Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

‘Εκκληση προς Σ. Λυκούδη και Σ. Θεοδωράκη, για μία «πράξη νοήματος»

Του Κώστα Κούρκουλου, www.metarithmisi.gr
Όσοι αγωνιούν σοβαρά για την επόμενη μέρα, είδαν ως μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα, την «κίνηση των 58». Μετά την αποτυχία εκείνου του εγχειρήματος, πολλοί σήμερα αποβλέπουν σε συνεργασία ανάμεσα στο «Ποτάμι» και τους «Μεταρρυθμιστές». Επειδή λοιπόν μπορεί να προκύψει μία τέτοια συνεργασία, έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος της εμφάνισής της. Ο ένας, είναι αυτός που ξέρουμε. Μία ξύλινη διακήρυξη αρχών, την οποία όμως ουδείς θα προσέξει, ουδείς θα διαβάσει και ουδείς θα ακούσει, όσο γοητευτική και αν είναι. Πλην αν εκτοξευτούν συνθήματα ότι θα «σκίσουν» μνημόνια και εχθρούς και υποσχεθούν ότι αμέσως μετά το «σκίσιμο», θα επαναληφθεί το θαύμα του «εν Κανά γάμου». Όπου, όταν αντί του «οίνον ουκ έχουσι» θα ακουστεί το «λεφτά ουκ έχουσι», θα γίνει θαύμα και θα γεμίσουν τα πιθάρια (τα ταμεία στη σύγχρονη εκδοχή), με λεφτά. Την υπόσχεση όμως του θαύματος την πρόλαβαν άλλοι, οι οποίοι, ως «πονηροί πολιτευτές», απευθύνθηκαν στο χριστεπώνυμο πλήρωμα. (Χριστιανοί σου λέει είναι αυτοί που μας ακούνε, άρα θα πιστεύουν και στα θαύματα). Αλλά και να μην είχε προηγηθεί η υπόσχεση του θαύματος από τους «πονηρούς πολιτευτές», είναι σίγουρο πως όσοι συγκροτούν τα δύο αυτά σχήματα, επειδή δεν απευθύνονται σε «χριστιανούς» ή «πατριώτες», αλλά σε πολίτες, δεν θα χρησιμοποιούσαν την απάτη ή την παράνοια ως πολιτικό τους πρόγραμμα. Μένει λοιπόν ένας άλλος τρόπος «διακήρυξης αρχών»: Η ίδια η πράξη. Η οποία, όχι μόνον εμπεριέχει αρχές, αλλά – στις σημερινές ειδικά συνθήκες - αποτελεί τη μοναδική αξιόπιστη διακήρυξή τους. Και υπάρχει τέτοια εμβληματική πράξη, ώστε να ξεκινήσει πανηγυρικά μέσα από αυτήν, η συνεργασία των δύο χώρων. Είναι η δυνατότητα για κοινή τους νομοθετική πρόταση, με αντικείμενο την αντιμετώπιση της μεγαλύτερης πληγής μας, δηλαδή της διαφθοράς και κυρίως των συνεπειών της. Και εξηγούμαι:

Υποθέσεις «παράθυρα» με θέα στη διαφθορά

Της Τασούλας Καραϊσκάκη, Καθημερινή
Μια οπή στην πλέον δυσώδη πτυχή της ελληνικής πραγματικότητας άνοιξε η υπόθεση Καρατζαφέρη, που κατηγορείται για διακίνηση εμβασμάτων μέσω υπεράκτιας εταιρείας (λέγεται ότι του ανήκουν τρεις), ανακριβές «πόθεν έσχες», ξέπλυμα μαύρου χρήματος, πιθανή εμπλοκή στην προμήθεια τεσσάρων ελικοπτέρων Super Puma. Εκανε διαφανή τον υπερμεγέθη ασκό της διαφθοράς, συγκεκριμένα της διακίνησης μαύρου χρήματος από Ελληνες που πλούτισαν σε θέσεις-κλειδιά ή πόστα εξουσίας, από αποδέκτες «δώρων» (γρηγορόσημα, μίζες, προμήθειες, φακελάκια...), από άτομα που κυνηγούν το ξέπλυμα παράνομων εσόδων, ή απλά την αδιαφάνεια, τη μη λογοδοσία και βρίσκουν σε μια offshore, που συστήνεται εντός ολίγων ωρών με μηδαμινό κόστος, εκείνους τους αόρατους, απρόσιτους σε εφορία, πιστωτές, τράπεζες, πρώην συζύγους θύλακες πλούτου. Δικηγορικά γραφεία, επιχειρήσεις βιτρίνες, ανεπίσημα γραφεία ξένων τραπεζών, μεσάζοντες, αχυράνθρωποι αποτελούν τα γρανάζια της βιομηχανίας offshore που έχει στηθεί και στην Ελλάδα εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες. Χιλιάδες Ελληνες έχουν προβεί σε σύσταση εξωχώριας (ο αριθμός τους εκτιμάται σε περισσότερες από 20.000) με στόχο τη μη ανιχνεύσιμη μεταφορά χρημάτων σε φορολογικούς παραδείσους, το αφορολόγητο αγορών και κερδών, επιχειρηματικών δραστηριοτήτων (εισαγωγών υπερτιμολογημένων προϊόντων για το Δημόσιο και «αφανών» υλών για επιχειρήσεις), χρηματοοικονομικών συναλλαγών (περισσότερες από 3.500 offshore δραστηριοποιούνταν στο Χρηματιστήριο, αρκετές το κάνουν ακόμη).

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Πρέπει να περάσουμε απ’ τις αρνήσεις στις καταφάσεις

 Της Ντόρας Τσικαρδάνη, www.protagon.gr
Δεν είμαστε νέοι στη χώρα αυτή, ούτε καινούργιοι. Δεν ήμασταν στα σπίτια μας τα προηγούμενα χρόνια, ούτε κοιτάγαμε μόνον τις δουλειές μας, σε συνταγές επιτυχίας πειθόμενοι. Είμαστε παλιοί και βεβαρυμένοι/ες με όλα όσα σημάδεψαν τη διαδρομή του τόπου αυτού σε εθνικό και τοπικά επίπεδα. Με καταγωγή και εφόδιο την ιστορία, αλλά, κυρίως, την κουλτούρα της ανανεωτικής αριστεράς στη χώρα μας, έχοντας όμως ταυτόχρονα την πλήρη επίγνωση, ότι αυτή, σαν ιστορικό πολιτικό ρεύμα έχει προ πολλού ξεπεραστεί, μαζί με τον κομμουνισμό, εντός του οποίου γεννήθηκε. Υπήρξαμε παρόντες και παρεμβαίνοντες σε όλη τη διάρκεια των ζωών μας. Παρόντες και ηττημένοι. Ευρωπαϊστές, όταν κυρίαρχος και ισοπεδωτικός σάρωνε ο εθνολαϊκισμός. Κοσμοπολίτες και εξωστρεφείς, όταν προοπτική θεωρείτο ο επαρχιωτισμός. Κινηματικοί, όταν το μόνο που υπήρχε ήταν το «λαϊκό» κίνημα. Φιλελεύθεροι κοινωνικά, πριν αυτό γίνει lifestyle. Ανοιχτοί σε πολιτικές συνεργασίες και συνύπαρξη, όταν αυτό θεωρείτο προδοσία. Επιζητώντας τα ανοιχτά πεδία και τον ταχύ βηματισμό, βρεθήκαμε εγκλωβισμένοι σε κλειστοφοβικές γωνίες λαβυρίνθου. Επιζητώντας τις ευρύτατες συνθέσεις, καταδικαστήκαμε στη μειοψηφία, αφού η κυρίαρχη επιλογή ήταν οι διαιρέσεις. Διαδρομή γεμάτη πάθος, αγάπη και λάθη. Διαδρομή, που μας υποχρεώνει σε αναστοχασμό και υπευθυνότητα. Η κρίση, καταλύτης στην πορεία αυτή, μας δικαίωσε σε πολλά, κακοποιώντας μας. Το ίδιο είχε κάνει και η περίοδος της ομαλότητας. Μας διέψευσε σε άλλα, χλευάζοντάς μας.

Αλίμονο στους νέους

 
Του Γιάννη Παπαθεοδώρου, http://dimartblog.com
Εδώ και πολλά χρόνια, η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συνοδεύεται από τις προβλέψιμες επικολυρικές εξάρσεις, που επιβάλλει η εύκολη πολιτική ρητορεία και η γνώριμη κομματική ιδιοτέλεια. Στα χρόνια της κρίσης, δίπλα σε αυτό το φαινόμενο προστέθηκε και η ανιστόρητη αντιμνημονιακή συνθηματολογία: «Ένα, δύο, τρία, πολλά Πολυτεχνεία. Η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» φώναζαν προχτές οι φοιτητές που διαδήλωναν στο Σύνταγμα, χωρίς να μπορούν προφανώς να ξεχωρίσουν τις διαφορές ανάμεσα στην κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος από τους συνταγματάρχες και στη σημερινή κρίση μιας χρεοκοπημένης χώρας, που βρίσκεται στο καθεστώς μιας επίπονης επιτήρησης. Οι εν λόγω φοιτητές αγνοούσαν πάντως το σημαντικότεροα: πως πράγματι «η Χούντα δεν τελείωσε το ’73», γιατί, όπως όλοι ξέρουμε, τελείωσε το ’74, με το βαρύ κόστος, μάλιστα, της κυπριακής τραγωδίας. Ο γενικευμένος και λαϊκιστικός φιλονεϊσμός της μεταπολίτευσης είχε μια σημαντική «παράπλευρη απώλεια»: έδωσε ασυλία στην ημιμάθεια και στην έλλειψη ιστορικής αίσθησης των νέων, την ίδια ώρα που εξιδανίκευε την κουλτούρα της νεολαιίστικης αμφισβήτησης. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη γράφονται –και μάλιστα σε αριστερή εφημερίδα– εγκώμια για το πώς «τα παιδιά μας πρέπει να φαντασιωθούν το δικό τους Πολυτεχνείο», απλώς για να «βρίσουν τους πατεράδες τους», έτσι ώστε να οδηγηθούν σταδιακά σε μια νέα ριζοσπαστική συνείδηση.

Λυκούδης: Καλωσορίζουμε στο μέτωπο της λογικής όσους ανακαλύπτουν την αξία των μεγάλων συναινέσεων.

Κι ενώ οποιαδήποτε αναφορά στην εθνική συνεννόηση προκαλεί τριγμούς τόσο στην κυβέρνηση αλλά και στην αξιωματική αντιπολίτευση, ο Σπύρος Λυκούδης που έφερε το ζήτημα στο επίκεντρο δείχνει να επιμένει στην θέση του. Μάλιστα ο ανεξάρτητος βουλευτής «καλωσόρισε» μέσα απο την τηλεοπτική του παρουσία στο κανάλι« Ε», όσους αναφέρονται πλέον στο ζήτημα αναφορικά με την διαχείριση του χρέους λέγοντας:« Εμείς που ανοίξαμε εδώ και μήνες και προσφάτως στην Βουλή με επιμονή, το θέμα της εθνικής συνεννόησης για διέξοδο από την κρίση, καλωσορίζουμε σήμερα στο μέτωπο του αυτονόητου και της λογικής όσους έστω και καθυστερημένα ανακαλύπτουν την αξία των μεγάλων συναινέσεων».Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η αντιπαράθεση του κατά την διάρκεια της εκπομπής με τον υπεύθυνο οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Μηλιό, τόσο για τον στόχο της αξιωματικής αντιπολίτευσης για εκλογική αυτοδυναμία αλλά και για την κατάσταση της Δημ.Αρ. σήμερα. Για το ενδεχόμενο αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε:« Έκπληκτος άκουσα τον εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ να λέει ότι η μόνη λύση είναι η αυτοδυναμία του. Στην διαδρομή μου στην αριστερά ξέρω ότι πάντα παλεύαμε υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας και κατά των αυτοδυναμιών». Ενώ στην επισήμανση του Γ. Μηλιού ότι η ΔΗΜΑΡ έπεσε, επειδή συμμετείχε στην κυβέρνηση απάντησε ότι η πτώση της ΔΗΜΑΡ οφείλεται στο ότι πήγε να γίνει ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος σε ερώτηση που του έγινε για το ζήτημα του χρέους, ο Σπύρος Λυκούδης τόνισε την πολιτική εκδοχή του ζητήματος σημειώνοντας:« Το χρέος είναι βιώσιμο ή μη, ανάλογα με το πώς θα το διαχειριστείς. Η βιωσιμότητα δεν κρίνεται μόνο από το μέγεθός του, αλλά και από την πολιτική του διαχείριση».

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Και δε μου λες, ρε πατέρα, όλοι αριστεροί είναι σ’ αυτό τον τόπο;

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Αν εξαιρέσεις τη στενοχώρια μας και τις ζημιές, οι επιθέσεις στην ATHENS VOICE ίσως έχουν και μια χρησιμότητα. Γιατί είναι αποκαλυπτικές. Ποιοι μπορεί να στοχοποιούν μια εφημερίδα πόλης η οποία, επιπλέον, ξεκινάει κάθε βδομάδα με μένα να επαναλαμβάνω μονότονα, σε όλες τις παραλλαγές, την ίδια ακριβώς φράση, «το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να διασώσει ό,τι μπορεί από το οικονομικό μοντέλο της χρεοκοπίας φορτώνοντας την κρίση στα ασθενέστερα στρώματα»; Πάντως όχι τα θύματα της κρίσης.  Το σύστημα εξουσίας που χρεοκόπησε το 2009, είχε δείξει από την αρχή τις διαθέσεις του. Το 2010 δεν είχε συμβεί τίποτα απ’ όσα έγιναν μετά, ούτε 100δες χιλιάδες επιχειρήσεις είχαν κλείσει, ούτε 1 εκατομμύριο άνθρωποι είχαν μείνει άνεργοι. Μιλούσαμε για κάποιες μειώσεις μισθών 10%, για κατάργηση του «επιδόματος έγκαιρης προσέλευσης», για πλαφόν αυξήσεων στις συντάξεις των 2.000 ευρώ. Κι όμως οι συγκρούσεις ήταν απίστευτα βίαιες. 3 άνθρωποι δολοφονήθηκαν στη Μαρφίν. Για τι πράγματα μιλούσαμε τότε; Για ένα μεγάλο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων που το παρομοίαζαν με αυτό της Ανατολικής Γερμανίας το ’89 και υπολόγιζαν τα έσοδά του στα 50 δις. Και για κλείσιμο ή συγχώνευση των εκατοντάδων ή χιλιάδων άχρηστων φορέων, υπηρεσιών, νομικών προσώπων του Δημοσίου που διόγκωναν την κρατική γραφειοκρατία και εκτίνασσαν το κόστος της στο τριπλάσιο από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρώτος αρμόδιος ήταν ο τότε αντιπρόεδρος Πάγκαλος, μετά άλλος, μετά έγιναν μερικές συγχωνεύσεις κοροϊδία όπου υπό ένα νέο όνομα οι παλιοί φορείς διατηρούσαν τη λειτουργία τους όπως ήταν, μετά έγιναν κι άλλοι «αγώνες», μετά ξεχάστηκαν. Γλίτωσε η κρατική γραφειοκρατία, μειώθηκαν οι κοινωνικές δαπάνες. Το ταμείο για τις αποκρατικοποιήσεις άλλαξε 7 διοικήσεις, ένας ένας σήκωνε τα χέρια, ζήτημα είναι αν μαζέψαμε 1-2 δις, γιατί οι διαγωνισμοί αργούν να «ωριμάσουν», γιατί υπάρχουν αντιδράσεις, γιατί κηρύσσονται άγονοι, γιατί δεν υπάρχει ενδιαφέρον έτσι που συντάσσονται για να μην υπάρχει ενδιαφέρον, γιατί η Δικαιοσύνη τούς γυρίζει πίσω, γιατί γίνονται «αγώνες».

Όλα τα ίδια μένουν

Του Νίκου Γεωργιάδη, Athens Voice
Ο νεαρός Ni Ls είναι Γερμανός φοιτητής που σπουδάζει στην Ελλάδα μέσω του πανευρωπαϊκού προγράμματος ανταλλαγής Erasmus. Ξυλοκοπήθηκε άγρια και αναιτίως από άνδρες των ΜΑΤ ενώ βρισκόταν στο πεζοδρόμιο και παρακολουθούσε την πορεία για την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου. Τη φωτογραφία με τα αίματα στο πρόσωπό του αλλά και τη δική του, πειστικότατη εκδοχή, για τον ξυλοδαρμό, ανάρτησε στο διαδικτυακό λογαριασμό του. Ο πιτσιρικάς από την Κεντρική Ευρώπη επέλεξε να συσσωρεύσει εμπειρίες που τον έφεραν στην Ελλάδα του 2014. Δεν ήξερε… δεν ρώταγε; O κ. Καρατζαφέρης δεν είναι νεαρός αλλά βετεράνος πολιτικός και πρώην body builder. Βρέθηκε, λένε, με 6 εκατομμύρια ευρώ από μίζες στους υπεράκτιους τραπεζικούς λογαριασμούς του. Τον βαρύνουν τουλάχιστον 3 κακουργήματα. Ήταν εκείνος που πολλάκις κούναγε το δάχτυλο στη Βουλή απευθυνόμενους σε συναδέλφους του, διεφθαρμένους πολιτικούς. Είναι και πατριώτης και θρησκευόμενος. Τον πιάσανε στα πράσα. Πιθανότατα ο κ. Τζοχατζόπουλος να αποκτήσει νέο συγκάτοικο στο ευαγές ίδρυμα όπου εσχάτως διαβιεί. Ο Μανώλης Γλέζος ανακάτεψε την τράπουλα και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να βρεθούν οι 180 βουλευτές που θα εκλέξουν το νέο Πρόεδρο Δημοκρατίας. Η Γιάννα Αγγελοπούλου επισκέφτηκε εν κρυπτώ (χωρίς κάμερες δηλαδή) τον Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή. Δεν υπήρξε διαρροή. Λέγεται πως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτεται να προτείνει τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ως υποψήφιο της Κουμουνδούρου για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στην Ελλάδα του 2014 ή πρέπει να είσαι ο «κ. Τίποτε» κατά τον Πάγκαλο ή να είσαι απλά μία «dame Jeanne», που στα γαλλικά πέρα από το «Κυρία Γιάννα» σημαίνει πρωτίστως και «νταμιτζάνα».

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε δημοκρατία. Επιστολή στη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice
Αγαπητοί νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ «χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε δημοκρατία», αναφέρετε σε μια ανακοίνωσή σας, με αφορμή την απόφαση των πρυτανικών αρχών του ΕΚΠΑ και της ΑΣΟΕΕ να ζητήσουν τη φύλαξη των χώρων τους από αστυνομικές δυνάμεις εν όψει της επετείου του Πολυτεχνείου. Επιτρέψτε μου να σας εκθέσω την άποψή μου γι’ αυτή τη θέση σας.cΣτον ελληνικό δημόσιο διάλογο δεν γίνεται καθαρό τι είναι και τι εννοούμε με τον όρο Δημοκρατία, γι’ αυτό και βρίσκουν ανταπόκριση τέτοια συνθήματα όπως «η χούντα δεν τελείωσε το 73», «χούντα είναι θα περάσει», «χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε δημοκρατία». Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό, γιατί αν και αυτή η άποψη προωθείται από αριστερούς, βλάπτει πολύ σοβαρά την ίδια την Αριστερά, όποιες εκφάνσεις και αν έχει αυτή. Η άρνηση της διάκρισης της δικτατορίας από τη δημοκρατία διευκολύνει το έργο εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που μπορούν να ζήσουν και χωρίς δημοκρατία. Και αυτές οι δυνάμεις είναι εκείνες που φαντάζονται πως οι κοινωνίες προοδεύουν, μόνο όταν το κράτος και η δημοκρατία δεν παρεμβάλλουν εμπόδια στην απρόσκοπτη λειτουργία των αγορών.Η δημοκρατία, ακόμη και όταν έχει ελλείμματα, όπως στις σημερινές δυτικές δημοκρατίες, αποτελεί το ανάχωμα κατά των δυνάμεων της ιδεολογίας των δήθεν αποιδεολογικοποιήμενων και απολιτικοποιημένων αγορών. Είναι διαφορετικό πράγμα να ασκεί κανείς κριτική, επειδή παραγκωνίζεται η κοινωνική διάσταση της δημοκρατίας και διαφορετικό να εξαφανίζεται η διαφορά μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας. Όπως έλεγε ο Κάρλ Πόπερ «δημοκρατία έχουμε όταν για να αλλάξουμε κυβέρνηση, δεν πρέπει να καταφεύγουμε σε αιματοχυσία». Ισχυρίζομαι ότι σήμερα δεν χρειάζεται να καταφύγει κανείς στη βία για να αλλάξει την παρούσα και την όποια αυριανή κυβέρνηση. Αυτό είναι η Δημοκρατία και αυτό οφείλετε να το γνωρίζετε.

Εκπαίδευση σε κρίση

Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος
Ο χώρος της Παιδείας βρίσκεται σε έναν διαρκή αναβρασμό, η ένταση του οποίου αυξομειώνεται ανάλογα με την πολιτική συγκυρία. Μέχρι τώρα δε, παρά τα πανθομολογούμενα προβλήματα του χώρου αυτού, δεν έγινε δυνατό να βρεθεί και να πραγματωθεί μια συμφωνία για τη διαχείρισή τους και για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Αυτό βέβαια δεν οφείλεται στον διαχρονικό και χαρακτηριστικό αρνητισμό μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών του πολιτικού συστήματος. Τα αίτια είναι βαθύτερα. Οι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί επιτελούσαν ιστορικά μια τριπλή παραπληρωματική λειτουργία. Δίδασκαν, παρήγαν και αναμετέδιδαν παλιές και νέες γνώσεις, αναπαρήγαν και εγχάρασσαν την κυρίαρχη ιδεολογία και προετοίμαζαν και κατένειμαν ειδικευμένους φορείς στις αντίστοιχες θέσεις του υπάρχοντος καταμερισμού εργασίας. Ομως από τον περασμένο εικοστό αιώνα ακόμα και ιδιαίτερα σήμερα, οι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί, για πολλούς και διάφορους λόγους, βρίσκονται σε οξύτατη κρίση και αδυνατούν να επιτελέσουν τις λειτουργίες τους. Η μαζικοποίηση του πανεπιστημίου, η υπερπαραγωγή πτυχιούχων, διανοητικής κυρίως ειδίκευσης και η αδυναμία απορρόφησής τους από την αγορά εργασίας είναι κάποιοι από τους λόγους αυτούς. Η κρίση στους εγχώριους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς έχει προσλάβει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις, διότι αυτοί είχαν έναν ιδιαίτερο ρόλο στην αναπαραγωγή της ελληνικής κοινωνίας.

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Ελίτ και μάζες στην ψηφιακή εποχή

Πριν από πενήντα χρόνια, το 1964, ένας νέος μελετητής, ο 32χρονος τότε Ουμπέρτο Εκο, δημοσίευσε μία συλλογή δοκιμίων του με τίτλο «Κήνσορες και θεράποντες» (ελληνική έκδοση: Γνώση, 1987). «Κήνσορες» ήταν εκείνοι που διατύπωναν ένα αυστηρό κατηγορητήριο εναντίον της μαζικής κουλτούρας και της αντέτασσαν μια συνολική άρνηση. «Θεράποντες» ήταν αντίθετα εκείνοι που έβλεπαν μόνο τις θετικές δυνατότητες των νέων μέσων επικοινωνίας. Πέρα από την ολική άρνηση και την άκριτη απολογία, ο Εκο αναζητούσε έναν «τρίτο δρόμο» και υποστήριζε την ανάγκη μιας εποικοδομητικής παρέμβασης των διανοουμένων στον χώρο της μαζικής επικοινωνίας. Η ακόλουθη συνέντευξη του Ουμπέρτο Εκο δημοσιεύτηκε στην ιταλική περιοδική επιθεώρηση ICS Magazine.
●Το βιβλίο σας «Κήνσορες και θεράποντες» έγινε πενήντα ετών. Στο μεταξύ υπήρξε η επανάσταση του διαδικτύου, που γέννησε τη νιοστή εκδοχή αυτής της διχοτομίας. Η δεύτερη φάση της ψηφιακής εποχής, ωστόσο, με την εγγενή της κοινωνικότητα, φαίνεται να ευνοεί τις στάσεις των «θεραπόντων». Υπάρχει ένα ολόκληρο πάνθεον μεταφορών και όρων -άνοιγμα, συνεργασία, μοίρασμα- που προσλαμβάνονται ως «καθαυτό καλές », ως από τη φύση τους λυτρωτικές. Τι σκέφτεστε γι’ αυτό;
Η αποστολή κάθε κουλτούρας είναι να παράγει μια συλλογική ανάπτυξη. Αυτή η ανάπτυξη, όμως, ακόμα και με πλήρη ελευθερία έκφρασης (διαφορετικά, μιλάμε για δικτατορία και όχι για αληθινή κουλτούρα), αρθρώνεται πάντοτε ως διαρκής κριτική του λόγου του άλλου. Είναι το ιδεώδες υπόδειγμα του σωκρατικού διαλόγου: ένας σηκώνεται και λέει τα δικά του, έπειτα ο άλλος, είτε είναι ο δάσκαλος είτε ο φίλος ή οποιοσδήποτε άλλος, σηκώνεται και με τη σειρά του εκφράζει τη διαφωνία του και ούτω καθεξής. Αυτό φυσικά ισχύει για την κοινωνία όπως ισχύει και για τα άτομα. Και η προσωπική κουλτούρα χρειάζεται την κριτική.

Τσακίζοντας τον Γιούνκερ

 Της Αγγελικής Σπανού, www.metarithmisi.gr/
Η περίπτωση Γιούνκερ έχει κάποιες ομοιότητες με την περίπτωση Στρος Καν. Αν δεν αποκαλυπτόταν η σκοτεινή του πλευρά, θα μπορούσε να μετρήσει τις δυνάμεις του με την Α. Μέρκελ διεκδικώντας μαχητικά αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και επεκτατικές πολιτικές στην ευρωζώνη. Ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν, τώρα που ήρθαν στο φως οι μυστικές συμφωνίες φοροαποφυγής πολυεθνικών στο Λουξεμβούργο, είναι σαν να έπεσε από το άλογο πριν καν φτάσει μπροστά στο πρώτο εμπόδιο της κούρσας. Ο ίδιος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη δηλώνοντας άγνοια για την ουσία και επικαλούμενος την ανεξαρτησία των φορολογικών αρχών. Το βασικό του επιχείρημα είναι ότι αυτά συνέβαιναν και αλλού αφού δεν υπάρχει ενιαίο πλαίσιο φορολογικής πολιτικής, αλλά τι θα πει αυτό όταν ο ίδιος έφτιαχνε το προφίλ του ζητώντας από τους πλούσιους της ΕΕ να αναλάβουν τις ευθύνες τους και την ίδια ώρα τους προσέφερε ασφαλές καταφύγιο για να μην φορολογηθούν για τα κέρδη τους. Πρόθεση όλων των πρωταγωνιστών στο ευρωπαϊκό παιχνίδι είναι να κλείσει το θέμα και να ξεχαστεί στη συνέχεια - business as usual. Αλλά αυτές είναι οι αποφάσεις κορυφής, όχι η πραγματικότητα. Το τραύμα στην εικόνα της ΕΕ είναι βαθύ και αθροίζεται. Πώς θα ανακτήσει την αξιοπιστία του ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ; Πώς θα καλεί στο εξής τα κράτη μέλη της ευρωζώνης να εκχωρούν όλο και περισσότερη εθνική κυριαρχία όταν ο ίδιος κράτησε την προσοδοφόρα ιδιαιτερότητα της δικής του χώρας παίζοντας με τα όρια εντός ευρωπαϊκού πλαισίου;

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Οι μεγάλες ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ


 Του Νίκου Αλιβιζάτου, Καθημερινή
Ως εργαζόμενος εδώ και 35 χρόνια στο ιστορικό κτίριο της οδού Σόλωνος και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της περασμένης Πέμπτης, νιώθω υποχρεωμένος να καταγγείλω μια κραυγαλέα διαστρέβλωση της αλήθειας. Δεν πρόκειται για τα παράπονα των άμεσα θιγομένων, δηλαδή της περιθωριακής εκείνης ομάδας φοιτητών που, εδώ και χρόνια, έχει ως μοναδικό λόγο ύπαρξης τις καταλήψεις και τις βίαιες διακοπές μαθημάτων, εξετάσεων και συνεδριάσεων πανεπιστημιακών οργάνων. Δεν θα το έκανα επίσης ούτε για τα ρεπορτάζ ορισμένων μέσων ενημέρωσης –δυστυχώς πλέον και της «Αυγής»– τα οποία, από την κριτική στον νόμο Διαμαντοπούλου μέχρι την καταγγελία του σημερινού πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, ανταγωνίζονται σε ανακρίβειες και ηθελημένες διαστρεβλώσεις της αλήθειας. Το κάνω επειδή πρόκειται για δηλώσεις επώνυμων στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Για «απαράδεκτη κλιμάκωση αυταρχισμού» μίλησε στη Βουλή ο συνήθως πιο συγκρατημένος κ. Θ. Δρίτσας, ενώ ο κ. Δημ. Τσουκαλάς δεν δίστασε να χαρακτηρίσει τον Θ. Φορτσάκη «πρύτανη των ΜΑΤ» και να τον συγκρίνει με τον Ευ. Σδράκα, δηλαδή τον θλιβερό εκείνο πρύτανη του ΑΠΘ, ο οποίος, επί δικτατορίας, είχε καλέσει τα τανκς για να απομακρύνει τους φοιτητές από το πανεπιστήμιο. Μόνο που τώρα, δεν επρόκειτο για απομάκρυνση φοιτητών, ούτε καν για επέμβαση της αστυνομίας εναντίον συγκεντρωμένων στον χώρο γύρω από τη Νομική. Η μόνη αλήθεια είναι ότι, λόγω αδυναμίας του ίδιου του πανεπιστημίου να εμποδίσει με δικά του μέσα μια προαναγγελθείσα τριήμερη κατάληψη, η αστυνομία κλήθηκε όχι για να εκκενώσει το κτίριο, αλλά για να εμποδίσει τους επίδοξους καταληψίες να σπάσουν τις πόρτες.

Ευτυχισμένο το 2012!


 Του Νίκου Μαραντζίδη, Καθημερινή
Δεν μπορεί να είναι μόνο δική μου εντύπωση. Κάθε μέρα, σιγά σιγά, σε ολοένα και μεγαλύτερο κύκλο ανθρώπων ενισχύεται το αίσθημα ανησυχίας και αβεβαιότητας για το τι πρόκειται να συμβεί τους επόμενους μήνες. Αρκετοί από εμάς αναρωτιόμαστε προβληματισμένοι: εισήλθαμε εκ νέου στο 2012; Στα ζητήματα της οικονομίας το επερχόμενο τυπικό τέλος του Μνημονίου δημιουργεί περισσότερο άγχος από ό,τι ελπίδες. Η αρνητική υποδοχή που επιφύλαξαν οι αγορές στη διακηρυγμένη πρόθεση της κυβέρνησης για έξοδο από την παρούσα κατάσταση πραγμάτων επανέφερε μνήμες του 2010, όταν οι συζητήσεις για τα spreads και τα επιτόκια είχαν μετατραπεί σε καθημερινή ασχολία της ελληνικής κοινωνίας. Στην ουσία, τα παραπάνω περιγράφουν μια πραγματικότητα όπου παρά τα βήματα προόδου που έχουν σημειωθεί (κάποια από αυτά αποτυπώνονται και στην πραγματική οικονομία), η αβεβαιότητα συνεχίζει να είναι το κυρίαρχο αίσθημα για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό: ποιες μεταρρυθμίσεις έγιναν, ποιες μένει να γίνουν και με τι ταχύτητα πρέπει να υλοποιηθούν. Είναι κατά τη γνώμη μου ζήτημα επιλογής προσανατολισμού για το τι οικονομία και τι είδους σχέση θέλουμε ανάμεσα στους πολίτες, στην αγορά και στο κράτος. Γιατί, αν θέλουμε λιγότερους φόρους, τότε πρέπει να μειωθεί το κράτος. Για να μειωθεί όμως το κράτος, πρέπει να περιοριστούν υπηρεσίες, να κοπούν δαπάνες και να καταργηθούν αχρείαστες ή παραπανήσιες δομές. Αν θέλουμε φθηνότερα προϊόντα και υπηρεσίες, πρέπει να απελευθερωθεί η αγορά και να περιοριστούν οι προστατευτικές ρυθμίσεις προς όφελος συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Αυτά βέβαια δεν γίνονται εύκολα και έχουν πολιτικό κόστος, αλλά από την άλλη δεν μπορείς να παριστάνεις ταυτόχρονα και τον σοσιαλιστή και τον φιλελεύθερο.

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Απλές ρυθμίσεις χωρίς πολιτική

Του Σεραφείμ Κωνσταντινίδη,  Καθημερινή
Στην αρχή, επιβλήθηκαν υπερβολικοί φόροι και προκλήθηκαν μεγάλα πολιτικά θέματα. Μετά, έγινε ακόμα μεγαλύτερο θέμα ο τρόπος ρύθμισης των οφειλών σε 100 δόσεις. Ανάλογη είναι και η εμπειρία από τη ρύθμιση των «κόκκινων» δανείων στις τράπεζες και τις υποτιθέμενες εκποιήσεις ακινήτων, με στεγαστικά δάνεια που δεν εξοφλούνται. Και στα θέματα αυτά ο θόρυβος που προκλήθηκε είναι ισχυρότερος από την ουσία των όποιων ρυθμίσεων. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το αν οι τράπεζες θέλουν ή μπορούν να εκποιήσουν χιλιάδες κατοικίες. Ούτε προβληματίστηκε με ποιον τρόπο ένα στεγαστικό δάνειο καλύπτει ακίνητο μικρότερης αξίας... Είναι προφανές ότι η κρατική μηχανή λειτουργεί σε διαφορετικούς ρυθμούς. Η κορυφή εξαντλείται στη διαπραγμάτευση με την τρόικα, έχοντας κατά νουν την πολιτική ατζέντα. Στα παρακάτω επίπεδα, τα θέματα λιμνάζουν χωρίς κατεύθυνση και η υλοποίηση των όποιων επιλογών είναι αναποτελεσματική. Τελικά τα διαδικαστικά προβλήματα κυριαρχούν και καταστρέφουν την υποτιθέμενη πολιτική ατζέντα! Η αδυναμία υλοποίησης επικρατεί και ανατρέπει την αρχική πολιτική επιλογή. Κι όμως, δεν χρειάζεται να ανάγονται όλα στη σφαίρα της υψηλής πολιτικής. Ούτε να αναβαθμίζονται σε θέματα αρχών, αυτονόητες, απλές αποφάσεις. Είναι πολλά που δεν χρειαζόταν να χρεοκοπήσει η χώρα προκειμένου να γίνουν. Παραδείγματα υπάρχουν, αφού εκτός από τα φορολογικά ζητήματα που προκύπτουν κάθε μέρα, υπάρχει το πολύπλοκο ασφαλιστικό σύστημα στο οποίο ορισμένα θέματα έπρεπε να είχαν διευθετηθεί. Χωρίς εξωτερικές πιέσεις...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Ποτέ ξανά τέτοια Βουλή

Του Γιώργου Σιακαντάρη, Εφημερίδα των Συντακτών 
Το σύνθημα πρέπει να είναι: Ποτέ ξανά τέτοια Βουλή. Βουλή όχι μόνο φανατικών, αλλά και συμφεροντολόγων που προστρέχουν όπου νομίζουν ότι θα επανεκλεγούν. Τέτοια ευτέλεια δεν έχει προηγούμενο. Θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας ή θα τους ξεχάσουμε όλους αυτούς;
Την προηγούμενη εβδομάδα ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς απέπεμψε από την κυβέρνησή του έναν ακόμη ακροδεξιό γόνο, τον υφυπουργό Παιδείας (;) κύριο Στύλιο, κρυφό οπαδό, όπως αποδείχτηκε, της αντίληψης Μπαλτάκου για τη Χρυσή Αυγή. Η φράση αυτού του κυρίου προς τη βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη, «θέλετε να με κάνετε Κασιαδιάρη, αλλά δεν θα γίνω», είναι ένα ακόμη δείγμα του επιπέδου της σημερινής Βουλής. Βεβαίως με εξέπληξε και η αντίδραση της βουλευτού του Κομμουνιστικού Κόμματος, η οποία όταν αυτός ο κύριος τής ανέφερε ότι πήγε σχολείο στην Αρτα και άλλα τέτοια φολκλορικο-βουκολικά τού ανταπάντησε ότι «εφόσον εκείνος θέτει ταξικά ζητήματα δεν επιθυμεί να συμμετάσχει πλέον στη συζήτηση». Το ακούσαμε και αυτό. Βουλευτής του ΚΚΕ δεν επιθυμεί να συμμετάσχει σε συζήτηση που τίθενται ταξικά ζητήματα. Δεν γνωρίζω κύριε Φρίντμαν, αν ο κόσμος σας εκεί στην Αμερική είναι επίπεδος, αλλά ο κόσμος μας εδώ στην Ελλάδα είναι και επίπεδος και ανάποδος.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες