυνος είναι να νικήσουμε τον φόβο μας. Ο φόβος όμως είναι βασικό στοιχείο αυτοσυντήρησης του ανθρώπου. Σε ατομικό επίπεδο, αν και δεν το εγκρίνω, το καταλαβαίνω. Κάποιος υπερνικάει τον φόβο του, ανεβαίνει στον Λευκό Πύργο και πηδάει στο κενό. Να το συστήνει όμως ο καπεταν-Τσίπρας σ’ όλους εμάς, σ’ έναν ολόκληρο λαό, να μη φοβόμαστε για το μέλλον της χώρας, των παιδιών και των εγγονιών μας (όσοι ευτυχήσαμε να δούμε), ε, αυτό δείχνει αφροσύνη. Ναι, κύριε Τσίπρα, εγώ που έχω ζήσει Κατοχή και Εμφύλιο, δεν ντρέπομαι να δηλώσω δημόσια ότι φοβάμαι. Και θα φοβάμαι όσο στο τιμόνι αυτού του ιστιοφόρου που λέγεται ΕΛΛΑΣ  θα βρίσκεστε εσείς και η παρέα σας.
            Όσο για την καραμέλα της Δημοκρατίας και της Αξιοπρέπειας, φτάνει πια. Δημοκρατία και Αξιοπρέπεια έχουν και όλα τα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το οποία εσείς ήρθατε σε ρήξη.

Πανωλεθρίαμβος

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Ελπίζω πως από την Κυριακή δεν θα ζούμε στιγμές πανωλεθριάμβου. «Θριάμβου» για την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο και πανωλεθρίας από την έξοδο της από τον πολιτισμό. Πώς φτάσαμε ώς εδώ;  Ο πρωθυπουργός της Γαλλίας Μανουέλ Βαλς απορεί γιατί η κυβέρνηση προχωρεί σε δημοψήφισμα, ενώ τίποτα δεν ήταν οριστικό. Ο Γιούνκερ δήλωσε πως η συζήτηση ήταν σε εξέλιξη και κανένα τελεσίγραφο δεν υπήρξε. Ο βρετανός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ δεν καταλαβαίνει πώς ένας πρωθυπουργός τοποθετεί το κόμμα του πάνω από τη χώρα του. Ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Die Welt» Αντρέ Τάουμπερ γράφει πως δεν καταλαβαίνει γιατί ο κ. Τσίπρας προσέβαλε τους πάντες.  Τι έχουν όλοι αυτοί και δεν καταλαβαίνουν την ελληνική Αριστερά; Είναι εμπαθείς; Ανόητοι; Όργανα των αγορών; Εντάξει, οι έλληνες αντίπαλοι της κυβέρνησης είναι «νενέκοι». Αλλά οι Ευρωπαίοι; Τι συνέβη και μεγάλα τμήματα κυβερνήσεων, λαών και διανοουμένων στην Ευρώπη, ενώ αρχικά δέχτηκαν να ακούσουν με προσοχή και ελπίδα τον ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα δεν θέλουν να ακούσουν κουβέντα;  Η μεταπολεμική Ευρώπη στηρίχτηκε σ’ ένα μοντέλο στο οποίο κυριάρχησε η συνύπαρξη μεταρρυθμιστικών χριστιανοδημοκρατικών αστικών και εργατικών κομμάτων της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Όλοι αυτοί συναινούσαν να μην οδηγούνται οι ταξικές και κοινωνικές διαφορές και διαιρέσεις σε πολιτική πόλωση και βία.  Σ’ αυτό το ευρωπαϊκό μοντέλο είχε τεθεί από το 1968 και ολοκληρώθηκε το 1989 η ταφόπλακα στη δυνατότητα του «μεταρρυθμιζόμενου κομμουνισμού». Δυστυχώς σ’ αυτή την περίοδο η ελληνική Αριστερά είχε να αντιμετωπίσει άλλου είδους προβλήματα. Γι’ αυτό και εδώ κυριάρχησε μια Αριστερά που είχε ως πυξίδα της τη σύγκρουση και όχι τον μεταρρυθμιστικό συμβιβασμό.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Ευχαριστίες


Ο γνωστός πεζογράφος και κριτικός Περικλής Σφυρίδης περιγράφει, με την προσωπική του ιστορία που έζησε χθες, τον παραλογισμό και τον εξευτελισμό του ανθρώπου που στήνεται στην ουρά .

Σήμερα το πρωί πήγα (όπως και χτες και προχτές) στο υποκατάστημα της Εθνικής Τραπέζης του Χαριλάου (επί της οδού Αλ. Παπαναστασίου) για να πάρω από το ΑΤΜ τα 50 ευρώ που έδινε η τράπεζα από τη μηνιαία σύνταξή μου των 800 ευρώ. Κόσμος πολύς, λεφούσι. Ένας κουστουμαρισμένος μεσήλικας τραπεζικός υπάλληλος, ψηλός, ευγενής και ωραίος, μοίραζε αριθμούς για είσοδο στην τράπεζα σε όλους εκείνους τους συνταξιούχους που δεν είχαν κάρτα ανάληψης χρημάτων. Στις διαμαρτυρίες των συνταξιούχων, είπε ότι τις θεωρεί αδικαιολόγητες, γιατί δεν έχει αλλάξει τίποτα, η τράπεζα λειτουργεί κανονικά όπως πρώτα, και η μόνη διαφορά είναι ότι οι συνταξιούχοι αντί να πάρουν ολόκληρο το ποσόν της σύνταξής τους, θα το έπαιρναν τμηματικά (πενηντάρικο-πενηντάρικο, δηλαδή) κι αυτό ήταν προς όφελός τους διότι δεν κινδύνευαν πλέον να τους ληστέψουν κάποιοι στο δρόμο. Θέλω, λοιπόν, δημόσια να τον ευχαριστήσω που ενδιαφέρεται τόσο για την ασφάλειά μου.

            Ως γιατρός μάλιστα θέλω να ενισχύσω τη φαρέτρα των επιχειρημάτων του. Επειδή οι περισσότεροι συνταξιούχοι είμαστε υπερήλικες (εγώ είμαι 82 ετών) και πολλοί από εμάς καρδιοπαθείς (όπως εγώ), η καθημερινή αυτή άσκηση του πήγαινε-έλα στην τράπεζα (για μένα μια ώρα δρόμος και μια ακόμα αναμονή, ορθοστασία) κάνει καλό στην υγεία μας. Το συνιστούν και όλοι οι καρδιολόγοι! Τον ευχαριστώ επομένως και για το ενδιαφέρον του για την υγεία μου.

            Τέλος, ως κοινωνικό άτομο, θέλω να τον ευχαριστήσω και για κάτι ακόμα: έξω από την τράπεζα (μέσα δεν τόλμησα να μπω) συναντώ καθημερινά ένα πλήθος εκατοντάδων συμπολιτών μου που συνομιλούν, μαλώνουν για τα πολιτικά και το δημοψήφισμα, αρπάζονται για τη σειρά αναμονής, κτλ. Έτσι δημιουργούνται ανέλπιδες κοινωνικές σχέσεις που αντιμάχονται τη μοναξιά που συνήθως συνοδεύει τα γεράματά μας.

            Για όλα αυτά, τον κύριο αυτό (δεν γνωρίζω αν είναι ο διευθυντής της τράπεζας ή κάποιο άλλο στέλεχος), θέλω να του σφίξω το χέρι και να τον ευχαριστήσω πάλι από καρδιάς.

                                                            Με τιμή

                                                    Περικλής Σφυρίδης

Θεσσαλονίκη 2 Ιουλίου 2015.

Μπορούν να σωθούν οι ναυαγοί;

 Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, http://metarithmisi.gr
Σε κείμενο με τίτλο «Πλησίστιοι στα βράχια»[1], που δημοσιεύτηκε μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, είχα διατυπώσει την εκτίμηση ότι «η χώρα οδεύει πλησίστια στα βράχια. Οι δυνάμεις της μετριοπάθειας και της λογικής έχουν οριακή πολιτική επιρροή. Οι κάτοικοι αυτής της χώρας φαντασιώνονται, στην πλειονότητά τους, ότι ο από μηχανής Θεός, ο Θεός της Ελλάδας, θα την σώσει την τελευταία στιγμή. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Στις 26 Ιανουαρίου θα εισέλθουμε, κατά πάσα πιθανότητα, σε αχαρτογράφητα ύδατα με το σκάφος ακυβέρνητο. Θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις που θα κάνουν την έως τώρα κρίση να μοιάζει με ειδυλλιακή εκδρομή ενωμοτίας προσκόπων». Στο κείμενο αυτό είχα επιχειρήσει να κωδικοποιήσω ποιο ήταν εκείνο το σύστημα ιδεών που είχε ηγεμονεύσει στον «κοινό νου» και το οποίο δημιούργησε τις προϋποθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχήσει πολιτικά, υποστηρίζοντας ότι «η διαφαινόμενη εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ εδράζεται σε τρεις στερεοτυπικές κατασκευές που έχουν αποκτήσει διαστάσεις αυτονοήτου. Αυτές είναι:
1) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει αυτά που επαγγέλλεται και θα κάνει κυβίστηση.
2) Οι Ευρωπαίοι θα αναγκαστούν να υποχωρήσουν.
3) Η κατάσταση, ατομικά αλλά και στη χώρα, είναι τόσο χάλια που δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα».

Για να ζήσει η χώρα: ΝΑΙ!

Του Σταύρου Ζουμπουλάκη, http://athensreviewofbooks.com
Όποιος έζησε το δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου 1974 αισθάνεται πολύ δυσάρεστα για τον τρόπο με τον οποίο οργανώθηκε τούτο το δεύτερο δημοψήφισμα μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Μέσα σε πέντε μέρες καλούνται οι πολίτες να αποφασίσουν για μια οικονομική πρόταση, μη οριστική, την οποία δεν έχουν διαβάσει και πολλοί από αυτούς δεν μπορούν να διαβάσουν. Αν προσθέσουμε και τις ρυθμίσεις της πράξης νομοθετικού περιεχομένου, με την οποία αλλάζουν οι ισχύοντες κανόνες για τη συγκρότηση των επιτροπών υποστήριξης του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ, η αντιδημοκρατικότητα του παρόντος δημοψηφίσματος, με την επίκληση πάντα του λαού, πολλαπλασιάζεται. Ας είναι. Η Βουλή έκανε δεκτή την πρόταση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την προσθήκη και της ψήφου των βουλευτών της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, και επομένως το δημοψήφισμα θα διεξαχθεί. Η κυβέρνηση που αποφάσισε τούτο το δημοψήφισμα αποτελεί μοναδικό φαινόμενο, σε όλο τον πλανήτη, και δίχως ιστορικό προηγούμενο: ειρηνική συνύπαρξη κομμουνιστών και ακροδεξιών εθνικιστών. Ορισμένοι καλοπροαίρετοι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ πίστεψαν αρχικά ότι επρόκειτο για μια αναγκαστική, με βαριά καρδιά, συγκατοίκηση, προκειμένου να εξασφαλίζεται η υπερψήφιση των νομοσχεδίων στη Βουλή.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Δεν είναι αργά για την αποτροπή ενός διχασμού

Του Αντώνη Μανιτάκη, Καθημερινή
Οποιο και αν είναι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, η χώρα οδηγείται μοιραία σε μια νέα τραγωδία και πάντως σε συνέχιση του οικονομικού και πολιτικού αδιεξόδου, που ζούμε πέντε χρόνια τώρα. Η κρίση, η πολιτική αβεβαιότητα και αστάθεια θα συνεχιστούν με την ίδια ένταση, ίσως και μεγαλύτερη, είτε πλειοψηφήσει το Ναι είτε το Οχι. Και αυτό για τον απλούστατο λόγο, διότι το δημοψήφισμα, έτσι όπως προκηρύχθηκε, εκβιαστικά, εντός μιας πρωτοφανούς και ανήκουστης προθεσμίας πέντε ημερών, πάνω σε ένα δίλημμα τυπικά και ουσιαστικά ανύπαρκτο ή άνευ αντικειμένου, καταστρατηγώντας το Σύνταγμα, είναι και αυτό σύμπτωμα της κρίσης. Οχι μόνον δεν θέτει τέρμα στην αβεβαιότητα και στα αδιέξοδα, όχι μόνον δεν ανοίγει προοπτική αντιμετώπισής τους, αλλά επιβεβαιώνει την κρίση, τη μεγεθύνει, και τη βαθαίνει. Και αυτό ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Το δημοψήφισμα δεν αποτελεί, όμως, μόνον προϊόν και απόδειξη της κρίσης θεσμών και αξιών. Ανοίγει, επιπλέον, δυστυχώς, δύο μεγάλα νέα χάσματα ή επιφέρει δύο ρήγματα στην ελληνική κοινωνία. Ενα χάσμα εσωτερικό, εθνικό και ένα ευρωπαϊκό. Δημιουργεί, κατά πρώτο λόγο, έναν βαθύ, πολυεπίπεδο διχασμό. Διχασμό πολιτικό: αριστερών- δεξιών, μνημονιακών-αντιμνημονιακών, εθνικολαϊκιστών και ευρωπαϊστών, μεταρρυθμιστών και αντιμεταρρυθμιστών, κ.ά. Διχασμό ή χάσμα έπειτα κοινωνικό: ανέργων και εργαζομένων, μισθωτών του Δημοσίου - συνταξιούχων από τη μία μεριά και επαγγελματιών και επιχειρηματιών του ιδιωτικού τομέα από την άλλη. Και ένα άδηλο, τέλος, χάσμα πολιτισμικό και πνευματικό, αντιλήψεων και ιδεολογίας, που καλλιεργεί και εντείνει την ασυνεννοησία και εμποδίζει κάθε είδους εθνική συνεννόηση. Δυσκολεύει τη διαμόρφωση μιας κοινά αποδεκτής πρότασης εξόδου από την κρίση και συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων.

Το «Όχι» του ιστορικού αναλφαβητισμού

 Του Αριστείδη Χατζή, www.protagon.gr
Μεταξύ των πολλών θυμάτων της καιροσκοπικής, ανεύθυνης αλλά και πολιτικά ανήθικης απόφασης της κυβέρνησης να προκηρύξει δημοψήφισμα πάνω σε ανύπαρκτη πρόταση, με θεσμικά απαράδεκτες συνθήκες και με την οικονομία να καταρρέει, είναι και η ελληνική ιστορία. Η ταύτιση του ελληναράδικου «όχι» με το ιστορικό ελληνικό ΟΧΙ του 1940 αλλά και με άλλες κορυφαίες στιγμές της ελληνικής ιστορίας ήταν ταυτόχρονα τραγική και γελοία. Αυτό το ιστορικό καραγκιοζιλίκι που θα είδατε να κρέμεται στο Facebook και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αποκαλυπτικό. Υπήρχε βέβαια και πριν ως ιστορικός σκουπιδότοπος στο διαδίκτυο. Ιστοσελίδες, ιστότοποι και σελίδες του Facebook γεμάτοι ψεκασμένη ιστορία. Χώροι ηλεκτρονικής συνάθροισης ανθρώπων λειτουργικά αναλφάβητων, επιρρεπών στη συνωμοσιολογία, λούμπεν απ’ όλες τις απόψεις. Όμως τις τελευταίες ημέρες αυτό το ίζημα ανέβηκε στον αφρό και περιέλουσε ακόμα και ανθρώπους (ιδιαίτερα νέους ανθρώπους!) που δυστυχώς δεν έχουν αντιστάσεις γιατί το έλλειμμά τους σε γνώσεις, αναλυτική σκέψη και κριτική ικανότητα είναι μεγάλο. Περικεφαλαίες, όπλα, αντάρτες, σπαρτιάτες, σουλιώτες και μακεδονομάχοι σε ένα κιτς υπερθέαμα ιστορικού αναλφαβητισμού.

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Τετάρτη, 8 Ιουλίου: Αρμαγεδδών για τράπεζες, καταθέσεις


 Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή
Έγραφα χτες («Θα ξανανοίξουν οι τράπεζες;») ότι πρέπει να υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους, για να μας δοθεί η δυνατότητα να παραμείνουμε σε πρόγραμμα και μετά την Τετάρτη 1.7. 2015, ώστε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να διατηρήσει τη δυνατότητα να δίνει στις ελληνικές τράπεζες νέα ρευστότητα. Διότι, διαφορετικά, από την ερχόμενη εβδομάδα (πιθανολογείται βάσιμα, από την προσεχή Δευτέρα…) οι ελληνικές τράπεζες δεν θα έχουν λεφτά, θα έχουν στεγνώσει. Δεν θα μπορούν να δώσουν ούτε 60 ούτε 50 ούτε 10 ευρώ, διότι, απλά, δεν θα έχουν.

Οι τράπεζες δεν θα ανοίξουν την επόμενη εβδομάδα.

Θα παραμείνουν κλειστές όχι μόνο επί 5 εργάσιμες ημέρες όπως ανακοινώθηκε, μέχρι την επόμενη Τρίτη, αλλά επ’ αόριστον. Ούτε τα ATMs θα δίνουν λίγα, έστω, ευρώ. Τότε θα γίνει κατανοητό ότι τα όσα δραματικά συμβαίνουν αυτές τις ημέρες δεν θα είναι παρά μόνο το πρελούδιο, η εισαγωγή σε μια δραστικά περισσότερο οδυνηρή περιπέτεια, με βαθύτερη ύφεση και όσα τη συνοδεύσουν σε επίπεδο δημοκρατικών θεσμών και άλλων περιπετειών. Πρώτο βήμα σε αυτήν την περιπέτεια, θα είναι η διάλυση του τραπεζικού συστήματος. Η κατάρρευση των τραπεζών με πάταγο.

Άνευ συμφωνίας, οι τράπεζες δεν θα μείνουν απλώς κλειστές.
Θα καταρρεύσουν. Γιατί και πως;

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διαχειρίζεται μια περιουσία που ανήκει σε όλες τις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες, σε τελευταία ανάλυση ανήκει στους φορολογούμενους ευρωπαίους πολίτες. Ο κ. Ντράγκι και το ΔΣ της ΕΚΤ παίρνουν αποφάσεις εντός πλαισίου κανόνων που τους έχουν προσδιορίσει οι αντιπροσωπευτικοί ευρωπαϊκοί θεσμοί. Δεν είναι πολιτικά όργανα. Διαχειρίζονται δημόσιο πλούτο. Αν παραβιάσουν τους κανόνες και προκληθεί βλάβη στο δημόσιο συμφέρον, δεν έχουν απλώς «πολιτικές» ευθύνες. Έχουν αστικές ευθύνες. Για τις οποίες απολογούνται στη Δικαιοσύνη, κρίνονται από αυτήν και πληρώνουν με στέρηση της προσωπικής ελευθερίας ή με την περιουσία τους.

Εθνοκομμουνιστές


Του Ηλία Μαγκλίνη, Καθημερινή

Είναι κομμουνιστές. Κι αν αυτό δεν σας αρκεί, υπάρχει κάτι χειρότερο: είναι Ελληνες κομμουνιστές. Σε αντίθεση με Γάλλους, Ιταλούς, Γερμανούς κομμουνιστές, οι οποίοι, αν μη τι άλλο, έφεραν μαζί με τις μαρξιστικές τους αποσκευές την ευρωπαϊκή κουλτούρα του ορθού λόγου και του Διαφωτισμού, αντιλαμβανόμενοι τη σημασία της σύνθεσης, το εγχώριο είδος, που ευδοκιμεί αγρίως, ειδικά σε ηγετικό επίπεδο στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν καταλαβαίνει τίποτε απ’ όλα αυτά. Βλέπει μόνο ρήξη, αντιπαθεί σφόδρα οτιδήποτε ευρωπαϊκό και ευρύτερα δυτικό, έχει εξοικειωθεί με τις αυταρχικές μεθόδους των κομμουνιστικών κομμάτων, έχει ποτιστεί στην καχυποψία και την εχθρότητα προς τον κοινοβουλευτισμό και την αστική δημοκρατία, πιστεύει στην απομόνωση, λατρεύει το παρελθόν και απεχθάνεται τα εγκόσμια με μια σχεδόν θρησκευτική μονομανία. Η επιστροφή στη δραχμή ήταν από την αρχή στο μυαλό των ιθυνόντων της Κουμουνδούρου (και, εννοείται, των συνεργατών τους στους Ανεξάρτητους Ελληνες) - ακόμα και στον μη κομμουνιστή αλλά πάντως αλλοπρόσαλλο υπουργό Οικονομικών. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο με την περίπτωσή τους: εκτός από τους εθνολαϊκιστές των ΑΝΕΛ, έχουν στους κόλπους τους και τους δικούς τους, «εσωτερικούς» εθνικιστές, οπότε, αντιλαμβάνεται κάποιος πόσο εκρηκτικό μείγμα είναι για το παρόν και το μέλλον της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας. Μπορεί να δυσκολεύονται να το πούνε δημοσίως (ή όταν το παραδέχονται να το μαζεύουν μετά άτσαλα και άγαρμπα) αλλά ειδικά αυτά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν και πιστεύουν στη δραχμή. Ο μοναδικός που είχε το θάρρος να μιλήσει ευθέως και δίχως παλινωδίες υπέρ της δραχμής από την αρχή ήταν ο κ. Λαπαβίτσας.

Ο χρήσιμος κ. Λαπαβίτσας...

 Του Γιάννη Παντελάκη, www.protagon.gr
Νομίζω πως αυτό που συμβαίνει σ' αυτήν τη χώρα, το περιγράφει με απόλυτα ενδεικτικό τρόπο ο Λαπαβίτσας: «Υπάρχουν οι έλεγχοι στις τράπεζες, ήδη έχει υπάρξει μια σταθεροποίηση της κατάστασης. Αυτό, τις επόμενες ημέρες θα εξομαλυνθεί περισσότερο, όσο ο κόσμος θα συνηθίζει αυτή την κατάσταση, για τώρα. Άρα, δεν τίθεται θέμα κατάρρευσης αν ψηφίσουμε ΟΧΙ, γιατί υπάρχει έλεγχος». Να σταθούμε σε μια φράση του που τα περιγράφει όλα «ο κόσμος θα συνηθίζει αυτή την κατάσταση». Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Αρχίζουμε να συνηθίζουμε σ' αυτή την κατάσταση. Υπάρχει το γνωστό «πείραμα του Παβλόφ», μια μορφή συνειρμικής μάθησης και εξάρτησης. Κάτι τέτοιο μου θυμίζει αυτό που συμβαίνει. Αρχίζουμε να συνηθίζουμε τα πάντα, τα κάποτε αδιανόητα. Για σκεφτείτε το. Λίγους μήνες πριν, ένα δημοσίευμα, μια φήμη, μια δήλωση που αναφερόταν στο ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή, προκαλούσε πραγματικό σοκ. Ελάχιστοι, φανταζόντουσαν ότι αυτό μπορεί ν' αποτελεί μια προοπτική για τη χώρα. Το έδειχναν και οι δημοσκοπήσεις, εκείνοι που ήθελαν την παραμονή στην ευρωζώνη δεν ήταν απλά οι περισσότεροι, ήταν η συντριπτική πλεινότητα. Ποσοστά που ξεπερνούσαν το 80 και 85%. Οι περιπτώσεις υπέρμαχων της δραχμής (Λαπαβίτσας, Κατσανέβας κ.ά.), ήταν απλά εξαιρέσεις.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες