Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Πουλώντας δραχμή στο σακί

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή
Δεν είναι λίγο παράξενο που το κόμμα της δραχμής υπόσχεται τον σοβιετικό παράδεισο αποτιμημένο σε ευρώ; Σε δελτίο Τύπου η Λαϊκή Ενότητα τάζει αφορολόγητο 12.000 ευρώ και σίγουρα έπεται η υπόσχεση για βασικό μισθό 751 ευρώ. Φυσικά κάποιος θα αντιτείνει: «Και πώς αλλιώς θα μπορούσαν να υποσχεθούν κάτι; Σε δραχμές; Αφού δεν ξέρουμε την ισοτιμία τους». Σωστά! Εμείς δεν την ξέρουμε. Σάμπως, όμως, την ξέρουν αυτοί; Οι άνθρωποι πωλούν δραχμή στο σακί. Το μόνο που υπόσχεται ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι «εισαγωγή εθνικού νομίσματος για την αποκατάσταση της ρευστότητας». Η αλήθεια είναι ότι η ρευστότητα επί των ημερών της ΛΑΕ θα είναι μεγάλη και προφανώς γι’ αυτό μάζεψαν την κ. Ραχήλ Μακρή, που ξέρει από εκτυπώσεις. Το ερώτημα όμως είναι: τι θα αγοράζει αυτή η ρευστότητα; Χαρτιά μπορούν να τυπωθούν άπειρα· το θέμα είναι να αξίζουν κάτι. Υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει ότι τα προϊόντα του Χολαργού θα γίνουν ποτέ αντάξια ενός σκληρού νομίσματος και όχι χαρτούρα σαν τα γερμανικά μάρκα του μεσοπολέμου, που έχαναν την αξία τους στο διάστημα που μεσολαβούσε από το ταμείο πληρωμής των εργαζομένων μέχρι το μπακάλικο; Μπορεί κάποιος να εμπιστευτεί αυτό το συνονθύλευμα της Λαϊκής Ενότητας ότι θα κινητοποιήσει παραγωγικές δυνάμεις για να φτιαχτούν υπεραξίες και προϊόντα και να μη γίνεται ταπετσαρία ό,τι τυπώνει η κ. Ραχήλ Μακρή; Εξάλλου τα βασικά στελέχη του νεοπαγούς κόμματος δοκιμάστηκαν σε υπουργεία πριν ζητήσουν την ψήφο μας. Ποιο είναι το έργο που άφησε πίσω του ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο κ. Κώστας Ησυχος ή η κ. Νάντια Βαλαβάνη; Δεν μάθαμε καν αν η τελευταία, μετά τη θητεία της στο υπουργείο Οικονομικών, έμαθε τουλάχιστον πώς συμπληρώνεται η φορολογική δήλωση.

Η συνέπεια του κυρ-Φώτη Και οι πολιτικές ευθύνες του

 Του Κωνσταντίνου Σοφούλη, http://metarithmisi.gr
Μερικές βιαστικές σκέψεις καθώς παρακολουθώ τα όσα λέγονται δημόσια για την εμμονή του Φώτη Κουβέλη στην συνεργασία του με τον ΣΤΡΙΖΑ, δηλαδή την ηγετική δύναμη του εθνικολαϊκισμού. Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι αυτή η συμπεριφορά του είναι απόλυτα συνεπής στο πολιτικό παρελθόν του και κατά τούτο δεν πρέπει να εκπλήττει. Και το δεύτερο που έρχεται στο νου μου είναι η αφανής τεράστια ευθύνη της πολιτικής δράσης του για την διάλυση ενός από του θεμελιώδεις θεσμούς της αστικής μας δημοκρατίας. Της δικαιοσύνης. Σ’ αυτό το τελευταίο θα επιμείνω λίγο περισσότερο. Η παλιά ΔΗΜΑΡ στέγαζε δύο ηγετικά στελέχη με την ίδια πολιτική και κυρίως συνδικαλιστική διαδρομή. Τον Φώτη Κουβέλη και τον Αντώνη Ρουπακιώτη. Και οι δύο ανέβηκαν στην κεντρική πολιτική σκηνή πατώντας στο βήμα του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας. Και οι δύο χρησιμοποίησαν το πόστο τους για να προωθήσουν ένα λαϊκιστικό προφίλ που τους εξασφάλισε πολιτική επωνυμία αλλά την επωνυμία τους πλήρωσαν ακριβά οι συνέλληνες επειδή συνέβαλαν αποφασιστικά στην διάλυση του δικαστικού μας συστήματος. Ας δούμε πώς. Κεντρικός άξονας της πολιτικής του Φώτη Κουβέλη, αλλά και του ομοϊδεάτη του Αντώνη Ρουπακιώτη ήταν η αντιμετώπιση του πρωτοφανούς για την Ευρώπη υπερεπαγγελματισμού των δικηγόρων. Ως γνήσιοι λαϊκιστικοί μεταφραστές του αριστερού δόγματος, δεν ενέταξαν την σχετική πολιτική τους σε μια στρατηγική εξυπηρέτησης του γενικού κοινωνικού συμφέροντος, αλλά επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της συντεχνιακής εξυπηρέτησης και αγωνίστηκαν για την δημιουργία προνομιακών προσόδων στο επάγγελμα ώστε να δώσουν εισόδημα σε πλεονάζοντα,  και ως εκ τούτου κοινωνικά άχρηστο,  δικηγορικό πληθυσμό.

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

Η νέα Αριστερά του 19ου αιώνα

Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice
Σ'αυτές τις εκλογές κάποιοι ισχυρίζονται πως ο ΣΥΡΙΖΑ «νομοτελειακά» θα καταλάβει το χώρο της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Ξεχνούν βεβαίως πως το μόνο αφήγημα του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη και τώρα το «ψηφίστε με για να υλοποιήσω καλύτερα το Μνημόνιο (που σας έβαλα) και παράλληλα θα εφαρμόζω και τμήματα του προγράμματος Θεσσαλονίκης. Με αυτό το Πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ των Τσίπρα-Λαφαζάνη ως σχέδιο Α κέρδισε τις εκλογές. Οι περισσότερες ενστάσεις αφορούν στο αν ήταν υλοποιήσιμο ή όχι. Λίγοι εστιάζουν στο ότι αυτό το πρόγραμμα δεν ήταν καθόλου αριστερό. Εκτός αν αριστερό σημαίνει να λες «πράγματα που ακούονται ευχάριστα στα αυτιά», αν Αριστερά σημαίνει τελειοποίηση του ψέματος ως πολιτικού όπλου.  Γιατί μη μου πείτε πως ήταν αριστερές οι προτάσεις για φορολόγηση της επιχειρηματικότητας στην υπάρχουσα παραγωγική βάση, η γενικευμένη ρύθμιση των χρεών, η κρατικοποίηση των τραπεζών, το γενικό πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων, η συνέχιση των μη στοχευμένων επιδοματικών πολιτικών, οι υποσχέσεις για σταδιακή επιστροφή όλων των μισθών εκεί που ήταν το 2009; Είναι μήπως αριστερό να μη πρωτοστατεί η Αριστερά στην ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων, αφού ως γνωστό ο κατακερματισμός των ταμείων δημιουργεί πυραμιδικά ασφαλιστικά συστήματα, τα οποία αυξάνουν τις κοινωνικές ανισότητες και προσιδιάζουν στο λεγόμενο συντηρητικό-συντεχνιακό μοντέλο κράτους πρόνοιας (G. Esping-Andersen); Μήπως πάλι είναι αριστερό να συνεχίζεται επί διακόσια σχεδόν έτη η πολιτική υποφορολόγηση (Γιώργος Β. Δερτιλής) κάποιων που δηλώνουν αγρότες; Πολιτική που αποσκοπούσε στη συναίνεσή τους στην αναβολή της αγροτικής μεταρρύθμισης.

Οι εκλογές δεν θα φέρουν τη λύση. Ίσως όμως είναι οι τελευταίες που κυριαρχούν τα παλιά διλήμματα.

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Ακόμα οι πολιτικές δυνάμεις δεν λένε όλη την αλήθεια. Ακόμα εκπέμπουν διφορούμενα μηνύματα, μιλάνε διπλή γλώσσα, προσπαθούν να διασωθούν, αδιαφορούν για την οικονομία που καταστρέφεται καθημερινά, θυσία στα κομματικά παιχνίδια εξουσίας. Μετά από 5 χρόνια αδιέξοδων προσπαθειών, είμαστε ένα μοναδικό παράδειγμα ευρωπαϊκής χώρας του 2015 που στις εκλογές συναγωνίζονται 4 κομμουνιστικά και μετακομμουνιστικά κόμματα, ένα νεοναζιστικό, ένα-δυο ακροδεξιά και ένα της πλάκας. Οι εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου δεν θα είναι οι τελευταίες, σύντομα θα ακολουθήσουν κι άλλες. Νέα αδιέξοδα θα δημιουργηθούν, νέες συνεργασίες θα ακολουθήσουν μέχρι να γίνει η απομυθοποίηση πλήρης και η κατεδάφιση των ψευδαισθήσεων οριστική.
Χρειάζονται συνήθως δεκαετίες για να αξιολογηθούν σωστά τα ιστορικά γεγονότα. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμα δεν μπορούμε να κάνουμε μια ψύχραιμη αποτίμηση του 1981. Αν υπάρχει κάτι θετικό μέσα στην ατυχία μας αυτή την περίοδο είναι ότι ο χρόνος έχει πυκνώσει τόσο πολύ, ώστε μέσα σε λίγα χρόνια, ακόμα και σε μήνες, όλα δοκιμάζονται, όλα αποκαλύπτονται. Οι προθέσεις, η αξιοπιστία, οι προτάσεις του καθένα. Τώρα ξέρουμε. Γιατί δεν έχουμε ακούσει απλώς διακηρύξεις και ωραία λόγια, έχουμε δει το έργο και στην πράξη, ξέρουμε τι έλεγε και τι έκανε σε κάθε φάση, κάθε πολιτικός, κάθε δημοσιογράφος, κάθε δημόσια φωνή. Και μπορούμε να κρίνουμε.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Ο μοιραίος κ. Φώτης Κουβέλης

 Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Καθημερινή
Στη ΔΗΜΑΡ υπήρχε μια αστεία φράση την οποία είχαν σκαρφιστεί οι ενδοκομματικοί επικριτές του κ. Φώτη Κουβέλη και την επαναλάμβαναν κάθε φορά που έπρεπε να λάβει μια δύσκολη απόφαση. «Να δεις που πάλι... Γιαμαμότο θα κάνει», έλεγαν. Πώς ακριβώς προέκυψε η λέξη «Γιαμαμότο» δεν είναι γνωστό. Αλλά αυτό που εννοούσαν οι σύντροφοι του κ. Κουβέλη, καταλογίζοντάς του ότι μιλάει... γιαπωνέζικα για να μη λάβει σαφή θέση επί οποιουδήποτε θέματος είχε κόστος, το είχε περιγράψει εξαιρετικά ο Ανδρ. Πετρουλάκης σε ένα σκίτσο του την περίοδο που η ΔΗΜΑΡ ήταν στην κυβέρνηση. Εμφάνιζε τον κ. Κουβέλη να λέει το εξής καταπληκτικό στους κ. Σαμαρά και Βενιζέλο: «Καλά τα λέτε κι εσείς, δίκιο έχουν και οι άλλοι. Ναι μεν αλλά, ίσως μπορεί, τα ξαναλέμε πάλι»...Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα αστεία. Διότι ηθελημένα ή μη, ο κ. Κουβέλης αναδεικνύεται, αυταπόδεικτα, ο πιο μοιραίος αρχηγός της κρίσης. Δεν έχει προηγούμενο ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς της Μεταπολίτευσης όχι μόνον να αποδομείται μέσα σε μόλις 3 χρόνια, αλλά να γνωρίζει πια την καθολική περιφρόνηση ακόμη και από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Εξυπακούεται δε ότι όσα τραγελαφικά συμβαίνουν τώρα στη ΔΗΜΑΡ (κάποιος προέβλεψε ότι «θα διασπάται μέχρι να βρει... το σωματίδιο του Θεού») αποτελούν μόνον την αφορμή της σημερινής «απογραφής». Διότι πριν αυτογελοιοποιηθεί με τη ΔΗΜΑΡ του 0,6% ο κ. Κουβέλης -καταλογίζοντας στον διάδοχό του ότι του υφάρπαξε δολίως την πλειοψηφία της Κ.Ε.- είχε προβεί σε μια σειρά μοιραίων επιλογών που ζημίωσαν όχι το κόμμα του, αλλά την ίδια τη χώρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η ΔΗΜΑΡ έλαβε 6,1% στις εκλογές του Μαΐου του ’12. Και το απέσπασε υποσχόμενη να επιβάλει την υπεύθυνη κυβερνητική λύση που χρειαζόταν η χώρα. Τι έκανε όμως ο κ. Κουβέλης; Αντί να συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, οδήγησε άνευ λόγου τη χώρα σε δεύτερες εκλογές. Οι οποίες μάλιστα εκτίναξαν τη Ν.Δ. και κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ κατά 10 μονάδες, κρατώντας τη ΔΗΜΑΡ στο ίδιο ποσοστό (6,2%).

Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών

 Του Κώστα Λογαρά, www.protagon.gr
Να, ποιον πολιτικό θα εμπιστευόμουν, ποιον θα ψήφιζα και με τα δυο μου χέρια. Αυτόν που θα 'χε το κουράγιο να βγει στους ψηφοφόρους και να  ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς μαζί τους. Να βάλει ένα τέλος στις φαύλες σχέσεις τους και να ομολογήσει την πικρή αλήθεια.
«Ψηφοφόρε, σε φοβάμαι. Πάνω σ' αυτόν τον φόβο έχουν χτιστεί οι σχέσεις μας -σχέσεις αμοιβαίου εκβιασμού και εξαπάτησης- χρόνια τώρα. Τρέμω να σου πω την πάσα αλήθεια γιατί όποιος σου την λέει,  τον στέλνεις σπίτι του (σού θυμίζω τον Γιαννίτση). Ξεσηκώνεσαι με τους Κολλάδες, τους Φωτόπουλους, τους Λυμπερόπουλους και τον τρώει το χώμα.    Με λούζει κρύος ιδρώτας να στο πω κατάμουτρα ότι είσαι ο κινητήριος μοχλός ενός διεφθαρμένου πελατειακού συστήματος. Εσύ που παίρνεις ψεύτικες επιδοτήσεις – ναι, εγώ μεσολαβώ • που παριστάνεις τον τυφλό και τσεπώνεις επιδόματα μαϊμούδες – κι αυτό, εγώ το φρόντισα• που διορίζεσαι με ψεύτικα χαρτιά – εγώ τα έσπρωξα, στη ζούλα. Για όλα παίρνω τις ευθύνες πάνω μου. (Αλλά, ότι εισπράττεις απ’ το ΙΚΑ τη σύνταξη της πεθαμένης μάνας σου – αυτό είναι δική  σου ευθύνη, αποκλειστικά).  Είμαστε ίδια φάρα, κι αν τολμούσα να στο πω κατάμουτρα δεν θα με ψήφιζες ποτέ. Τρέμω να στο φωνάξω δυνατά ότι σ’ εξαγοράζω με αντάλλαγμα την ψήφο σου, κι εσύ το δέχεσαι. Ένας ζήτουλας χωρίς αξιοπρέπεια εσύ, ενώ εγώ δίχως τσίπα σε φλομώνω με το ψέμα μου (έχεις άλλωστε την τάση να πιστεύεις όποιον σου λέει το μεγαλύτερο). Έτσι πορευόμαστε, δεκαετίες ολόκληρες, και  έχουμε φτάσει στον εθνικό μας ξεπεσμό. Μοιάζουμε με κουλούς που ’χουν πέσει μες τη θάλασσα και προσπαθούν απεγνωσμένα να σωθούν χτυπώντας τα ποδάρια τους. Κάποιοι τους πετούν σωσίβια να πιαστούν, αλλά δίχως χέρια πώς; Βουλιάζουνε, ανήμποροι να βγουν απ’ τον βυθό.   

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Πλάνες και τραγωδίες

Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος
Τελευταία, διάφοροι συστημικοί δημοσιογραφικοί οργανισμοί και αρκετοί φίλοι της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς διατείνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει και βλέπουν σ' αυτόν το πρόπλασμα ενός μεγάλου αριστερού ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος. Είναι όμως έτσι ή για μια ακόμα φορά οι επιθυμίες αφίστανται της πραγματικότητας; Κάποιες απαντήσεις σ' αυτό το ερώτημα ανιχνεύονται στα κείμενα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που δημοσιεύονται σποραδικά μετά την υπογραφή του τελευταίου μνημονίου. Τα κείμενα αυτά όμως δείχνουν ότι μάλλον η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντελήφθη τίποτα από τα όσα συνέβησαν και απλά αφήνει να πλανώνται τα περί αλλαγής του προς άγραν κάποιων ψήφων. Αίφνης σε κείμενο του Αριστείδη Μπαλτά, φιλόσοφου και επιφανούς στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, στην προχθεσινή ΑΥΓΗ (30-8-2015, Ενθέματα), που ήταν η ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου του Εντουάρντο Καντάβα «Λέξεις φωτός, θέσεις για τη φωτογραφία της Ιστορίας» (εκδ. Νήσος), στις 16 Ιουλίου, αποκαλύπτεται ότι η αφήγηση περί ηρωικής διαπραγμάτευσης και των άλλων φληναφημάτων παραμένει η ίδια όπως και η βαθύτατα λαϊκίστικη άποψη για μια συγκρουσιακή σχέση με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ετσι ο Μπαλτάς έχει την πεποίθηση και γράφει ότι η «Ελλάδα βρέθηκε στην εμπροσθοφυλακή της δημοκρατικής αντίστασης σε αυτόν τον πόλεμο νέας μορφής. Η πολιτική σκέψη μας οφείλει να ξεκινήσει από εδώ». Αυτό ίσως εξηγεί τα όσα σουρεαλιστικά ακούγονται από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για το δικό του μνημόνιο.

Το στοίχημα των εκλογών

 Του Πάνου Καζάκου, http://www.huffingtonpost.gr
Το διακύβευμα αυτών των εκλογών (όπως και των προηγούμενων) είναι τυπικά μεν η εφαρμογή του νέου «μνημονίου συνεννόησης» για το τριετές πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής 2015-2018 που εγκρίθηκε από την ελληνική Βουλή με συντριπτική πλειοψηφία, ουσιαστικά όμως, με κριτήριο τη γενική ευημερία η τιθάσευση του νεοελληνικού κρατισμού. Με άλλα λόγια αλλάζει πολιτικές προτεραιότητες, δομές, θεσμούς και πρακτικές που είχαν καθιερωθεί από καιρό και μας οδήγησαν στην κρίση - και την παρατείνουν. Οι λύσεις που προβλέπει ανταποκρίνονται στην αδήριτη ανάγκη για βαθιές θεσμικές αλλαγές στη χώρα και για επιστροφή στην ανάπτυξη.
Έχει σημασία να υπενθυμίσουμε εν τάχει τι προβλέπει: Ένα βιώσιμο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ως το 2016, επανεκκίνηση των ιδιωτικοποιήσεων, αποτελεσματικότερη διαχείριση της δημόσιας οικονομίας (με ανεξάρτητες αρχές και σαφείς κανόνες), ευρύ φάσμα μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και στην ενέργεια, αποτελεσματικότερο δικαστικό σύστημα κλπ. Ακόμα και στις «λεπτομέρειες» το μνημόνιο έχει νόημα: Κατάργηση των πρόωρων συντάξεων, αξιολογήσεις στο Δημόσιο, κίνητρα για γενόσημα, αυστηρότερο ορισμό του αγρότη κλπ.
Αν εφαρμοσθεί ( επαναλαμβάνω: Αν...) η χώρα θα επωφεληθεί από τους πόρους του ΕΣΠΑ, τη χρηματοδότηση μεγάλων ιδιωτικών επενδύσεων, τη δραματική μείωση της γενικής αβεβαιότητας, την ανακεφαλαίωση των τραπεζών ώστε να είναι σε θέση να χρηματοδοτούν την οικονομία και την οργανωμένη ελάφρυνση του χρέους (αντί της χαοτικής πτώχευσης). Το πιθανότερο είναι να απογειωθεί γιατί διαθέτει (ακόμα) το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό και «ρικαρντιανά» συγκριτικά πλεονεκτήματα. Αυτά ως προς τα απτά αποτελέσματα.

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Πάση θυσία μόνος στην εξουσία

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΒΗΜΑ
Υπάρχουν κάποιες καλοπροαίρετες φωνές που διαφωνούν με όποιους θεωρούν πως ο κ. Τσίπρας, ακόμη και μετά την αναγκαστική κυβίστησή του, δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο για τη διακυβέρνηση του τόπου. Δεν είναι κάποιοι που πίστεψαν στον ριζοσπάστη και αλαζόνα νεαρό δημαγωγό, στον θαυμαστή της  «σκέψης» Ζίζεκ, στην «κινηματική» Αριστερά, στο «σχίζουμε τα μνημόνια», στο «Οχι» της αριστεροακροδεξιάς «εθνικής αξιοπρέπειας». Είναι πολίτες που εύχονταν να γίνει η στροφή και ήθελαν όσο τίποτε η χώρα να παραμείνει στην Ευρώπη. Ισχυρίζονται όμως πως, αφού έκανε τη μεγαλειώδη κωλοτούμπα του, γιατί να τον κόψουμε στη μέση και να μην τον αφήσουμε να την ολοκληρώσει; Γιατί να μην τον δοκιμάσουμε; Τον δοκιμάσαμε όμως και η ελληνική οικονομία και η κοινωνία θα τον πληρώνουν για καιρό ακόμη πολύ ακριβά. Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι υπαίθρια πανηγυριώτικη ορχήστρα στην οποία προτού ξεκινήσει η ορχήστρα δοκιμάζονται τα μικρόφωνα.ωΗ καλή διακυβέρνηση σαφώς και εμπεριέχει τακτικισμό. Η καλή προοδευτική διακυβέρνηση όμως θέλει και σχέδιο, εναλλακτικές προτάσεις, ανοικτά μυαλά για ευρύτερες συμμαχίες, γνώση των δεδομένων και κυρίως κουλτούρα ψυχής και συμπεριφοράς. Τι εγγυάται ότι ο 42χρονος Τσίπρας θα είναι το εντελώς αντίθετο του 38χρονου; Τι εγγυάται πως ο 42χρονος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την κουλτούρα που απουσίαζε στον 38χρονο; Ο κ. Τσίπρας είναι περισσότερο αλαζόνας απ' όσο μπορεί να αντέξει αυτή η χώρα. Οι αλαζόνες είναι δύο ειδών. Το πρώτο είδος είναι οι μεγαλοφυΐες και το δεύτερο οι μετριότητες. Οι μεγαλοφυΐες όμως αναγνωρίζουν τουλάχιστον τα ταλέντα, ενώ οι μετριότητες δεν αναγνωρίζουν τίποτα πάνω απ' αυτούς. Οι αλαζόνες μεγαλοφυΐες ενίοτε κυβερνούν καλά, οι μετριότητες ποτέ. Ο κ. Τσίπρας δεν είναι αλαζόνας του πρώτου είδους.

Οι φαντασιώσεις της Αριστεράς

 Του Νίκου Μουζέλη, ΒΗΜΑ
Στο παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθώ με τις συγκεκριμένες διαμάχες που οδήγησαν στη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ (ευρώ - δραχμή, μνημόνιο - αντιμνημόνιο κ.τ.λ.). Θα εξετάσω πιο γενικά / επιγραμματικά τρεις βασικές ιδεοληψίες / φαντασιώσεις που αφορούν μερικούς κύκλους της Αριστεράς, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και πιο γενικά. Σε παραμονές εκλογών ένα τέτοιο θέμα μπορεί να φανεί χρήσιμο, μια και διακινείται μια ρητορεία η οποία οικειοποιείται τα βασικά διακυβεύματα της Αριστεράς.
Η κατάρρευση του καπιταλισμού έρχεται. Η ιδέα πως ο καπιταλισμός λόγω συστημικών αντιφάσεων πνέει τα λοίσθια είναι παλιά. Τη βλέπουμε, για παράδειγμα, στον ντετερμινιστικό ιστορικό υλισμό όπου το καπιταλιστικό σύστημα εννοιολογείται μηχανιστικά, σαν ένα σύστημα που αναπτύσσεται στη βάση σιδηρών εξελικτικών νόμων που καθορίζουν τη μελλοντική πορεία του. Εδώ η κινητήριος δύναμη είναι λιγότερο οι φορείς δράσης και περισσότερο οι αντινομίες του συστήματος που θα οδηγήσουν σε ένα τελειωτικό κραχ. Τέτοιου είδους θεωρίες ξαναζωντάνεψαν στην περίοδο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 (βλ. π.χ. Wolfang Streeck, 2014). Το βασικό επιχείρημα αυτών των θεωριών είναι ότι πριν από την κρίση η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δημιούργησε τερατώδεις ανισότητες - σε βαθμό που μια μικρή πλουτοκρατία (1/100 του πληθυσμού) τείνει να κατέχει ή να ελέγχει ένα τεράστιο ποσοστό του παγκόσμιου πλούτου. Επιπλέον, οι παραγόμενοι πόροι κατευθύνονται όλο και περισσότερο στον χρηματοπιστωτικό τομέα όπου τα κέρδη είναι υψηλά, άμεσα και συχνά μη φορολογούμενα. Αυτή η κατάσταση δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί αφού βάζει σοβαρά εμπόδια στη διευρυμένη αναπαραγωγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Νομίζω πως η παραπάνω ανάλυση της νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας είναι σωστή αλλά η πρόβλεψη περί άμεσης καπιταλιστικής κατάρρευσης λανθασμένη.

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Δ. Ραυτόπουλος: Ηταν η πιο παλαβή κυβέρνηση

Συνέντευξη στην Καθημερινή
«Ηταν η χειρότερη κυβέρνηση της δημοκρατίας, η πιο παλαβή». Η κριτική ανήκει στον διανοούμενο Δημήτρη Ραυτόπουλο, που επί δεκαετίες βίωσε εκ των έσω την πορεία και τους «εμφυλίους» της Αριστεράς στην Ελλάδα.
Είχα πρωτοακούσει για τον Δημήτρη Ραυτόπουλο, φοιτητής, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρχε σχεδόν ένας μύθος γύρω από το όνομά του, μύθος που μιλούσε για τον διανοούμενο της Αριστεράς, από τους σημαντικότερους της μαρξιστικής κριτικής μεταπολεμικά, ο οποίος όμως είχε εναντιωθεί στον ιδεολογικό δογματισμό του ΚΚΕ, ιδιαίτερα στην «κομματικότητα» της λογοτεχνίας και στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. «Τον Οκτώβριο του 1952, μόλις βγήκα από το στρατόπεδο εξορίστων του Αγιου Ευστράτιου –ως αδειούχος εξόριστος– πήγα στην “Αυγή” και δούλεψα από το πρώτο φύλλο της, ως ρεπόρτερ. Ο τότε διευθυντής της “Αυγής”, ο Βασίλης Εφραιμίδης, εμάς τους διανοούμενους μας αποκαλούσε μισοαστεία, μισοαπειλητικά “φορμαλιστές” – που ήταν ύβρη στην κομματική γλώσσα. Οπως αργότερα μας χαρακτήριζαν “ρεβιζιονιστές”, ακόμη βαρύτερο αυτό. Μας είχε, λοιπόν, ο Εφραιμίδης σε καραντίνα ιδεολογική, μακριά από τα πνευματικά θέματα της εφημερίδας. Είμαστε συχνά εκεί τότε με τον Τάσο Λειβαδίτη, τον Τίτο Πατρίκιο, τον Κώστα Κουλουφάκο και άλλους από το φυτώριο της εξορίας, αλλά ο Εφραιμίδης τη στήλη της βιβλιοκρισίας δεν μας την εμπιστευόταν. Εχρισε κριτικό έναν δικηγόρο φίλο του, κομματικό γρανίτη, και επιπλέον Πόντιο, όπως και ο ίδιος. Ηταν καλός και τίμιος ο ευνοούμενος κριτικός, αλλά ολωσδιόλου άσχετος, κυριολεκτικά απροσδιόνυσος» θυμάται σήμερα ο κ. Ραυτόπουλος, μιλώντας για τα πρώτα βήματά του. «Ο Εφραιμίδης όταν ήταν ευχαριστημένος από τη δουλειά μου με φώναζε Ραυτοπουλίδη, ύψιστη εύνοια. Στο τέλος όμως παραλίγο να ’ρθούμε στα χέρια. Εφυγα από την “Αυγή” και επέστρεψα όταν έφυγε ο Εφραιμίδης».

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Ο Τσίπρας ως Ιανός

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Είναι αξίωμα στην (ελληνική, πρωτίστως) πολιτική: μη δίνετε ιδιαίτερη σημασία σε όσα ακούτε στις προεκλογικές περιόδους. Κανονικά δεν πρέπει να δίνουμε καμιά σημασία, αφού είναι βέβαιο ότι η αλήθεια φτιασιδώνεται ή κρύβεται πίσω από περίτεχνες διατυπώσεις, αν δεν λέγονται χοντρά ψέματα. Αυτό ισχύει κυρίως για τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, επειδή όσα έχουν κυβερνήσει (θα έπρεπε να) είναι πιο συγκρατημένα. Με τον ΣΥΡΙΖΑ ισχύουν και τα δύο. Κυβέρνησε μεν εφτά μήνες, αλλά στην ουσία συμπεριφερόταν ως αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση. Αντιπολιτευόταν τον ίδιο του τον εαυτό, ο οποίος ήταν διχασμένος ανάμεσα στις προεκλογικές πομφόλυγες και στην αδήριτη πραγματικότητα που βρήκε. Αντιπολιτευόταν τους Ευρωπαίους, από τους οποίους, κατά τα άλλα, ζητούσε βοήθεια, για να μη χρεοκοπήσει η χώρα και ο ίδιος γίνει πρόωρη παρένθεση στην κυβερνητική εξουσία. Αντιπολιτευόταν, πάνω απ’ όλα, την κοινή λογική, αφού έδειχνε να πιστεύει (υπάρχει και το ενδεχόμενο της σκόπιμης παραπλάνησης των ψηφοφόρων) ότι θα κατάφερνε, αυτή μόνη σε όλη της Ευρώπη, να αλλάξει τα δεδομένα, υποχρεώνοντας τις άλλες χώρες να αποδεχτούν τις απαιτήσεις της. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, ο «καθαρός», μετά την αποχώρηση των αριστεροπλατφορμιστών, είναι και κυβερνητικό κόμμα. Κανονικά θα έπρεπε να είναι μόνο τέτοιο. Όμως, προσπαθεί να πατάει σε δύο βάρκες. Η μία είναι του ρεαλισμού και της υπευθυνότητας, που απορρέουν από την-επτάμηνη, έστω-διακυβέρνηση. Η άλλη είναι η συνεχιζόμενη ρητορική, η οποία σε πολλά σημεία της θυμίζει τον ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις 25 Ιανουαρίου και των πρώτων μηνών της κυβερνητικής περιόδου του.

Ψηφίστε με για να μην κυβερνήσω!


 Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Καθημερινή
Σ​​τον παρατεταμένο πολιτικό παραλογισμό που ζούμε έμελλε να το ακούσουμε και αυτό: Ενας πολιτικός «ηγέτης» που έσυρε εκβιαστικά τη χώρα σε εκλογές τον Ιανουάριο και σε ένα δημοψήφισμα-παρωδία που ουδείς κατάλαβε γιατί έγινε, να προκαλεί πάλι εκλογές υποσχόμενος τούτη τη φορά να ΜΗΝ είναι πρωθυπουργός ακόμη κι αν κερδίσει! Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν έχει προηγούμενο στην ελληνική πολιτική ιστορία και οφείλουμε να το δούμε αναλυτικότερα. Τι είπε με απλά λόγια ο κ. Τσίπρας στην τελευταία του συνέντευξη; Ζήτησε ισχυρή εντολή για να κερδίσει την αυτοδυναμία, αλλά υπογράμμισε ότι, αν αυτή δεν του δοθεί και απλά κερδίσει τις εκλογές όπως τον προηγούμενο Γενάρη, θα συνεργαστεί μόνο με τον κ. Πάνο Καμμένο. «Δεν πρόκειται να είμαι εγώ πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας είτε με τη Ν.Δ., είτε με το ΠΑΣΟΚ, είτε με το Ποτάμι», διευκρίνισε, και μάλιστα δύο φορές. Κουβέντες του αέρα, θα σκέφτεστε. Τα είπε αυτά για να μειώσει τις απώλειες προς τον κ. Λαφαζάνη και έβαλε εκβιαστικά το δίλημμα «Τσίπρας ή καταστροφή», για να αναρωτηθούν και οι υπόλοιποι ψηφοφόροι αν θέλουν να ξαναγυρίσουν στην εποχή της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, λες και το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι καλύτερο. Αλλά τότε γιατί αίφνης τσουβάλιασε και το Ποτάμι με τους άλλους; Ο κ. Τσίπρας δεν ήταν που πρότεινε τον Ιανουάριο στον κ. Θεοδωράκη να μπει και εκείνος στην κυβέρνησή του με τον κ. Καμμένο; Πρόλαβε και το Ποτάμι να μετεξελιχθεί σε καθεστωτικό κόμμα, όπως απαξιωτικά το χαρακτήρισε;

Οι εκλογές ως ερώτηση και απάντηση

  Του Γιώργου Γιαννουλόπουλου, Εφημερίδα των Συντακτών
Αν όλοι δεχόμαστε το εκλογικό αποτέλεσμα ως απάντηση του κυρίαρχου λαού, μπορούμε πάντα να διαφωνήσουμε για το ποια ήταν η ερώτηση. Αυτό γίνεται συνήθως. Αλλά σήμερα, με την κρίση και κυρίως το δημοψήφισμα, φάνηκε καθαρά πόσο εύκολα διαστρεβλώνεται το νόημα της απάντησης όταν έχει προηγουμένως διαβαστεί μεροληπτικά το νόημα της ερώτησης. Νομίζω, όμως, ότι στις επικείμενες εκλογές τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν κάπως, επειδή θα κληθούμε, υπό ευνοϊκότερες συνθήκες, να αποφασίσουμε αν και πώς συνδυάζονται οι δύο εκπεφρασμένοι πόθοι των περισσότερων Ελλήνων: να απαλλαγούμε από τα Μνημόνια και, ταυτόχρονα, να μη βγούμε από την Ευρώπη. Μια καλύτερη αποσαφήνιση αυτού του προβληματικού συσχετισμού θα λειτουργήσει θετικά. Κατ’ αρχάς, ως προς το συγκεκριμένο ερώτημα, η αντιπολίτευση δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή οι απόψεις της δεν έχουν αλλάξει: πρέπει να παραμείνουμε στην ευρωζώνη, έστω κι αν αυτό συνεπάγεται τη λήψη μέτρων που είναι υπέρμετρα σκληρά ή άδικα. Παραδόξως στο ίδιο συμπέρασμα έχει καταλήξει και το ΚΚΕ από εντελώς διαφορετική κατεύθυνση: ζητάει την έξοδο από την ευρωζώνη με το σκεπτικό ότι η παραμονή μας καθιστά μονόδρομο τη λήψη τέτοιων μέτρων. Μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβήτησε την υποχρεωτική συνάρτηση της παραμονής μας στο ευρώ με τα σκληρά μέτρα που επέβαλαν τα Μνημόνια.  Πρόκειται για μια ευφυέστατη πολιτική ταχυδακτυλουργία, όπως αποδείχθηκε εκ του αποτελέσματος.

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Βρες έναν πρωθυπουργό…

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Ο Ευάγγελος (Βαγγέλης ή Βαγγέλας, για τους πολύ φίλους του) Μεϊμαράκης είναι ένας τυχερός πολιτικός. Για τέσσερις λόγους:
  1. Ο Σαμαράς τον επέλεξε για (προσωρινό) αντικαταστάτη του μόλις παραιτήθηκε. Κάτι σαν υπηρεσιακό αρχηγό. Κι έπεσε στην περίπτωση που λέμε «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού».
  2. Είναι αρχηγός σε ένα κόμμα που ηττήθηκε μεν στις 25 Ιανουαρίου, αλλά δεν συνετρίβη. Σε αντίθεση με την τρέχουσα (τότε) φιλολογία, είχα υποστηρίξει (εδώ) ότι δεν υπέστη ούτε καν βαριά ήττα. Ο Σαμαράς μπορεί να ηττήθηκε (μαζί με τον Βενιζέλο έπεσε πάνω στο τσουνάμι του ΣΥΡΙΖΑίικου λαϊκισμού και στην άγνοια και αφέλεια πολλών ψηφοφόρων), αλλά κράτησε καλά, τηρουμένων των αναλογιών. Ο Μεϊμαράκης, λοιπόν, έχει πίσω του ένα, έτσι κι αλλιώς, μεγάλο κόμμα εξουσίας.
  3. Έτυχε να πέσει πάνω στη μεγαλειώδη πιρουέτα του κ. Τσίπρα: πήρε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, το έκανε αμέσως ΝΑΙ, υπέγραψε το αριστερό του Μνημόνιο και άρχισε η αμφισβήτησή του.
  4. Έπεσε πάνω στο (μοιραίο;) λάθος του κ. Τσίπρα να προκηρύξει άρον άρον εκλογές. Η επικρατούσα από την αρχή πεποίθηση ότι οι εκλογές θα είναι περίπατος για τον κ. Τσίπρα διαψεύδεται ήδη από τα πράγματα.
Επομένως, ο κ. Μεϊμαράκης μπορεί να βρεθεί εκεί που δεν περίμενε, δηλαδή το κόμμα του να κερδίσει (όχι και τόσο αναπάντεχα, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα) τις εκλογές και ο ίδιος να είναι υποψήφιος πρωθυπουργός. Αν συμβεί αυτό, δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά του:
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες