Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Μετά τον εκλογικό θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ: πέντε προβλέψεις για ένα μάλλον παρόμοιο μέλλον

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από τον Cas Mudde, έναν από τους επιφανέστερους μελετητές του φαινομένου του λαϊκισμού (το βιβλίο που έχει γράψει με τον C.R.Kaltwaser Λαϊκισμός στην Ευρώπη και την Αμερική κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Επίκεντρο) και αναρτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου στο Open Democracy. Ο Cas Mudde αποτολμά πέντε προβλέψεις για το τι πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα και την Ευρώπη με τη νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Βαθύς γνώστης του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος, με ειδίκευση στη συγκριτική πολιτική υποστηρίζει, σε αντίθεση με τη ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η Ευρώπη δεν πρόκειται να στραφεί προς τα αριστερά. Παράλληλα δεν προβλέπεται κάποια θεμελιώδης αλλαγή στην λειτουργία της. Για την Ελλάδα, ο Mudde υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται να γίνει Βαϊμάρη και ότι κατά πάσα πιθανότητα θα συγκροτηθεί ένας νέος δικομματισμός με τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σ’ ένα πραγματικό πολιτικό κόμμα, που θα γίνεται ολοένα και πιο ανεξάρτητο από τις διάφορες ομάδες που τώρα αποτελούν τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σε ότι αφορά στη δυνατότητα μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε συστημικό κόμμα έχω διατυπώσει διαφορετική άποψη την οποία μπορεί κανείς να βρει στο κείμενο μου που δημοσιεύτηκε στη Μεταρρύθμιση με τίτλο Πλησίστιοι στα βράχια.
Πέτρος Παπασαραντόπουλος
Μετά από μήνες εικασιών και αυξανόμενης υπερβολής, η Ελλάδα τελικά έχει μια κυβέρνηση στην οποία κυρίαρχο κόμμα είναι ο αριστερός λαϊκιστικός Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Τα exit poll προβλέπουν ότι θα πάρει περίπου το 36-39% των ψήφων, που ενδεχομένως θα του δώσει την πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδρών. Ο αρχηγός του κόμματος, Αλέξης Τσίπρας, που εξελίχθηκε σε είδωλο της δυτικής (ριζοσπαστικής) αριστεράς τα τελευταία χρόνια, θα είναι ο νέος πρωθυπουργός.

Ψεκασμένη γραβάτα

Αναμφισβήτητα, οι χτεσινές εκλογές αποτελούν τομή για την πολιτική ιστορία της χώρας, μετά τη μεταπολίτευση. Για πρώτη φορά, οι Έλληνες πολίτες επέλεξαν να επενδύσουν σε μια ασαφή και θολή «πολιτική της ελπίδας», με κριτήριο κυρίως το θυμό και την απελπισία. Δυστυχώς, η ιστορική και συντριπτική νίκη της ριζοσπαστικής αριστεράς συνοδεύεται με μια οριακή αυτοδυναμία που πιθανώς να χρειαστεί τα ψεκασμένα δεκανίκια ενός ακροδεξιού κόμματος. Το πραγματικά ενδιαφέρον —και θετικό— στοιχείο αυτής της πολιτικής συμπεριφοράς είναι ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι πήγαν στην κάλπη με την ελπίδα ότι ο «κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ» δεν μπορεί και δεν πρέπει να ταυτιστεί με τον «κομματικό ΣΥΡΙΖΑ». Για αυτό και οι πολίτες δεν ασχολήθηκαν με τα επιμέρους ζητήματα του ιδεολογικού «προγράμματος» του ΣΥΡΙΖΑ, (τα οποία είναι ένα κράμα αντιμνημονιακού λαϊκισμού και παλαιοημερολογίτικου ριζοσπαστισμού) αλλά με μιαν άλλη, πιο εργαλειακή όψη του ∙ ότι δηλαδή ήταν το μόνο κόμμα που αποτέλεσε το κύριο όχημα της ανατροπής των υφιστάμενων πολιτικών. Είναι κι αυτό, εντέλει, μια ορθολογική επιλογή, που σηματοδοτεί τη διάθεση αλλαγής κυβέρνησης. Έστω και με σοβαρό κόστος στην αντιστοιχία μεταξύ επιθυμίας και πραγματικότητας. Ιδίως όταν σε αυτή τη νέα κυβέρνηση, η παρουσία των ΑΝΕΛ θα ακυρώσει τελικά την πολιτική προσδοκία της μετάβασης σε μια προοδευτική λύση.

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Θρίαμβος εντός. Εκτός;

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Το  εκλογικό αποτέλεσμα -με ή χωρίς αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ- έχει δύο διαστάσεις, την εσωτερική και την ευρωπαϊκή. Για το εσωτερικό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μια μεγάλη νίκη, στα όρια του θριάμβου. Για τον αντίκτυπο στην Ευρώπη -και την επίδρασή του στις διαθέσεις κυρίως των Γερμανών- θα χρειαστεί να περιμένουμε. Μια τέτοιων διαστάσεων εκλογική νίκη λύνει δύο σοβαρά προβλήματα. Πρώτον, εξασφαλίζει εσωτερική πολιτική σταθερότητα, δεν υπάρχει κανένα θέμα νέων εκλογών. Δεύτερον, επιτρέπει στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει, χωρίς εμπόδια, όσα έχει εξαγγείλει και υποσχεθεί. Δεν θα είναι όμηρος κανενός, αλλά δεν θα έχει και κανένα άλλοθι, αν δεν τα καταφέρει. Δεν πρέπει να είμαστε μίζεροι, όταν η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, έστω η σχετική, αναδεικνύει ένα κόμμα της παραδοσιακής αριστεράς σε πρώτο κόμμα. Πρόκειται για σημαντική εξέλιξη. Τα περί «ιστορικής» νίκης μένει να αποδειχθούν. «Ιστορική» ήταν η νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981, που έθεσε τέρμα στην μέχρι τότε κυριαρχία της εξουσίας της Δεξιάς. Η ιστορικότητα της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί από τον χρόνο. Η αξία της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και η ιστορικότητά της, θα κριθεί, σε μεγάλο ποσοστό, από τη στάση των ευρωπαίων. Για να το πούμε αλλιώς, θα κριθεί από την ικανότητα της ηγεσίας του, που από μεθαύριο θα κυβερνάει, να πείσει τους ευρωπαίους σε όσα δεν κατάφερε να τους πείσει η κυβέρνηση Σαμαρά.

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Το τέλος του μίσους

 Του Ανδρέα Πετρουλάκη, www.protagon.gr
Όσο είναι καιρός ας πούμε ορισμένα πράγματα για τη χώρα που αφήνουμε πίσω μας -κάθε εκλογική μάχη μάς πάει σε μια άλλη χώρα. Η νέα χώρα είναι αχαρτογράφητη αλλά ελπίζω σε δύο πράγματα από αυτήν. Να βρίσκεται μέσα στην Ευρώπη και να έχει λιγότερο μίσος. Η αυριανή ημέρα ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύω ότι, ασχέτως των πραγμάτων που έχει πει τα προηγούμενα χρόνια, θα κάνει ό,τι μπορεί για να μείνει αδιατάραχτη η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Μακάρι να τα καταφέρει. Θα μείνω στο μίσος, για τoν όγκο του οποίου στην ελληνική κοινωνία το κόμμα αυτό φέρει μεγάλο μέρος της ευθύνης. Και πραγματικά ελπίζω ότι από αύριο θα κάνει προσπάθειες να το καταλαγιάσει και να γίνει κυβέρνηση και εκείνων εναντίον των οποίων κατηύθυνε το μίσος. Ας μην ξεχνά ότι στην καλύτερη περίπτωση το 65% θα εξακολουθεί να μην εμπιστεύεται την πρότασή του. Και μη μας πουν, όπως είναι αναμενόμενο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν κατηγόρησε τον λαό αλλά μόνο τις κυβερνήσεις και τις τράπεζες -ευχαριστούμε, το μίσος που τροφοδότησε η ρητορεία του απλώθηκε παντού, οικογένειες και φιλίες χάλασαν και άνθρωποι που δεν ήσαν ούτε υπουργοί ούτε τραπεζίτες διασύρθηκαν δημοσίως και προπηλακίστηκαν. Η καλλιέργεια του μίσους και η διαρκής ανατροφοδότησή του από το 10 και μετά βασίστηκε σε τρία μεγέθη. Το πρώτο ήταν ασφαλώς η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των Ελλήνων και η εξαθλίωση της ζωής μεγάλου μέρους τους-από τη δυστυχία εύκολα πηγάζει το μίσος αν το κατευθύνεις σωστά. Το δεύτερο ήταν το μονοπώλιο της ευαισθησίας, κυρίως από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και το τρίτο ήταν ο πόλεμος εναντίον όλων ανεξαιρέτως εκείνων που δεν τους αναγνωρίστηκε το δικαίωμα να έχουν κι αυτοί ευαισθησία απλώς γιατί είχαν άλλη οπτική στα πράγματα από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Λέξεις Σφαίρες στο Πηγάδι

Tου Αντώνη Ανηψητάκη
Τις λέξεις σφαίρες στο πηγάδι τις ρίχνω. Ακολουθώ το παράδειγμα του Μάρκου,  ήρωα του διηγήματος[1] του Γιάννη Γαϊτανάκη, του υπερενενηκοντούτη Γεραπετρίτη αγρότη που βίωσε παραδειγματικά την κρητική φύση ως τροφό, δασκάλα και μούσα καταβάλλοντάς της μόνον τον άγιο μόχθο του, σωματικό και πνευματικό, για να μεταλάβει απ' αυτήν καρπούς, τρόπους και εμπνεύσεις. Ο ήρωας του, ένας νεαρός που ξεχώριζε στις παρέες για την "κοριτσίστικη" συμπεριφορά του μη συμμετέχοντας στα άγρια παιχνίδια τους, μεταμορφώθηκε σε ήρωα στη Μάχη της Κρήτης,  για να ρίξει μετά στο πηγάδι τα όπλα που του εμπιστεύτηκαν οι αντιμαχόμενοι στον εμφύλιο, αφού προηγουμένως τα κατέστρεψε.  Ψηφίζω σαράντα χρόνια και δεν θυμάμαι εκρηκτικότερο σκηνικό κρισιμότητας συνθηκών και ανευθυνότητας του πολιτικού προσωπικού της ρημαγμένης χώρας μας. Όλοι εναντίον όλων, με λέξεις σφαίρες στα μιντιακά ναρκοπέδια της υποτιθέμενης ενημέρωσης.  Ανοίγουν φαράγγια απωθημένων καθιστώντας αγεφύρωτη τη συνεννόηση, τη συζήτηση, την από κοινού αναζήτηση δηλαδή του πανθομολογουμένως ελλείποντος σχεδίου για την έξοδο από την κρίση.  Ξεδιαλέγω τα κομμάτια μου, επιλέγω τα Σπαράγματα Οικουμενικής Σύνθεσης γραμμένο πριν τις εκλογες του 2012,  τις Αιχμές Ενότητας γραμμένες πριν το 2ο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ, το Δεκέμβρη του 2013, και την πρόσφατη πρόταση στο Περιφερειακό Συμβούλιο Κρήτης για να γίνει το νησί παραδειγματικός καταλύτης διεξόδου.

Επτά μύθοι και επτά αλήθειες

Του Νίκου Οικονομίδη, Καθημερινή
Στις 25 Ιανουαρίου έχουμε τη δυνατότητα, καταλαβαίνοντας τις αλήθειες αυτού του άρθρου, να ψηφίσουμε εναντίον του λαϊκισμού και των μύθων του και υπέρ της ανάπτυξης και της ευημερίας της Ελλάδας στην Ευρώπη.
Μύθος 1: Το ελληνικό κρατικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Πρέπει να το διαγράψουμε!
Αλήθεια:
Ασφαλώς το χρέος είναι εξυπηρετήσιμο και βιώσιμο, απλώς χρειάζεται ανάπτυξη και όχι πολιτική αβεβαιότητα και λεονταρισμούς. Καμία χώρα δεν αποπληρώνει το χρέος της. Οι χώρες πληρώνουν τους τόκους μόνο. Η Ελλάδα έχει πολύ μικρούς τόκους στα δάνεια από την Ευρωπαϊκή Ενωση (1,82% τον χρόνο που οι λαϊκιστές ονομάζουν «τοκογλυφία»!) και περίοδο χάριτος τόκων 25 ετών στα 60% του χρέους και 13 ετών σε άλλα 20% του χρέους. Αν η Ελλάδα αναπτυχθεί, όπως είχε αρχίσει το 2014 όταν είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στην Ευρωζώνη, το χρέος, παρότι μεγάλο, θα γίνεται όλο και μικρότερο κομμάτι της ελληνικής οικονομίας. Η πραγματική λύση στο πρόβλημα του χρέους είναι να επιμηκύνουμε τις λήξεις του στα 70-75 χρόνια. Ετσι η παρούσα αξία θα μειωθεί κατά 50% και οι Ευρωπαίοι δεν θα χρειαστεί να βρουν καινούργια χρήματα από τους φορολογουμένους τους να μας δώσουν.

Μύθος 2: Μπορούμε να διαγράψουμε όλο ή σημαντικό μέρος του χρέους μας προς τους Ευρωπαίους χωρίς να βρεθεί η Ελλάδα εκτός ευρώ.
Αλήθεια:
Οπως η ελληνική Βουλή δεν θα δεχόταν οι Ελληνες φορολογούμενοι να δωρίσουν στη Φινλανδία ή στην Ολλανδία τα χρήματα που χρωστάνε στην Ελλάδα, έτσι και οι Φινλανδοί, Ολλανδοί και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι δεν θα μας χαρίσουν τα 250 δισ. που τους χρωστάμε.

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Διλήμματα της κάλπης

 Του Μάνου Ματσαγγάνη, www.protagon.gr

Οι φτωχοί και ο προστάτης τους
Στο πρόσφατο σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη στην «Καθημερινή», τρεις παπάδες συζητάνε την αγιοποίηση του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. «Είναι προστάτης της Εκκλησίας, φύλακας των φτωχών, έχει εκατομμύρια πιστούς, βλέπει οράματα, κάνει θαύματα ...» λέει ο ένας. «Παναγιώτατε, να τον αγιοποιήσουμε!» λέει ο άλλος. Για την προσέγγιση Εκκλησίας-ΣΥΡΙΖΑ δεν έχω να πω τίποτε (ό,τι και να πω θα είναι λίγο). Ένα σύντομο σχόλιο μόνο για το «φύλακας των φτωχών». Εάν μας έχει δείξει κάτι η εμπειρία των τελευταίων 5 χρόνων είναι ότι η αντιμετώπιση της φτώχειας δεν γίνεται με τα λόγια, ούτε με επίδειξη φιλευσπλαχνίας (από τέτοια χορτάσαμε). Για να είναι αποτελεσματική, προϋποθέτει αποφασιστική αναδιανομή της κοινωνικής δαπάνης. Ακόμη και εν μέσω κρίσης, ξοδεύουμε υπερβολικά για παροχές που αυξάνουν αντί να μειώνουν τις ανισότητες. Οι συντάξεις 50άρηδων (και 40άρηδων) και οι σπατάλες στην υγεία είναι τα πιο χτυπητά παραδείγματα – αλλά υπάρχουν πολλά άλλα. Προϋποθέτει επίσης γενναία ενίσχυση του κοινωνικού διχτυού ασφαλείας, με εισοδηματικές ενισχύσεις και πρόσβαση σε κοινωνικές υπηρεσίες. Πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν μένει το 90% των ανέργων χωρίς επίδομα, πουθενά αλλού δεν απουσιάζει κάποιο συστηματικό πρόγραμμα στήριξης των φτωχών, σε τοπικό επίπεδο έστω. Εδώ εντοπίζεται η απόκλιση μας από τον ευρωπαϊκό κανόνα, όχι στο συνολικό ύψος της κοινωνικής δαπάνης. Τι έχει να πει για αυτά ο «φύλακας των φτωχών»; Όχι πολλά. Τον εξορθολογισμό στο ασφαλιστικό και στην υγεία τον πολεμά εδώ και χρόνια, με μεγάλη συνέπεια και κάποιες επιτυχίες (όπως το 2001 με τις προτάσεις Γιαννίτση). Αυτές τις επιτυχίες πληρώνουμε τώρα.

700 λέξεις πριν την πρωθυπουργία Τσίπρα

 Του Δημήτρη Φύσσα, Athens Voice
Α. Η περίοδος Παπανδρέου ήταν μια κυβέρνηση συνασπισμού. Από τη μία ο Ραγκούσης, η Διαμαντοπούλου, ο Μόσιαλος, άντε κι ο Λοβέρδος, από την άλλη ο Παπουτσής, ο Ρέππας, ο Κακλαμάνης, ο Πρωτοπαππάς, ο Βενιζέλος, η Κατσέλη και οι λοιποί. Οι πρώτοι πίστεψαν στις μεταρρυθμίσεις και προσπάθησαν να τις κάνουν, οι άλλοι τις κοντράρισαν, ο Παπανδρέου ήταν ισορροπιστής. Ο Σαμαράς στα κεραμίδια, φουλ αντιμνημονιακός. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή ανέβαιναν.
Β. Η περίοδος Παπαδήμου - Πικραμμένου ήταν διεκπεραιωτική. Διευκόλυνε τον Σαμαρά να κάνει την «κωλοτούμπα» με τα δήθεν εναλλακτικά «Ζάππειά» του, επέφερε τη σμίκρυνση του ΠΑΣΟΚ και τη διάλυση του ΛΑΟΣ, μεγάλωσε τη Χρυσή Αυγή, γιγάντωσε τον ΣΥΡΙΖΑ, γέννησε τη ΔΗΜΑΡ. Στο μεταξύ και οι λίγες μεταρρυθμίσεις κούτσαιναν, η κοινωνία φτώχαινε.
Γ. Η περίοδος Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη και στη συνέχεια μόνο των δύο πρώτων ήταν φάση οπισθοδρόμησης. Η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε, γιατί ο κρατισμός της δεν άντεξε το κλείσιμο της ΕΡΤ, και τελικά μισοδιαλύθηκε. Το ΠΑΣΟΚ συνέχισε να μικραίνει, ο κόσμος και στελέχη μετακόμιζαν μαζικά στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, υποσχόμενος τα πάντα στους πάντες και κραδαίνοντας πλέον και εθνικά-θρησκευτικά λάβαρα, έγινε πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις, και διατηρήθηκε εκεί. Η κυβέρνηση κατάφερε να ολοκληρώσει την πώληση του ΟΠΑΠ, κατά τα άλλα «έδινε μάχες» με την «κακιά τρόικα».

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Τα τρύπια παπούτσια της Αριστεράς: Από τον Βασίλη Τσουκαλίδη στη Ραχήλ Μακρή

 Θυμάμαι τον Βασίλη Τσουκαλίδη στο γραφείο του Βασίλη Καραγιάννη να μας αφηγείται ιστορίες για την Αριστερά στην Κοζάνη της δεκαετίας του 30. Για τις συγκέντρωσεις στο "Τιτάνια" όπου οι αντίπαλοι και οι χωροφύλακες τους κυνηγούσαν με τις πέτρες. Σεμνό και ανιδιοτελή όπως ήταν οι περισσότεροι αριστεροί εκείνης της εποχής. Το γραφείο του Βασίλη ήταν πάντα ένα ωραίο Εντευκτήριο των ανθρώπων της αριστεράς και του πολιτισμού. Εδώ βέβαια προκύπτει αυθόρμητα το μελαγχολικό ερώτημα: Πώς φτάσαμε από τον Βασίλη Τσουκαλίδη με το τρύπιο παπούτσι στη Ραχήλ Μακρή και τι συνεπάγεται αυτό;  Την απάντηση θα τη μάθουμε όλοι από Δευτέρα.
                                                                                                                       Μάκης Καραγιάννης
                                                                                                                                    
Παραθέτω το  κείμενο του Βασίλη Καραγιάννη.
Τα τρύπια παπούτσια της Αριστεράς
Ανήκε στην κατηγορία των λαϊκών συγγραφέων της αριστεράς, αλλά όχι των φλύαρων από τους οποίους πλήττεται το είδος αυτό της ιστορικής αφήγησης. Σύντομος, πυκνός, περιεκτικός προς το προφορικό ο λόγος του. Προπολεμικό στέλεχος του ΚΚΕ με μετοχή και συμμετοχή στα πάντα του με όλες τις συνέπειες (φυλακίσεις εξορίες εκτοπίσεις, βασανιστήρια κ.λπ). Στις κατοπινές μεταμορφώσεις του κινήματος ακολούθησε την Ανανεωτική Αριστερά. Εγραψε 6 μονογραφίες ολιγοσέλιδες 4, 5 τυπογραφικά, με τις εμπειρίες και τις σκέψεις του.
Ερχόταν στο γραφείο μου τακτικά όταν έφυγε από την Αθήνα κι εγκαταστάθηκε στην Ποντοκώμη – Κοζάνης (τη λέγαν κάποτε μικρή Μόσχα). Βασίλης Τσουκαλίδης (1913 Καρς Καυκάσου - 1991 Ποντοκώμη). Κοιτούσα στα πόδια του τα παπούτσια. Ηταν κομμένα και τα δύο στο εξωτερικό μέρος προς τα δάκτυλα. Είχαν από μια τρύπα. Μου θύμιζαν την τρύπα στη σημαία της Ρουμανίας μετά την εκτέλεση του Τσαουσέσκου. Το δέρμα του δεν ανεχόταν ξένο δέρμα. Κατεστραμμένο από τα βασανιστήρια. Αγρια κι αταλάντευτα αντιδογματικός. Ενα φεγγάρι συνομιλούσε ιδεολογικά με τον Μ. Γλέζο στο περιοδικού του δεύτερου «74». Ηταν αριστερός από τους γνήσιους, τους απόλυτους, τους ανιδιοτελείς, τους ασάλευτους σαν τις δρυς. Στο τελευταίο του βιβλίο του «Αναγκαστική αλλαγή καθοδήγησης» 1981 σημειώνει στον επίλογό του: «...Αν βρεθεί κανένας Μόσχος Χρήστος, κανένας Γκένιος Αθανάσης, Γλέζος, Δρακόπουλος, Κύρκος, Αναστασέας και πει δυό λόγια σαν επικήδειο, να μην αναφερθούν για ηρωισμούς, ούτε για κατορθώματα. Να περιοριστούνε στην απλή ζωή ενός αγωνιστή, που έζησε ολόρθος και θα πεθάνει ολόρθιος, χωρίς ποτέ να προσβάλει το Κόμμα. Θέλω στον τάφο μου να φυτευτεί ένα κυπαρίσσι κι από κάτω του ένας ζαρωμένος σκοίνος....». Δεν ήταν κανείς τους εννοείται. Του τα είπα μετ’ εμποδίων.
Γιατί τον θυμήθηκα. Δεν έζησα την προδικτατορική αριστερά της πράξης. Διάβασα γι αυτήν, όμως για κάποια (πολλά) της πρόσωπα μπορείς να πεις «Μύρο το χώμα που τα σκέπασε..» εν εξ αυτών κι ο Β. Τσκλδς - όπως κι ο γείτονάς του εν τάφοις, Κυριάκος Σιδηρόπουλος στο Μαυροδένδρι -με το τρύπια παπούτσια να θυμίζουν τα πολλά τραύματα και πολλαπλά κατάγματα του άλλοτε και του τώρα, αυτού του πολιτικού χώρου και τρόπου.
Τον βλέπω ευσταλή κι αγέρωχο σε μια φωτογραφία στη λαϊκή αγορά της Κοζάνης καλοκαίρι του 1989 μαζί με τους: Λ. Κύρκο, Γ. Μητλιάγκα, Στέλιο Νέστορα, Μάκη Καραγιάννη, Βασ. Τσιρίδη, Μ. Μαυρουδή της τότε Συνασπισμένης Αριστεράς και της Προόδου...

ΥΓ. Στη φωτογραφία φαίνεται η τρύπα στο παπούτσι του Β.  Τσουκαλίδη

Αγαπημένε (αριστερέ) Ντράγκι

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Για την αναμενόμενη (μετά τις εκλογές) κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν γραφτεί πολλά. Μόνο που δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε μέχρι τότε. Κυρίες και κύριοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, η κωλοτούμπα έγινε ήδη. Δεν  ξέρω πόσους «πούρους» αριστερούς και άλλους που βρίσκονται σε έναν άλλον ανέφικτο κόσμο θα απογοητεύσει, αλλά προβλέπω ότι πολλούς νουνεχείς πολίτες θα ικανοποιήσει. Πρώτο σαφέστατο δείγμα το άρθρο Τσίπρα στους «Financial Times» (εδώ, όπως το δημοσίευσε ο επίσημος ιστότοπος του ΣΥΡΙΖΑ). Άρθρο ισορροπημένο, με σαφή διαλλακτικά μηνύματα προς τους ευρωπαίους εταίρους και δανειστές μας. Οι λεονταρισμοί του παρελθόντος(«go back, κυρία Μέρκελ», «ας λέει ό,τι θέλει ο Σόιμπλε» και τα παρόμοια τελείωσαν. Τώρα «δεν έχει νόημα να κραδαίνει η κάθε πλευρά τα όπλα που διαθέτει» (Τσίπρας-1). Το «κούρεμα» του χρέους παραμερίζεται. Η λέξη δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο. Τώρα ζητάμε καλύτερες «συνθήκες αποπληρωμής» του (Τσίπρας-2). Τώρα τελευταία, ο ΣΥΡΙΖΑ αγάπησε ξαφνικά τον κεντρικό ευρωτραπεζίτη Ντράγκι. Μάλιστα, τον εντάσσει στους εχθρούς των «ακραίων νεοφιλελεύθερων φωνών»(!), στις οποίες εντάσσει τον Σαμαρά (εδώ ο τρόπος που παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ τις χτεσινές ανακοινώσεις Ντράγκι). Βέβαια, ο τίτλος είναι παραπλανητικός ή λειψός. Διότι ο Ντράγκι είπε και κάτι άλλο. Ότι θα αγοράσει ελληνικά ομόλογα (όχι αμέσως, από τον Ιούλιο), εφόσον έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και η Ελλάδα μπει σε νέο πρόγραμμα (εδώ η ολοκληρωμένη παρουσίαση της ανακοίνωσης του Ντράγκι).

Στέλιος Ράμφος: Στις κάλπες με άδειο στομάχι που θα γεμίσει με φαντασιώσεις, ξέροντας ότι όλοι του λένε ψέματα

Για πρώτη φορά οι ψηφοφόροι θα εξαρτήσουν την ψήφο τους από την πεποίθηση τους ότι λένε ψέμματα και οι δύο πρωταγωνιστές, λέει μεταξύ άλλων ο Στέλιος Ράμφος σε μια συνέντευξη που στην ουσία ψυχογραφεί τους Έλληνες ψηφοφόρους και κρίνει το σύγχρονο πολιτικό σύστημα. Εντύπωση προκαλεί η αναφορά του στο ΠΑΣΟΚ και στα στελέχη του που μετακινήθηκαν προς άλλα κόμματα λέγοντας: «Είναι πολύ σημαντικό ότι ο κόσμος καταψηφίζει το Πασόκ επειδή το Πασόκ έκανε λαθροχειρίες, η αθλιότητες ας πούμε, η καλλιέργησε ιδιοτέλειες, κ.τ.λ. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν ψηφίζουν το Πασόκ αλλά ψηφίζουν όλους αυτούς από το Πασόκ  που μετεπήδησαν και που ήταν οι αίτιοι των λαθροχειριών του Πασόκ.  Αυτό για να καταλάβουμε την ψυχολογία των ανθρώπων». Ακολουθεί αναλυτικά η συνέντευξη του Στέλιου Ράμφου στον Αρη Πορτοσάλτε για τον ΣΚΑΪ.
-Πορτοσάλτε: Πάμε προς τις εκλογές ανάμεσα σε αλήθειες ψέματα και σε μία φαντασίωση για την εξουσία. Είμαστε ενημερωμένοι ως πολίτες;
-Σ.Ράμφος: Νομίζω είμαστε ενημερωμένοι με ένα ορισμένο τρόπο. Μας έχει ενημερώσει το αίσθημα μιας ελπίδας και όχι αυτά τα οποία έχουμε ακούσει. Γιατί συμβαίνει το εξής παράξενο, για πρώτη φορά στις εκλογές, οι ψηφοφόροι μεγάλο μέρος που μπορεί να διαμορφώσει και πλειοψηφία κάποια στιγμή, ψηφίζουν με δεδομένο ότι θα γίνει το αντίθετο απ ότι λένε τα κόμματα, και κυρίως το κόμμα το οποίο προηγείται στις δημοσκοπήσεις,  ο Σύριζα  συγκεκριμένα. Δηλαδή είναι δεδομένο για το εκλογικό σώμα, ότι θα κάνει τούμπα, και είναι δεδομένο σε μεγάλους αριθμούς δημοκοπικούς ότι θα υποχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό έχει μια πρωτοτυπία γιατί για πρώτη φορά  οι ψηφοφόροι θα εξαρτήσουν την ψήφο τους από την πεποίθησή τους ότι λένε ψέματα οι δύο πρωταγωνιστές… Το ενδιαφέρον είναι ότι βασίζουν τη  επιλογή τους  στο ότι λένε ψέματα. Εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ότι λένε ψέματα, η τουλάχιστον ότι είναι τόσο σίγουρο, θα έβαζα ένα 50-50 ας πούμε.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Η παραπλάνηση θα συνεχιστεί μέχρι την Κυριακή. Μετά θα επιστρέψει η πραγματικότητα

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Αν, το 2000, εποχή που προετοιμαζόμαστε να μπούμε στο ευρώ και να διοργανώσουμε Ολυμπιακούς Αγώνες, μας έλεγαν ότι ο αρχηγός της Αριστεράς θα αμόλαγε περιστέρια-Άγιο Πνεύμα στον ουρανό και ο πρωθυπουργός θα φώναζε «δεν θα επιτρέψουμε να κατεβάσουν τις εικόνες», θα γελούσαμε. Η χώρα, αντί με την οικονομική κρίση να συνειδητοποιήσει την κατάσταση και να ξεκινήσει μια εθνική προσπάθεια για να ξεπεράσει τα προβλήματά της, προτίμησε να κλείσει τα μάτια και να βρει καταφύγιο στο μακρινό παρελθόν. Οι μεν μιλάνε για την πρώτη ευκαιρία της Αριστεράς μετά από 70 χρόνια, δηλαδή μετά τον Εμφύλιο, οι δε δηλώνουν ότι θα κάνουν ό,τι χρειαστεί για να μην παραδώσουν την Ελλάδα στους κομμουνιστές. «Κουμμουνισταί και ταγματασφαλίτες», η παλιά Δεξιά και Αριστερά του 20ού αιώνα συγκρούονται, ενώ τα προβλήματα του 21ου αιώνα ούτε καν συζητούνται. Το πολιτικό σύστημα επί 5 χρόνια, για να μη χάσει τους πελάτες, έστησε ένα σκηνικό «Τρόικα εναντίον Ελλήνων». Για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, το πρόβλημα δεν είναι η κρίση αλλά το μνημόνιο. Μας φταίει δηλαδή όχι το γεγονός ότι χρεοκοπήσαμε και δεν ζούμε χωρίς δανεικά, αλλά τα δανεικά που μας κρατάνε στη ζωή. Γιατί δεν είναι περισσότερα. Ζούμε ακόμα με τα λεφτά του μνημονίου, πήραμε το μεγαλύτερο δάνειο και διαγραφή χρέους της ιστορίας και εμείς ακόμα κατηγορούμε την Ευρώπη.

Η ...λεπίδα έρχεται

 Του Προκόπη Δούκα, Athens Voice
«Πέρνα τη Δευτέρα από τη ΔΕΚΟ που θα διοικώ, για να κλείσουμε συμφωνίες». Αυτά είναι τα λόγια κομματικού στελέχους, πρώην Πασοκτζή, προς επαγγελματία του χώρου του. Φυσικά, τα «ντιλ» δεν θα υπογραφούν τη Δευτέρα, αλλά η φράση είναι ενδεικτική της νοοτροπίας για την κατάληψη της εξουσίας. Μπροστά στην κάλπη, η αντιμετώπιση της κατάστασης έχει τον ενθουσιασμό του φανατικού ή στην καλύτερη περίπτωση του νεοφώτιστου. Πολλοί Έλληνες είναι έτοιμοι να ξαναψηφίσουν τους χειρότερους, σε όλο το κομματικό φάσμα. Κανενός δεν ιδρώνει το αυτί που οι τράπεζες στραγγίζουν, ενώ τα δις φεύγουν στο εξωτερικό με ρυθμούς πολυβόλου, από την επιπολαιότητα και των δύο πρωταγωνιστών της πολιτικής μας ζωής. Κανείς δεν ανησυχεί που τα πάντα έχουν ανασταλεί στην οικονομία και ο δανεισμός των ελληνικών επιχειρήσεων από το εξωτερικό έχει κοπεί μαχαίρι. Αμεριμνησία για όλους; Όχι, ένα κομμάτι του εκλογικού σώματος δείχνει και πάλι να ασφυκτιά. Είναι αυτό που εκφράζεται από το ερώτημα: «Αυτοί πρέπει να φύγουν και οι επόμενοι δεν πρέπει να έρθουν. Τι στο καλό κάνουμε;» Ωστόσο, το αδιέξοδο του πολωτικού, δικομματικού ανταγωνισμού έχει κάποιες λύσεις, μη βεβαρημένες από την πρόσφατη διακυβέρνηση. Όλα δείχνουν ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει καμία ελπίδα πια να κατακτήσει την πρώτη θέση. Ο Αντώνης Σαμαράς, που διαχειρίστηκε τις τύχες μας όσο πιο παλαιοκομματικά και μικροπολιτικά μπορούσε, επιδιώκει μια διαχειρίσιμη ήττα, με σχετικά ανεκτή διαφορά, ώστε να μπορέσει να κρατηθεί στην καρέκλα του Προέδρου της ΝΔ, και ίσως και να επανακάμψει, όπως ελπίζει, μετά από μια κατάρρευση του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που αυτή η κατάρρευση, αν συντελεστεί, δεν θα αφορά μόνο το νικητή των εκλογών.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Σκέψεις μπροστά στην κάλπη

 Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος
Τα έθνη και οι κοινωνίες δεν είναι απαρασάλευτα, αιώνια και υπεριστορικά φαινόμενα. Γεννιούνται, συγκροτούνται, ακμάζουν, παρακμάζουν και μερικές φορές εξαφανίζονται. Η ιστορική διαχρονία είναι γεμάτη από λαούς και κάποτε οργανωμένες και ακμάζουσες κοινωνίες που χάθηκαν στην ανέλιξή τους. Η εξαφάνισή τους όμως από το ιστορικό προσκήνιο δεν ήταν νομοτελειακό γεγονός αλλά συνήθως αποτέλεσμα κάποιων επιλογών τους. Ο φημισμένος Αμερικανός καθηγητής Βιογεωγραφίας Jared Diamond στο βιβλίο του με τον τίτλο «Κατάρρευση» και υπότιτλο «πώς οι κοινωνίες επιλέγουν να αποτύχουν ή να επιτύχουν» (μτφ. Σοφία Νικολαΐδου ? Βασίλης Σακελλαρίου, εκδ. Κάτοπτρο, 2006) διερευνά και αφηγείται ανάγλυφα πως κάποιοι αρχαίοι πολιτισμοί κατέρρευσαν αφήνοντας πίσω τους ερείπια. Η βασική αιτία της κατάρρευσης, ανάμεσα σε άλλες βέβαια, ήταν η λήψη και η εφαρμογή ανορθολογικών αποφάσεων. Οι κοινωνίες αυτές, είτε για λόγους κυριαρχίας των ηγετικών τους ομάδων είτε για λόγους συλλογικής αμεριμνησίας, επέλεξαν τελικά την αυτοκαταστροφή τους. Τα παραπάνω δεν λέγονται με σκοπό να λειτουργήσουν τρομοκρατικά για τις εκλογές της Κυριακής. Λέγονται για να τονίσουν την αναγκαιότητα της ορθολογικής σκέψης πριν από την τελική επιλογή. Δυστυχώς, το διακύβευμα δεν είναι μόνον η εναλλαγή της κυβερνητικής εξουσίας αλλά ενδεχομένως και η παραμονή της ελληνικής κοινωνίας στους ευρωπαϊκούς και δυτικούς θεσμούς.

Ο φτηνός αγώνας του ενός ευρώ…

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Μου αρέσουν πολύ οι πλούσιοι αγωνιστές, που προτρέπουν τους άλλους (και τους φτωχούς) να στηρίξουν τις τράπεζες τώρα που οι κινδυνολόγοι διαδίδουν (τι άλλο;) κινδυνολογίες και οι καταθέτες σηκώνουν τα λεφτά τους. Μάλιστα, ένας από αυτούς τους πλούσιους αγωνιστές, αφού κατακεραυνώνει τους κινδυνολόγους, ζητάει (και) από τους φτωχούς να καταθέσουν συμβολικά από ένα ευρώ στις τράπεζες, για να μην περάσει η κινδυνολογία (εδώ)! Προσπερνώ το φαιδρό της προτροπής (τι θα γινόταν, δηλαδή, αν μερικά εκατομμύρια Ελληνες πήγαιναν στις τράπεζες για να καταθέσουν… ένα ευρώ ο καθένας!) και αντιπροτείνω στον προτείνοντα να κάνει κάτι άλλο: να καλέσει όσους συντρόφους του έχουν ακόμα καταθέσεις στο εξωτερικό να τις φέρουν, έστω την ύστατη ώρα, σε ελληνικές τράπεζες. Επίσης, όσοι έχουν επενδύσεις σε ξένες τράπεζες -σύμβολα του πιο ακραίου καπιταλισμού (περσινά παραδείγματα εδώ)- να τις ρευστοποιήσουν και να καταθέσουν το προϊόν σε ελληνικές τράπεζες. Αν αυτό γίνει και ανακοινωθεί εν χορδαίς και οργάνοις, θα καταρρεύσει όλη η κινδυνολογία του Σαμαρά, αφού τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα δείξουν ότι δεν φοβούνται τίποτα.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες