Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Είναι δολοφόνοι; Και λοιπόν;

 Του Γιάννη Παντελάκη, www.protagon.gr
Kαι λοιπόν; Και αν αποκαλύπτονται νέα στοιχεία για τη δολοφονική δράση της Χρυσής Αυγής; Και αν έρχονται στη δημοσιότητα ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τους νεοναζιστές; Και αν γίνονται κάθε μέρα πιο ξεκάθαρες οι εγκληματικές ενέργειες των μελών της; Όλα αυτά, για ενα αριθμητικά σεβαστό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας δεν σημαίνουν τίποτα. Απολύτως τιποτα. Για την ακρίβεια, ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, παρότι γνωρίζει ότι πρόκειται για μια εγκληματική φασιστική οργάνωση, όχι απλά δεν πτοείται από το γεγονός, αλλά με την προτίμησή του προς το νεοναζιστικό μόρφωμα ουσιαστικά υιοθετεί όλα τα πρωτοφανή που το συνοδεύουν. Για αυτούς του νεοέλληνες, δεν έχει καμιά σημασία αν μέλη της οργάνωσης δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα, τον Σαχζάτ Λουκμάν και άγνωστο πόσους ακόμα. Δεν λένε τίποτα οι αποκαλύψεις που συμπληρώνουν το παζλ και τις ογκώδεις δικογραφίες εναντίον της συμμορίας. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές, 536.409 άνθρωποι σ' αυτή τη χώρα, επέλεξαν τους νεοναζιστές ως πολιτική επιλογή στέλνοντας μάλιστα τρεις από αυτούς στις Βρυξέλλες και εκτοξεύοντας το ποσοστό της οργάνωσης στο 9,38%!

Ζώντας ως χώρα


Του Χαΐμ Πολίτη

Συμπληρώθηκαν ήδη τέσσερα χρόνια από τη μέρα που ο πρωθυπουργός του «λεφτά υπάρχουν» με διάγγελμά του στον Ελληνικό λαό σηματοδότησε την είσοδο της χώρας στην περίοδο της διεθνούς επιτήρησης και σαράντα χρόνια από τότε που η χούντα παρέδωσε την εξουσία στην προδικτατορική πολιτική ηγεσία και εγκαινιάσθηκε η περίοδος της μεταπολίτευσης Πολλοί, με την έναρξη της «περιόδου των μνημονίων» έσπευσαν, αυτάρεσκα, να υπερθεματίσουν για το τέλος της. Σε πείσμα όλων, παραμένει εδώ για να μας υπενθυμίζει και να επιβεβαιώνει πως ο δρόμος της ευρωπαϊκής σύγκλισης παραμένει ζητούμενος. Oι μεγαλόστομες εξαγγελίες, ένθεν κακείθεν, αποτελούν συστατικό στοιχείο της και εξακολουθούν να εκφωνούνται τόσο από αυτούς που με την πολιτεία τους μας οδήγησαν μέχρις εδώ, όσο και από εκείνους, που στοχεύουν να μας κυβερνήσουν ευαγγελιζόμενοι μια, δήθεν, άλλη πολιτική Αποτελεί παραδοσιακή φθινοπωρινή συνήθεια οι ομιλίες και οι συνεντεύξεις των πολιτικών ηγετών στη ΔΕΘ να είναι αφορμή για υποσχέσεις και παροχές απ΄τη μια, για αναλύσεις και συζητήσεις απ΄την άλλη, για τα πού και τα πώς της επόμενης μέρας. Δεν αποτελεί εξαίρεση αυτή η χρονιά : ο πρωθυπουργός διατείνεται πως η χώρα ετοιμάζεται να γευθεί το μέλι και το νέκταρ, που ο ίδιος με τη σώφρονα πολιτική του στη δίχρονη περίοδο της διακυβέρνησής του θα προσφέρει στην καθημαγμένη κοινωνία κι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και εν αναμονή και δυνάμει πρωθυπουργός, αντιτείνει το «κοστολογημένο» του πρόγραμμα με πόρους απ΄τη σύλληψη της φοροδιαφυγής που θα πέσουν στην αγορά, θα τονώσουν τη ζήτηση και θα φέρουν την ανάπτυξη.

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Τα δίχτυα του λαϊκισμού

 
Του
Γιάννη Τσαμουργκέλη, www.metarithmisi.gr/
Από τη μια η κυβέρνηση ζητά την «απελευθέρωση» της χώρας από την τρόικα. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα ή μία νέα συμφωνία, ούτε τη συνεπαγόμενη χρηματοδοτική διευκόλυνση της ΕΚΤ προς τις ελληνικές τράπεζες και την πραγματική οικονομία. Κάνει «επανάσταση» υιοθετώντας έναν ύστερο αντιμνημονιακό εθνολαϊκισμό. Εξάλλου η απομάκρυνση της τρόικας επαναφέρει τη χώρα στη μεταρρυθμιστική ησυχία του «προσαρμοστικού εκσυγχρονισμού» υπό την κυριαρχία των ιεραρχικών επιχειρηματικών συμφερόντων. Μία επιστροφή στο παρελθόν αλλά με μέτρο και πειθαρχία συμπεριφορών. Από την άλλη η αξιωματική αντιπολίτευση με τον προγραμματικό λόγο του αρχηγού της κάνει βήματα πραγματιστικής προσέγγισης της εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής για την υπέρβαση της κρίσης. Αποδέχεται την πολιτική διαπραγμάτευση, ωστόσο υποσχόμενος και παροχολογώντας παραβιάζει τα όρια και κυρίως τους κανόνες της ΕΕ. Ναι! Χρειάζεται άλλη οικονομική πολιτική. Αλλά η άλλη οικονομική πολιτική δεν πρέπει να διακυβεύει τις κατακτήσεις και το πολιτικό όραμα της ΕΕ, ούτε την παρουσία της Ελλάδας σε αυτή. Η άλλη πολιτική δεν μπορεί να στηρίζεται σε κρατισμούς περασμένων δεκαετιών και de facto «αποκλίσεις» δημοσιονομικών κανόνων.

Μια Αντιγόνη στο Χαλάνδρι

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή
Οι δέκα δήμαρχοι της Αττικής, όλοι εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, κάλεσαν προχθές τους δημοσιογράφους για να τους μιλήσουν σχετικά με «την αντιμετώπιση του τεράστιου προβλήματος που έχει προκύψει σχετικά με την αποστολή στοιχείων για την “αξιολόγηση” με ποσόστωση των δημοτικών υπαλλήλων και για την επανεξέταση των συμβάσεων των εργαζομένων με σχέση ιδιωτικού δικαίου». Δεν ξέρουμε τι ιεράρχηση κάνουν στα προβλήματα των δήμων τους οι κ.κ. Αρης Βασιλόπουλος (δήμαρχος Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας), Χρήστος Βρεττάκος (Κερατσινίου - Δραπετσώνας), Ηρακλής Γκότσης (Νέας Ιωνίας) Ακης Κατοπώδης (Βύρωνα), Τίνα Καφατσάκη (Ζωγράφου), Γιώργος Κοντοσταύλος (Καισαριανής), Γιάννης Λαγουδάκης (Περάματος), Δημήτρης Μπίρμπας (Αιγάλεω), Σίμος Ρούσσος (Χαλανδρίου), Γιάννης Σταθόπουλος (Αγίας Παρασκευής). Γνωρίζουμε όμως ότι το «τεράστιο πρόβλημα» των δήμων δεν είναι οι συμβάσεις ΙΔΑΧ για τις οποίες έδωσαν συνέντευξη Τύπου οι δέκα δήμαρχοι προτού καλά καλά καθίσουν στον δημαρχιακό θώκο. Τεράστιο πρόβλημα είναι ότι αυτοί οι δήμοι ζέχνουν από σκουπίδια, δεν έχουν πεζοδρόμια κι ανοιχτούς χώρους, πνίγονται μες στην πρώτη μπόρα. Οπως διαβάζαμε τις προάλλες στην «Αυγή» (15.9.2014), «πλημμύρισαν οι δρόμοι, κυρίως τα βόρεια προάστια της Αθήνας, από τις ισχυρές βροχοπτώσεις που σημειώθηκαν.

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Επαναστάτες χωρίς αιτία

 Της Ξένιας Κουναλάκη, Καθημερινή
Την εποχή που η συναίνεση είναι επιτακτικότερη από ποτέ, οι ανώριμοι ηγέτες των ελληνικών κομμάτων πάνε κόντρες με τις μηχανές τους στην παραλιακή. Επαναστάτες χωρίς αιτία και οι δυο τους, δεν αποκλείεται κάποια στιγμή, έπειτα από μία ή δύο ατελέσφορες αναμετρήσεις, να κληθούν να συγκυβερνήσουν σε κάποιου είδους «μεγάλο συνασπισμό». Τότε ίσως τους δούμε επιτέλους να βάζουν τους χάρακες στην τσέπη και να συνομιλούν ως ενήλικοι.
Η ιδεολογική διαμάχη κυβέρνησης - αντιπολίτευσης έχει εσχάτως διολισθήσει σε έναν εφηβικό ανταγωνισμό μεταξύ των κυρίων Σαμαρά και Τσίπρα. Μοιάζουν οι δύο ηγέτες να έχουν εγκλωβιστεί σε μια γωνιά κακόφημης, σκοτεινής γειτονιάς και να έχουν βγάλει χάρακα για να μετρήσουν τις δυνατότητές τους. Ανακοινώνει ότι θα δει τον Πάπα ο Αλέξης με μια επεξήγηση λες και θα δει τον Λαφαζάνη συν κόκκινες κάλτσες, μείον τα μούσια («Ο Πάπας των φτωχών» έχει επικρίνει την κυριαρχία της αγοράς στις σύγχρονες κοινωνίες). Κάνει ρελάνς ο Αντώνης με μια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, του οποίου οι απόψεις είναι άλλωστε πιο αλάθητες και από αυτές του Ποντίφικα.

Ζακ Αταλί: Αν ταπεινώσουμε κι άλλο Ρώσους, Αραβες και Τούρκους θα το πληρώσουμε ακριβά

www.iefimerida.gr
Είναι εξαιρετικά επείγον η Δύση να υιοθετήσει με τους Αραβες, τους Τούρκους και τους Ρώσους την ίδια στάση που είχε με την Γερμανία το 1945: να τους λαμβάνει υπόψιν, να μη διακόψει τις σχέσεις μαζί τους, να τους διατηρήσει στους κύκλους της εξουσίας και να τους προτείνει κοινά προγράμματα, γράφει ο Γάλλος πολιτικός αναλυτής Ζακ Αταλί, σε ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό L'Express, με τίτλο «Η γεωπολιτική της ταπείνωσης». Ο Ζακ Ατταλί κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και προειδοποιεί ότι «η γεωπολιτική της ταπείνωσης» μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Μια στοχευμένη και αποκαλυπτική ανάλυση.
Γράφει στο άρθρο του:
«Είναι εξαιρετικά επείγον η Δύση να υιοθετήσει με τους Αραβες, τους Τούρκους και τους Ρώσους την ίδια στάση που είχε με την Γερμανία το 1945: να τους λαμβάνει υπόψιν, να μη διακόψει τις σχέσεις μαζί τους, να τους διατηρήσει στους κύκλους της εξουσίας και να τους προτείνει κοινά προγράμματα. Γιατί στις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων, όπως και μεταξύ Εθνών, η ταπείνωση μπορεί να οδηγήσει σε πράξεις απελπισίας και σε ανεπίλυτους πολέμους. Είναι λοιπόν σημαντικό να μην ταπεινώνουμε τους άλλους, να τους σεβόμαστε. Και αν υπήρξε ταπείνωση, αν η επαφή έχει χαθεί, πρέπει να την ξαναβρούμε, τουλάχιστον όσο είναι ακόμη εφικτός ο διάλογος με τον ταπεινωμένο και όσο αυτός δεν έχει ακόμη γίνει απλησίαστος εχθρός που μόνο με τη δύναμη των όπλων μπορεί να τον βλάψουμε.

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Η γαλλική άρνηση της πραγματικότητας

Της Σώτης Τριανταφύλλου, Athens Voice
Mολονότι οι Γάλλοι έχουν την τάση να παραπονιούνται, ο ναρκισισμός τους παραμορφώνει την πραγματικότητα: ξαναγράφουν το παρελθόν όπως τους βολεύει (πράγμα που, κατά κάποιον τρόπο, κάνουμε όλοι, αν και όχι με ίση πειστικότητα) και αποφεύγουν τα δυσάρεστα θέματα του παρόντος. Ξεχνούν λόγου χάρη ότι στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι συνεργάτες των Γερμανών και οι θαυμαστές του στρατάρχη Πεταίν προέρχονταν από όλες τις πολιτικές παρατάξεις – αυτή η ιστορική αλήθεια, που υπογραμμίζει τη φασιστοειδή φύση του λαϊκισμού, εκνευρίζει την αριστερά αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια. Μετά από τόσα χρόνια ψέματα, αντιεξουσιαστικές και φιλοκομμουνιστικές ιδεολογίες, η Γαλλία φαίνεται να απαιτεί «δημόσια τάξη» και «ηγεσία»· να αποενοχοποιείται έναντι των μουσουλμάνων που έχουν γίνει προκλητικοί στο γαλλικό έδαφος (παραβιάζοντας τους νόμους και το σύνταγμα)· και να επιστρέφουν σε παραδοσιακές αξίες και σύμβολα. Την ίδια στιγμή, η «ηγεσία» εκπίπτει στο επίπεδο της φτηνής διασημότητας: Νικολά Σαρκοζί, Ρασιντά Ντατί, Φρανσουά Ολάντ, Βαλερί Τριβελέρ – ένας κύκλος χωρίς την απαιτούμενη σοβαρότητα.

Η Λαγκάρντ δείχνει την «παράγκα»


Της Μαρίας Κατσουνάκη, Καθημερινή
«Καλύτερα να μην πω πολλά, γιατί όταν μίλησα στο παρελθόν για την Ελλάδα και τους φόρους, υπήρξαν απειλές για τη ζωή μου και έπρεπε να ενισχύσουμε την ασφάλειά μου», δήλωσε πριν από λίγες ημέρες η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ, σε συνέντευξή της στους Financial Times. Η αντίδραση που προκάλεσε η δήλωση στην πολιτική ηγεσία δεν είναι ανάλογη του περιεχομένου της. Για την ακρίβεια, είναι κάπως βραδυφλεγής και αρκετά φλεγματική. Χθες, βουλευτές της ΔΗΜΑΡ κατέθεσαν ερώτηση ζητώντας «δικαστική και διοικητική διερεύνηση των αναφορών της κ. Λαγκάρντ», ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου έστειλε επιστολή στην επικεφαλής του ΔΝΤ, με την οποία της ζητάει «να δώσει στις ελληνικές Αρχές περισσότερα στοιχεία σχετικά με τις απειλές που ισχυρίζεται πως δέχτηκε, προκειμένου να διευκολυνθεί η έρευνα». Αναμενόταν, επίσης, παρέμβαση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου. Πριν από περίπου δύο χρόνια (τον Μάιο του 2012) μια άλλη συνέντευξη της κ. Λαγκάρντ (στον Guardian) είχε προκαλέσει... σύρραξη. Αυστηρές συστάσεις από μέλη της κυβέρνησης, γενική κατακραυγή και όργιο σχολίων στον ηλεκτρονικό Τύπο και στα social media, όπου η κ. Λαγκάρντ «σταυρώθηκε» επανειλημμένως για όσα «απαράδεκτα» είπε.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Πείτε έναν αριθμό, κ. πρόεδρε. Η διαρκής αδυναμία του συστήματος να κοστολογεί τις πολιτικές του

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, Νέα
Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ότι όλες οι προτάσεις Τσίπρα δεν αμφισβητούν, ούτε κατά ένα γιώτα, το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Κάτι από το οποίο θα έπρεπε να ξεκινάει μια αριστερή πρόταση. Μια αριστερή πρόταση θα έπρεπε να μιλάει πρωτίστως για τρία βασικά θέματα: πρώτον, για το πώς μπορούν να υπάρχουν μόνιμοι θεσμοί αναδιανομής και όχι πρόσκαιρες επιδοτήσεις· δεύτερον, για το πώς μειώνονται οι ανισότητες και όχι για το πώς αυτές αναπαράγονται μέσα από πολιτικές παροχών· τρίτον, για το πώς μπορούμε να χτίσουμε ένα αποτελεσματικό κράτος υπηρεσιών σε Υγεία, πρόνοια, Παιδεία, ατομική ασφάλεια. Ενα κράτος που δημιουργεί τις βάσεις για την ανάπτυξη και όχι ένα δίχτυ ασφαλείας για τους ασθενέστερους, όπως πρεσβεύει η νεοφιλελεύθερη άποψη. Η άποψη του κυρίου Τσίπρα για τις επιδοματικές πολιτικές είναι περισσότερο νεοφιλελεύθερη απʼ όσο ο ίδιος φαντάζεται. Η επιστροφή στο 2009 δεν είναι αριστερή πρόταση.
Η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ μπορεί να έπεισε αρκετούς για τη βούλησή του να υλοποιήσει όλα όσα υποσχέθηκε. Δεν είναι άλλωστε και δύσκολο οι υποσχέσεις του να πείσουν μια κοινωνία που διψάει για καλές ειδήσεις, έστω και αν καταλαβαίνει ότι τελικά εδώ μπορεί να έχουμε την αριστερή επανάληψη του Ζαππείου ένα και δύο. Νομίζω όμως πως ούτε καν αριστερή είναι αυτή η επανάληψη.

Μεταρρυθμιστικό τέλμα

 Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος
Oλα αυτά τα μαύρα χρόνια της τρέχουσας πολύπλευρης κρίσης μία από τις λέξεις που κυριαρχεί στην κυβερνητική και εν γένει δημόσια ρητορική, είναι οι μεταρρυθμίσεις. Μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, δεξιοί και αριστεροί, κυβερνητικοί και αντιπολιτευόμενοι, όλοι ομνύουν στην αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων για το ξεπέρασμα της κρίσης. Πώς εκλαμβάνουν όμως όλοι αυτοί την έννοια της μεταρρύθμισης; Ως μια λεκτική πιρουέτα η οποία ωραιοποιεί τον τετριμμένο κενό κυβερνητικό ή δημαγωγικό λόγο ή ως συγκροτημένη πολιτική, ιδεολογική, αλλά και τεχνοκρατική παρέμβαση και πράξη; Δυστυχώς στη μέχρι τώρα διαδρομή και άσκηση στο πεδίο της κρίσης επικρατεί η πρόσληψη της μεταρρύθμισης στην πρώτη της εκδοχή. Μεταρρύθμιση, σύμφωνα με τον πιο απλό ορισμό, είναι η βελτιωτική αλλαγή που επέρχεται στο εσωτερικό ενός συστήματος, συνήθως μέσω ειρηνικών και προσαυξητικών μέτρων. Πίσω όμως από τον απλό αυτό ορισμό υπάρχει η επιστημονική και ορθολογική μελέτη και γνώση του υπό παρέμβαση πεδίου, η σύνδεση με την κοινωνική απαίτηση και δυναμική, η συγκρότηση συμμαχιών και βέβαια η διάθεση και η βούληση σύγκρουσης με πολυεπίπεδα και ποικίλα κατεστημένα συμφέροντα.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Μανουέλ Καντ: Το ηθικό είναι νόμιμο, αλλά το νόμιμο δεν είναι πάντα ηθικό

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Σε μια χώρα στην οποία νόμος είναι το δίκιο του παρανομούντος, η έκδοση της Μεταφυσικής των Ηθών αποτελεί όχι μόνο φιλοσοφικό αλλά και πολιτικό γεγονός, καθώς ο Καντ προσφέρει εκείνους τους απόντες κρίκους που θα μπορούσαν να θέσουν την ελληνική κοινωνία σε τροχιά δυτικού κράτους.
Η έκδοση της Μεταφυσικής των Ηθών στα ελληνικά δεν αποτελεί μόνο ένα μεγάλο εκδοτικό γεγονός, ούτε έναν μεταφραστικό άθλο, τον οποίο έφερε εις πέρας με απαράμιλλο τρόπο ο αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας, μεταφραστής των μεγαλύτερων και σπουδαιότερων έργων του Καντ στα ελληνικά και βαθύς γνώστης του καντιανού έργου Κώστας Ανδρουλιδάκης. Συγγραφέας επίσης μιας πολύ στέρεης, διεισδυτικής και διαφωτιστικής μελέτης με τίτλο Καντιανή Ηθική (Ιδεόγραμμα). Οσο διαβάζει κανείς τον Καντ και ιδιαίτερα τη Μεταφυσική των Ηθών (ΜΗΔ) τόσο περισσότερο κατανοεί τις βαθύτερες αιτίες των προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας ή μάλλον κατανοεί γιατί για παράδειγμα η γερμανική κοινωνία δυσκολεύεται να καταλάβει την ελληνική, αλλά και το αντίστροφο. Ο Καντ προσφέρει αυτούς τους απόντες κρίκους, οι οποίοι θα μπορούσαν να θέσουν την ελληνική κοινωνία σε τροχιά δυτικού κράτους. Αν δούμε αυτό το βιβλίο από αυτήν την οπτική γωνία τότε αυτή η έκδοση δεν είναι μόνο φιλοσοφικό, αλλά και πολιτικό γεγονός. Αυτή εδώ η έκδοση αποτελεί προσφορά στον κοινωνικό και πνευματικό εκσυγχρονισμό της χώρας.

ʼΕνα συνεχές ψέμα

 
Της Αγγελικής Σπανού, www.metarithmisi.gr/
Σύμφωνα με το αφήγημα της κυβέρνησης, όπως ξεδιπλώθηκε ενόψει ευρωεκλογών, εταίροι και πιστωτές μας οφείλουν συμφωνία για την απομείωση του χρέους λόγω της επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος και αυτό θα είναι το τελευταίο σκαλί για την έξοδο από την κρίση. Μνημόνια και Τρόικα τέλος, αρχίζει η εποχή της ανάπτυξης και της σταδιακής αποκατάστασης των αδικιών, ξεκινώντας από δικαστικούς και ένστολους που βλέπουν ήδη αυξήσεις στους μισθούς τους. Η θεωρία αυτή συνοψίστηκε στο περίφημο success story μέσα στο οποίο εγκλωβίστηκε η κυβέρνηση που αρνείται τώρα ένα νέο δάνειο για την κάλυψη του δημοσιονομικού και των χρηματοδοτικών κενών της επόμενης διετίας ακριβώς επειδή δεν θέλει να παραδεχτεί ότι δεν ζούμε την πανηγυρική και απρόσκοπτη επιστροφή στις αγορές, αλλά υπάρχει μια φάση σταθεροποίησης που μπορεί να αποδειχτεί προσωρινή αν γίνουν ατυχείς χειρισμοί. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση επέλεξε το δρόμο της πλάνης επιχειρώντας να φτιάξει κλίμα συλλογικής ευφορίας και να δικαιώσει, όπως πίστευε, την πολιτική και τη μη πολιτική της. Αντί γι αυτό πέτυχε την εδραίωση της πεποίθησης ότι λεφτά υπάρχουν και το θέμα είναι πώς θα μοιραστούν, ποιο κόμμα δηλαδή είναι το καταλληλότερο για να διαχειριστεί το αντίο στην Τρόικα και τα μνημόνια. Το αποτέλεσμα είναι θλιβερό: Οι αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις συναγωνίζονται σε υποσχέσεις σαν να υπάρχει μια δυναμική και ανταγωνιστική οικονομία, παραγωγή νέου πλούτου και επενδυτικός παροξυσμός μέσα σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο το οποίο καθορίζεται από επεκτατικές πολιτικές και αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, με τα κράτη μέλη να αποφασίζουν ισότιμα. Αλλά τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει.

Εφαρμόζοντας λάθος το λάθος… που πάμε

 Του Γιάννη Τσαμουργκέλη, www.capital.gr
Έξι και πλέον χρόνια σε ύφεση, 30% ανεργία, 25% απώλεια πλούτου. Μέσα στη διαδρομή του χρόνου το ερώτημα που προκύπτει όλο και εντονότερα: που πάμε; Στο σύντομο αυτό σημείωμα γίνεται η προσπάθεια μιας απάντησης μέσω της σκιαγράφησης των διαρθρωτικών χαρακτηριστικών της ελληνικής οικονομίας σε συνδυασμό με τις ασκούμενες πολιτικές υπό το πλαίσιο της ευρωζώνης.
Το λάθος της ευρωζώνης 
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ηγεμονεύεται από μια νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική εκδοχή που αν και κυριάρχησε παγκοσμίως ως ευρείας αποδοχής στις δεκαετίες του 1990 και 2000 εγκαταλείφθηκε από όλους μετά την κρίση. Από όλους πλην της ΕΕ. Η εκδοχή αυτή επονομαζόμενη «νέα συναίνεση» (new consensus), υποστηρίζει ότι οι δημοσιονομικές παρεμβάσεις πρέπει να περιοριστούν δραστικά (έως απολύτως), καθώς διαταράσσουν, παρά ισορροπούν, τις οικονομίες. Παράλληλα, μεταθέτει την ευθύνη των διορθωτικών παρεμβάσεων στη νομισματική πολιτική με στόχευση πληθωρισμού στο 2%, αποκλειστικά μέσω των «βασικών» επιτοκίων που θέτουν οι νομισματικές αρχές και περαιτέρω, τις διαθέσεις των εμπορικών τραπεζών να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις δανειοδότησης των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών με δεδομένα τα βασικά επιτόκια. Τέλος, ο ρόλος των κυβερνήσεων περιορίζεται στις μεταρρυθμίσεις και τις προσαρμογές του θεσμικού πλαισίου της οικονομίας ώστε να βελτιώνονται οι διαρθρωτικές δυνατότητες των οικονομιών να διευρύνου τις παραγωγικές τους δυνατότητες. Αυτή η πολιτική αποδείχθηκε ανίκανη να ανταπεξέλθει στην αντιμετώπιση της κρίσης και της ύφεσης.

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Τζ. Ρόμπινσον: Χωρίς τις μεταρρυθμίσεις τα προβλήματα επιστρέφουν

Συνέντευξη στην Καθημερινή
 «Οταν συνέβαιναν όλες οι μεγάλες αλλαγές στην Ευρώπη, η Ελλάδα ήταν παγιδευμένη στην Οθωμανική αυτοκρατορία» λέει από το γραφείο του στις ΗΠΑ o καθηγητής οικονομικών, ιστορίας και κυβερνητικής διαχείρισης στο Harvard, James Robinson, λίγο πριν έρθει στην Αθήνα για μια ομιλία στο TEDxAcademy 2014  με θέμα «Το μέλλον που μοιραζόμαστε». Ο ίδιος εξηγεί ότι η διαφορά Βορρά-Νότου στην Ευρώπη δεν είναι πολιτισμική αλλά έχει κυρίως να κάνει με την εξέλιξη των θεσμών, τη δημοκρατικότητα των οποίων θεωρεί σημαντική στην ιστορική εξέλιξη και ανάπτυξη κρατών και οικονομιών. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησής του με την «Κ» εξηγεί ότι ακόμη και τα προβλήματα της Ελλάδας έχουν περισσότερο από όλα να κάνουν με το ιστορικό παρελθόν των θεσμών της αλλά και τη δυνατότητα ή αδυναμία του πολιτικού της συστήματος να μεταρρυθμίσει την οργάνωση του κράτους της.
–Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση αυτή την εποχή για την κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων. Ισχύει αυτό;
– Δεν είμαι σίγουρος ότι η παγκόσμια τάξη καταρρέει, περισσότερο από ό,τι συνήθως. Μου φαίνεται ότι οι άνθρωποι ανησυχούν γι’ αυτά που συμβαίνουν στο Βόρειο Ιράκ, ή στα βόρεια της Συρίας, με το «Ισλαμικό Κράτος». Αυτό φαίνεται να είναι το τελευταίο αποτέλεσμα, μακρών και επίμονων συγκρούσεων και προβλημάτων στην περιοχή. Δεν πιστεύω ότι είναι κάτι που πρέπει να μας εκπλήσσει. Οσον αφορά την Ουκρανία τώρα, κάτι παρόμοιο έχει ξανασυμβεί στη Γεωργία πριν από μερικά χρόνια σε μικρότερη κλίμακα.

Τα οδυνηρά «τριλήμματα» της πολιτικής



 Του Γιώργου Παγουλάτου, Καθημερινή
Ο κόσμος στον οποίο οι επιθυμίες μας πραγματοποιούνται, φτάνει με όλη μας τη δύναμη να το θέλουμε, είναι ένας τέλειος κόσμος. Εχει ένα μόνο ελάττωμα: υπάρχει μόνο στη φαντασία μας – και στην κακή λογοτεχνία. Οσοι μελετούν την πολιτική προτιμούν να εστιάζουν όχι στη δύναμη της βούλησης αλλά στην ισχύ των εξωτερικών περιορισμών. Οι ασκούντες πολιτική, βέβαια, τείνουν να αναζητούν άλλοθι στην επίκληση των αντικειμενικών εμποδίων που θέτουν φραγμούς στις καλές τους προθέσεις. Εκτός εάν βρίσκονται στην αντιπολίτευση, οπότε έχουν την άδεια να αιωρούνται ελευθέρως στο απόλυτο βασίλειο της βουλησιαρχίας. Οπως άλλοτε τα δύο κυβερνώντα κόμματα, έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα ισχυρίζεται ότι μπορεί να τα έχει όλα. Και πρωτογενές πλεόνασμα, και αυξήσεις δαπανών, και κατάργηση της προοδευτικής φορολογίας στην ακίνητη περιουσία, του γνωστού ΕΝΦΙΑ. Υπόσχεται να υπερβεί αυτές τις αντιφάσεις με άμεση εξάλειψη της φοροδιαφυγής «μέσα σε μερικούς μήνες», αποκαλύπτοντας αν μη τι άλλο μια ιδιότυπη αίσθηση πολιτικού χιούμορ. Υπόσχεται επίσης να ενισχύσει τη θέση της χώρας στο ευρώ, προσερχόμενος με το δημοφιλές αίτημα να διαγραφεί το δημόσιο χρέος μας εις βάρος των εταίρων. Χωρίς όρους, μνημόνια, υποχρεώσεις και προϋποθέσεις.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες