Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Ο νέος πατριωτισμός

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
Υ​​πάρχουν εποχές της Ιστορίας που η λέξη «πατριωτισμός» και η στάση που συνεπάγεται είναι προφανής. Το 1940 οριζόταν από την υπεράσπιση της χώρας από τους εισβολείς και στην Κατοχή που ακολούθησε από την αντίσταση στους κατακτητές. Η εποχή δεν σήκωνε αποχρώσεις, αν και ο τρόπος που ο καθένας οραματιζόταν ακόμη και στις πιο σκοτεινές ημέρες της Κατοχής την απελευθερωμένη χώρα αποδείχτηκε διχαστικός και ιδιαιτέρως καταστροφικός. Στην ερειπωμένη από τον Εμφύλιο ελληνική κοινωνία η λέξη «πατριωτισμός» αντί να ενώνει δίχαζε. Το τραγικό καλοκαίρι του 1974, με τον τουρκικό στρατό να προελαύνει στην Κύπρο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ενσάρκωσε τη στάση του πατριωτισμού: ήταν η αποκατάσταση της δημοκρατίας που έδωσε ξανά την αξιοπρέπεια στα καθημαγμένα αισθήματα της πατρίδας. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ο πατριωτισμός, είναι η αλήθεια, δεν ήταν του συρμού. Η δημοκρατία είχε σταθεροποιηθεί, οι εξωτερικοί κίνδυνοι είχαν ελαχιστοποιηθεί και το αριστερό λεξιλόγιο είχε καθιερωθεί ως επίσημο λεξιλόγιο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Ακόμη και οι παλιοί δεξιοί, προκειμένου να επιβιώσουν, προσπαθούσαν να πείσουν πως και αυτοί κατά βάθος σοσιαλιστές ήσαν. Η πατρίδα δεν χρειαζόταν τον πατριωτισμό μας. Μια χαρά τα πήγαινε και μόνη της, οπότε εμείς μπορούσαμε να την κακοποιούμε κατά βούληση για να αποκομίζουμε τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για εμάς και τις οικογένειές μας. Μπορούσαμε να χτίζουμε αυθαίρετα, να καταπατούμε δάση και να ρουφάμε το δημόσιο ταμείο λες και ήταν δροσιστικό. Οσοι τουλάχιστον εξ ημών είχαν πάρει το μήνυμα των καιρών και είχαν αντιληφθεί το νόημα της ζωής σ’ αυτόν τον τόπο. Οι υπόλοιποι συνέχιζαν να αγαπούν τις ερημικές ακρογιαλιές της παιδικής τους ηλικίας.

Ανελεύθερος φιλελευθερισμός

Η περίπτωση του Ρωμανού με έβαλε σε ορισμένες σκέψεις σχετικά με τον νεοελληνικό «φιλελευθερισμό». Πολλές φορές γίνεται αναφορά στον ελληνικό «εξαιρετισμό» σε σχέση με το ευρωπαϊκό μοντέλο. Ως παραδείγματα αναφέρονται η μεγάλη ανοχή στην ανομία και στη βία ως μέσο επίλυσης διαφορών, ο μη χωρισμός κράτους και Εκκλησίας, η απίθανη έκταση των συνωμοσιολογικών θεωριών, η θεωρία του ανάδελφου έθνους, η απουσία σταθερών αστικών θεσμών και των αντίστοιχων σ’ αυτούς κοινωνικών τάξεων κ.λπ. Oλα αυτά πιστεύω ότι είναι ακριβή. Βεβαίως, είναι τεράστιο πρόβλημα όταν η οποιαδήποτε ανάλυση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών μιας χώρας αποκόπτεται από το ιστορικό της παρελθόν. Μια ανάλυση που «παραγκωνίζει» την ιστορία δεν συμβάλλει στην «κοινωνιολογική κατανόηση» των παθογενειών. Δεν υπάρχει DNA στην παθογένεια, μόνο ιστορία. Και ιστορία σημαίνει πλαίσιο κοινωνικών, πολιτικών, πολιτισμικών και οικονομικών σχέσεων. Εδώ όμως δεν είναι αυτό το θέμα μου. Ενα πράγμα διαφεύγει από τη θεωρία του ελληνικού εξαιρετισμού. Εκτός όλων των άλλων, είμαστε ένα έθνος που παράγει τους περισσότερους ανελεύθερους φιλελεύθερους. Γι’ αυτούς ελευθερία είναι μόνο η ελευθερία της ύβρεως και της γελοιοποίησης της αντίθετης άποψης. Και τι δεν ακούσαμε με το αίτημα του Ρωμανού να του επιτραπεί να παρακολουθεί τα μαθήματα.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

«Ο Δημοσθένης και το Μνημόνιο»

Του  Κώστα Κουτσουρέλη, www.topontiki.gr 
Παρόμοια με τον Δημοσθένη σήμερα, οι πολιτικοί που αποτολμούν να πουν στον λαό ότι το κόστος του κοινωνικού κράτους μάς οδηγεί στο μοιραίο, φλερτάρουν στις κάλπες με τη λαιμητόμο. Αντιθέτως, αγαπητοί είναι όσοι του υπόσχονται τα αδύνατα και τα εξωφρενικά. Όσοι του εισηγούνται φέρ’ ειπείν ότι για να γλιτώσουμε απ’ τις συνέπειες της φούσκας των προηγούμενων δεκαετιών χρειάζεται μόνο να ρίξουμε και… άλλο χρήμα στην αγορά. Ή που, αντιστρέφοντας κάθε σχέση αιτίου-αιτιατού, τον διαβεβαιώνουν ότι η «λιτότητα» και τα μνημόνια γεννοβολούν την κρίση και όχι το αντίστροφο. Ή που τον καθησυχάζουν ότι τα πάντα μπορούν να διορθωθούν μέσα σε μια θητεία κυβερνητική ή μετά από μια ψυχωμένη και υπερήφανη «διαπραγμάτευση» – χωρίς εκείνος να χάσει διόλου τη βολή του ή να θυσιάσει τις ακριβές του συνήθειες.
Γύρω στα 1300 η καρδιά του κόσμου χτυπάει στην Ιταλία. Γενουάτες και Βενετοί είναι θαλασσοκράτορες, στην Τοσκάνη γεννιούνται οι τράπεζες και η σύγχρονη λογιστική, μηχανικοί, οπλοποιοί, ναυπηγοί δοκιμάζουν επαναστατικές εφευρέσεις, ο Μάρκο Πόλο φτάνει ώς την Κίνα. Στις τέχνες και στα γράμματα συμβαίνουν τα ίδια: ο Τζιόττο περνάει από το modo greco στο modo moderno, ο Ακυινάτης βάζει στη θεωρητική σκέψη τους μηχανισμούς της απόδειξης, στη Σικελία ο νοτάριος Γιάκοπο ντα Λεντίνο επινοεί το σονέτο, ο Δάντης από τη Φλωρεντία ξεκινάει να συνθέτει την Commedia. Διακόσια χρόνια αργότερα, ουσιαστικά όλα έχουν τελειώσει. Οι Μέδικοι, πλουσιότερη οικογένεια της Ευρώπης, χρεοκοπούν πρώτοι γύρω στα 1490. Τον 16ο αιώνα καταρρέουν οι τράπεζες, ο τελευταίος ισχυρός κλάδος της οικονομίας.

Αριστεροί, αριστερούληδες, εαυτούληδες


Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr

Σε μια κρίσιμη ψηφοφορία, όπως είναι αυτές για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, ο βουλευτής έχει δύο πράγματα να κάνει. Πρώτον, να πει τι θα ψηφίσει. Και, δεύτερον, να εξηγήσει γιατί το κάνει. Οσοι θεωρούν ότι οι εκλογές θα προκαλέσουν ζημιά στην οικονομία ψηφίζουν «ναι» στον πρόεδρο. Οσοι, αντίθετα, πιστεύουν ότι οι εκλογές θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας ψηφίζουν «όχι». Λογική η στάση και των δύο κατηγοριών. Συνέπεια λόγων και πράξεων. Αυτός θα έπρεπε να είναι ο κανόνας. Αμ δε. Ας δούμε τέσσερα χαρακτηριστικά παραδείγματα από τη χτεσινή ψηφοφορία:
1. Παναγιώτης Μελάς, δεξιός, προερχόμενος από τη ΝΔ, τώρα στους Ανεξάρτητους Ελληνες. Εχει δηλώσει ότι δεν θέλει να γίνουν εκλογές, αλλά χτες ψήφισε «όχι» στον πρόεδρο, δηλαδή «ναι» στις εκλογές. Μετά την ψηφοφορία δήλωσε ότι ψήφισε «το 20%» αυτού που έχει αποφασίσει και στις άλλες δύο θα ψηφίσει «το άλλο 80%». Δεν ξέρω αν αυτή η στάση είναι παράλογη, αλλά εδώ έχουμε τον πρώτο βουλευτή δηλώνει ότι ψηφίζει με δόσεις!
2. Πέτρος Τατσόπουλος. Εχει εκλεγεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα είναι ανεξάρτητος. Δηλώνει ότι θέλει να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας, άρα να μη γίνουν εκλογές. Το κόμμα στο οποίο θέλει να πάει (Το Ποτάμι) τάσσεται υπέρ τη εκλογής προέδρου. Τι λέει η πολιτική λογική; Ότι ο βουλευτής αυτός θα ψήφιζε υπέρ. Αμ δε. Ο κ. Τατσόπουλος ψηφίζει κατά! Πώς λέγονται όλα αυτά; Πολιτικός παραλογισμός, κατά την επιεικέστερη εκδοχή.
3. Βασίλης Οικονόμου, εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενος, εξελέγη με την ΔΗΜΑΡ στις τελευταίες εκλογές, σήμερα ανεξάρτητος. Δηλώνει ότι δεν πρέπει να γίνουν εκλογές, αλλά ψηφίζει «όχι» στην εκλογή προέδρου. Ανευ ετέρου χαρακτηρισμού.
4. Σπύρος Λυκούδης, εκ της ανανεωτικής αριστεράς. Εξελέγη με την ΔΗΜΑΡ το 2012, σήμερα ανεξάρτητος. Δήλωσε εξαρχής ότι δεν πρέπει να γίνουν εκλογές, ψήφισε υπέρ του προέδρου. Λογικό επακόλουθο. Και συνέπεια μεταξύ λόγων και πράξεων. Ακούγεται τόσο απλό, αλλά δεν είναι σε μια χώρα όπου το αυτονόητο είναι είδος εν ανεπαρκεία.
Εν κατακλείδι: καθένας από τους τέσσερις αυτούς βουλευτές- ένα δείγμα σχεδόν όλων  των πλευρών του πολιτικού φάσματος- αντιπροσωπεύουν αυτό που λέμε αριστερός, αριστερούλης και εαυτούλης (τους). Η κατάταξή τους σε κάθε μια κατηγορία είναι εύκολη.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Τα ρούβλια, σύντροφοι…

Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Φλεβάρης του 2010. Ο Γιώργος Παπανδρέου, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρει διεθνή υποστήριξη, επισκέπτεται τη Μόσχα. Κι εκεί έκπληκτος ακούει το alter ego του Πούτιν, τον τότε πρόεδρο της Ρωσίας Μεντβέντεφ, να του υποδεικνύει να ζητήσει βοήθεια από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα (εδώ). Ήταν η εποχή που στην Ελλάδα κυριαρχούσε η μυθολογία ότι η χώρα μπορούσε να βρει δάνεια από άλλες πηγές, ώστε να αποκρούσει τον «εκβιασμό» των ευρωπαίων. Διάφοροι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και άλλοι ξερόλες -από ψεκασμένους έως ημισοβαρούς- έλεγαν ότι μπορούσαμε να βρούμε δάνεια από τη Ρωσία, την Κίνα, τους Άραβες, τον Τσάβες της Βενεζουέλας κτλ. Το παραμύθι κράτησε λίγο. Και μετά ήρθε η τρόικα. Τι νόημα έχει αυτή η υπενθύμιση; Έχει και παραέχει. Όχι μόνο επειδή κάποιοι εξακολουθούν να συντηρούν τέτοιες ψευδαισθήσεις (εδώ). Αλλά και επειδή αυτές τις μέρες συμβαίνουν κοσμογονικά πράγματα στην ισχυρή -υποτίθεται- Ρωσία του  Πούτιν. Μια χώρα που έχει πλούσιους πόρους (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ.α)  βλέπει το νόμισμά της να καταρρέει (έχει υποστεί τεράστια πίεση μέσα σε τέσσερις μήνες), τα επιτόκια να εκτοξεύονται, τα συναλλαγματικά της αποθέματα να συρρικνώνονται δραματικά (εδώ).
Επειδή, λοιπόν:
1. Κάποιοι μυθομανείς ή στόκοι εξακολουθούν να συντηρούν το μύθο ότι αν δεν μας δανείσουν οι ευρωπαίοι, μπορούμε να βρούμε ρωσικά ρούβλια, κινεζικά γουάν, αραβικά ριάλια και βενεζουελανικά μπολίβαρ. Και επειδή
2. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ένα σεβαστό ποσοστό Ελλήνων (στο 25% μετρήθηκε από την GPO) θέλει να φύγουμε από το ευρώ
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ: Καλό είναι όλοι αυτοί να ξυπνήσουν. Ρούβλια δεν υπάρχουν και δεν θα μας έρθουν. Δραχμούλες μπορούμε να κόβουμε όσες θέλουμε. Αλλά υποτιμημένες, δηλαδή ξεφτιλισμένες. Αυτό απαντά στο ερώτημα ορισμένων πονηρών δραχμολάγνων «τι χειρότερο θα πάθουμε;». Ευτυχώς, οι βασικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας (μεταξύ τους και η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι στιγμής) έχουν καταλάβει τον ρόλο των δραχμολάγνων.
Επιτρέπεται να τα λέμε αυτά ή μήπως, αν τα λέμε, είμαστε στο μπλοκ των «τρομοκρατών» σαν τον Γιούνκερ, τον Μοσχοβισί και τον Στουρνάρα; Όσοι δεν το επιτρέπουν, κερδίζουν ένα νταούλι κι έναν ζουρνά, για να τρελάνουμε τις αγορές στον ελληνικό χορό. Οι άλλοι ας κατεβάσουν ένα μπουκάλι ρώσικη βότκα, περιμένοντας να ‘ρθουν τα ρούβλια…

Σήμερα οι εκλογές ισοδυναμούν με καταστροφή

 Του Ανδρέα Παπαδόπουλου, Athens Voice
Grexit, χρεοκοπία, bank run, άνοδος spreads, εκτόξευση της αγοράς ομολόγων, κατακόρυφη πτώση του χρηματιστηρίου. Και επιπλέον κλίμα αβεβαιότητας στην κοινωνία και αστάθειας στις αγορές. Τα παραπάνω δεν είναι η περιγραφή ή το καθημερινό λεξιλόγιο του 2012, ούτε πολύ περισσότερο του 2010, αλλά του 2014. Μετά, λοιπόν, από περίπου 5 χρόνια θυσιών, σκληρής λιτότητας και δραστικής πτώσης του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων, βρισκόμαστε στην αφετηρία και όχι στο τέλος του τούνελ. Και από ότι φαίνεται το φως που βλέπουμε είναι από το τρένο που έρχεται. Δυο είναι τα ερωτήματα που ανακύπτουν: Α) τις πταίει και β) τι κάνουμε;
Καταρχάς φταίει ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια δεν κάναμε τις μεταρρυθμίσεις και δεν υπήρξε η αναγκαία συνεννόηση του πρώτου κόμματος με την αξιωματική αντιπολίτευση, όπως συνέβη σε χώρες σαν την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, που βρέθηκαν στο ίδιο σημείο με εμάς. Έλα, όμως, που και τώρα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνουν πάλι το αυτονόητο. Να κάτσουν, δηλαδή, στο ίδιο τραπέζι, να φτιάξουν μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού, να δούμε τις αλλαγές στο Σύνταγμα και σε εύλογο χρονικό διάστημα, πχ το Φθινόπωρο, να οδηγηθούμε σε εκλογές. Αντιθέτως, αναλώνονται σε κοκορομαχίες, ο ένας πετάει το μπαλάκι των ευθυνών στον άλλο και ξορκίζουν τη συνεννόηση. Αμφότεροι, θυμίζουν τους επιβάτες του Τιτανικού. Τουλάχιστον εκείνοι δεν ήξεραν, ενώ Σαμαράς και Τσίπρας (οφείλουν να) ξέρουν. Αλλιώς είναι επικίνδυνοι!

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Παράκρουση

 Της Αγγελικής Σπανού, www.metarithmisi.gr
Μπήκαμε πρώτοι στο μνημόνιο και θα βγούμε, αν βγούμε, τελευταίοι. Ολες οι χώρες που βρέθηκαν στη δίνη της κρίσης κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση στις αγορές και δίνουν μάχη με το Βερολίνο διεκδικώντας χαλάρωση των δημοσιονομικών στόχων. Η Ελλάδα δεν είναι πια απλώς “ειδική περίπτωση”, είναι μια χώρα που κινείται εκτός πλαισίου ευρωζώνης. Η κυβέρνηση επέλεξε να μην κλείσει τη συμφωνία με την Τρόικα για να αποφύγει μέτρα και διαρθρωτικές αλλαγές, ζήτησε και πήρε μια δίμηνη παράταση που απλώς μεταθέτει το πρόβλημα, αφού στο τέλος Φεβρουαρίου η χώρα θα βρεθεί μετέωρη χωρίς πρόγραμμα αλλά και χωρίς διασφαλισμένη χρηματοδότηση μέσα από την προληπτική γραμμή πίστωσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναγνωρίζει καν την έννοια της μεταρρύθμισης, ούτε και της δημοσιονομικής πειθαρχίας, ενώ δεν απαντά στην ερώτηση πώς θα διασφαλίσει την αναγκαία οικονομική στήριξη αν η επιθετική διαπραγμάτευση με τους πιστωτές, την οποία προαναγγέλλει, καταλήξει σε ρήξη. Ετσι, ενώ έσπασε ο κύκλος της ύφεσης για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, ενώ επιτεύχθηκε πρωτογενές πλεόνασμα και άρχισαν να φαίνονται κάποια σημάδια ανάκαμψης, αντί να καταβληθεί προσπάθεια για να αποκατασταθεί η δυνατότητα δανεισμού και να διασφαλιστεί η ομαλή έξοδος από το μνημόνιο, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Μια ξέφρενη επιστροφή στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε η ελληνική κρίση. Και τώρα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από τότε. Ο κίνδυνος μετάδοσης του ελληνικού “ιού” στο σύστημα του κοινού νομίσματος δεν είναι τόσο μεγάλος πια, τα αποθέματα συμπάθειας στο διεθνές επίπεδο εξαντλούνται, η απειλή δεν είναι πλέον κοινή για ολόκληρη την περιφέρεια της ευρωζώνης, ενώ υπάρχει μεγάλη και δικαιολογημένη κοινωνική κόπωση.

Don't Panic

 Του Παύλου Τσίμα, hwww.huffingtonpost.gr
Και ξαφνικά ο διεθνής Τύπος πλημμύρισε και πάλι Ελλάδα! Δεκάδες δημοσιεύματα, αναλύσεις ειδικών- και λιγότερο ειδικών- εμφανίζουν την Ελλάδα ως το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη και την απειλεί με καταστροφή- αφού πρώτα καταστρέψει η ίδια τον εαυτό της. Η κακόφημη λέξη Grexit επιστρέφει. Βάσιμοι φόβοι, υπερβολικοί φόβοι ή σχεδιασμένη τρομοκρατία; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Γιατί αυτή είναι η τρίτη φορά, μέσα σε λίγα χρόνια, που η Ελλάδα παίζει τον ρόλο του σκιάχτρου... Η πρώτη ξεκίνησε στα τέλη του 2009. Το Ντουμπάι έκανε στάση πληρωμών και οι Financial Times έθεσαν στην πρώτη τους σελίδα το ερώτημα who's next? Η απάντηση είχε τα χρώματα της ελληνικής σημαίας. Στην Αθήνα η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου ήταν φρέσκια και πίστευε ότι ως νέα κυβέρνηση, εκλεγμένη με μεγάλη πλειοψηφία, θα έχει την ανοχή της Ευρώπης και μια περίοδο χάριτος. Αλλά ο χρόνος της Ελλάδας είχε εκπνεύσει από την άνοιξη του 2009 (όταν ο τότε Γερμανός υπουργός παρενέβη με δημόσια δήλωση για να πέσουν τα ελληνικά επιτόκια και να κατασταλεί ένας πρώτος πανικός των αγορών, αλλά η κυβέρνηση Καραμανλή, πιεσμένη πολιτικά, δεν είχε τολμήσει να πάρει, σε ανταπόδοση, μέτρα). Ο Γιούνκερ επιβεβαίωσε το τέλος με το κλασσικό, the game is over. Κι έπειτα, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και οι πρώτες σελίδες των γερμανικών εφημερίδων περιέφεραν και διαπόμπευαν την Ελλάδα ως χώρα τεμπέληδων και απατεώνων που λένε ψέμματα και ζουν καλά με τα λεφτά των άλλων.

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Επαναπροσδιορίζοντας τις πόλεις

#Stefaan G. Verhulst and Julia RootΔημοσιεύθηκε στο MediumΤην μετάφραση επιμελήθηκε ο Κώστας Σπέγκας
#Πόλεις και Πολιτικές
Το διαδίκτυο έχει αλλάξει πρακτικά κάθε πτυχή της ζωής μας. Ένα από τα τελευταία «οχυρά» φαίνεται να είναι η πόλη.

Από τη Φιλαδέλφεια στο Βερολίνο στη Σιγκαπούρη: τα δεδομένα αλλάζουν στον τρόπο με τον οποίο πολίτες και επιχειρήσεις ζουν και αλληλεπιδρούν με το αστικό τους περιβάλλον. Η πόλη αναφαίρεται ως μία νέα πλατφόρμα, επιτρέποντας  σε πολίτες και ενδιαφερόμενους φορείς να επαναπροσδιορίσουν τα σχέδιά τους σε πραγματικό χρόνο και μαζί να δημιουργήσουν τις αστικές πραγματικότητες στις οποίες ζουν ( ή επιθυμούν να ζήσουν).
Το πως οι πόλεις αναπτύσσουν  νέους τρόπους για να βελτιώσουν τη ζωή των ανθρώπων, έχει γίνει ένα θέμα μεγάλου ενδιαφέροντος για πολλά ιδρύματα και οργανισμούς. Για παράδειγμα, το  «Mayors Challenge» του ιδρύματος Bloomberg Philanthropies, το «Cities Challenge» του ιδρύματος Knight Foundation και το«100 Resilient Cities» του ιδρύματος Rockfeller  χρησιμοποιούν διαγωνισμούς ώστε να απελευθερώσουν το ταλέντο και τις ιδέες τα οποία αναπτύσσονται στις πόλεις.
Πρόσφατα βιβλία όπως τα «The Responsive City» και «Smart Cities», καθώς και δημοσιογραφικά πρότζεκτ όπως το «Next City» και το «Technical.ly», τα  «America Future Project» και  «CityLAb» του Αμερικανικού περιοδικού «The Atlantic»  μαρτυρούν τις συλλογικές ιστορίες  της αστικής καινοτομίας και  παράλληλα δημιουργούν μία κοινότητα πρακτικών για την προώθηση των καλύτερων ιδεών.

Από τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία

Salvador Dalí: "Woman at the Window"
 Η Βάσσω Κιντή στο fb κάνει μια μελαγχολική παρατήρηση και μας υπενθυμίζει πάλι το εξαιρετικό κείμενο "Από τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία": 
"Θλίψη και περιφρόνηση για την κατάντια της Δημάρ. Γι' αυτούς και γι' αυτές που με κυνικές, αδίστακτες και ιδιοτελείς μεθοδεύσεις απήγαγαν μία ελπιδοφόρα στο ξεκίνημά της προσπάθεια και την οδήγησαν στη διάλυση και την καταστροφή. Όσο θυμάμαι την οίηση πριν δυο χρόνια στις εκλογές...Ελπίζω το παράδειγμα της Δημάρ να μην βρει νέους μιμητές.
Το κείμενο αυτό ήταν (και πιστεύω είναι) πράγματι εξαίρετο. Υπάρχει εδώ: http://politicalreviewgr.blogspot.gr/.../blog-post_27.html. Είπε από νωρίς αυτό που αποδείχθηκε και αποδέχθηκαν τελικά και άλλοι. Το υπογράψαμε λίγοι, μόλις 6, γιατί άλλοι έτρεφαν ακόμη αυταπάτες για τη Δημάρ: οι Orestis Kalogirou, Manos Matsaganis, Ελίζα Παπαδάκη, Γιώργος Καρράς, εγώ και ο Δαμιανός Παπαδημητρόπουλος που ήταν και ο συγγραφέας. Κάποιοι από εμάς όπως εγώ, ο Ορέστης, ο Μάνος, κάναμε κάποιες, διαφορετικές, πολιτικές προσπάθειες. Ο Γιώργος Καρράς και ο Δαμιανός, που ξέρω από την εποχή του Πολίτη (του οποίου μαζί με τον Άγγελο ήταν η ψυχή) και εκτιμώ απεριόριστα, ήταν ίσως σοφότεροι."
the book's journal, τχ.6
  Υπάρχουν ζητήματα που βρίσκονται εκτός δημοκρατικών διαδικασιών, που δεν μπορούν να τεθούν σε ψηφοφορία. Δεν μπορούμε για παράδειγμα να ψηφίσουμε για το αν ισχύουν, ή όχι, οι νόμοι του Νεύτωνα - είναι άλλες οι διαδικασίες μέσω των οποίων θα αποφανθούμε για την εγκυρότητα ή μη των νόμων αυτών. Αν εμείς, παρόλα αυτά, θελήσουμε να θέσουμε τους νόμους του Νεύτωνα σε ψηφοφορία, το πραγματικό νόημα της ψηφοφορίας αυτής δεν θα είναι η εγκυρότητα των νόμων, αλλά το κατά πόσον εμείς θέλουμε να τους λαμβάνουμε υπόψη ή θέλουμε να τους αγνοούμε (και ενδεχομένως να φάμε το κεφάλι μας).

Οι αγορές και το γαλατικό χωριό μας

 Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή
Ποιο είναι το πρόβλημά μας με τις αγορές; Σύμφωνα με μια δαιμονολογική θεώρηση, οι αγορές διακρίνονται για τον σαδισμό τους. Δεν θα μας δανείσουν ούτε ευρώ αν δεν διευρυνθεί η λιτότητα, δεν συρρικνωθεί το κράτος σε αφρικανικά επίπεδα, αν δεν κατασταλεί κάθε κοινωνική διαμαρτυρία, αν -ίσως- δεν αναστείλουμε αυτοβούλως το εκλογικό δικαίωμά μας μέχρι νεωτέρας. Αυτά, είναι φτηνή προπαγάνδα κοινωνικής υποταγής. Στη βάση της δαιμονολογικής, αναπτύσσεται η «αγωνιστική» θεώρηση, σύμφωνα με την οποία πρέπει/μπορούμε να γράψουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας τις αγορές, ως αν ήμασταν το σύγχρονο γαλατικό χωριό που μένει ανυπότακτο μέσα σε όλη την αυτοκρατορία. Δυστυχώς, δεν διαθέτουμε το μαγικό φίλτρο ούτε κάποιον Πανοραμίξ. Η δυσπιστία των αγορών οφείλεται, βασικά, σε δύο παράγοντες: (α) Στο βεβαρυμένο παρελθόν μας, που (β) έτι επιβαρύνεται από ένα ακατανόητο (για όλο τον υπόλοιπο κόσμο...) παρόν. Το παρελθόν: Η διαχείριση των δημοσίων οικονομικών μας είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της λέξης «greekstatistics» - κοινώς, «μαγειρεμένα στοιχεία». Τελευταίο αλλά κάθε άλλο παρά μοναδικό δείγμα, όταν εμφανίζαμε έλλειμμα 6% ενώ ήταν 15%, το 2009. Η διαφάνεια, ποτέ δεν υπήρξε το ισχυρό σημείο της χώρας μας –ούτε σήμερα είναι. Το παρόν: Ιδιαίτερα μετά τις ευρωεκλογές, η χώρα εμφανίζεται να μη διαθέτει οποιαδήποτε πυξίδα. Αφότου μας δάνεισαν έστω με το σταγονόμετρο, οι αγορές άκουσαν ότι η (συντηρητική...) κυβέρνηση σκίζει σελίδα-σελίδα το μνημόνιο, ότι μονομερώς αποδεσμεύεται από όσα είχε συμφωνήσει με την τρόικα, αναστέλλει την εφαρμογή τους μετά τον κάβο της εκλογής προέδρου και ό,τι ήθελε προκύψει.

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Είναι η τελευταία μας ελπίδα, περιμένουμε ναρθούν.

 Του Λεωνίδα Καστανά, www.metarithmisi.gr
Μέσα στους πυκνούς ατμούς της αχνιστής χώρας  πατάτας δυο ομάδες, δυο μεγάλες παρέες, δύο κινήματα , πέστε τα όπως θέλετε και μερικοί φίλοι που κυκλοφορούν στα πέριξ έχουν πραγματική έγνοια για τη χώρα τους και προσπαθούν να δουν καθαρά στον ορίζοντα μπας και αποφύγουμε τη ξέρα. Γιατί; Γιατί απλά έχουν παιδιά και τα’ αγαπάνε. Το ΠΟΤΑΜΙ του Σταύρου Θεοδωράκη, οι ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ του Σπύρου Λυκούδη και όσοι απέμειναν από τους «58» στην κυκλοφορία, μαζί με μερικούς ανεξάρτητους πλέον βουλευτές αναζητούν, βρίσκουν, διατυπώνουν και παρεμβαίνουν. Είναι η μόνη μας ελπίδα για την επόμενη μέρα. Όχι γιατί είναι σπουδαίοι, ή παντογνώστες. Όχι γιατί είναι οι πολιτικάντηδες που μπορούν να συνεγείρουν τα πλήθη και να κρύψουν τα προβλήματα. Απλά γιατί είναι καθαροί και έχουν τη διάθεση να κάνουν το σωστό. Και το σωστό είναι ν’ αλλάξει κάποτε αυτός ο τόπος, να σπάσει το πολιτικό απόστημα, να χυθεί έξω το έμπυο, να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε σαν ευρωπαϊκή χώρα που μάλλον θέλουμε να είμαστε. Και αυτοί το ξέρουν. Γιατί συσπειρώνουν γύρω τους ότι απέμεινε ζωντανό από τους «ποιητές» αυτού του τόπου, αυτούς που μάθανε μια ζωή να ποιούν και να ποιούν καλώς και όχι να παπαρολογούν. Γιατί τουλάχιστον έχουν μάτια και βλέπουν την ξέρα. Ελπίζω να αρθούν όλοι οι φίλοι και σύντροφοι στο ύψος των περιστάσεων. Να τα βρουν και να προχωρήσουν. Να φτιάξουν τη συνισταμένη δύναμη που θα βάλει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις. Να κρατήσουν τη χώρα όρθια δημοκρατική και ευρωπαϊκή, να στρίψουν το τιμόνι. Γιατί όλα πια είναι στον αέρα. Είναι η τελευταία μας ελπίδα. Περιμένουμε ναρθούν.

Η Ολυμπιακή Αεροπορία μας έλειπε

 Του Σπύρου Βλέτσα, Athens Voice
Την ίδρυση κρατικού αερομεταφορέα εξήγγειλε ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας σε φορείς του τουρισμού. Δεν είναι ο πρώτος. Ο Γιώργος Παπανδρέου μιλούσε για επανακρατικοποίηση της Ολυμπιακής στην προεκλογική περίοδο του 2009. Μαζί με το Λιμάνι του Πειραιά και τον ΟΤΕ. Τότε που… λεφτά υπήρχαν. Όπως και τώρα. Η Ολυμπιακή Αεροπορία από την πρώτη στιγμή που πέρασε στο δημόσιο, τη δεκαετία του 1970, μέχρι την ημέρα που πουλήθηκε το 2009 δεν σταμάτησε να παράγει ζημιές. Στο τέλος, μετά από διαδοχικά προγράμματα εξυγίανσης, οι ετήσιες ζημίες είχαν περιοριστεί στα 400 εκ. ευρώ. Οι ζημιές κάθε χρόνο αύξαναν το δημόσιο χρέος, οι τόκοι του οποίου απορροφούσαν πόρους από τον προϋπολογισμό. Είναι δύσκολο να υπολογιστεί η συνολική επιβάρυνση του ελληνικού χρέους από την Ολυμπιακή, γιατί στις ζημίες δεν υπολογίζονται οι( κρυφές και φανερές) επιδοτήσεις που λάμβανε η εταιρία από το κράτος, οι τόκοι και οι ασφαλιστικές υποχρεώσεις που ανέλαβε το δημόσιο. Σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης υπήρχαν έντονες αντιδράσεις, όχι μόνο των εργαζομένων. Κάθε δρομολόγιο στην Αυστραλία ζημίωνε την εταιρία με ένα εκατομμύριο ευρώ, αλλά όταν αποφασίστηκε η διακοπή του ορισμένοι μίλησαν για εθνικά επιζήμια απόφαση που απομονώνει τους ομογενείς από την πατρίδα. Η επίκληση κάθε είδους κινδύνων ήταν πάντα το αγαπημένο επιχείρημα των υποστηρικτών της Ολυμπιακής. Ο φόβος του δυστυχήματος αξιοποιήθηκε το 2005 όταν μετά την πτώση του αεροπλάνου της κυπριακής εταιρίας Ήλιος ο τότε πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος κατηγόρησε συνολικά τις εταιρίες χαμηλού κόστους μιλώντας για «ιπτάμενα φέρετρα».

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Η εσχάτη πλάνη

Photo: Nikos Libertas / SOOC
Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
«Και έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης» (ευαγγελική ρήση).
Οι του ΣΥΡΙΖΑ ανέσυραν χτες ένα βίντεο (εδώ) με μια ομιλία του Σαμαρά στη Βουλή τον Ιούνιο του 2011. Είχαμε τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ (Γ. Παπανδρέου) και ο Σαμαράς ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ΝΔ). Στο βίντεο ακούγεται ο Σαμαράς να λέει ότι δεν υπήρχε κίνδυνος χρεοκοπίας ούτε εξόδου από το ευρώ, όπως ισχυριζόταν η τότε κυβέρνηση. Και χαρακτήριζε «ανοησίες» και «προπαγανδιστική εκστρατεία φόβου» τα σχετικά διλήμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί αυτά που έλεγε τότε ο Σαμαράς, για να δείξει ότι είναι αναξιόπιστος σήμερα που χρησιμοποιεί την ίδια κινδυνολογία, την οποία τότε κατακεραύνωνε. Βεβαίως, η κοπτοραπτική του ΣΥΡΙΖΑ απέκρυψε ότι, λίγους μήνες μετά, τον Φεβρουάριο του 2012, ο Σαμαράς άλλαξε το τροπάριο και μιλούσε για κίνδυνο «ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας», για «άδεια ράφια», «ελλείψεις σε φάρμακα και καύσιμα» κ.ά. Είχε κάνει τη στροφή του (ή τη μεγαλειώδη κωλοτούμπα) και είχε ταχθεί υπέρ της νέας δανειακής σύμβασης. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο όσον αφορά την αξιοπιστία του Σαμαρά. Δεν μπορεί ένας αρχηγός να λέει σήμερα «άλφα» και μετά από εφτά μήνες «ωμέγα». Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, θα διαπράξει ολέθριο λάθος αν πιστέψει ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για τη χώρα, στην περίπτωση που η επόμενη (δική του, όπως θέλει) κυβέρνηση τα σπάσει με τους Ευρωπαίους.

Τα... πάνω-κάτω ήρθαν στην Ευρώπη

 www.openeurope.org.uk, www.capital.gr
Με την πολιτική κατάσταση να “θερμαίνεται” στον παγωμένο σουηδικό χειμώνα, δεν μπορούμε παρά να αποκτήσουμε την αίσθηση ότι η Ευρώπη κάνει μια στροφή.
Ο Βορράς γίνεται Νότος;
Προειδοποιήσαμε πριν από λίγες ημέρες ότι η σουηδική κυβέρνηση βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Και έτσι αποδείχθηκε (ότι ήταν). Ο Σουηδός πρωθυπουργός Stefn Lofven ανακοίνωσε χθες πρόωρες εκλογές για τις 22 Μαρτίου 2015, καθώς το σουηδικό κοινοβούλιο αρνήθηκε να υποστηρίξει τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης και αντ αυτού, ψήφισε υπέρ του προϋπολογισμού της αντιπολίτευσης. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους Σουηδούς Δημοκράτες, οι οποίοι είναι γνωστοί διαμορφωτές στην τωρινή Βουλή. Μια τέτοια πολιτική αναταραχή είναι ξένη προς την συνήθως ήρεμη σουηδική πολιτική σκηνή και ταιριάζει περισσότερο στα τεκταινόμενα στις χώρες της ευρωζώνης που συναντούν δυσκολίες και δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε έναν προϋπολογισμό λιτότητας στο μέσον μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης. Ομοίως, στην αρχή του έτους, η κυβέρνηση συνασπισμού της Δανίας αποδυναμώθηκε από την αποχώρηση του Σοσιαλιστικού Λαϊκού Κόμματος (SF), το οποίο δεν συμφωνούσε με την πώληση μέρους της κρατικής ενεργειακής εταιρείας Dong, στην Goldman Sachs. Ωστόσο, το κόμμα δήλωσε ότι θα συνεχίσει να στηρίζει την κυβέρνηση από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Η κίνηση υποχρέωσε την πρωθυπουργό Helle Thorning-Schmidt στον έβδομο ανασχηματισμό από την ημέρα που ανέλαβε τη θέση, τον Οκτώβριο του 2011.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες