Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Μεταρρυθμιστές - Λαϊκιστές!

 Του Γιάννη Μεϊμάρογλου, www.metarithmisi.gr
Ο λαϊκισμός, ακόμα και ο ακραίος, δεν αποτελεί καινούργιο φρούτο για την ελληνική κοινωνία. Αποτελεί διαχρονικό και διακομματικό φαινόμενο, που ροκάνισε επί δεκαετίες τα θεμέλια της πολιτικής ζωής και μας βύθισε στη χειρότερη κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας. Μπορεί η κρίση αυτή να ανάγκασε σε πρόσκαιρη αναδίπλωση πολιτικές δυνάμεις και πολιτικούς, όσο όμως πλησιάζουν οι επόμενες εκλογές τόσο περισσότερο ξαναγυρνάμε στις παλιές... καλές εποχές. Υποσχέσεις στους... πελάτες, τάματα στην εκκλησία, μαγκιά στην επικοινωνία!
Σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Αυτή τη φορά όμως η λαϊκίστικη έξαρση απειλεί, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να «πειράξει» στοιχεία περασμένα από χρόνια στον σκληρό δίσκο της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι τα βρήκαν ο Τσίπρας με τον Καμμένο όσο το ερώτημα που σου θέτουν πλέον ανοιχτά άνθρωποι που επί χρόνια υπηρέτησαν τις αξίες της Αριστεράς, που πολέμησαν τον εθνικισμό και τον ρατσισμό: «Τι πρόβλημα έχεις δηλαδή με τον Καμμένο;». Κι ενώ ο Καμμένος εξαγνίζεται στην αντιμνημονιακή κολυμπήθρα, οι προοδευτικές δυνάμεις εξοβελίζονται με φανατισμό στο πυρ το εξώτερον...Η Δημοκρατική παράταξη γιατί «εκπροσωπεί το κακό παρελθόν», τη στιγμή που μεγάλο μέρος του «κακού» πολιτικού προσωπικού και το σύνολο σχεδόν των ψηφοφόρων του έχει στρογγυλοκαθίσει ήδη στα αντιμνημονιακά στασίδια!

Η σύγκρουση στα Πανεπιστήμια

 Της Βάσως Κιντή, Athens Voice
Τα τελευταία εφτά χρόνια η κοινωνία παρακολουθεί μία σύγκρουση στα Πανεπιστήμια. Από τη μία πλευρά είναι όσοι προσπάθησαν να επιφέρουν κάποιες αλλαγές (μικρές ή μεγαλύτερες) σε μία τελματωμένη και παρακμιακή κατάσταση και από την άλλη ένα μέτωπο όσων λυμαίνονταν και λυμαίνονται τον θεσμό είτε για ίδιον είτε για πολιτικό ή κομματικό όφελος. Ενδιάμεσα, οι μεγάλοι αριθμοί των καθηγητών και φοιτητών που από ακαδημαϊκή προσήλωση, απογοήτευση ή απλώς βόλεμα τείνουν να κινούνται από αδράνεια προς την πλευρά που υπερισχύει. Η έκβαση των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών έως τώρα δείχνει πόσο πυκνό, αδιαπέραστο και σύνθετο είναι το πλέγμα των προβλημάτων και συμφερόντων εντός του πανεπιστημίου αλλά και εκτός, στις σχέσεις με την κοινωνία και την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Με λίγα λόγια έχουμε καταφέρει ελάχιστα. Μετά τη λαίλαπα της πρυτανείας Πελεγρίνη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, η ελάχιστη προσδοκία είναι η εφαρμογή των νόμων και μία στοιχειωδώς εύρυθμη ακαδημαϊκή ζωή. Ένα από τα ζητήματα που παρεμποδίζουν την επίτευξη αυτών των πολύ χαμηλών στόχων είναι οι περίφημες καταλήψεις των πανεπιστημιακών χώρων και ιδίως του κεντρικού κτιρίου στα Προπύλαια. Οι καταλήψεις παραβιάζουν δικαιώματα μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας, παρεμποδίζουν τη λειτουργία των οργάνων και νεκρώνουν την ακαδημαϊκή ζωή (για να μην πούμε για τα κίνητρα-συνήθως κομματικά και εξωπανεπιστημιακά- και τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι σχετικές αποφάσεις, δηλαδή από ισχνές μειοψηφίες).

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Μεταρρυθμιστική εφεδρεία

 Του Ηλία Κανέλλη, ΝΕΑ
Ο Σπύρος Λυκούδης, που χθες εξήγγειλε τη δημιουργία μιας νέας πολιτικής πρωτοβουλίας, των Μεταρρυθμιστών, έχει δίκιο. Οντως. Στα περίπου πέντε χρόνια της παρατεταμένης κρίσης, «ενώ η κοινωνία άντεξε και με σκληρές θυσίες έδωσε ανάσες, το πολιτικό σύστημα για άλλη μια φορά φάνηκε ανίκανο να τις αξιοποιήσει». Επίσης, όντως «εξακολουθεί να πνίγεται στις αδυναμίες του και να μας πνίγει μαζί του».
Ο Σπύρος Λυκούδης αναφέρθηκε, επίσης, στην αποτυχία ακόμη και της «δικής μας τότε Αριστεράς» (όπως αποκάλεσε τη ΔΗΜΑΡ) να συμβάλει στη διαρθρωτική αντιμετώπιση της κρίσης, υποχωρώντας από τη θέση που την οδήγησε στην τρικομματική κυβέρνηση και, ουσιαστικά, απενεργοποιούμενη οικειοθελώς. Η έλλειψη αυτοκριτικής για εκείνες τις αποφάσεις (και τη στήριξη της «κομματικής νομιμότητας» από πλευράς προσωπικοτήτων της ΔΗΜΑΡ που σήμερα συμφωνούν μαζί του) είναι, πιθανόν, ο λόγος για τον οποίο η νέα κίνηση δεν εκκινεί με ορμή. Ο άλλος λόγος είναι η καθυστέρηση αντίδρασης από πλευράς του «κλίματος Λυκούδη», όταν η δυναμική της Κεντροαριστεράς φαινόταν να έχει προοπτικές. Η χθεσινή παρουσία μεταρρυθμιστών του ΠΑΣΟΚ, σοσιαλδημοκρατών, προσωπικοτήτων του πολιτικού εκσυγχρονισμού και πολλών από τους 58 δείχνει ότι το αίτημα παραμένει ζωντανό. Η δυναμική που ανέπτυξε, στο μεταξύ, Το Ποτάμι έναντι των παραδοσιακών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων αποδεικνύει ότι τα κενά που δεν μπορείς να καλύψεις εσύ στην πολιτική τα καλύπτουν κάποιοι άλλοι.

Μαθήματα από το παρελθόν

 Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών
Tο κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Πολωνού κοινωνιολόγου Ζίγκμουντ Μπάουμαν «Living on Borrowed Time» (ιταλική έκδοση: «Vite che non possiamo permetterci», Laterza, 2012), που έχει τη μορφή συνομιλίας με τη Μεξικανή κοινωνιολόγο Σιτλάλι Ροβιρόζα-Μαδράθο.
 Σιτλάλι Ροβιρόζα-Μαδράθο: Εσείς μεγαλώσατε στη διάρκεια της πρώτης μεγάλης ύφεσης του εικοστού αιώνα και αμέσως μετά από αυτήν υπήρξατε μάρτυρας ορισμένων εξαιρετικών ιστορικών στιγμών. Ωστόσο, δεν υπήρξατε ποτέ ένας απλός παθητικός παρατηρητής των νέων στοιχείων «που μας ρίχνει η Ιστορία», αλλά ήδη από πολύ νεαρή ηλικία υπήρξατε πολιτικά ενεργός και αγωνιστήκατε σε επίμαχα κινήματα, στα οποία αντηχεί ισχυρά η ηχώ των τωρινών προκλήσεων. Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις σας όταν κατανοήσατε ότι βρισκόμασταν μπροστά σε ένα «οικονομικό τσουνάμι» και ότι βαδίζαμε προς την «αναπόφευκτη κατάρρευση» της δυτικής οικονομίας; Ποια μαθήματα θα είχαμε μπορέσει (αλλά δεν τα καταφέραμε) να αντλήσουμε από την ύφεση του εικοστού αιώνα; Τι μπορούμε να διδαχθούμε από τα λάθη του παρελθόντος; Νιώθετε κάποια νοσταλγία για τον σοσιαλισμό ή για τον κομμουνισμό;
Ζίγκμουντ Μπάουμαν: Μου είναι αδύνατο να νιώσω «νοσταλγία για τον κομμουνισμό». Ο κομμουνισμός, που κάποτε τον είχα ορίσει ως τον «ανυπόμονο μικρότερο αδελφό του σοσιαλισμού», είναι κατά τη γνώμη μου ένα σχέδιο που επιβάλλει μια «συντόμευση του δρόμου για το Βασίλειο της Ελευθερίας».

Άλλη μια μετωπική σύγκρουση με τη πραγματικότητα για το ελληνικό πολιτικό σύστημα


Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Tην προηγούμενη βδομάδα το ελληνικό πολιτικό σύστημα αντιμετώπισε άλλη μια μετωπική σύγκρουση με τη πραγματικότητα. Μέσα σε 5 μέρες, η ατμόσφαιρα γύρισε 5 χρόνια πίσω. Τα επιτόκια από τις αγορές έφτασαν στα επίπεδα του Καστελόριζου απαγορεύοντας στην πραγματικότητα το δανεισμό. Και το ελληνικό χρηματιστήριο κατέρρευσε χάνοντας μέσα σε λίγες μέρες 8 δις. Φυσικά, δεν θα λείψουν οι αναλφάβητοι δημοσιογράφοι που θα γράψουν και τι μας νοιάζει εμάς αυτό το όργανο του σατανά, αλλά οι μαζικές πωλήσεις σημαίνουν απόσυρση επενδύσεων από τις επιχειρήσεις, απόσυρση χρημάτων από την ελληνική οικονομία, δηλαδή ανεργία. Το πολιτικό σύστημα είναι εγκλωβισμένο στην ίδια του τη στρατηγική. Δεν έχει plan B. Μόνο του Λαφαζάνη. Γι’ αυτό αμέσως η κυβέρνηση έτρεχε πανικόβλητη στον Ντράγκι και η αξιωματική αντιπολίτευση στο ΔΝΤ. Γι’ αυτό ο Γ. Σταθάκης έλεγε, έχουμε πει 100 φορές ότι δεν θα προβούμε σε μονομερείς ενέργειες. Θα άξιζε να δημοσιεύονταν οι 100 φορές που ο Σύριζα δήλωνε ότι θα σκίσει τα μνημόνια στα σκαλοπάτια της Βουλής, ότι θα τα καταργήσει με ένα νόμο, ένα άρθρο. Αλλά δεν έχει κανένα νόημα, το κακό έχει ήδη γίνει. Κανείς δεν μας δανείζει, επενδύσεις δεν γίνονται, όχι γιατί βιάζεται ο Α. Σαμαράς να βγει από τα μνημόνια ούτε γιατί ο Α. Τσίπρας θα τα σκίσει. Αλλά γιατί σύσσωμη αυτή η χώρα, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά, αρνείται πεισματικά να αλλάξει το χρεοκοπημένο μοντέλο.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

«ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη»

Την ανάληψη πολιτικής πρωτοβουλίας για την ανασυγκρότηση του ευρύτερου χώρου της Κεντροαριστεράς, υπό τον τίτλο «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη» ανακοίνωσε ο πρώην βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και νυν ανεξάρτητος, Σπύρος Λυκούδης, σε εκδήλωση στο μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς. Στην ομιλία του ο κ. Λυκούδης τόνισε ότι η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι αδιαπραγμάτευτη και, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζει ότι «η πρώτη ανάγκη είναι να αναδείξουμε και να στηρίξουμε την αναγκαιότητα της πολιτικής συνεννόησης και συναίνεσης των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου. Η δεύτερη ανάγκη αφορά τη μεγάλη συνάντηση όλων των δυνάμεων του ιστορικού δημοκρατικού χώρου. Από το δημοκρατικό και φιλελεύθερο κέντρο, τους σοσιαλιστές, έως και την ανανεωτική αριστερά», προσδιορίζοντας έτσι το πολιτικό εύρος των δυνάμεων, στο οποίο απευθύνεται η πρωτοβουλία της οποίας ηγείται. Ο Σπύρος Λυκουδης αναγνωρίζει δυσκολίες και δισταγμούς, ζητώντας όμως απ΄όσους ανταποκριθούν στο κάλεσμά του ειλικρίνεια και τόλμη. Ως κεντρικό ζητούμενο ο κ. Λυκούδης αναδεικνυει τις ριζικές και τολμηρές μεταρρυθμίσεις σε όλο το φάσμα των θεσμών, του πολιτικού συστήματος, της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας, χωρίς προαπαιτούμενα, ώστε, όπως είπε, να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. «Η νέα φάση απαιτεί ένα ολοκληρωμένο εθνικό πολιτικό σχέδιο, παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, ριζικής μεταρρύθμισης του κράτους και των θεσμών, με τη ενεργή συμμετοχή και αφύπνιση της κοινωνίας και των πολιτών. Ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Μια επανάσταση του αυτονόητου, της κοινής λογικής, που θα δημιουργήσει συνθήκες συνεννόησης και συναίνεσης των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων» επισημαίνει

Ανατολή vs Δύση: ένας πόλεμος δίχως τέλος

Του Γιώργου Σιακαντάρη, www.bookpress.gr
 Για τη μελέτη Κόσμοι σε πόλεμο - 2500 χρόνια σύγκρουσης ανάμεσα στην Ανατολή και στη Δύση του Anthony Padgen (εκδ. Αλεξάνδρεια).

Ο ιστορικός Άντονυ Πάγκντεν διδάσκει σήμερα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Στα επιστημονικά ενδιαφέροντα του συμπεριλαμβάνονται η ιστορία του πολιτισμού των Μάγιας, γενικότερα οι Ινδιάνοι της Αμερικής, ο ρόλος του ισπανικού ιμπεριαλισμού στην κατάκτηση της Αμερικής, αλλά και οι πολιτισμικές και ιστορικές σχέσεις Ευρώπης και Αμερικής. Στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων του είναι οι διαφορές που χωρίζουν τη Δύση από την Ανατολή. Σύμφωνα με αυτόν αυτές οι διαφορές πάνε πολύ πέρα από τις διαφορές στην πολιτική και στη θρησκεία.  Οι Κόσμοι στον Πόλεμο σε πρώτο πλάνο εξιστορούν τη σύγκρουση σε στρατιωτικό επίπεδο μεταξύ της Ευρώπης (Δύση) και της Ασίας (Ανατολή). Αν όμως ήταν μόνο ένα βιβλίο εξιστόρησης των πολεμικών μαχών μεταξύ της Δύσης με την Ανατολή, μάλλον δεν θα διεκδικούσε άλλες δάφνες πέραν της αφηγηματικής ικανότητας και της ευρυμάθειας του συγγραφέα. Αυτό το βιβλίο επιχειρεί να μιλήσει και για το πολιτικό και πολιτισμικό περιεχόμενο αυτής της σύγκρουσης. Και πάνω σ' αυτά τα θέματα λέει πολλά που αξίζουν και κριτικών επισημάνσεων. Όταν κάποιος αναζητεί τις πηγές του διαχωρισμού μεταξύ του ανατολικού και του δυτικού κόσμου, διακινδυνεύει να εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα του οριενταλισμού. Κάτι τέτοιο επιχειρεί να αποφύγει ο Πάγκντεν, χωρίς όμως να το καταφέρνει πάντα. Γιατί αν και όλη η αφήγησή του επιδιώκει να στηθεί στον άξονα του διαφωτισμού για τον οποίο πρωτεύουσα σημασία έχει η ατομική ταυτότητα και όχι η πολιτισμική ή η θρησκευτικο-εθνική, υπάρχουν στιγμές που χάνει αυτό το μήνυμα του Διαφωτισμού διολισθαίνοντας σε συντηρητικές θέσεις.

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Αυτό που είμαστε

 Της Αγγελικής Σπανού, www.metarithmisi.gr
Ο πολιτικός εναγκαλισμός ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δείχνει κάτι περισσότερο από κυνισμό. Ο Αλέξης Τσίπρας απλώνει το χέρι στον Πάνο Καμμένο γιατί προφανώς τον θεωρεί βολικό κυβερνητικό εταίρο, που δεν θα βάλει δηλαδή ουσιαστικούς όρους για τη συνεργασία, πέρα από τη συμμετοχή στη νομή της εξουσίας. Με πρόσχημα το αντιμνημόνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ αποενοχοποιείται υποστηρίζοντας ότι το πρώτο ζητούμενο της δικής του κυβέρνησης θα είναι η επιθετική διαπραγμάτευση με εταίρους και πιστωτές και σ αυτόν τον στρατηγικό στόχο ταιριάζουν όλες οι αντιμερκελικές, αντιτροϊκανές δυνάμεις. Στο βάθος της εικόνας υπάρχει ο Κώστας Καραμανλής. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ έχει πει πως ο πρώην πρωθυπουργός αποτελεί "εθνικό κεφάλαιο για τη χώρα", ο ΣΥΡΙΖΑ εννοεί περίπου το ίδιο όπως προκύπτει από το γεγονός ότι τον αφήνει εκτός κριτικής και του δείχνει συμπάθεια, αν όχι και θαυμασμό, με διάφορες ευκαιρίες που παρουσιάζονται. Δεν μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς πώς θα ταίριαζαν αν συγκυβερνούσαν τα δύο αυτά κόμματα στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, στο μεταναστευτικό, σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, στον εξορθολογισμό των σχέσεων εκκλησίας-κράτους που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά τι σημασία έχει η ιδεολογία μπροστά στον αυτοσκοπό της εξουσίας που στο κάτω-κάτω στο αντιμνημόνιο θα την την χρωστάνε;

Τσακίστε τον άτιμο εθνικισμό

Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice
Tα σοβαρά επεισόδια που οδήγησαν στη διακοπή του αγώνα Σερβίας-Αλβανίας ακολούθησαν αυτά που είχαν συμβεί στους αγώνες Βουλγαρίας-Κροατίας και Ρουμανίας-Ουγγαρίας. Στα γήπεδα σήμερα συμπυκνώνονται οι εθνικιστικές εξάρσεις, οι οποίες είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένες στα Βαλκάνια λόγω της εκεί επικράτησης ενός ανολοκλήρωτου εθνικισμού. Τι είναι όμως ο ανολοκλήρωτος εθνικισμός; Η απάντηση στο ερώτημα συνδέεται με τη συζήτηση για το αν τα κράτη παράγουν εθνικισμούς ή οι εθνικισμοί παράγουν κράτη. Η Κεντρική Ευρώπη συμπεριλαμβανόμενης της Γερμανίας και η Ανατολική Ευρώπη είναι υποδείγματα για όσους βλέπουν την πορεία από τον εθνικισμό προς τη δημιουργία του κράτους (έθνος- κράτος) και η Γαλλία ( εν μέρει και η Ιταλία) δείχνουν την κατεύθυνση από το αίτημα της ισότητας των μελών-πολιτών μιας ομάδας προς το εθνικό κράτος ( κράτος-έθνος), αναλυτικότερα στο Armstrong, John, Nations Before Nationalism, Chapel Hill, University of North Carolina Press,1982)

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Ευρωπαϊκή δράση, αλλά «βαλκανική» σκέψη;


Του Kevin Featherstone, Καθημερινή 
Βρίσκεται η Ελλάδα σε μια ασφαλή πορεία επανασύγκλισης με την υπόλοιπη Ευρώπη; Ο πρωθυπουργός διατείνεται ότι η χώρα είναι έτοιμη να «σταθεί στα δικά της πόδια» για ακόμη μία φορά. Είναι πρόθυμος να τονίσει την οικονομική πρόοδο που έχει σημειωθεί και χρειάζεται να εξοστρακίσει τη λαϊκιστική απειλή του ΣΥΡΙΖΑ, διακηρύσσοντας το τέλος της τρόικας. Σε τι είδους δρόμο βρίσκεται, όμως, η Ελλάδα; Αλλάζει το σύστημα προς το καλύτερο; Ο φίλος μου Λουκάς Τσούκαλης έγραψε πρόσφατα στην «Καθημερινή» ότι «παρά τις όποιες μεταρρυθμίσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια, κυρίως κάτω από την πίεση των ξένων δανειστών, το σύστημα πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης της χώρας είναι περισσότερο προβληματικό σήμερα απ’ όσο ήταν πριν από την κρίση». Μπορεί να έχει δίκιο, αλλά το παρελθόν ίσως ήταν πολύ χειρότερο από ό,τι αυτό το σχόλιο αναγνωρίζει. Η Παγκόσμια Τράπεζα κατασκευάζει δείκτες σχετικά με το κατά πόσο οι κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο αποδίδουν στα βασικά καθήκοντά τους, βασιζόμενη σε διάφορες διεθνείς πηγές. Σε αυτές εμπεριέχονται δημοσκοπήσεις κοινής γνώμης και αξιολογήσεις από ειδικούς, που καλύπτουν την περίοδο από το 1996 έως το 2012 (1). Τέτοιου είδους δεδομένα δεν είναι αλάνθαστα, αλλά μπορούν να υποδείξουν σημαντικά μοτίβα και διαφορές. Μπορεί, επίσης, να προειδοποιούν για πιθανές πορείες. Για τα περισσότερα σχετικά μέτρα, το κεντρικό μοτίβο παρουσιάζει την Ελλάδα να απομακρύνεται από τους περισσότερους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ενωση και να κινείται σταθερά προς τη θέση των γειτόνων της στα Βαλκάνια. Οι τάσεις συγκλίνουν σημαντικά στην κυβερνητική αποτελεσματικότητα· την ικανότητα ρύθμισης της αγοράς· την εφαρμογή του γράμματος του νόμου· και τον έλεγχο της διαφθοράς.

Η Ελλάδα αυτοπαγιδεύεται,

 Του Γιάννη Βούλγαρη, ΝΕΑ
Η βίαιη αντίδραση των διεθνών αγορών ήρθε να μας ξυπνήσει από τον κίνδυνο ύπνωσης που διατρέχαμε λόγω της βαρετής επανάληψης που εξέπεμπε η πολιτική μας ζωή. Γιατί εκ πρώτης όψεως βλέπαμε ένα έργο που είχαμε ξαναδεί παλιότερα. Ιδια πλοκή, ίδιες ατάκες, ίδια κόλπα, νέοι ηθοποιοί να προσπαθούν να αντιγράψουν τους ορίτζιναλ. Για άλλη μία φορά το πολιτικό σύστημα και ο κομματικός ανταγωνισμός αυτονομούνταν από τις ανάγκες της χώρας, σπρώχνοντας την Ελλάδα στα βράχια. Η τωρινή όμως κρίση που εκδηλώθηκε στο πλαίσιο της ευρύτερης διεθνούς αστάθειας έδειξε ότι η αποχαυνωτική επαναληπτικότητα είναι παγίδα. Αν παραδοθούμε στην αυταπάτη ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί και πως έτσι είναι η πολιτική στην Ελλάδα τότε η νέα κατρακύλα είναι δεδομένη. Φάνηκε επίσης ότι η πορεία προς τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν, έχει ακόμη πολλές στροφές, ότι οι στροφές επιδρούν μεν στους κομματικούς συσχετισμούς, αλλά αυξάνουν και τις πιθανότητες εκτροχιασμού. Ετσι λοιπόν, ο πρόσφατος κλυδωνισμός έστειλε μηνύματα στην κυβέρνηση και στον ΣΥΡΙΖΑ, στο κομματικό σύστημα αλλά και στην εθνική οικονομία συνολικά. Η κυβέρνηση κινδυνεύει να αυτοπαγιδευθεί υπό το άγχος μιας εκλογικής αποτυχίας. Το μήνυμα των αγορών αλλά και της ΕΕ είναι σαφές. Η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές δεν μπορεί να υποταχθεί στον εκλογικό κύκλο. Οι αγορές δεν θα βάλουν λεφτά στην Ελλάδα αν δεν υπάρχει πολιτική κάλυψη από τους δανειστές.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Μπάλα και πολιτική

Του Χαΐμ Πολίτη, www.metarithmisi.gr
Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες, μετά από πολύ καιρό, ένα σκηνικό κατάρρευσης του Ελληνικού Χρηματιστηρίου. Οι αγορές σπεύδουν να προεξοφλήσουν τις απίθανες, έως βλακείας, κυβερνητικές δηλώσεις και διαρροές περί «καθαρής εξόδου» απ΄τα επάρατα μνημόνια. Η πολιτική αυτή, εμφανώς καταστροφική για την κοινωνία και τη διαχείριση της κρίσης της χώρας, απότοκη της αφήγησης του success story, έρχεται να θέσει, ακόμη μια φορά, το ζήτημα της τακτικής που επικαλύπτει το πραγματικό πρόβλημα και θέτει την επικοινωνία υπεράνω της ουσίας. Η δικομματική κυβέρνηση «ανακάλυψε» με τον τελευταίο ανασχηματισμό τη μεταρρυθμιστική κόπωση και επανέφερε απ΄τον πάγκο των βουλευτικών εδράνων στην ομάδα του υπουργικού συμβουλίου τους βετεράνους του λαϊκισμού, παίκτες-πρωταγωνιστές των πρωινών τηλεπαραθύρων, ως τους μόνους ικανούς να μπουν στο γήπεδο και να αντιστρέψουν τη, δημοσκοπικά διαφαινόμενη, βούληση του εκλογικού σώματος για εναλλαγή εξουσίας. Η νίκη στη μάχη του τελάρου που δίνει καθημερινά ο συμπαθής επιθετικός της ΝΔ Μάκης Γιακουμάτος, η νίκη στον αγώνα των φοιτητικών μεταγραφών του χαλκέντερου γκαρντ του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Λοβέρδου θα δώσουν, κατ΄αναλογία, τη νίκη στην εκλογική μάχη έναντι του Σύριζα.

Μέγας χορηγός του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Αν υπήρχε ακόμη κάποια αμφιβολία, τις τελευταίες ημέρες εξαλείφθηκε. Μέγας χορηγός του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας και μοναδικός και ακούει στο όνομα Αντώνης Σαμαράς.
Ο σημερινός πρωθυπουργός έχει παίξει και λίγο παλιότερα τον ρόλο του χορηγού προς άλλα κόμματα. Μέγας αντιμνημονιακός την περίοδο 2010-2011, έκανε τη γνωστή κωλοτούμπα τον Φεβρουάριο του 2012, πριμοδότησε τον Πάνο Καμμένο και τους απανταχού ψεκασμένους και έφερε το δικό του κόμμα στα χαμηλότερα εκλογικά ποσοστά της ιστορίας του. Σήμερα το επαναλαμβάνει από την ανάποδη. Από σκληρός εφαρμοστής του Μνημονίου (με δημοσιονομικά αποτελέσματα, είναι αλήθεια) επέλεξε να κάνει το μεγάλο άλμα της «εξόδου» από αυτό. Αλλά αποδείχτηκε ότι ήταν ένα άλμα βιαστικό, απροετοίμαστο και επιπόλαιο, γι' αυτό κόντεψε να γίνει άλμα στο κενό. Έτσι, ουδείς από τους στόχους αυτής της κίνησης επιτεύχθηκε. Πρώτον, η πολυδιαφημισμένη «έξοδος από το Μνημόνιο» δεν θα γίνει. Ευτυχώς, διότι για την οικονομία θα ήταν κάτι σαν την Έξοδο του Μεσολογγίου, χωρίς να έχει τίποτα το ηρωϊκό, που είχε εκείνη. Δεύτερον, τα προσδοκώμενα -δημοσκοπικά και εκλογικά-  κέρδη από αυτήν την όψιμη «αντιμνημονιακή» κυβερνητική έξαρση μπορεί να γυρίσουν σε ζημιές. Τρίτον, δεν μπορεί πλέον να κατηγορεί πειστικά τον ΣΥΡΙΖΑ για ανεύθυνη στάση, όταν ο ίδιος επέδειξε -το λιγότερο- επιπολαιότητα ασυγχώρητη για τη στιγμή. Όταν ο Σαμαράς λέει «θα βγούμε από το Μνημόνιο», τι πειράζει που ο Τσίπρας λέει ότι θα το «σκίσει» (αν και δεν το λέει πλέον);

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Λυκουδης: Σχέδιο εθνικής συνεννόησης μέσα από μια μεγάλη συναίνεση


Την Τρίτη ανακοινώνει την πρωτοβουλία του
Υπέρ ενός σχεδίου εθνικής συνεννόησης, μέσα από μια μεγάλη συναίνεση και σύμπραξη των βασικών πολιτικών δυνάμεων της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης, τάσσεται ο ανεξάρτητος βουλευτής Σπύρος Λυκούδης, ο οποίος είναι διατεθειμένος να ψηφίσει πρόεδρο της Δημοκρατίας, ανάλογα και με το πρόσωπο που θα προταθεί, επειδή δεν πιστεύει ότι είναι λύση οι πρόωρες εκλογές. Ο κ. Λυκούδης μίλησε σε εκδήλωση με τη συμμετοχή πολιτικών του φίλων στη Θεσσαλονίκη και, όπως είπε, την ερχόμενη Τρίτη, σε εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη, στην Αθήνα, θα ανακοινωθεί η δημιουργία μιας πολιτικής πρωτοβουλίας με όνομα που θα έχει ως ρίζα τη λέξη "μεταρρύθμιση". "Η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή. Ετοιμάζεται να περάσει σε μια νέα εποχή, υποτίθεται πολυδιαφημιζόμενη εποχή άνευ μνημονίου, ενώ δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα", είπε για την πολιτική συγκυρία ο κ. Λυκούδης και πρόσθεσε: "Η τελευταία κρίση, η πτώση στο Χρηματιστήριο και η άνοδος των επιτοκίων, απέδειξαν ότι οι μεγάλες κουβέντες πρέπει να έχουν και βάθος για να γίνονται πιστευτές. Η χώρα είναι καταχρεωμένη, πρέπει να διαχειριστεί με ρεαλισμό το χρέος της και δεν είναι καθόλου εύκολο να πανηγυρίζουμε επειδή βρεθήκαμε σε μια κατάσταση καλύτερη, σε αυτή τη φάση, και αυτό είναι αναμφισβήτητο, από ότι είμαστε πριν από δύο χρόνια. Πανηγύρια δεν χρειάζονται. Η κρίση είναι βαθιά και δεν ξεπερνιέται με ευχολόγια, ούτε, πολύ περισσότερο, με τις καταγγελίες και τους ισοπεδωτισμούς που κάνει η αντιπολίτευση".

Λιτή αφθονία

Του Τάσου Τσακίρογλου, Εφημερίδα των Συντακτών
 Οπωσδήποτε οι φιλόσοφοι θα χαρακτήριζαν τον τίτλο του άρθρου ως «αντίφαση εν τοις όροις» και οι φιλόλογοι «σχήμα οξύμωρο», όμως ο όρος αυτός, που έχει εισηγηθεί και παγιώσει ο θεωρητικός της αποανάπτυξης, Σερζ Λατούς, δεν είναι άλλο από το «μέτρον άριστον», ρητό που αποδίδεται στον Κλεόβουλο τον Ρόδιο, έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Με καταγωγή που «αρδεύεται» από τις αναλύσεις του Κορνήλιου Καστοριάδη για την άμεση δημοκρατία και του Αντρέ Γκορζ για την ανάγκη μιας κοινωνικής οργάνωσης στον αντίποδα της σημερινής καταναλωτικής και προσκολλημένης στον παραγωγισμό κοινωνίας, ο Λατούς προτείνει την επεξεργασία ενός σχεδίου βασισμένου στη «χαρούμενη μέθη της επιλεγμένης λιτής ζωής» (Ιβάν Ιλιτς). Η έμφαση δίνεται στο «επιλεγμένη», προκειμένου να γίνει η διάκριση ανάμεσα στην εκούσια έξοδο από την κοινωνία της αλλοτρίωσης και της κατανάλωσης, με την «αποανάπτυξη» που, ελέω κρίσης, επιβάλλεται στην κοινωνία με βίαιο τρόπο. «Η πρώτη μπορεί να συγκριθεί με μια κούρα λιτοδίαιτης διατροφής, την οποία υιοθετεί μια κοινωνία για να αυξήσει την ευεξία της, όταν η υπερκατανάλωση αρχίζει να την απειλεί με παχυσαρκία», γράφει ο ίδιος. Φυσικά εδώ η «παχυσαρκία» έχει διττή σημασία, καθώς δεν ταυτίζεται μόνο με τη φυσική μας κατάσταση και την κακοποίηση του σώματος, αλλά και με την ανάγκη να διατηρούμε το πνεύμα μας ακμαίο και ενεργό, μακριά από τη χαύνωση και τη νωθρότητα στις οποίες μας καταδικάζει ένας τρόπος ζωής που δημεύει όλες μας τις πρωτοβουλίες στο όνομα της αντιπροσωπευτικότητας και της ανάθεσης.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες