Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Η αλαζονεία της νέας(;) πολιτικής

 
Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Τι καινούριο έχουν να παρουσιάσουν το Ποτάμι και οι "Πρωταγωνιστές" του;
Η επιστολή - απάντηση του επικεφαλής του Ποταμιού κυρίου Σταύρου Θεοδωράκη στην πρόσκληση για διάλογο του προέδρου της ΔΗΜΑΡ κυρίου Φώτη Κουβέλη δείχνει πόσο κοντά είναι η (νέα) πολιτική με την αλαζονεία. Ο κύριος Θεοδωράκης αρνείται να συζητήσει με πρόσωπα «και πολιτικούς που μετέχουν σήμερα στην κυβέρνηση». Δεν θέλει να συζητά με ανθρώπους που έχουν «αντικειμενική πολιτική ευθύνη (και ορισμένοι από αυτούς και προσωπική ευθύνη) για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα». Ναι, είναι ο ίδιος που προεκλογικά υποστήριζε ότι μόνο κυβερνήσεις του 51% θα έχουν τη νομιμοποίηση για να προχωρήσουν σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Τώρα πώς μπορεί να προκύψει μια τόσο μεγάλη πλειοψηφία όταν χαράσσεις μια κόκκινη γραμμή μεταξύ των «νέων» και όσων έχουν κυβερνήσει κατά τη Μεταπολίτευση, μόνο η υπερβατολογική «διαλεκτική» μπορεί να γνωρίζει.  Τι σημαίνει όμως «αντικειμενική πολιτική ευθύνη»; Να ένας άλλος όρος της σταλινικής «διαλεκτικής» αυτός. Ελπίζω κάποιος από τους πολύ σοβαρούς και αξιόλογους ανθρώπους, μερικοί και με υψηλή φιλοσοφική παιδεία, που ακολουθούν το ρεύμα του Ποταμιού να τον ενημερώσει ότι η κατηγορία της «αντικειμενικής ευθύνης» ανήκει στα όπλα της πολύ παλιάς πολιτικής του ολοκληρωτισμού κατά της δημοκρατίας.

Ο Νταβίντ Γκρόσμαν και το πένθος της Ιστορίας

Ο φιλειρηνιστής ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκρόσμαν και το πένθος της Ιστορίας

 BHMA
Μετά τον χαμό του γιου του, συνέθεσε μια παναθρώπινη ελεγεία για την απώλεια ενώ το 2012 με ανοιχτή επιστολή στον Νετανιάχου ζητούσε να επαναπροσδιορίσει τη στάση του απέναντι στους Παλαιστίνιους


Το φθινόπωρο του 2012 ο ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκρόσμαν απηύθυνε, μέσω της εφημερίδας «Haaretz», ανοιχτή επιστολή στον σημερινό πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου - οι δυο τους ανήκουν σε διαμετρικά αντίθετους πολιτικούς χώρους - με την οποία τον καλούσε, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου μάλιστα, να επαναπροσδιορίσει συνολικά την στάση του απέναντι στους Παλαιστίνιους. Ο τίτλος της επιστολής του προοδευτικού Γκρόσμαν προς τον συντηρητικό Νετανιάχου ήταν: «Είναι ώρα να μιλήσετε με τον Αμπάς». Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής είχε εκφράσει τότε, με συνέντευξή του στην ισραηλινή τηλεόραση, την επιθυμία του να επισκεφθεί ξανά τη γενέθλια πόλη του (Σαφέντ) η οποία σήμερα βρίσκεται σε ισραηλινό έδαφος.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Και τώρα, πού πάμε;

Του Νικόλα Σεβαστάκη, Εφημερίδα των Συντακτών
Μια νέα επινόηση της ελληνικής δημοκρατίας που αφήνει εκτός δημόσιου διαλόγου μόνο φασίστες και ακραία αντιδραστικούς. 
Τέσσερις δεκαετίες ζούμε στο κατόπι της Μεταπολίτευσης και των χρονικών της. Μας απασχολούν τα ανώγια και τα κατώγια, οι επίσημες κι οι παράτυπες όψεις της ελληνικής κοινωνικοπολιτικής ζωής του ύστερου 20ού αιώνα. Οι απολογισμοί, περισσότερο πικροί παρά γενναιόδωροι, περισσεύουν. Ζούμε, κυρίως, με την απορία για το πού ακριβώς κατευθυνόμαστε, για τον προσανατολισμό αυτού του κράτους και της συγκεκριμένης κοινωνικής του ενδοχώρας. Τα τελευταία χρόνια, η κρίση πυροδότησε ουσιαστικά όλες τις εκδοχές παρωδιακής αναβίωσης ή δογματικής αποκήρυξης της Μεταπολίτευσης. Εχει έλθει η ώρα να τεθεί και το πραγματικό ερώτημα, πέρα από το άγχος για την ανάσταση παλαιάς κοπής αγωνιστικών ριζοσπαστισμών αλλά και δίχως εχθρότητα προς τον δημοκρατικό άνεμο των χρόνων μετά το ’74, αίσθημα φανερό ακόμα σε ορισμένους κύκλους της πολιτικής και της διανόησης. Το πραγματικό ερώτημα νομίζω ότι αφορά τη νέα επινόηση της δημοκρατίας μας ως πολιτικής κοινότητας αλλά και ως κοινωνικών πρακτικών που συναποτελούν τον ελληνικό δημόσιο χώρο. Τι σημαίνει όμως «επινόηση» όταν αναφερόμαστε σε δημόσια πρότυπα και πολιτικές συλλήψεις; Υπάρχει, ως γνωστόν, ο πειρασμός να δοθεί μιαν απάντηση στο ερώτημα με ένα «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», λύση που προωθεί πλέον έναν ακραίο εκλεκτικισμό σερφάροντας, δίχως ιεράρχηση, απ’ τα αντικρατικά στερεότυπα της νεοφιλελεύθερης Κεντροδεξιάς ώς την πολιτισμική Αριστερά.

Ελμαρ Αλτφατερ: Η αποτυχία της λιτότητας

 Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών
Επιφανής εκπρόσωπος της γερμανικής αριστερής διανόησης, ο 76χρονος σήμερα Ελμαρ Αλτφατερ ήταν καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου μέχρι το 2004, οπότε συνταξιοδοτήθηκε. Η ακόλουθη συνέντευξή του δημοσιεύτηκε στο ιταλικό περιοδικό «Micromega».
• Καθηγητή Αλτφατερ, σε ένα πρόσφατο κείμενό σας, με το οποίο συμμετείχατε στη συζήτηση που αναπτύχθηκε στη Γερμανία για το μέλλον της Ευρώπης, γράψατε: «Στις αρχές του 21ου αιώνα, επέστρεψε στην Ευρώπη η μεγάλη φτώχεια, η οποία μετά το 1945, στη διάρκεια των “σοσιαλδημοκρατικών δεκαετιών” που σημαδεύτηκαν από την επιρροή του κεϊνσιανισμού, είχε εξαλειφθεί». Εσείς είστε ένας από τους μεγαλύτερους επικριτές στη Γερμανία των πολιτικών της λιτότητας, στις οποίες αποδίδετε αυτήν την επιστροφή της φτώχειας στη γηραιά ήπειρο. Γιατί;
Αυτή δεν είναι μόνον η δική μου θέση. Είναι πολλοί σήμερα εκείνοι που κατανοούν ότι οι πολιτικές της λιτότητας μοιραία θα αποτύχουν. Το γνωρίζουμε ήδη από τη δεκαετία του 1980, από την κρίση του χρέους στις αναπτυσσόμενες χώρες, που υποχρεώθηκαν να εφαρμόσουν σκληρότατες πολιτικές λιτότητας. Η λιτότητα είναι προορισμένη να αποτυγχάνει πάντοτε και για λόγους συστημικού χαρακτήρα. Πρώτα απ’ όλα, για να το πούμε με όρους κλασικά κεϊνσιανούς, επειδή μειώνει την εσωτερική ζήτηση. Και χωρίς εσωτερική ζήτηση δεν υπάρχει ανάπτυξη, επομένως ούτε και έξοδος από την κρίση.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Ο ποιητής του λαού στο facebook


 Του Μάκη Καραγιάννη, ΝΕΑ, 19.7.14

Εκανα ένα βράδυ μια περιήγηση στις σελίδες των λογοτεχνών κι έπεσα σε περισυλλογή για τα νέα ήθη, που αθόρυβα διαμορφώνουν οι νέες πραγματικότητες του διαδικτύου. Ποιητής κάτω από την ανάρτηση με το ποίημά του είχε 620 like και 340 σχόλια. Δεν άντεξα και μπήκα στον πειρασμό να τα διαβάσω. Απαντούσε στους άπειρους φίλους που εκδήλωναν το θαυμασμό τους με ύφος σεμνό, πίσω από το οποίο διανυκτέρευε ένα νικητήριο χαμόγελο. «Ευχαριστώ, να ’σαι καλά» και πάλι «ευχαριστώ και ανταποδίδω» στον επόμενο. Έσφιγγε ηλεκτρονικά το χέρι, με άπειρη υπομονή, ένα έκαστο εκ των 170 θαυμαστών του με την ίδια αμηχανία που απαντούν οι οικείοι στα μνημόσυνα, τους γάμους και τα βαφτίσια, στους εκατοντάδες μακρινούς συγγενείς και αγνώστους.
Σε λίγο διαπίστωσα ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο αλλά για τον κανόνα. Πεζογράφοι και ποιητές με χιλιάδες φίλους, ξημεροβραδιάζονται μπροστά στους υγρούς κρυστάλλους της οθόνης, θαυμάζοντες και υμνούντες αλλήλοις, ανταλλάσσοντας χαιρετισμούς και  ηλεκτρονικά φιλιά με τους αναγνώστες. Ενημέρωση, ναρκισσισμός ή το άγχος της παρουσίας;  Αλλεπάλληλες αναρτήσεις για να μάθουν όλοι πού είμαστε, τι κάναμε, τι σκεφτόμαστε ανά πάσα στιγμή.  Μια έκρηξη δημοσιότητας. Ο συγγραφέας σε  ζωντανή μετάδοση από το γραφείο, ίσως κι από την  από την κρεβατοκάμαρά του.
Δεν χρειάζονται πια έντυπες εκδόσεις, ούτε κριτικές. Ο ποιητής κι ο πεζογράφος επικοινωνούν κατευθείαν με το κοινό. Πρόσωπο με πρόσωπο. Με εκείνη την αδιαμεσολάβητη επαφή, ώστε ο συγγραφέας να εμβαπτίζεται στα νάματα του απλού κόσμου. Δεν υπάρχουν θεσμοί. Δεν υπάρχουν κριτικοί. Υπάρχει μόνον Λαός.

Μελανό κεφάλαιο της Μεταπολίτευσης;

Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή
H Δημόσια Ιστορία στη χώρα μας είναι σαν τον δημόσιό της διάλογο. Πάει με τις μπάντες. Από εμπεδωμένη άποψη της «καταραμένης Δεξιάς που κατέστρεψε την Ελλάδα» (κάτι που καλλιέργησε επιτυχώς σύμπασα η Αριστερά), περνάμε σταδιακά στο «καταραμένο ΠΑΣΟΚ που κατέστρεψε την Ελλάδα» , κάτι που καλλιεργείται αμφίπλευρα -από τη Δεξιά και από την Αριστερά- και για διαφορετικούς λόγους. Βασικός στόχος της κριτικής είναι η δεκαετία του ’80 που παρουσιάζεται ως το μελανό κεφάλαιο της Μεταπολίτευσης. Αν και αυτήν τη δεκαετία φούντωσαν πολλά αρνητικά δαιμόνια (με κορυφαία τον λαϊκισμό και τη διόγκωση του κράτους), αυτά δεν ήταν καινά δαιμόνια. Προϋπήρχαν... Για παράδειγμα, οι εθνικοποιήσεις σημαντικών τομέων της οικονομίας γίνονται κατά τη διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1977-1980), ενώ στη δεκαετία του ’80 η χώρα βιώνει απλώς τον επίλογο της κατάρρευσης της μέχρι τότε προστατευμένης ελληνικής βιομηχανίας και έχουμε την κρατικοποίηση των προβληματικών επιχειρήσεων. Βεβαίως η διαχείριση αυτών των προβληματικών ήταν ένα διαρκές σκάνδαλο με κομματικές προσλήψεις και κομισάριους ως διοικητές, αλλά η κρατικοποίησή τους ήταν τότε πολιτικός μονόδρομος. Πέρα από κάποιες ελάχιστες φιλελεύθερες φωνές στη Νέα Δημοκρατία, υπήρχε γενική συναίνεση ότι «το κράτος πρέπει να κάνει κάτι γι’ αυτό».

Απώλεια για την ακαδημαϊκή κοινότητα: Πέθανε ο αγγειοχειρουργός Αστέριος Κατσαμούρης


Έφυγε από τη ζωή ο καθηγητής Αγγειοχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Αστέριος Ν. Κατσαμούρης μετά από καρδιακό επεισόδιο.
Η ΔΗΜΑΡ για την απώλεια του Αστέριου Κατσαμούρη
Η ΔΗΜΑΡ και ο πρόεδρος της, εκφράζουν τη βαθιά θλίψη τους για την απώλεια του καθηγητή Αγγειοχειρουργικής στο ΑΠΘ, Αστέριου Κατσαμούρη που άφησε την τελευταία του πνοή χθες το απόγευμα. Η απώλεια του Α. Κατσαμούρη, ο οποίος στις πρόσφατες Ευρωεκλογές ήταν υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ», αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην ακαδημαϊκή κοινότητα και την ιατρική. O Α. Κατσαμούρης υπηρέτησε ως καθηγητής Αγγειοχειρουργικής για μια περίπου 20ετία, (1990-2009) στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και ακολούθως υπηρέτησε ως καθηγητής Αγγειοχειρουργικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Γενικό Νοσοκομείο «ΑΧΕΠΑ»). Η Δημοκρατική Αριστερά εκφράζει τα συλλυπητήρια της στους οικείους του.
Ποιος ήταν ο Αστέριος Κατσαμούρης
O καθηγητής Αστέριος Κατσαμούρης καταγόταν από την Αρναία Χαλκιδικής και εκεί είχε ολοκληρώσει τη δημοτική και γυμνασιακή του εκπαίδευση. Ήταν απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ., είχε την ειδικότητα Χειρουργικής στην Α’ Χειρουργική Κλινική του Α.Π.Θ. και έκανε μετεκπαίδευση στο Harvard Μedical School και στη Mayo Clinic των Η.Π.Α με ειδκότητα στην Αγγειοχειρουργική στο Γενικό Νοσοκομείο Μασσαχουσέττης της Βοστόνης.

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Περιορίζοντας τη φορολογία

 Του Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr
Κάθε μέρα η κυβέρνηση, είτε δια του ίδιου του πρωθυπουργού είτε τελευταία και δια του αντιπροέδρου της, μιλάει για την ανάγκη να αποδομηθεί η υπερφορολόγηση. Η ίδια η λέξη παραπέμπει στο προηγούμενο της εποχής των μνημονίων καθεστώς, μιας και το συνολικό ποσοστό των φόρων στο ΑΕΠ είναι κατά 1,5 ποσοστιαία μονάδα κάτω από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ. Αν μιλήσουμε για τους άμεσους φόρους η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Ο με διαφορά αποτελεσματικότερος φόρος των τελευταίων ετών ήταν ο βαθύτατα οθωμανικής εμπνευσης φόρος ακινήτων μέσω των τιμολογίων της ΔΕΗ, που συνδεόταν απόλυτα με τη στάθμιση ενός κοινωνικού αγαθού με ένα εξίσου ζωτικό, κατά τρόπο που ο πολίτης δεν μπορούσε να επιλέξει. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε η επιτυχία είσπραξης του συγκεκριμένου φόρου να εγείρει το ερώτημα αν οι πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να επιλέγουν. Φυσικά, στις κάλπες οι πολίτες τιμώρησαν τα κόμματα που κυβερνούν, και εκείνα θεώρησαν οτι ένα μεγάλο μέρος του «μηνύματος» είχε σχέση με την «υπερφορολόγηση». Η κυβέρνηση θέλει τώρα -μετά την αποπομπή Θεοχάρη και την επίτευξη ενός πλεονάσματος που δεν είναι βιώσιμο, όπως δείχνουν οι δικαστικές αποφάσεις, αλλά και τα 800 εκατομμύρια ευρώ που ζητούν από τη χώρα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί για παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις- να αρχίσει το «ξήλωμα» των φόρων από το πετρέλαιο θέρμανσης.

Η πύλη του ανεξήγητου

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
Οταν το 7% των Αμερικανών πιστεύει πως ο Ελβις Πρίσλεϊ είναι ακόμη ζωντανός δεν πρέπει να μας εκπλήσσει που το 67% των Ελλήνων πιστεύει πως ο Κώστας Σημίτης είναι εβραϊκής καταγωγής. Το 7% των Αμερικανών κάνει δύο Ελλάδες σε σύνολο πληθυσμού και στο κάτω κάτω το 33% των Ελλήνων, το ένα τρίτο, δηλαδή, δεν συμμερίζεται την άποψη περί εβραϊκής καταγωγής του Κώστα Σημίτη. Κάτι είναι κι αυτό. Υπάρχει, βέβαια, μια ουσιαστική διαφορά. Οι Αμερικανοί που πιστεύουν πως ο Πρίσλεϊ ζει ελπίζουν ενδεχομένως πως κάποια μέρα θα ξαναβγεί από το μπουντρούμι του για να τραγουδήσει. Στη χειρότερη περίπτωση, ενδεχομένως να πιστεύουν πως κάποιοι τον κρατούν κλεισμένο εκεί κάτω για να απολαμβάνουν κατ’ ιδίαν τη φωνή του. Στην περίπτωση του Κώστα Σημίτη, όμως, η υποτιθέμενη εβραϊκή καταγωγή του λειτουργεί ως ερμηνευτικό κλειδί για την πολιτική στάση του. Αν μάλιστα συνυπολογισθεί πως για πρώτη φορά στην έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονία, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της Ιωάννας Φωτιάδη («Κ» 18/7), φαίνεται πως ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα φτάνει το 70% –ευρωπαϊκό ρεκόρ στη χώρα που δεν την κατοικούν ρατσιστές– μπορεί κανείς να αντιληφθεί τα μεγέθη βάσει των οποίων κρίνεται το παιχνίδι της δημοκρατίας. Ηττα της παιδείας; Σίγουρα.

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Η αξιολόγηση των Πανεπιστημίων ολοκληρώθηκε. Τώρα τι;‏

 Του Θέμη Λαζαρίδη, www.aixmi.gr
Η αξιολόγηση των ελληνικών Πανεπιστημίων θεσπίστηκε το 2005 μετά από πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην αρχή πολεμήθηκε με πάθος από τους συνδικαλιστές και τις ηγεσίες των Πανεπιστημίων, αλλά με τα χρόνια ο θεσμός έγινε αποδεκτός. Πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι ολοκληρώθηκαν οι εξωτερικές αξιολογήσεις όλων των ελληνικών πανεπιστημιακών Τμημάτων, με τις εκθέσεις αναρτημένες στην ιστοσελίδα της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ, adip.gr). Στις περισσότερες περιπτώσεις οι αξιολογητές ήταν καθηγητές ελληνικής καταγωγής που εργάζονται σε Πανεπιστήμια της αλλοδαπής. Όλα αυτά είναι πολύ θετικά, αλλά ο θεσμός δεν θα επιτελέσει το στόχο του, που είναι η βελτίωση της Εκπαίδευσης, αν δεν ακολουθήσουν περαιτέρω βήματα. Το πρώτο ερώτημα που μπορεί να θέσει κάποιος είναι το εξής: ποια είναι η ποιότητα αυτών των αξιολογήσεων; Είναι πλήρεις; Είναι αντικειμενικές; Είναι αυστηρές; Είναι, φυσικά, δύσκολο να γίνει συστηματική «αξιολόγηση των αξιολογήσεων» και η μεθοδολογία για κάτι τέτοιο δεν είναι προφανής.

Θέλει πολύ ο άνθρωπος Αντώνη;


Του Κώστα Στούπα, www.capital.gr
Μερικές φορές το καλύτερο ρεπορτάζ και οι εμβριθέστερες οικονομικές αναλύσεις δεν βρίσκονται στα βαρύγδουπα οικονομικά στοιχεία, αλλά στη διέξοδο ή τα αδιέξοδα του καθημερινού ανθρώπου. Το που ακριβώς βρισκόμαστε και το τι μέλλει γενέσθαι το περιγράφει το μήνυμα που έλαβα χθες το βράδυ, από συνάδελφο. Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ και τον γνωρίζω μόνο μέσα από τη δημοσιογραφική του παρουσία.
«Καλησπέρα…

Το λέω σε σένα γιατί θα σκάσω και ξέρω ότι εσύ θα με καταλάβεις: Με μπλοκάκι, ακαθάριστα έσοδα 11.120 ευρώ, πρέπει να πληρώσω φόρο 2.922 + 650 για το μπλοκάκι. Εννοείται ότι δεν έχω πληρώσει ασφαλιστικές εισφορές (ΕΤΑΠ ΜΜΕ) επειδή δεν είχα κι εννοείται ότι δε θα πληρώσω το φόρο….» Δεν χρειάζονται ανακοινώσεις του Υπουργείου Οικονομικών για το πόσο είναι το πλεόνασμα στο 6μηνο, ούτε να έχει τελειώσει τρία Χάρβαρντ και τέσσερα Λόντον Σκουλ για να καταλάβεις πως δεν πάμε καλά. Υπάρχει, το μπορώ ή δεν μπορώ  να πληρώνω φόρους και το θέλω να πληρώνω φόρους με βάση κάποιο κοινωνικό συμβόλαιο ανταποδοτικότητας. Αμφότερα συγκλίνουν στο μηδέν…

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Αναδιαρθρώνοντας το ιδιωτικό χρέος


Του Τάσου Tέλλογλου, www.protagon.gr
Τα χρέη των επιχειρήσεων: Οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς
Οι φοροελαφρύνσεις και η αναδιάθρωση του χρέους των ιδιωτικών επιχειρήσεων ήταν τα δύο θέματα που απασχόλησαν αυτόν τον γύρο των συζητήσεων με τους δανειστές μας. Ο υπουργός ανάπτυξης, μάλιστα, Νίκος Δένδιας δεσμεύθηκε στην παρουσίαση ενός μηχανισμού αναδιάρθρωσης του ιδιωτικού χρέους, που φτάνει τα 40 δισ. ευρώ, έως τον Δεκαπενταύγουστο. Θα πρέπει όμως οι πολιτικοί να είναι ειλικρινείς όταν μιλούν για το θέμα. Ένας τραπεζίτης, ο Α. Θωμόπουλος της Πειραιώς, είχε πει πριν από ένα δίμηνο σε μια ημερίδα ότι δεν αρέσει στους τραπεζίτες να αποφασίζουν «ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει». Όταν μετέφερα αυτή την τοποθέτηση σε έναν άλλο τραπεζίτη μου αντέτεινε «Μα αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε τώρα»... Εκείνο που κρύβουν πολιτικοί -και ο Δένδιας είναι ένας από αυτούς που δεν μασάει τα λόγια του- αλλά και τραπεζίτες είναι ότι σε πρώτη φάση ακόμα και οι επιχειρήσεις που θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται -υπό νέα μετοχική σύνθεση αν δεν βάλουν οι παλιοί μέτοχοι χρήματα πάνω στο τραπεζι- θα χρειασθεί να συρρικνώσουν τη δραστηριότητά τους.
Αυτοί που θα ζήσουν θα γίνουν αρχικά μικρότεροι
Πάρτε τις ιχθυοκαλλιέργειες. Έχουν «κλουβιά», συχνά στις ίδιες περιοχές, απασχολώντας σήμερα, στον Αστακό π.χ., στον Μαλλιακό ή την Αργολίδα, δύο και τρεις φορές το προσωπικό που θα απασχολούσαν αν δεν είχαν τόση εύκολη πρόσβαση στον δανεισμό.

Αναστοχασμός

Του Ορέστη Καλογήρου, καθηγητής του ΑΠΘ
Έχουν ήδη συμπληρωθεί σχεδόν πέντε χρόνια από το 2009, τότε που διαφάνηκε ότι η χώρα εισέρχεται σε βαθιά πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική κρίση. Τα αίτια της κρίσης δεν τα ερμήνευσαν όλοι και όλες με τον ίδιο τρόπο. Αλλά και τα οδυνηρά αποτελέσματα της κρίσης δεν τα βίωσαν όλοι και όλες με τον ίδιο τρόπο. Πολλοί και πολλές πίστεψαν ότι όλα ήταν μια παγκόσμια συνωμοσία εναντίον μας, που στόχο είχε την εξαθλίωση και το ξεπούλημα της χώρας. Πολλοί και πολλές θεώρησαν ότι η κρίση αποτελεί μια ευκαιρία για να δούμε πιο καθαρά τα δικά μας λάθη. Ο δημόσιος διάλογος δεν αναπτύχθηκε με τρόπο που να βοηθάει πραγματικά στο ξεπέρασμα των προβλημάτων. Τα προβλήματα αποδείχτηκε ότι είναι βαθιά και οι απαντήσεις συνήθως ήταν ρηχές. Πριν από δύο χρόνια η “Μακεδονία” πρόσφερε γενναιόδωρα τον χώρο της για να αναπτύσσονται κάθε εβδομάδα οι αγωνίες, οι ιδέες και οι απόψεις του γράφοντα. Εννοείται αφιλοκερδώς. Υπήρξε μια ιδιαίτερα γόνιμη περίοδος. Κάθε δημόσιο βήμα αποτελεί ένα είδος προνομίου. Και οφείλει όποιος το διαθέτει, να το διαχειρίζεται έντιμα και δημιουργικά. Αυτή ήταν από την αρχή η προσπάθεια. Το αποτέλεσμά της κρίνεται φυσικά πάντα από τον αποδέκτη.

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση. Ο χαρακτήρας των μεταρρυθμίσεων σε ένα σύστημα που θήτευε στον κρατισμό

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ

Εύλογα εξεγείρονται οι όποιοι λίγοι νεοφιλελεύθεροι όταν κανείς καταφέρεται κατά του νεοφιλελευθερισμού για την κατάσταση της Ελλάδας. «Μα πού είναι ο νεοφιλελευθερισμός; Δεν βλέπεις ότι αυτή εδώ η χώρα μαστίζεται από τον κρατισμό, τις πελατειακές σχέσεις και τις συντεχνίες;» Ερωτήματα εύλογα, γιατί όντως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν νεοφιλελεύθεροι κυβερνώντες, εκτός κάποιων στην περίοδο Μητσοτάκη. Υπάρχουν όμως νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Η αντίφαση να υπάρχουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε μια χώρα που κανείς από τους κυβερνώντες δεν είναι νεοφιλελεύθερος λύνεται όταν κανείς κοιτάξει πίσω από την κουρτίνα. Και πίσω από την κουρτίνα βρίσκεται μια χώρα ενσωματωμένη στις διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης. Η Ελλάδα είναι μέλος της ΟΝΕ, της ΕΕ, του ΟΟΣΑ, συμμετέχει στο ΔΝΤ. Σʼ αυτή την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία από τη δεκαετία του 1980 κυριαρχεί ο νεοφιλελευθερισμός. Από το 1990 ενσωματώνονται στους ευρωπαϊκούς θεσμούς όλα τα αξιώματα του νεοφιλελευθερισμού. Ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης συμπυκνώνει τεράστιες ανισότητες, μετασχηματισμούς των διεθνών ισορροπιών, οικονομικές κρίσεις, έξαρση της βίας, αλλά ταυτοχρόνως αποτελεί πεδίο συμπύκνωσης αλλαγών, ενίσχυσης της αλληλεξάρτησης και δημιουργίας προϋποθέσεων ανάπτυξης

Ο Αλέξης, η Ραχήλ, η Λούκα και ο Φωτόπουλος

Του Αντρέα Παππά, Athens Voice
Δεν είμαι από αυτούς που συμμερίζονται την κινέζικη ρήση «μια εικόνα, χίλιες λέξεις». Ίσως από γενικότερη δυσπιστία προς το «φαίνεσθαι», ίσως επειδή –λόγω και επαγγέλματος– τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στις λέξεις. Υπάρχουν, ωστόσο, περιπτώσεις όπου πράγματι μια φωτογραφία μπορεί να συμπυκνώνει μια ολόκληρη κατάσταση πραγμάτων. Ας πούμε, την εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για τη «μικρή ΔΕΗ», στην οποία εικονίζεται ο Τσίπρας να σηκώνεται από τη θέση του και να σφίγγει το χέρι του Φωτόπουλου, συμβόλου της περιόδου όπου οι συντεχνίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα έλυναν και έδεναν, ου μην αλλά και υπόδικου για τα έργα και τις ημέρες του ως επικεφαλής της κάποτε πανίσχυρης ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Σαν για να συμπληρωθεί το κάδρο και για να έχουμε πλήρη εικόνα τι μας περιμένει αν ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην εξουσία, ανάμεσα στους δυο αυτούς πυλώνες του «αντισυστημισμού», εμφανώς ευχαριστημένη με τον εαυτό της αλλά και με την «ωραία ατμόσφαιρα» διακρίνεται η μία και μοναδική Ραχήλ Μακρή, η εν κραυγαίς και τσιρίδαις συνάδελφος (ή μήπως ανταγωνίστρια;) της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Κάπου πιο πέρα, απ’ ό,τι διάβασα, ήταν μια άλλη ηγερία του «σοσιαλισμού», η κυρία Λούκα Κατσέλη, υπουργός της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία, τον Δεκέμβριο του 2009, με τη χώρα ήδη κατ’ ουσίαν χρεοκοπημένη, πρότεινε να δοθούν αυξήσεις ώστε να τονωθεί η ζήτηση!
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες