Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Ουδέτερες ισορροπίες

 
Της Βάσως Κιντή, www.metarithmisi.gr

Το Ποτάμι ξεκίνησε ως ρεύμα αλλαγής στην κοινωνία, στο πολιτικό σύστημα και στη χώρα και σήμερα φαίνεται να νοιάζεται περισσότερο να είναι μέρος της οποιαδήποτε λύσης στο πολιτικό επίπεδο. Κατά την γνώμη μου, δεν αντιμετωπίζονται τα προβλήματα όταν κόκκινες γραμμές είναι τα “άξια” πρόσωπα και δεν καταλαβαίνω πώς μπορούν να “συνετιστούν” δια των κυβερνητικών συμμαχιών κόμματα σαν τη ΝΔ, τον Σύριζα ή το Πασόκ. Θα εκβιάζει ο μικρός εταίρος τον μεγαλύτερο για να μην πέσει η κυβέρνηση; Ή η παρουσία των αγνών και των άξιων θα εξαγνίζει αυτόχρημα και τους άλλους; Ακόμη και οι συμμαχίες για να επιτύχουν χρειάζεται να προηγηθεί συστηματική πολιτική δουλειά εκεί όπου συγκρούεται και διχάζεται η κοινωνία. Και η πολιτική δουλειά σε υποχρεώνει να πάρεις θέση στις επιμέρους αλλά και στη μείζονα σύγκρουση. Χαλάει τις ουδέτερες ισορροπίες.
Τα τελευταία πέντε χρόνια στη χώρα κυριαρχεί μία μεγάλη σύγκρουση που εκδηλώνεται σε πολλά επίπεδα και τομείς. Σύγκρουση ιδεολογική, πολιτική, κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική, ηθική, κλπ. Από τη μια πλευρά είναι όσοι είτε ειλικρινά, είτε υποκριτικά, είτε εξαναγκαστικά, είτε απλώς διακηρυκτικά, είτε εντελώς προσχηματικά, είτε στυγνά συμφεροντολογικά, θέλουν τη χώρα προσανατολισμένη στην Ευρώπη, την ΕΕ και τον Δυτικό κόσμο με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο αρχών αλλά και πρακτικών: κράτος δικαίου, μεταρρυθμίσεις, οικονομία της αγοράς, δικαιώματα, πλουραλισμός και κοσμοπολιτισμός, διεθνείς κανόνες, σύμπλευση και συνεργασία με τους εταίρους.

Ελληνική μυθολογία

Της Αγγελικής Σπανού, Athens Voice
Aλλοτε ως έθνος ανάδελφο, άλλοτε ως περιούσιος λαός, πότε με τη βοήθεια του Θεού της Ελλάδας και πότε με την επίκληση ενός ξεχωριστού DNA, συντηρείται η ιδέα της ελληνικής εξαίρεσης - όχι ως πρόβλημα αλλά ως λύση. Ακόμη και οι εντυπωσιακές ανακαλύψεις της Αμφίπολης αντιμετωπίζονται από ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος ως επιβεβαίωση εθνικής ανωτερότητας και ελληνικού μεγαλείου που, διαχρονικά, προκαλεί παγκόσμιο φθόνο. Δεν αντιμετωπίζεται, αντίθετα, ως αιτία μελαγχολίας με την έννοια ότι η ανάκληση αυτού που είμασταν κάνει να φαίνεται ακόμη πιο θλιβερό αυτό που είμαστε σήμερα. Ένας από τους σοβαρούς λόγους για τους οποίους η κρίση στη χώρα μας κρατάει τόσο πολύ, έχει τόσο φοβερές επιπτώσεις και έχει προκαλέσει τόσο ακραίες μεταβολές, όπως η ανάδυση του νεοναζισμού, είναι ότι ποτέ δεν έγινε ορθολογική ανάλυσή της. Από την πρώτη στιγμή κυριάρχησε ο τυφλός διχασμός, μνημόνιο/αντιμνημόνιο, και παραμένουμε τέσσερα χρόνια μετά την υπαγωγή στο μηχανισμό στήριξης σε μια σχεδόν εμφυλιοπολεμική κατάσταση. Αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες για να εξηγηθεί το κακό που μας βρήκε: Από το ότι η Μέρκελ θέλει να μας μετατρέψει σε φτηνό θέρετρο για τους Γερμανούς συνταξιούχους, μέχρι ότι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι μας την έστησαν για να βάλουν χέρι στα πετρέλαια.

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Πέντε χρόνια τροχάδην επιτόπου

 Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή
Λαχανιάζουμε, μας κόβεται η ανάσα, νιώθουμε ότι πλέον δεν μας κρατούν τα πόδια μας από το πολύ τρέξιμο, αλλά παρά ταύτα δεν έχουμε απομακρυνθεί από το σημείο εκκίνησης ούτε λίγα μέτρα. Πώς το καταφέραμε; Κάνοντας εξαντλητικό τροχάδην επιτόπου. Ή, με άλλα λόγια, ακολουθώντας την τακτική του σκύλου. Οταν αυτός τρέχει πίσω από την ουρά του. Είναι χαρακτηριστικές οι συγκρούσεις γύρω από το πρόβλημα του κράτους. Χωρίς ισχυρό κράτος καμία πολιτική δεν μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά, κάθε ανεπτυγμένη οικονομία στηρίζεται σε ένα ισχυρό κράτος - αυτά και άλλα είναι κοινός τόπος, πασίγνωστα. Το «δικό μας» κράτος ήταν διαλυμένο στο απέραντο τέλμα των πελατειακών σχέσεων, εχθρικό προς τον πολίτη και την ανάπτυξη, περίσσευε εκεί όπου ήταν άχρηστο και απουσίαζε όπου κι όποτε το χρειαζόσουν. Ηταν χρήσιμο μόνο για να αναλαμβάνει το ρίσκο ενός συνεχούς υπέρογκου δανεισμού και να διανέμει το προϊόν αυτού του δανεισμού (με δημοκρατικές και συναινετικές διαδικασίες...) ώστε να αναπαράγεται το μοντέλο του παρασιτικού καπιταλισμού. Με το ξέσπασμα της κρίσης, η μεταρρύθμιση του κράτους θα ήταν, λογικά, πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη. Θα έπρεπε δηλαδή να τεθούν και να απαντηθούν τρία θεμελιώδη ερωτήματα: (α) Τι τύπο κράτους χρειαζόμαστε, τι κράτος θέλουμε; (β) Ποια θα είναι η δομή του, ώστε να υπηρετεί τους στόχους που του θέτουμε; (γ) Ποιες προδιαγραφές πρέπει να έχουν όσοι θα εργάζονται σε αυτό, με ποια κριτήρια θα γίνεται η στελέχωσή του και η αξιολόγηση; Αυτά, τα θεμελιώδη και αυτονόητα, δεν τέθηκαν και δεν απαντήθηκαν.

Ζητάμε χρόνο. Αλλά εμείς δεν δίνουμε χρόνο στην Ελλάδα

 Του Γιάννη Βούλγαρη, ΝΕΑ
Οσοι υπολογίζουν ότι η πορεία προς τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν, θα είναι μια περίοδος ευφρόσυνης αντιμνημονιακής πλειοδοσίας, ανέξοδης δημαγωγικής παροχολογίας και αδιατάρακτης οικονομικής εξέλιξης θα διαψευστούν σύντομα. Η Ελλάδα έχει μπει και πάλι σε ζώνη ισχυρών αναταράξεων. Και μάλιστα σε μια περίοδο διεθνούς αστάθειας και ευρωπαϊκής στασιμότητας. Αυτές οι αναταράξεις θα διαμορφώσουν το πολιτικό σκηνικό τους προσεχείς μήνες, πριν και μετά τις εκλογές, αν αυτές γίνουν τον Φεβρουάριο. Δεν αναφέρομαι στους κομματικούς συσχετισμούς, ούτε σε εικοτολογίες για το αποτέλεσμα, αλλά στον πολύ υπαρκτό κίνδυνο η Ελλάδα να γνωρίσει μια νέα επώδυνη οικονομική υποτροπή για πολιτικούς και πάλι λόγους. Λέω «και πάλι» γιατί διαθέτουμε πλέον μια αρκετά τεκμηριωμένη συγκριτική εικόνα ώστε να διαπιστώσουμε ότι από την έναρξη της κρίσης του 2008 το μείζον πρόβλημα που κατέστησε αρνητικά διακριτή την ελληνική περίπτωση στο πανόραμα των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας ήταν η ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος· η διαστροφική διαπλοκή του με τα συντεχνιακά συμφέροντα του κρατικιστικού μοντέλου του ελληνικού μικροκαπιταλισμού· η δημαγωγική και πολωτική λειτουργία του κομματικού ανταγωνισμού.

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Joseph E. Stiglitz: Τα ζόμπι της ευρωπαϊκής λιτότητας

Μετάφραση: Θανάσης Βασιλείου, www.theinsider.gr
 «Όταν τα γεγονότα δεν ταιριάζουν με τη θεωρία, τότε αλλάζεις τη θεωρία» λέει το παλιό απόφθεγμα. Συχνά, όμως, είναι ευκολότερο να κρατάς τη θεωρία και να αλλάζεις τα γεγονότα ‒ ή τουλάχιστον αυτό φαίνεται να πιστεύει η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, θιασώτες της λιτότητας. Αν και τα γεγονότα εξακολουθούν να βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους, εκείνοι συνεχίζουν να αρνούνται την πραγματικότητα. Η λιτότητα έχει αποτύχει. Αλλά οι υπερασπιστές της είναι έτοιμοι να διεκδικήσουν τη νίκη, στη βάση των πιο εσφαλμένων πιθανών αποδείξεων: εφόσον δεν καταρρέει πλέον η οικονομία αυτό σημαίνει ότι η λιτότητα λειτουργεί! Αλλά, αν αυτό θεωρείται επιχείρημα, τότε θα μπορούσαμε να αντιτείνουμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να κατεβεί κάποιος από ένα βουνό είναι να κάνει άλμα από έναν γκρεμό· σε κάποιο σημείο, η κάθοδος θα σταματήσει. Βεβαία, κάθε ύφεση φτάνει στο τέλος της. Όμως, η επιτυχία δεν θα πρέπει να κρίνεται από το ότι, εντέλει, εκδηλώνεται η ανάκαμψη αλλά και από το πόσο γρήγορα εδραιώνεται και από το πόσο εκτεταμένες είναι οι απώλειες που προκάλεσε η ύφεση. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η λιτότητα προκαλεί απόλυτη και ολοκληρωτική καταστροφή η οποία αρχίζει να γίνεται ολοένα και περισσότερο εμφανής, καθώς οι οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξανά, αντιμετωπίζουν στασιμότητα, αν όχι μια τριπλή ύφεση (triple-dip recession), με την ανεργία να επιμένει σε επίπεδα ρεκόρ και το κατά κεφαλήν πραγματικό (αποπληθωρισμένο) ΑΕΠ σε πολλές χώρες να βρίσκεται κάτω από το προ ύφεσης επίπεδο. Ακόμη και στις οικονομίες με τις καλύτερες επιδόσεις, όπως η Γερμανία, η ανάπτυξη μετά την κρίση του 2008 ήταν τόσο υποτονική που, σε κάθε άλλη περίσταση, θα είχε αξιολογηθεί ως απογοητευτική.

Το πλαστό και το γνήσιο

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
Πόσο απέχει το πλαστό από το γνήσιο; Εξαρτάται από την ποιότητα της πλαστογραφίας, θα μου πείτε. Αν είναι καλή θα μπορούσε κανείς να πει πως δεν απέχει καθόλου. Εξαρτάται και από την οπτική γωνιά. Αν ταυτίζεσαι με την τυπολατρική αντίληψη της ελληνικής διοίκησης, τότε, όντως, η ποιότητα της πλαστογραφίας είναι το ουσιώδες. Αν είσαι αρκετά αφελής ώστε να πιστεύεις ότι κάθε έγγραφο οφείλει να έχει κάποιο αντίκρισμα στην πραγματικότητα για να είναι γνήσιο, τότε ισχύουν άλλες παράμετροι. Οι οποίες φαίνεται δεν ίσχυσαν όταν έγιναν οι περίφημες νομιμοποιήσεις των εκτάκτων στην τοπική αυτοδιοίκηση. Γιατί δεν ίσχυσαν. Επειδή για το πνεύμα του ελληνικού Δημοσίου το δικαίωμα στη μονιμοποίηση είναι υπεράνω πάσης γνησιότητας. Αν υπογράψεις πλαστή επιταγή πας φυλακή. Αν όμως υπογράψεις ψευδή δήλωση για να μονιμοποιηθείς, τότε είσαι άξιος σεβασμού γιατί ο σκοπός σου είναι ευγενής. Αυτήν την τυπολατρική αντίληψη της πραγματικότητας που στοιχειώνει τη ζωή μας και συμμετείχε ενεργά στην πτώχευση της χώρας –οικονομική, πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική– προσπαθούν να σώσουν τώρα όσοι δήμαρχοι δεν δέχονται να προβούν στον έλεγχο νομιμοποίησης. Χωρίς να σκεφτούν πως υπήρξαν και διάφορα ηλίθια θύματα, τα οποία επειδή δεν είχαν τα απαιτούμενα διπλώματα δεν δήλωσαν ψευδώς ότι τα έχουν και δεν μονιμοποιήθηκαν.

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Στο βάθος, Λυκούδης

Του Ηλία Κανέλλη, ΝΕΑ
 Λίγες μέρες πριν από το έκτακτο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ, ποιος νοιάζεται όντως για την τύχη του ανανεωτικού εγχειρήματος της Αριστεράς, για την εξέλιξή του; Δυο χρόνια (και κάτι) από τη θριαμβική είσοδο του κόμματος στη Βουλή και την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, στη συγκυβέρνηση των τριών, το κόμμα έχει πάψει να ανιχνεύεται στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Η αποχώρηση από την κυβέρνηση, μετά το «μαύρο» της ΕΡΤ, και οι επόμενες πολιτικές επιλογές απομάκρυναν τους ψηφοφόρους. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του αποψιλώνεται συστηματικά, ενώ οι στρατηγικές επιβίωσης των στελεχών του τα απομακρύνουν από τον μεταρρυθμιστικό πυρήνα του πολιτικού φάσματος. Η (καθυστερημένη) αποχώρηση του Σπύρου Λυκούδη θα επιτρέψει, πιθανόν, στον Φώτη Κουβέλη να επικρατήσει στο συνέδριο - αλλά προς τι; Τι μπορεί να περιμένει ένας αρχηγός που, με τις επιλογές του, έστειλε ένα στιβαρό κόμμα στην ανυπαρξία; Πάει λοιπόν; Η ανανεωτική Αριστερά στην Ελλάδα έχει γίνει οριστικά παρελθόν, τμήμα της Ιστορίας; Τα σπαράγματά της, όσοι πιστεύουν ότι μπορούν και θέλουν να συνεχίσουν να παρεμβαίνουν στη δημόσια ζωή, είναι μοιραίο να αναζητήσουν στέγη σε γενικότερα μεταρρυθμιστικά κυβερνητικά σχήματα - π.χ. στο ΠΑΣΟΚ ή στο Ποτάμι;

Πρώτα η σταθερότητα. Η πολιτική ατζέντα, η συγκυρία και η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας

Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Στην ομιλία του για τα 40 χρόνια ΠΑΣΟΚ, ο Κώστας Σημίτης ήταν κατά της πολιτικής ατζέντας που περιλαμβάνει τις δόσεις του ΕΝΦΙΑ, τον τρόπο εξόφλησης των ληξιπρόθεσμων τραπεζικών δανείων, την επανεξέταση των φορολογικών προστίμων και την έκπτωση από τις ιατρικές δαπάνες. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, προφανώς, η πολιτική ατζέντα είναι πολύ διαφορετική. Το ερώτημα εκεί δεν είναι ανάπτυξη ή λιτότητα. Είναι: πώς θα επιτευχθεί η ανάπτυξη. Η παλαιότερη αντίληψη τη θεωρούσε αποτέλεσμα πολιτικών αύξησης της ανταγωνιστικότητας, μέσω μείωσης φορολογίας των μεγάλων εισοδημάτων, μείωσης μισθών, απαξίωσης των συνδικάτων και των συλλογικών συμβάσεων, άρνησης αμοιβαιοποίησης των χρεών και σύνδεσης του αντιπληθωρισμού με την απασχόληση - όλα αυτά που οδηγούν στη γλύκα των γρήγορων και εύκολων αποδόσεων του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, αλλά όχι στην ανάπτυξη. Κατά μια άλλη αντίληψη των πραγμάτων, όμως, η ανάπτυξη ξεκινά με τη στήριξη του κράτους πρόνοιας. Αυτό σημαίνει σύνδεση της αντιπληθωριστικής πολιτικής με την απασχόληση, δημιουργία θέσεων εργασίας μέσω δημόσιων επενδύσεων, λογικές αυξήσεις μισθών, μεγαλύτερη φορολόγηση των υψηλότερων εισοδημάτων, αμοιβαιοποίηση των χρεών στηριγμένη σε πολιτικές αυστηρού ελέγχου μιας λελογισμένης δημοσιονομικής πειθαρχίας. Εθνικός νεοφιλελευθερισμός έναντι ευρωπαϊκού κεϊνσιανισμού.

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Το... mall της Κεντροαριστεράς!

 Του Γιάννη Μεϊμάρογλου, Έθνος
Οσο πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές, τόσο φαίνεται να απομακρύνεται η προοπτική της συγκρότησης μιας μεγάλης και ενιαίας προοδευτικής μεταρρυθμιστικής παράταξης. Μπορεί η χώρα να βιώνει τη χειρότερη κρίση της, μπορεί η κοινωνία και οι πολίτες να δοκιμάζονται σκληρά, να καταστράφηκαν νοικοκυριά κι επιχειρήσεις, αλλά οι νοοτροπίες που μας έφεραν ως εδώ δεν λένε να κάνουν πίσω. Τέτοιες νοοτροπίες εξακολουθούν να ταλανίζουν τον προοδευτικό χώρο και να ακυρώνουν τις όποιες ειλικρινείς προσπάθειες στοχεύουν στη ριζική ανασυγκρότησή του. Ερμηνείες που βολεύουν -η μουντζούρα της κάλπης γίνεται μουντζούρα από το... καμίνι της ιστορίας-, ψευτοπαραιτήσεις... επανεκλογής, όψιμες θεωρίες για το παλιό και το καινούργιο. Αισθάνεται κανείς σαν επισκέπτης ενός μεγάλου mall, όπου κάθε μαγαζί έχει τον ιδιοκτήτη του, το προσωπικό του, το brand name του. Αυτά είναι δεδομένα. Απλά εσύ διαλέγεις και παίρνεις... Αλλοι χαζεύουν απλά, άλλοι μπαίνουν για λίγο κι αν δουν ότι το μαγαζί δεν πουλάει, πάνε παρακάτω ή ανοίγουν ένα δικό τους! Δύσκολο να αποδεχτείς αλήθειες στην πολιτική.

O κόσμος της Σοφίας


Της Ξένιας Κουναλάκη, Καθημερινή
Πάνω που νομίζαμε ότι είχαμε ξεμπερδέψει με τη θεωρία των δύο άκρων, ήρθε η Σοφία Βούλτεψη να την επαναφέρει. Εχει, λέει, ένα πάκο χαρτιά με συμπτώσεις απόψεων μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Χ.Α. «Είναι μεγάλη ντροπή το γεγονός ότι συμπεριφέρεται με επιπόλαιο τρόπο και υβρίζει και είναι ντροπή ότι όλως τυχαίως, για μία ακόμη φορά, χρησιμοποιεί τις ίδιες εκφράσεις με τη Χρυσή Αυγή», είπε χθες η κυβερνητική εκπρόσωπος, εξισώνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ και ένα κόμμα, που κατηγορείται ως εγκληματική οργάνωση, με περίπου ολόκληρη την κοινοβουλευτική του ομάδα προφυλακισμένη. Στη συνέχεια κάλυψε πλήρως τον Αδωνι Γεωργιάδη για την τουλάχιστον ατυχή δήλωσή του ότι αν βγει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα μεταφέρει τις καταθέσεις του στο εξωτερικό. Και χαρακτήρισε «γκεμπελική» την αποσπασματική επίκληση της επίμαχης αποστροφής από στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. (Την ίδια στιγμή ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υπουργός και αυτός της κυβέρνησης, είπε απλώς για τις δηλώσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου: «Το τι επιλέγει κανείς να κάνει σε προσωπικό επίπεδο, ενδεχομένως πρέπει να το κρατάει για τον εαυτό του και να μην το δημοσιοποιεί»).

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

Γιατί βραβεύθηκε το "συνΑΘΗΝΑ" ;


#ΠΟΛΕΙΣ και ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ , Μοχιανάκης Κωστής

Οι πόλεις έχουν ανάγκη τους πολίτες.
Έχουμε γνωρίσει τον από τα πάνω σχεδιασμό των ανθρώπων που διαχειρίζονται την εξουσία.Έχει ένα ορισμένο όριο επιτυχίας, ανάλογα με την ικανότητα της Τοπικής αρχής.Όμως, επιτακτική ανάγκη στην εποχή μας είναι η κοινωνική ενεργοποίηση και ο από κοινού σχεδιασμός με τους πολίτες.Οι ενεργές ομάδες των πολιτών είναι ουσιαστικός παράγοντας οργάνωσης και διαχείρισης των οραμάτων και των δράσεων των κατοίκων.Έχουν οι ίδιες κάτι να προτείνουν.Θέλουν τον χώρο τους .Η Τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να τους δώσει την δυνατότητα της συμμετοχής στο σχεδιασμό και του ελέγχου της υλοποίησης.Φαίνεται δύσκολο και είναι.
Όμως τα μεγάλα οράματα δεν υλοποιούνται μόνο από αυθεντίες.Είτε της εξουσίας είτε των μελετητικών γραφείων.
Γι' αυτό η βράβευση της πρωτοβουλίας "συνΑθηνά" του Δήμου Αθηναίων πέραν της ενίσχυσης της φήμης και της υλικής δύναμης που δίνουν προωθητική ορμή στο εγχείρημα , κάνει κάτι πολύ σημαντικότερο. Επισημαίνει ότι δεν είναι μόνο τα μεγάλα τεχνικά έργα που μετασχηματίζουν τις πόλεις αλλά κυρίως είναι η ενθάρρυνση ενδυνάμωσης των δράσεων των πολιτών, η δημιουργία ενός ολόκληρου οικοσυστήματος υποδομών, αστικών διευκολύνσεων και κοινωνικής κινητοποίησης

Θα περάσουμε στην επόμενη πίστα αν καταλάβουμε πόσο πίσω μάς κράτησαν όσα κάναμε τα τελευταία χρόνια

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Όμως στην περίπτωση του Σύριζα, το «ίδια» είναι ήδη μια αλλαγή. Πού θα βρει τα λεφτά για τη «σεισάχθεια» των δανείων; Από το ταμείο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ποιος τα έδωσε αυτά τα λεφτά; Οι Ευρωπαίοι. Πώς θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας; Από τα ΕΣΠΑ. Ποιος δίνει τα λεφτά του ΕΣΠΑ; Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τώρα οι «τοκογλύφοι» είναι καλοί, χρηματοδοτούν τις υποσχέσεις του Σύριζα.
Tο 2010 εγώ δεν πέρασα καλά. Ούτε την επόμενη χρονιά. Ούτε την άλλη. Είχα βιώσει τα γεγονότα κάπως σαν προσωπική ήττα. Είχα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως η χώρα μου, οι άνθρωποι γύρω μου, ακόμα και οι δικοί μου άνθρωποι, αντιδρούσαν τόσο σπασμωδικά, τόσο τυφλά, τόσο αυτοκαταστροφικά στην πρώτη στραβή. Και σε μια «στραβή» που στο κάτω-κάτω αφορούσε μόνο λεφτά, μείωση εισοδημάτων. Τι θα κάναμε δηλαδή αν μας συνέβαινε κάτι χειρότερο; Ίσως και να φταίει πως σ’ αυτό το χώρο ήμουν και κάπως χαϊδεμένος. Τόσο καιρό που γράφω, τόσα χρόνια που κυκλοφορούσε η Athens Voice, γνωριζόμαστε πια όλοι. Μια εφημερίδα μόνη της ήταν, δεν πουλάγαμε όπλα, δεν παίρναμε προμήθειες του δημοσίου, δεν κάναμε έργα, σ’ αυτό το πολιτικο-μιντιακό παιχνίδι είμαστε πάντα απ’ έξω. Μπορούσαμε να λέμε ό,τι θέλουμε. Κάποιοι συμφωνούσαν και άλλοι διαφωνούσαν, όπως είναι φυσικό, έλεγαν κάνεις λάθος. Ξαφνικά όλα άλλαξαν, τώρα δεν έκανα απλώς λάθος, ήμουν «εχθρός του λαού».

Ένας υπαρκτός χώρος πολιτικής ελπίδας

 Του Κίμωνα Χατζημπίρου, www.metarithmisi.gr
Είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης πολιτικός ηγέτης που θα σώσει τη χώρα ως Μεσσίας; Πιθανότατα όχι, αλλά πρέπει να του αναγνωριστεί πολιτικό ένστικτο και το θάρρος να βγει μπροστά. Είναι το Ποτάμι ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα που θα σαρώσει το πολιτικό κατεστημένο και τις αμαρτίες του; Πιθανότατα όχι, αλλά έχει καταφέρει μέχρι τώρα να εκφράσει την κοινή λογική, προβάλλοντας το αυτονόητο που δεν είπαν οι άλλοι. Οι πολλές εκατοντάδες ανθρώπων που παρευρέθησαν στην ολοήμερη εκδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου δεν ήταν αυτό που συνήθως βλέπει κανείς σε κομματικές εκδηλώσεις. Τα πρόσωπα δεν ήταν τα συνηθισμένα, οι αναλογίες μεταξύ των δύο φύλων πιο ισορροπημένες, ο μέσος όρος ηλικίας πολύ χαμηλότερος από ό,τι συναντά κανείς σε εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ, της Αριστεράς, των «58». Η συμπεριφορά αυτού του κόσμου ήταν πολύ αλλιώτικη. Υπήρχε μια φανερή διάχυτη ευγένεια, ένας αδιόρατος ενθουσιασμός, μια αίσθηση κοινής συνείδησης. Το αμφιθέατρο ήταν συνεχώς σχεδόν γεμάτο και οι συνομιλίες στους διαδρόμους λίγες και διακριτικές. Οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν τις 60 ομιλίες με προσήλωση και συχνά χειροκροτούσαν με αυθορμητισμό, δίνοντας την εντύπωση ότι αναπτυσσόταν ένας λανθάνων διάλογος, ενώ το σφιχτό πρόγραμμα δεν επέτρεπε ούτε ερωτήσεις ούτε παρεμβάσεις από το κοινό.

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Οι ιδέες είναι αλλού

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή
Αν είχαμε έναν φυσιολογικό πολιτικό κύκλο, την εντυπωσιακή μάζωξη ανθρώπων του πνεύματος, τεχνοκρατών και γενικώς των πιο δυναμικών στοιχείων της ελληνικής κοινωνίας που έκανε «Το Ποτάμι» (την περασμένη Κυριακή, 21.9.2014 στο Ιδρυμα Κακογιάννη) θα έπρεπε να την είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός είναι η ανερχόμενη πολιτική δύναμη της χώρας, αυτός χρειάζεται νέες ιδέες και προτάσεις για τα σύνθετα ζητήματα της χώρας, νέο στελεχιακό δυναμικό, και υπό άλλες συνθήκες αυτό το δυναμικό θα προτιμούσε να συνεισφέρει τις ιδέες του σε ένα κόμμα που πιθανότατα θα είναι πρώτο στις επόμενες εκλογές και δευτερευόντως σε μια κίνηση που φιλοδοξεί να είναι πόλος σταθερότητας της χώρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν θα μπορούσε να κάνει αυτό το «διευρυμένο Ted» που κατάφερε το «Ποτάμι». Για την ακρίβεια, το μεγαλύτερο μέρος του στελεχιακού του κορμού (και οι νεανικές φύτρες του) είναι γαλουχημένοι στις παραδοσιακές κομματικές νόρμες και στη σταλινική παράδοση του ΚΚΕ που επιζεί εντός του ΣΥΡΙΖΑ, χλευάζουν τέτοιες καινοτομίες. Γι’ αυτούς οι κομματικές διεργασίες είναι κάτι σαν τη Θεία Λειτουργία: αφηγήσεις που επαναλαμβάνονται διαρκώς μέχρι που όλοι θυμούνται τα λόγια, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει τι λένε· και επειδή αφορούν άλλες εποχές. Παρά την τεράστια στροφή προς τη λογική που κάνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο πολιτικός του λόγος και η πολιτική του πρακτική απολιθώθηκαν στην εποχή των άναρθρων κραυγών στα αμφιθέατρα.

Υπέρ της ανομίας;

Του Κώστα Καρακώτια , Έθνος
Η ανακοίνωση της ολοκλήρωσης της διαδικασίας απογραφής των συνταξιούχων εντυπωσιάζει και προβληματίζει τόσο για τον αριθμό αυτών που εισέπρατταν τις συντάξεις των προ πολλού αποθανόντων οικείων τους, όσο και για την ευρεία κοινωνική διάχυση του φαινομένου. Οι δράστες της παράνομης αυτής πράξης και συμπεριφοράς ανήκουν, όπως προκύπτει από τη διερεύνηση πολλών περιπτώσεων, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Ετσι, για παράδειγμα, εντοπίστηκαν να εισπράττουν παράνομα τέτοιες συντάξεις μια κόρη δικαστικού, ένας γιος ιερωμένου, καθώς και σύζυγος βουλευτή η οποία εδώ και χρόνια αγνοείται από τις φορολογικές αρχές, δεν προσήλθε να απογραφεί και ούτε έχει δηλωθεί ο θάνατός της. Ο αριθμός και η κοινωνική σύνθεση όσων παρανόμησαν με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνουν κατ' αρχάς, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, την άποψη της Χάνα Αρεντ για την «κοινοτοπία του κακού», ότι δηλαδή το κακό μπορεί να διαπραχθεί από κοινούς και συνηθισμένους ανθρώπους. Στην εγχώρια κοινωνία όμως η ανομία και η μη αίσθηση μιας ηθικής του νόμου δεν είναι μόνο ατομική πρόσληψη και συμπεριφορά. Την ίδια πρακτική επιδεικνύουν και εκλεγμένοι δημόσιοι λειτουργοί που αντί να σέβονται και να τηρούν τους νόμους, βάσει των οποίων εξελέγησαν και ασκούν εξουσία, κηρύσσουν την καταπάτησή τους.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες