Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Το λείψανο της... αγίας Ελλάδας!

Του Γιάννη Μεϊμάρογλου, Εθνος
Εδώ και περίπου τέσσερις μήνες η χώρα δεν έχει κυβέρνηση! Εχει πρωθυπουργό και υπουργούς που διαγκωνίζονται καθημερινά στο ποιος θα θολώσει περισσότερο τα νερά μιας μυστικής διαπραγμάτευσης που διεξάγεται μέσω φημών και διαρροών. Εχει πρόσωπα και συνιστώσες που συγκρούονται ιδεοληπτικά για το ευρωπαϊκό ή τριτοκοσμικό μέλλον της Ελλάδας, που αιωρούνται ανερμάτιστα ανάμεσα στη συμφωνία και τη ρήξη, ανάμεσα στο ευρώ και στη δραχμή. Εχει προεκλογικές δεσμεύσεις και «κόκκινες γραμμές» που προσαρμόζονται καθημερινά στις επικοινωνιακές ανάγκες και τις προσωπικές στρατηγικές των κυβερνητικών στελεχών. Εδώ και περίπου τέσσερις μήνες η χώρα δεν έχει ουσιαστική αντιπολίτευση! Εχει έναν πρώην πρωθυπουργό που δεν εννοεί να συνειδητοποιήσει ότι έχασε και έχει μεγάλη ευθύνη τόσο για την ήττα όσο και για τη σημερινή δυσμενή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα. Εχει μια αξιωματική -και όχι μόνο δυστυχώς- αντιπολίτευση που μοιάζει να ενδιαφέρεται σχεδόν αποκλειστικά για τη δικαίωση του πολυδιαφημισμένου success story, παρά για τη στήριξη μιας συμφωνίας που θα κρατήσει τη χώρα στην ευρωπαϊκή της τροχιά. Δικαίωση πάνω στα ερείπια της χώρας δεν μπορεί να υπάρξει για κανέναν. Εδώ και τέσσερις μήνες η χώρα δεν έχει Βουλή! Εχει μόνο μια επικίνδυνη πρόεδρο που χρησιμοποιεί τη Βουλή για την προσωπική της προβολή, που, με την επίθεση που έχει εξαπολύσει κατά των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου και το συνεχές χάιδεμα των νεοναζιστών, ναρκοθετεί έναν θεσμό-θεμέλιο του πολιτεύματος, θυσιάζοντας δημοκρατικές αξίες στον βωμό των όποιων μελλοντικών της πολιτικών σχεδίων. Εδώ και τέσσερις μήνες η οικονομία της χώρας βυθίζεται!

Είναι μόνο για γέλια;

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Πιθανότατα θα είναι το στιγμιότυπο που θα γίνει, όπως λένε, viral στα κοινωνικά δίκτυα. Θα δώσει πολλές μονάδες τηλεθέασης στο Ράδιο Αρβύλα, μπορεί να γίνει σκετσάκι και στις καλοκαιρινές φτηνές επιθεωρήσεις. Αλλά το θέμα είναι μόνο για γέλια; Δεν είναι προς θάνατον να μη γνωρίζεις γαλλικά για να διαβάσεις σωστά το όνομα του Ζαν Κλοντ Τρισέ, αγγλικά για του Στίγκλιτς ή γερμανικά για του Μαζούχ. Αλλά η κυρία που προσπαθούσε να τα διαβάσει δεν είναι η πρώτη τυχούσα. Είναι μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου, που δεν γνωρίζει αυτούς που καλεί για εξέταση-ανάκριση στην Εξεταστική για τα Μνημόνια. Γι’ αυτό δεν είναι για γέλια η εικόνα που από χτες κάνει τον γύρο των ΜΜΕ. Όπως δεν ήταν για γέλια, πριν από μερικά χρόνια, η εικόνα ενός υφυπουργού, ο οποίος δεν γνώριζε τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν και τον αποκάλεσε «κυρία».
Δεν είναι για γέλια γιατί τίθενται δύο ερωτήματα:
  1. Πώς γίνεται, διάβολε, να σου δίνουν τον κατάλογο με τα ονόματα των μαρτύρων κι εσύ, πριν τον αναγνώσεις, να μην του ρίχνεις μια ματιά; Να δεις ποιοι είναι, βρε αδερφέ, από περιέργεια. Κι αν δεις κάποια -για σένα- ιερογλυφικά, να ρωτήσεις πριν πας να τα διαβάσεις και γίνεις ρεζίλι. Και πώς αποδέχεσαι έναν ρόλο που σε ξεπερνάει; Γιατί δεν λες «βάλτε με σε μια άλλη επιτροπή»;

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η χώρα χρεοκοπεί για τον ΦΠΑ της Μυκόνου;

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι η χώρα χρεοκοπεί για τον ΦΠΑ της Μυκόνου; Ότι η Ελλάδα πτωχεύει και βγαίνει από τη ζώνη του ευρώ για να μη μειωθούν κανένα δεκάρικο οι επικουρικές συντάξεις; Στον υπόλοιπο κόσμο δεν διαβάζουν στα δελτία ειδήσεων κατά λέξη τα κυβερνητικά non papers. Ο Τόμσεν λέει, δεν ζητάμε οριζόντιες μειώσεις συντάξεων και δεν ζητήσαμε ποτέ οριζόντιες μειώσεις πουθενά. Ο Ομπάμα λέει, το ελληνικό πρόβλημα είναι αποκρατικοποιήσεις, γραφειοκρατία, φοροδιαφυγή. Ο Σόιμπλε μιλάει για ιδιωτικοποιήσεις, ποιότητα και κόστος του δημόσιου τομέα, χρεοκοπία ασφαλιστικού συστήματος. Εδώ μιλάμε για ηρωικούς πολιτικούς που αντιστέκονται σε ανάλγητους ξένους, που έχουν κόκκινες γραμμές, που δεν υποχωρούν στα «ασφαλιστικά και εργασιακά». Για μας, δηλαδή, αγωνίζονται. Γιατί ο άλλος κόσμος μιλάει τόσο διαφορετικά από μας; Τα τελευταία χρόνια πριν τη χρεοκοπία, 1994-2009, ο ΟΣΕ, μόνο ο ΟΣΕ, είχε ζημιές 8,3 δις. Η ΕΘΕΛ άλλα 2,7 δις. Αν δεν μπορείς να φανταστείς αυτά τα ποσά, σκέψου ίσαμε τέσσερις ΕΝΦΙΑ. Γενικά το έλλειμμα των πιο ζημιογόνων ΔΕΚΟ τα τελευταία χρόνια τετραπλασιάστηκε. Μπορείς φυσικά να φωνάζεις όσο θες «όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας». Αλλά αυτό το έλλειμμα θα το πληρώνεις εσύ, δεν μπορείς να λες «οι ανάλγητοι δανειστές μάς επιβάλλουν ασφυξία». Όταν ψήφισαν και εφάρμοσαν το Ενιαίο μισθολόγιο, διαπίστωσαν ότι το 40% των ΔΕΚΟ δεν το τηρούσε.

Η πολιτική των «φευγάτων»

Του   Γιώργου Σιακαντάρη, NEA
Υπουργοί και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρονται συχνά με απαξίωση σε χαρτογιακάδες - τεχνοκράτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται για ανθρώπους αλλά για αριθμούς. Τα προβλήματα είναι υπόθεση της πολιτικής και όχι υπόθεση αριθμών, υποστηρίζουν. Αν το πρόβλημα ήταν ακαδημαϊκής φύσεως και μόνο, μπορεί και να μην ήταν θέμα. Είναι όμως υπόθεση ζωτικής σημασίας για το μέλλον της χώρας. Διότι το ζήτημα δεν είναι η απαξίωση των τεχνοκρατών, αλλά η απαξίωση της πολιτικής στο όνομα της Αριστεράς. Από την εποχή του Μακιαβέλι, η πολιτική είναι η επιστήμη των γεγονότων. Η μετάβαση από τις προνεωτερικές στις νεωτερικές κοινωνίες έγινε μέσα από την κριτική της μεταφυσικής λογικής που αδιαφορούσε για τα γεγονότα, τα στοιχεία και την τεκμηρίωση. Κυβερνητικοί και κομματικοί παράγοντες στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν ότι πολιτική σημαίνει αδιαφορία για τα γεγονότα. Αν αυτά δεν διευκολύνουν τις ιδεοληψίες σου, τόσο το χειρότερο γι' αυτά. Αυτό μάλλον θα το αντιλήφθηκε και ο Γιάννης Δραγασάκης, όταν ήρθε αντιμέτωπος με την κριτική της Πρόεδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία κατηγόρησε την κυβέρνηση για αναξιοπιστία και εγκατάλειψη των δεσμεύσεων της Θεσσαλονίκης. Ο όλος ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο ο Στάθης Λεουτσάκος, ισχυρίζεται ότι η Θεσσαλονίκη είναι πολιτική, τα δε γεγονότα χαρτογιακάδες.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Ρωγμές στην κυβέρνηση και στην… Πλατφόρμα

Του Ευτύχη Παλλήκαρη, Athens Voice
Σε περιδίνηση βρίσκεται το Μέγαρο Μαξίμου καθώς οι της Αριστερής Πλατφόρμας έχουν απασφαλίσει, δίνοντας την αίσθηση ότι είναι έτοιμοι για ρήξη σε περίπτωση επίτευξης συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές. Κι ενώ το πρωθυπουργικό περιβάλλον δηλώνει έτοιμο για υπογραφή συμφωνίας μέχρι τα τέλη του μήνα, οι της Πλατφόρμας –μέσω της ιστοσελίδας τους, Ίσκρα–, κάνουν λόγο για «σχέδια για άνευ όρων υποταγή», που «ετοιμάζουν οι δανειστές». Μόλις πριν από λίγες ώρες ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Λαπαβίτσας, επιχειρηματολογώντας υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, έλεγε πως η αναταραχή θα κρατήσει μόλις λίγες εβδομάδες και στη συνέχεια θα ανοίξουν οι δρόμοι για την ανάπτυξη. Παράλληλα, έτερος βουλευτής του κόμματος, ο Στάθης Λεουτσάκος (STAR) καλεί σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα κατά των δανειστών, «για να ισχυροποιήσουμε τη θέση της κυβέρνησης απέναντι στην Ευρώπη». Η έκρηξη οργής των «συνιστωσών» που απαρτίζουν την Αριστερή Πλατφόρμα εκδηλώθηκε πριν από μια εβδομάδα, όταν είχε διαφανεί πως ο πρωθυπουργός είχε οριστικά αποφασίσει να ακολουθήσει την επιλογή του «έντιμου συμβιβασμού» καθώς διαπιστώθηκε πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση χρηματοδότησης και ρευστότητας. Το πώς θα αντιδράσει τελικά η Πλατφόρμα όταν η όποια συμφωνία έρθει στη Βουλή είναι ακόμα ολίγον νεφελώδες. Φαίνεται να υπάρχουν δύο τάσεις, η μια της κάθετης ρήξης και μια άλλη, που θεωρεί πως δεν πρέπει να υπονομευτεί σε αυτή τη φάση η κυβέρνηση, καθώς η μεγάλη αναμέτρηση θα γίνει στο τέλος του καλοκαιριού με την ολοκλήρωση των συζητήσεων για τη «μεγάλη συμφωνία»…

«Πρώτη φορά αριστεροακροδεξιά!»

 Του Παναγιώτη Δημητρά, http://booksjournal.gr
Δύο μήνες μετά την άνοδο στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πως το «Πρώτη φορά αριστερά!» είναι στην ουσία «Πρώτη φορά αριστεροακροδεξιά!». Αναδημοσίευση από το Books’ Journal 54, Απριλίου 2015. 
Οι προσεκτικοί παρατηρητές της εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ το είχαμε περίπου προβλέψει:
«ΣΥΡΙΖΑ: χορεύοντας με ακροδεξιούς και ναζιστικούς λύκους» (24/12/2014)[1], «Ποιοι και γιατί ανέχονται τη Χρυσή Αυγή;» (21/9/2014),[2] «Χωρίς θέσεις για δικαιώματα μειονοτήτων όλα τα κόμματα» (20/1/2015).[3]
Κυρίως όμως η προεκλογική ερωτοτροπία του ΣΥΡΙΖΑ με την Ορθόδοξη Εκκλησία (Άγιο Όρος και Αρχιεπίσκοπος) έδειχνε πως όταν ανέβει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ένα λαϊκιστικό κόμμα που θα θώπευε τις συντηρητικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις. Έτσι λίγο εξέπληξε η επιλογή του να σχηματίσει κυβέρνηση με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ. Στις προγραμματικές δηλώσεις του ο Πρωθυπουργός έδειξε πως τα δικαιώματα θα ήταν δευτερεύοντα, αφού αναφέρθηκε μόνο στη χορήγηση ιθαγένειας στους μετανάστες που γεννήθηκαν ή/και μεγάλωσαν στην Ελλάδα. Μερικοί υπουργοί έκαναν συμπληρωματικές δηλώσεις για παροχή δικαιωμάτων. Στο πρώτο δίμηνο διακυβέρνησης όμως, μόνο ένα δικαιωματικό νομοσχέδιο κατατέθηκε, για τις φυλακές. Κι’ όμως, ο αρμόδιος Υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος είχε δηλώσει πως «το σύμφωνο συμβίωσης θα είναι το πρώτο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης που θα κατατεθεί στη Βουλή»[4]. Τελικά, το παρέπεμψε στις καλένδες.[5]

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Παρακμή των διανοουμένων;

 Επιμέλεια Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών
Ο Γάλλος ιστορικός Κριστόφ Προσασόν είναι διευθυντής σπουδών στην École des hautes études en sciences sociales. Η ακόλουθη συνέντευξή του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Le Magazine littéraire.
• Η εμφάνιση του διανοούμενου χρονολογείται κλασικά στη Γαλλία της υπόθεσης Ντρέιφους. Τότε ο όρος διανοούμενος από επίθετο γίνεται ουσιαστικό. Ο διανοούμενος είναι επομένως εκείνος που παίρνει τον λόγο για να υπερασπιστεί μια σφαιρική ιδέα, ανώτερη από όλες τις επιμέρους ιδέες («το καθολικό») – αυτό που στις δεκαετίες 1960 και 1970 εκπροσωπούσαν προσωπικότητες όπως ο Σαρτρ και ο Αρόν. Επειτα έχουμε την εισβολή των «μιντιακών διανοουμένων» και τη μεταβολή που συνεπάγεται η ιδέα του Μισέλ Φουκό για τον «ειδικό διανοούμενο», ο οποίος παρεμβαίνει στη δημόσια ζωή στο όνομα των γνώσεων που έχει κατακτήσει στο πεδίο του και των στοχασμών που αντλεί από αυτές. Συμμερίζεστε αυτή την αναπαράσταση του ζητήματος των διανοουμένων;
Η ιστορία των διανοουμένων γράφεται συνήθως με νοσταλγική διάθεση, τροφοδοτώντας τη μελαγχολία που προκαλεί αυτός «ο κόσμος που έχουμε χάσει». Επικαλούμαστε έτσι κάποια μεγάλα επεισόδια (την υπόθεση Ντρέιφους ως αναλλοίωτη ιδρυτική στιγμή, τον αντιφασισμό της δεκαετίας 1930, τον πόλεμο της Αλγερίας κ.λπ.) και μερικά ονόματα (Ζολά, Σαρτρ, Αρόν, Φουκό ή Μπουρντιέ), που υποτίθεται ότι συνοψίζουν από μόνα τους μια ολόκληρη ιστορία.
Αυτές οι επικλήσεις διασταυρώνονται συχνά με μια θεματική την οποία αναπαράγει τακτικά ο Τύπος: την υποτιθέμενη εξαφάνιση των διανοουμένων ή την παρακμή τους σε σχέση με τη μυθολογία τους. Στην πραγματικότητα, η διαδοχή διακεκριμένων μορφών μετά το βάπτισμα της υπόθεσης Ντρέιφους μέχρι τον τόσο στιγματισμένο μιντιακό διανοούμενο αποκρύπτει πολλές σταθερές. Αν υιοθετήσουμε ένα ευρύτερο αναλυτικό πρίσμα, θα διαπιστώσουμε ότι οι διανοούμενοι υπήρξαν πάντοτε και ταυτόχρονα «καθολικοί», «μιντιακοί» και «ειδικοί».

Ποιοι παίζουν το παιχνίδι του Σόιμπλε;

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Υποτίθεται ότι δεν υπάρχει (θεσμικός) τρόπος για να βγει, δηλαδή να εξωπεταχθεί, η Ελλάδα από το ευρώ. Επομένως, απομένουν δύο τρόποι. Ο αντιθεσμικός, δηλαδή να υποχρεωθεί με οικονομική πίεση, και ο εθελοντικός, δηλαδή να φύγει μόνη της.
Σ’ αυτόν τον τελευταίο θα επιμείνουμε σήμερα, παρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι καμιά σημαντική πολιτική δύναμη δεν το θέτει και η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τάσσεται υπέρ της παραμονής. Το θέμα επανέρχεται εξ αντικειμένου, αφού δημοσιεύονται ξανά πληροφορίες ότι το έθεσε ο Σόιμπλε στον Βαρουφάκη (εδώ). Βεβαίως, ο δικός μας υπουργός το διέψευσε. Όμως, δεν είναι η πρώτη φορά. Ακριβώς οι ίδιες πληροφορίες εμφανίστηκαν και πριν από δύο μήνες (εδώ). Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι αυτά είναι μόνο δημοσιογραφικές πληροφορίες, που μπορεί να μην επιβεβαιώνονται, έχουμε κι άλλα, πιο έγκυρα. Την ίδια ακριβώς αποκάλυψη έχει κάνει και ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, επικαλούμενος τον συνάδελφό του της Γερμανίας (εδώ). Κι αν αυτό δεν μας αρκεί, υπάρχει και κάτι πιο απτό. Την ίδια «φιλική» υπόδειξη είχε κάνει ο Σόιμπλε στον Βενιζέλο το 2011 και την έχει επιβεβαιώσει ο δικός μας πρώην υπουργός αρκετές φορές (εδώ). Η επιμονή αυτή του Σόιμπλε αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, καθώς τα εμπόδια για την επίτευξη της συμφωνίας φαίνεται ότι είναι πρωτίστως εσωτερικά:
  1. Εντός του ΣΥΡΙΖΑ, όπως δείχνουν οι σφοδρές αντιδράσεις που συναντά το ενδεχόμενο συμφωνίας, πρωτοστατούντων πολύ προβεβλημένων στελεχών του (Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης, Στρατούλης κ.ά).
  2. Στην αντιπολίτευση, κυρίως στη ΝΔ, όπου καλλιεργείται ήδη το έδαφος να βγάλουν την ουρά τους απέξω, αφήνοντας τον Τσίπρα και τη χώρα στο έλεος των πιο αντιευρωπαϊκών, δυνάμεων και προσώπων, του ΣΥΡΙΖΑ.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Η εκμετάλλευση του ανθρώπου


 Του Αιμίλιου Ζαχαρέα, Καθημερινή
Απαντώντας ο υπουργός «Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων» κ. Αρ. Μπαλτάς στο Κοινοβούλιο, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την Παιδεία, στις αιτιάσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Ν.Δ., κ. Κυρ. Μητσοτάκη, και συγκεκριμένα πως διακατέχεται από νεοκομμουνιστικές απόψεις, υποστήριξε καταφατικά πως ναι, έτσι είναι, αφού πρόκειται για απόψεις και ιδέες η εφαρμογή των οποίων καταργεί την «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο»! Συνεπώς, αναδεικνύεται η ηθική και πολιτική υπεροχή της Αριστεράς έναντι των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Η θέση αυτή του υπουργού Παιδείας, παντελώς αστήρικτη ιστορικά και θεωρητικά, έρχεται να επιβεβαιώσει δύο φαινόμενα απολύτως συμβατά με τις περί κομμουνισμού δοξασίες:
• Το πρώτο μαρτυρεί πώς ένα μεγάλο απόθεμα οξυδέρκειας και ευφυΐας επενδύεται στην άγνοια (Αρ. Μπαλτάς) όταν η ανάγκη για αυταπάτη είναι πολύ μεγάλη. Και, βεβαίως, οι άνθρωποι δεν ζούμε χωρίς αυταπάτες. Οι τελευταίες, όμως, δεν μπορούν να γίνονται σκοπός της ζωής μας και διόπτρες με τις οποίες παρατηρούμε την πραγματικότητα.
• Το δεύτερο σχετίζεται με τον φανατισμό της πίστης. Στην κοινωνιολογία και στην ψυχολογία έχουν γίνει πολυάριθμες έρευνες πάνω στις σχέσεις που διαπιστώνονται στο εσωτερικό μιας ομάδας, όταν αποδεικνύεται εν τοις πράγμασι εσφαλμένη η θεώρηση που έχουν τα μέλη της για τον κόσμο. Στις καταστάσεις αυτές αντί να αναγνωρίζεται το πρόβλημα, πολλά από τα μέλη (όπως παρατηρούμε στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ) αντιδρούν υπερασπίζοντας με μεγαλύτερο φανατισμό την πίστη τους.

Η ανασύνθεση της μεσαίας τάξης

 Του Αρίστου Δοξιάδη, Καθημερινή
Στα επόμενα δύο-τρία χρόνια θα τεθούν οι βάσεις για τη νέα ελληνική οικονομία που θα διαμορφωθεί μετά την κρίση. Τα σενάρια είναι πολλά, αλλά είναι χρήσιμο να τα ταξινομήσουμε σε δύο βασικούς τύπους αναπτυξιακού μοντέλου. Ο κάθε τύπος αντιστοιχεί σε μια διαφορετική σύνθεση της μεσαίας τάξης. Οι δύο τύποι έχουν ένα κοινό στοιχείο, που είναι αποτέλεσμα της κρίσης: δεν θα στηρίζονται σε όλο και υψηλότερο δανεισμό από το εξωτερικό, όπως συνέβαινε επί τρεις δεκαετίες έως το 2010. Και στους δύο τύπους, θα μπορούμε να εισάγουμε μόνο όσα προϊόντα μπορούμε να πληρώσουμε από τα έσοδα που μας φέρνουν οι εξαγωγές μας. Συμπληρωματικά μπορούμε να πληρώνουμε μερικές εισαγωγές από τα όσα ξένα κεφάλαια έρχονται για επενδύσεις σε επιχειρήσεις και ακίνητα. Και στους δύο τύπους, η κατανάλωση θα αυξάνεται μόνο στον βαθμό που αυξάνεται η εγχώρια παραγωγή. Είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, είτε με μεγάλο κράτος, είτε με μικρό, είτε με πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, είτε με ελλειμματικούς, το εξωτερικό ισοζύγιο θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ισοσκελισμένο. Στον πρώτο τύπο, ο τομέας που παράγει διεθνώς εμπορεύσιμα προϊόντα παραμένει στάσιμος. Ο τομέας περιλαμβάνει μεταποίηση, γεωργία, εξαγώγιμη τεχνολογία και υπηρεσίες όπως ο τουρισμός και η ναυτιλία. Θα γίνονται προσπάθειες να αυξηθεί η παραγωγή στις μη εμπορεύσιμες υπηρεσίες, όπως είναι υπηρεσίες του κράτους, επαγγέλματα υγείας, δικηγόροι, καφενεία, κατασκευές. Αλλά τα εισοδήματα από αυτές δεν θα μεταφράζονται στο σύνολο της οικονομίας ούτε σε περισσότερα βασικά καταναλωτικά προϊόντα, ούτε σε είδη πολυτελείας, ούτε σε φάρμακα και μηχανήματα για τα νοσοκομεία.

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Τσίπρας εναντίον Τσίπρα

 Του Άρη Τόλιου, www.protagon.gr
Το 70% των πολιτών, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, εμπιστεύεται και επικροτεί τον Έλληνα πρωθυπουργό. Τρομακτικό ποσοστό, αν κανείς συνυπολογίσει λάθη και αστοχίες σ' αυτήν τη σύντομη κυβερνητική διαδρομή. Ο κ. Τσίπρας κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή. Πλεονεκτεί έναντι όλων. Είναι το ισχυρό χαρτί. Αυτές τις ημέρες στο Μέγαρο Μαξίμου μετά από εξαντλητικές συνομιλίες με ηγέτες ξένων κρατών, την ώρα που αποτιμούν διλήμματα, εκβιασμούς και επιπτώσεις, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι εκτυλίσσεται ένα πολιτικό και ιδεολογικό ψυχόδραμα. Γιατί ο σημερινός γρίφος λύνεται μόνο μέσα από μια σκληρή και μέχρι τέλους μονομαχία. Του Έλληνα πρωθυπουργού με τον ηγέτη της αριστεράς. Τον έναν μονομάχο τον περιέγραψε με τον πιο σαφή τρόπο ο κ. Λαφαζάνης στο συνέδριο του Economist. Συμφωνία, είπε, με τους δανειστές η οποία δεν είναι συμβατή με το πρόγραμμα μας ισοδυναμεί με ταφόπλακα δεκαετιών για την ίδια την Αριστερά. Ο άλλος πάλι περιγράφεται μέσα από ένα ερώτημα της κ. Ντόρας Μπακογιάννη. «Μπορεί σήμερα ένας σαραντάχρονος πολιτικός να υπογράψει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη; Να κουβαλήσει μια τόσο βαριά ιστορική ευθύνη;» Για τον κ. Λαφαζάνη ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να έχει δίλημμα. Βρίσκεται στην εξουσία με εντολή και στρατηγικό προορισμό να συντρίψει τη γερμανική συνταγή λιτότητας και να αλλάξει την Ευρώπη. Ο πρωθυπουργός ωστόσο με… εκείνους διαπραγματεύεται. Ο ηγέτης του κινήματος των πιο σκληρών «αντιμερκελιστών» βρίσκεται σε καθημερινή επικοινωνία με τη Γερμανίδα καγκελάριο και μάλιστα στηρίζει τις περισσότερες ελπίδες του για μια λυτρωτική συμφωνία. Μοιάζει αστείο αλλά πιο εύκολη πλέον μπορεί να είναι μια συζήτηση με την… προτεστάντισσα παρά με τον κ. Λαφαζάνη ή τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Εγκαταλείπουν

Tου Λεωνίδα Καστανά, http://mhmadas.blogspot.gr/
O SYRIZA είχε, εδώ και ένα χρόνο, στην τσέπη την εκλογική νίκη. Το εκλογικό σώμα είχε πάρει τη ροπή του, ο Σαμαράς δεν είχε πιθανότητες να το  γυρίσει. Μια προ εκλογών συμφωνία με τους δανειστές απλά θα έκανε την ήττα του μεγαλύτερη.  Ο κόσμος είχε πιστέψει ότι το σχήμα «λεφτά χωρίς μνημόνιο» ήταν εφικτό, αρκεί κάποιος νάχε τα κότσια να το θέσει στο τραπέζι με άγριο βλέμμα. Εδώ πιστεύει ότι μας ψεκάζουν ή ότι θεραπεύουν τον καρκίνο τα λείψανα της Αγίας. Συνεπώς θα μπορούσε να κατεβάσει ένα δυο ταχύτητες στις προεκλογικές υποσχέσεις ώστε νάχει αβάντζιο στις διαπραγματεύσεις. Αν ήθελε πραγματικά να διαπραγματευτεί και να πετύχει μια συμφωνία στα βασικά. Αλλά δεν το έκανε και καλώς δεν το έκανε. Δεν το πίστευε και δεν είπε ψέματα σε αυτό. Με κάθε τρόπο μας υπενθύμιζε ότι παίζει και η ρήξη αν … Τρεις μήνες τώρα το πάει και το φέρνει αλλά όχι για να βρει μια λύση. Εργάζεται για να μη βρει. Από τη στιγμή που κατάλαβε ότι οι έξω δεν μασάνε και έχουν ταμπουρωθεί καλά πετάει τη μπάλα στην εξέδρα και κάνει καθυστέρηση για να φέρει τα πράγματα στο Χ. Ακόμα και αν υπογράψει δεν θα υλοποιήσει τίποτα, τουναντίον όλοι τότε θα κάνουν τα πιο τρελά δικά τους. Και με χίλιες υπογραφές, η ασφυξία δεν θα κοπάσει αφού οι «έξω» δεν τον εμπιστεύονται ακόμα και αν κάνει 100.000 απολύσεις στο δημόσιο. Έχει φροντίσει γι αυτό. Ότι κι αν νομοθέτησε, εκτός μνημονιακών δεσμεύσεων, αυτές τις 100 μέρες συμπυκνώνονται σε ένα μήνυμα προς τους εταίρους. «Κύριοι δεν μπορώ να το κάνω, βρείτε εσείς μια λύση με τους εδώ να τελειώνουμε».

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Εξημερώνοντας το θηρίο

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Οσοι πιστεύουν ότι η μεγάλη δυσκολία της κυβέρνησης είναι να παρακάμψει τις αντιρρήσεις του Σόιμπλε και του Τόμσεν, ώστε να οδηγηθεί σε μια συμφωνία με τους δανειστές, πλανώνται. Όπως λέγαμε (εδώ) το μεγάλο εμπόδιο είναι τα «θηρία» εντός του ΣΥΡΙΖΑ και, ορισμένα, εντός του κυβερνητικού σχήματος. Ας το εξηγήσουμε. Η πλευρά των δανειστών λέει σταθερά πάνω-κάτω τα ίδια. Ο,τι έλεγε και στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, λέει και στην κυβέρνηση Τσίπρα-Καμένου. Δηλαδή, με μια φράση, «να τελειώνουμε με το προηγούμενο πρόγραμμα, για να καταβληθεί η δόση και να πάμε παρακάτω». Μάλιστα, σε αντίθεση με όσα λένε όσοι κοιμούνται και ξυπνούν με «συνωμοσίες» και «υπονομεύσεις» απέξω, οι ευρωπαίοι έχουν αμβλύνει αυτή τη θέση τους, αποδεχόμενοι τη νέα πραγματικότητα, που προέκυψε από τις εκλογές στην Ελλάδα. Ετσι, όχι μόνο αποδέχτηκαν απαιτήσεις της νέας κυβέρνησης σε συμβολικό επίπεδο(μετονομασία της τρόικας κ.α), αλλά έχουν υποχωρήσει και επί της ουσίας. Γι’ αυτό και οι δύο πλευρές έχουν έρθει πολύ κοντά, τόσο ώστε οι γνωρίζοντες υπουργοί να θεωρούν σχεδόν βέβαιη τη συμφωνία(το είπε και ο αντιπρόεδρος κ. Δραγασάκης σε μια θορυβώδη κομματική συνεδρίαση). Στο μόνο που μένουν αμετακίνητοι οι ξένοι είναι η κάλυψη του δημοσιονομικού κενού, γι’ αυτό και ως πιθανότερη λύση φαίνεται η επώδυνη αύξηση συντελεστών του ΦΠΑ. Αλλά τι να κάνουμε; Όλα επώδυνα είναι. Αν δεν θέλεις να κόψει μισθούς και συντάξεις, θα βάλεις φόρους. Μαγικά κάνει μόνο ο Χουντίνι.

Εικόνα σου είμαι κοινωνία

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Μια ολόκληρη γενιά αριστερών και όχι μόνο, προσπαθώντας να ερμηνεύσει το κακό στην κοινωνία, γαλουχήθηκε με τον στίχο της Γαλάτειας Καζαντζάκη από το ποίημά της «Αμαρτωλό», όπου η άτυχη πόρνη αποδίδει μομφή στην κοινωνία γι’ αυτό που είναι η ίδια. «Μ' από την κόλασή μου στο φωνάζω: / εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω». Ιδιαίτερα από το χώρο της τέχνης και τις επιστήμες υπήρχαν πολλοί που θεωρούσαν πως ο κόσμος που γεννά και αναπαράγει το κακό χωρίζονταν στους κακούς πλούσιους και στους καλούς φτωχούς, οι οποίοι γίνονταν κακοί μόνο επειδή οι «πλούσιοι» τους έσπρωχναν εκεί. Ήθελαν να μοιάζουν στον Μαρξ ή στον Τολστόι, αλλά θύμιζαν τις πλέον απλουστευτικές στιγμές του Λουντέμη. Ξεχνούσαν πως για τον Μαρξ ο κόσμος είναι ιδιαίτερα πολύπλοκος και για τον Τολστόι το κακό αν και έχει κοινωνικές ρίζες, υπάρχει πάντα πίσω του ο ανθρώπινος ψυχισμός. Σ’ αυτόν τον αποκαλούμενο «χυδαίο υλισμό» αντετίθεντο οι άνθρωποι της ανανεωτικής Αριστεράς. Τη δόξα και τα μεγαλεία αυτής της υπεραπλούστευσης ζήλωσε η προερχόμενη όχι από το παλιό, όπως λέγεται, αλλά από το υπερλαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ, σημερινή βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίνα Κασιμάτη. Αυτή απέδωσε τη δολοφονία της τετράχρονης Άννυ και την ολέθρια πτήση του γερμανού πιλότου στη πίεση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Αυτή η τερατώδης αντίληψη για τη φύση του ανθρώπου οδηγεί στην απαξίωση κάθε είδους αριστερή σκέψη. Απόψεις που γεννούν μελαγχολία, σ’ όσους γνωρίζουν τι σήμαινε παλιότερα ο χώρος που σήμερα καλύπτει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι εντός ή εκτός σύμμαχοί του.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας και ο Τολστόι

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice
Τα τελευταία ανοίγματα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμάχων του προς τον Θεό δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Μας είχε προϊδεάσει η επίσκεψη του κ. Τσίπρα στο Άγιο Όρος και πολλές υπόγειες και ανώγειες διαδρομές που επιδίωκαν να βαθύνουν το δέσιμο του κράτους από την επίσημη εκκλησία και όχι να στηρίξουν το αριστερό αίτημα του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας. Η διαπίστωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Φίλη που έκανε στηλιτεύοντας την εμπορευματοποίηση των λειψάνων, πως δυο αρχηγοί κρατών έχουν επισκεφτεί την Ελλάδα: το Άγιο Φως και το σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Αποτελεί στοιχείο της ελληνικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που στις σχέσεις με τους Ευρωπαίους εταίρους το στίγμα το δίνει το ψεύδος ή αλλιώς το δούλεμα (εμείς κάναμε ό,τι πρέπει, σειρά τώρα έχουν οι εταίροι) και στα υπόλοιπα οι ΑΝΕΛ και οι Κουρουπλής-Μιχελογιαννάκης. Ο τελευταίος με την ιδιότητα του γιατρού, όχι του πιστού, και με την ιδιότητα του πολιτικού (μια ιδιότητα στην οποία δυστυχώς τον νομιμοποίησε ακόμη και η ΔΗΜΑΡ και όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνει πέρα απ’ το βαθύτατα επιστημονικό πόρισμα ότι το AIDS κολλάει με το σάλιο, ότι επίσης είναι κατά της καύσης, γιατί διαφορετικά δεν θα υπήρχαν τα λείψανα, τα οποία αποτελούν και ιατρικό βοήθημα. Οφείλουμε να του θυμίσουμε πως υπάρχει και ένας άλλος λόγος να είναι κατά της καύσης. Στον Μεσαίωνα, που έχουν ως ιδανικό τους κάποιοι από τους σημερινούς κυβερνώντες (προς «Θεού» όχι όλοι), ζύγιζαν τον ετοιμοθάνατο λίγο πριν πεθάνει και όταν πέθαινε τον ζύγιζαν εκ νέου. Η διαφορά στο ζύγι ήταν το βάρος της ψυχής του, που είχε αναληφτεί στους ουρανούς. Έχει λοιπόν δίκιο ο σοσιαλδημοκράτης, ανανεωτικός και ριζοσπάστης αριστερός κ. Μιχελογιαννάκης. Πώς θα ζυγίζαμε τη ψυχή των θανόντων, αν τους καίγαμε;
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες