Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Iδεολογικοί μηχανισμοί συναίνεσης ή πόλωσης;

 Του Βασίλη Βαμβακά, http://booksjournal.gr
Γιώργος Πλειός (επιμ.), Η κρίση και τα ΜΜΕ, Παπαζήση, Αθήνα 2013, 461 σελ.
Πώς διάβασαν την ελληνική χρεοκοπία και τις επιλογές διάσωσης της ελληνικής οικονομίας τα ξένα και τα ελληνικά ΜΜΕ; Ένα βιβλίο-συλλογή άρθρων προσφέρει χρήσιμες επισημάνσεις, αλλά εν τέλει λειτουργεί μεροληπτικά, αφού εξαντλείται κυρίως στην ανάγνωση του λεγόμενου «φιλομνημονιακού» Τύπου, χωρίς να ασχολείται αναλυτικά με τις εφημερίδες ή τους διαδικτυακούς τόπους που επέκριναν τις πολιτικές «του Μνημονίου». [TBJ]
Ο ρόλος των ΜΜΕ στην παραγωγή και στην αναπαραγωγή της κρίσης θα μπορούσε να αποτελεί κομβικό πεδίο κατανόησης του περίπλοκου τρόπου με τον οποίο η ελληνική κοινωνία προσέλαβε και αφομοίωσε τις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων. Η συνθετότητα του πολύ μεγάλου υλικού προς εξέταση δικαιολογεί, ώς ένα βαθμό, τη σχετική αδράνεια του επιστημονικού κλάδου που μελετά τα ΜΜΕ και την αδυναμία του να παράγει διεισδυτικές δημοσιεύσεις για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η οποιαδήποτε γενίκευση γύρω από τον πολύ ρευστό και αντιφατικό «κόσμο» των ελληνικών ΜΜΕ είναι παρακινδυνευμένη, έτσι και η επιστημονική μελέτη γι’ αυτόν εύλογα παραμένει σχετικά αμήχανη στα όποια συμπεράσματά της. Το θέμα που βάζει επιτακτικά η σημερινή κρίση για τα ΜΜΕ είναι η κριτική επίσκεψη σε όλη την επιστημονική βιβλιογραφία, η μερική αναθεώρησή της και, κυρίως, ο εμπλουτισμός της με νέες υποθέσεις εργασίας και πρίσματα ανάλυσης. Με σχήματα που έχουν αναπτυχθεί στο παρελθόν για εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις και με θεωρητικές αναφορές που αφορούν μια διαφορετική εποχή ή και κοινωνική κατάσταση, δεν είναι εύκολο να μελετηθεί και να ερμηνευθεί η πολύμορφη διαμεσολάβηση της σημερινής πραγματικότητας.

Κάντε την επανάσταση χωρίς εμένα

Της  Βένας Γεωργακοπούλου, Εφημερίδα των Συντακτών
Κοίτα τώρα τι κουσούρι μού άφησε (είμαι βαθιά ενοχικό άτομο, κι ας παριστάνω τον γκιουλέκα) η ανάγνωση σε γνωστό αριστερό σάιτ βαθυστόχαστου άρθρου ενός Ξυδιά. Του ζητώ συγγνώμη που δεν τον ήξερα, αλλά δεν προκάνω να απομνημονεύσω και όλα τα αστέρια του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ, όταν βγήκε το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση, επί μήνες μπέρδευα φάτσες και ονόματα, πλην του Κατσιφάρα, επειδή περνούσα κάθε μέρα από ένα προεκλογικό του κέντρο. *Πάω, ας πούμε, να μετρήσω πόσες γυναίκες και πόσους άνδρες έχει η νέα κυβέρνηση Βαλς (για όσους ενδιαφέρονται και δεν φοβούνται τον Ξυδιά, είναι 16 με 18!) και αμέσως αντηχεί στο μυαλό μου απειλητική η φωνή του: «Μην παραιτείσαι από την πολιτική και κοινωνική επανάσταση, μην πέφτεις θύμα του αμερικανοκίνητου διλήμματος «πρόοδος-οπισθοδρόμηση» και της κεντροαριστερής ιδεολογίας της πολιτικής ορθότητας».*Πάω να γίνω «Τούρκος» με τα αντράκια που σαπίζουν στο ξύλο ομοφυλόφιλους και τρανς στις γειτονιές της Αθήνας ή να δημοσιεύσω στην εφημερίδα φωτογραφία διάσημου Αμερικανού κωμικού με τον σύζυγό του και μια άλλη αποστροφή του Ξυδιά με βάζει στα δύσκολα: «Αν δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι περιμένουν μερικά ακόμα χρόνια χωρίς να μπορούν να κάνουν μήνυση σʼ αυτούς που τους λοιδορούν θα πάθουν πολύ μεγάλη ζημιά; Μεγαλύτερη από το να τους έχουν πάρει το σπίτι οι τράπεζες;».

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Ο κόσμος αλλάζει και ημείς... άδομεν!

 Του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου, www.euro2day.gr
Μια νέα εποχή ξεκινά για τους συσχετισμούς δυνάμεων στον πλανήτη. Οι αναδυόμενες οικονομίες επισημοποιούν τη θεσμική τους παρουσία, ενώ η Δύση αναδιατάσσει δυνάμεις. Στην Ελλάδα πάλι, το πρόβλημα είναι η υγεία του Μαζιώτη και το πώς συνελήφθη.
Από το 1994 και μετά, η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, η Νότιος Αφρική και εν μέρει η Ρωσία, συνολικά και κατά μέσον όρο, γνωρίζουν ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης που φθάνει το 7% και είναι, για την ίδια περίοδο, τριπλάσιος του αντίστοιχου των ανεπτυγμένων δυτικών χωρών.
Είναι δε σαφές, κυρίως στις περιπτώσεις της Κίνας και της Ρωσίας, ότι αυτός ο ρυθμός ανάπτυξης στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δυτική κατανάλωση, με τις ΗΠΑ, για παράδειγμα, να είναι κορυφαίος αγοραστής κινεζικών προϊόντων. Επίσης, είναι εξίσου σαφές ότι τεράστια κινεζικά αποθεματικά κεφάλαια και όχι μόνον επενδύθηκαν σε αμερικανικούς τίτλους, γεγονός που επέτρεψε στις αμερικανικές κυβερνήσεις να χρηματοδοτούν την εσωτερική κατανάλωσή τους εν μέρει με κινεζικό χρήμα, το οποίο στη συνέχεια μετατρεπόταν σε κινεζικές εξαγωγές. Σήμερα, οι προαναφερόμενες χώρες έχουν αποθεματικά κεφάλαια πάνω από 6.000 δισ. δολάρια, ποσό τριπλάσιο από το σύνολο της δυτικής αποταμιεύσεως. Μέρος δε του αστρονομικού αυτού ποσού χρησιμοποιείται για να χρηματοδοτεί δυτικά δημόσια χρέη, ενώ το 25% έχει επενδυθεί σε ευρώ. Έτσι, πριν από λίγες ημέρες οι αποκαλούμενες χώρες BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότιος Αφρική), μετά από πολύμηνες επίσημες και ανεπίσημες συζητήσεις, αποφάσισαν να ιδρύσουν μία αναπτυξιακή τράπεζα με έδρα τη Σαγκάη, κεφάλαιο 50 δισ. δολάρια και ένα κοινό αποθεματικό ταμείο με 100 δισ. δολάρια προίκα.

Οταν το μίσος είναι ισχυρότερο από τη θέληση

Του Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ*, Εφημερίδα των Συντακτών
Το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράττει η Χαμάς είναι εναντίον των ίδιων των Παλαιστινίων. Διότι ακριβώς το μίσος εναντίον του Ισραήλ είναι ισχυρότερο από τη θέληση για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους δίπλα του.
Με τον ανηλεή πόλεμο που διεξάγει η Χαμάς για την εξαφάνιση του Ισραήλ έχει πετύχει δύο στόχους. Ο πρώτος, συνίσταται στο γεγονός ότι αποτρέπει κάθε δυνατότητα επίτευξης λύσης που θα προβλέπει δύο κράτη για δύο λαούς. Καμία ισραηλινή κυβέρνηση, δεξιά ή αριστερή, δεν θα συμφωνήσει στη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους με τη Χαμάς πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Διότι εάν οι ρουκέτες από τη Γάζα είναι επικίνδυνες για την ασφάλεια των Ισραηλινών πολιτών στο νότιο και κεντρικό Ισραήλ, οι ρουκέτες από τις παλαιστινιακές πόλεις Ραμάλα και Ιεριχώ θα μπορούσαν να επιφέρουν τον βίαιο διαμελισμό της χώρας και θα έθετε τους κατοίκους της σε καθεστώς μόνιμης ομηρίας. Το μεγαλύτερο έγκλημα, όμως, που διαπράττει η Χαμάς είναι εναντίον των ίδιων των Παλαιστινίων. Διότι ακριβώς το μίσος εναντίον του Ισραήλ είναι ισχυρότερο από τη θέληση για τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ. Οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν αποχωρήσει από τη Λωρίδα της Γάζας, και από το 2005 την εξουσία είχε αναλάβει η Παλαιστινιακή Αρχή. Το 2007, οι δυνάμεις της Φατάχ, δηλαδή ο πυρήνας της PLO και της Παλαιστινιακής Αρχής, εκδιώκονται από τη Χαμάς, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι εκτελούνται εν ψυχρώ και επιβάλλεται θεοκρατικό καθεστώς τύπου Ιράν. Το Ισραήλ επέβαλε πράγματι τον αποκλεισμό της Γάζας (εκτός τροφίμων και ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού), αφού η ίδια η Χαμάς απειλούσε και έπληττε με ρουκέτες τον άμαχο πληθυσμό του Ισραήλ απορρίπτοντας κάθε διαπραγμάτευση που γινόταν μεταξύ της ισραηλινής κυβέρνησης και της Παλαιστινιακής Αρχής. Και βέβαια, όσοι συγκρίνουν τη Γάζα με το Αουσβιτς δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους πλέον αισχρούς αρνητές του Ολοκαυτώματος.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Ανακαλύφθηκε συλημένος ΕΝΦΙΑ σε μακεδονικό τάφο

Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice
Δεν γνωρίζω αν τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, αλλά πιστεύω ότι το ελληνικό καλοκαίρι αφθονούν οι θεωρίες συνωμοσίας και οι συνάδουσες με αυτές εθνικιστικές «εξάψεις». Τα παραδείγματα πολλά και θα αδικήσω εδώ πολλούς από τους καθηγητές του συνομωσιολογικού εθνικισμού που δεν θα τους αναφέρω. Σταχυολογώ μόνο μερικά. Ας ξεκινήσουμε με τη φοβερή αποκάλυψη που έκανε -που αλλού, μα στο πρωινό της σχολής Παπαδάκη- ο αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Εφοριακών Υπαλλήλων κύριος Τρύφων Αλεξιάδης. Αυτός κατήγγειλε ότι «όχι μόνο ο ΕΝΦΙΑ αλλά πάρα πολλοί νόμοι έχουν έρθει γραμμένοι στα αγγλικά»! Τι ήταν να το πει; Βροχή οι καταγγελίες κατά των λακέδων που μεταφέρουν αυτούσια τη φωνή της Μέρκελ στην Ελλάδα. Διαφεύγει μια μικρή λεπτομέρεια. Η φωνή της Μέρκελ είναι τα γερμανικά. Αυτά όμως μπροστά στον αγώνα κατά των τοκογλύφων είναι λεπτομέρειες. Δεν γνωρίζω αν ο ΕΝΦΙΑ είναι μεταφρασμένος από τα αγγλικά, ξέρω όμως ότι στην εποχή των παγκοσμιοποιημένων κοινωνιών οι νόμοι αναγκάζονται να παρακολουθούν τι συμβαίνει σ’ ολόκληρο τον κόσμο και να προσαρμόζονται ανάλογα. Αν πάντως τα σαΐνια της συνομωσιλογίας ενδιαφέρονται μπορούν να ανακαλύψουν τέτοιες «μεταφράσεις», ιδιαίτερα στο χώρο των Προγραμμάτων ΕΣΠΑ, και σε πολλές άλλες «υποτελείς» στην Μέρκελ χώρες.

Η γαλλική κρίση αντανακλά την ευρωπαϊκή συμφορά

 Του Howard Davis, Financial Times, www.euro2day.gr/
Το σοσιαλιστικό πείραμα της Γαλλίας, η πολιτική βόμβα στα χέρια του Ολάντ και οι ανησυχίες για την ανάκαμψη της ευρωζώνης. Μάταια η προσπάθεια της Γαλλίας να ακολουθήσει το Βερολίνο.
Μόλις τα τελευταία στοιχεία για το ΑΕΠ της Γαλλίας έγιναν γνωστά, δείχνοντας ότι η οικονομία έμεινε στάσιμη το δεύτερο τρίμηνο, ήταν ξεκάθαρο ότι η νέα πολιτική σεζόν για τον Φρανσουά Ολάντ και τη νέα κυβέρνηση του Μ. Βαλς θα ήταν πολύ δύσκολη. Η απόφαση του προέδρου, όμως, να διαλύσει και να ανασχηματίσει την κυβέρνηση υπό τον ίδιο πρωθυπουργό ήταν μια έκπληξη. Η πρώτη κυβέρνηση Βαλς άντεξε 147 ημέρες. Όταν κάποιος αρχίσει να μετρά τη ζωή των κυβερνήσεων με ημέρες, τότε ένα άρωμα της Τέταρτης Δημοκρατίας αναδίδεται στον αέρα. Το γεγονός ότι η παραίτηση της κυβέρνησης έγινε 70 ακριβώς χρόνια από την ημέρα που ο Ντε Γκολ (με λίγη βοήθεια από τους φίλους του) απελευθέρωσε το Παρίσι υπογραμμίζει τη διαφορά μεταξύ των δύο ανδρών. Φαίνεται ότι το μόνο κοινό που έχει ο Ολάντ με τον στρατηγό είναι η συνήθεια να καλεί τους νέους πρωθυπουργούς να υπογράψουν μία χωρίς ημερομηνία επιστολή παραίτησης όταν παίρνουν τα κλειδιά του πρωθυπουργικού γραφείου.

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Προς τα πού βαδίζει η Ευρώπη;

Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών
 Ο Ντόναλντ Σασούν γεννήθηκε στο Κάιρο και σπούδασε στο Παρίσι, στο Μιλάνο και στο Λονδίνο. Εχει διδάξει Συγκριτική Ευρωπαϊκή Ιστορία στα κολέγια Westfield και Queen Mary του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Στη γλώσσα μας κυκλοφορεί το δίτομο έργο του «Εκατό χρόνια σοσιαλισμού» (Καστανιώτης, 2001). Το ακόλουθο άρθρο του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Il Sole 24 Ore»:
 Τι είναι προτιμότερο; Ενότητα και συνοχή ή διάλυση και πολιτική σύγκρουση; Η απάντηση θα φαινόταν προφανής. Είναι σαν να ρωτάμε αν η ειρήνη είναι καλύτερη από τον πόλεμο. Είναι καλύτερο να είσαι μια δημοκρατία μεγάλη και εύρωστη παρά ένα κράτος φτωχό και μικρό. Μήπως τότε ισχύει το ότι «το μεγάλο είναι ωραίο» (big is beautiful); Η υπερδύναμη του εικοστού αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν εδώ και πολύ καιρό τη μεγαλύτερη εσωτερική αγορά του κόσμου. Στον 19ο αιώνα, οι ΗΠΑ χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν έναν τρομερό εμφύλιο πόλεμο, αλλά, όταν αυτός τελείωσε και εδραιώθηκαν ξανά η ενότητα και η ευημερία των κατοίκων, η Αμερική έγινε ο τόπος που ζήλευε όλος ο κόσμος. Η Κίνα, που αποβλέπει στον ρόλο της υπερδύναμης του 21ου αιώνα, σπαρασσόταν από εμφύλιους πολέμους τον 19ο και τον 20ό αιώνα και ταπεινώθηκε από όλες τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά βρίσκεται τώρα κοντά στο σημείο να γίνει η πιο μεγάλη αγορά του κόσμου. Και η Ευρώπη; Πολλοί υποστηρίζουν ότι τα τωρινά προβλήματα που ταλανίζουν τη «γηραιά ήπειρο» οφείλονται στις διαιρέσεις της, τόσο τις παλιές όσο και τις καινούργιες.

Οι πολλαπλές όψεις του τζιχαντισμού και το παγκοσμιοποιημένο Ισλάμ

 
Της Εφης Γαζή, ΒΗΜΑ
Περισσότερα από δέκα χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου και τρία χρόνια μετά τον θάνατο του ιδρυτή της Αλ Κάιντα Οσάμα μπιν Λάντεν η αισιοδοξία όσων διέβλεπαν κάμψη των τρομοκρατικών ενεργειών και υποχώρηση του φονταμενταλισμού διαψεύδεται πανηγυρικά. Μόνο τους τελευταίους μήνες οι συγκρούσεις στη Συρία κλιμακώθηκαν με απίστευτη ένταση, με αποτέλεσμα πάνω από τον μισό πληθυσμό της να ζει σε συνθήκες συνεχούς μετακίνησης υπό τον φόβο του θανάτου ή της καταστροφής, εκατοντάδες κορίτσια απήχθησαν από την οργάνωση Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία, γυναίκες δικάζονται και καταδικάζονται  στο Σουδάν από δικαστήρια της σαρία επειδή παντρεύτηκαν χριστιανούς, ο αμερικανός  δημοσιογράφος Τζέιμς Φόλεϊ αποκεφαλίστηκε on camera πριν από λίγες ημέρες κάπου στην έρημο του «Ισλαμικού Κράτους» του ΙΚΙΣ. Πρόκειται για μια πολύ σύνθετη κατάσταση που αναμφισβήτητα απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις για να αξιολογηθεί σε όλες τις πτυχές της. Ωστόσο ο «νέος φονταμενταλισμός» των τελευταίων ετών παρουσιάζει δύο κεντρικά χαρακτηριστικά. Κατ' αρχάς, ο φονταμενταλισμός αναζωπυρώνεται σε μια νέα περίοδο αστάθειας τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Αφρική.

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Σύμβολο θεσμικής μνήμης και συνέχειας


Του Αντώνη Μανιτάκη, Καθημερινή

Ο Στεφάνου ενσάρκωσε με τρόπο παραδειγματικό για την εποχή του και την ελληνική δημόσια διοίκηση αυτό που πάντα της έλειπε και το έχει ανάγκη σήμερα όσο ποτέ: τη θεσμική μνήμη και την κρατική συνέχεια. Η ελληνική δημόσια διοίκηση δεν έχει, δυστυχώς, διοικητική συνέχεια και δεν έχει διοικητική συνέχεια γιατί δεν έχει θεσμική μνήμη, και δεν έχει θεσμική μνήμη διότι πρώτον, δεν λειτουργεί ούτε αντιμετωπίζεται από την πολιτική εξουσία ως θεματοφύλακας της διοικητικής παράδοσης και πρακτικής αλλά ούτε και του διοικητικού γίγνεσθαι. Δεύτερον, διότι ο εκάστοτε υπουργός, όταν αναλαμβάνει ένα υπουργείο είναι σαν να αρχίζει κάθε φορά από την αρχή, ράβοντας και ξηλώνοντας, αγνοώντας ή αδιαφορώντας για το έργο των προκατόχων του καθώς και για τη γνώμη των γενικών διευθυντών και γενικά της Διοίκησης.

Είχα την τύχη, όταν ασκούσα καθήκοντα υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, να έχω γενικό γραμματέα τον αλησμόνητο Δημήτρη Στεφάνου. Τον επέλεξα και τελικά κατάφερα να τον επιβάλω στη θέση αυτή, πέρα και ανεξάρτητα από τη θλιβερή κομματική διανομή των κυβερνητικών θέσεων της τρικομματικής 4-2-1. Γνώριζα φυσικά τις σπάνιες ικανότητές του από τη θητεία του σε προηγούμενα κυβερνητικά πόστα, από την εποχή που εργαζόταν στο νομικό γραφείο του πρωθυπουργού Κ. Σημίτη υπό τη διεύθυνση του αείμνηστου Γ. Παπαδημητρίου και αργότερα ως γ.γ. του ίδιου υπουργείου επί Ραγκούση. Τίμησε όσο λίγοι τα αξιώματα που ανέλαβε.

Φόρος πετρελαίου και λαθρεμπόριο

Του Τάσου Γιαννίτση, Καθημερινή
Η εξίσωση, το 2011, του φόρου πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης ανέδειξε ένα κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα: Χαμηλότερο κόστος θέρμανσης και υψηλά κέρδη του λαθρεμπορίου ή το αντίστροφο. Η δεύτερη επιλογή, που άλλαξε τις ισορροπίες, αντιμετωπίστηκε με πολύ βαριά καρδιά. Κατ’ αρχάς από όσους είδαν μια βασική πηγή παράπλευρης χρηματοδότησής τους να πλήττεται, και, βέβαια, από τον κόσμο, που μέσα στη δίνη του 2011-12 βίωσε την εκτίναξη της τιμής ενός βασικού αγαθού. Το επιχείρημα σήμερα όσων προτείνουν την επιστροφή στο παρελθόν είναι ότι το μέτρο «δεν απέδωσε». Το θέμα έχει τρεις πτυχές: κέρδη από λαθρεμπόριο σε μια φάση όπου η κοινωνία γονατίζει στους φόρους, το δημοσιονομικό αποτέλεσμα και το κοινωνικό κόστος. Αν δει κανείς πιο προσεκτικά, και όχι επιλεκτικά, τις πραγματικές εξελίξεις (2011 με 2013/4, καθώς τα δεδομένα του 2010 έχουν προβλήματα), θα διαπιστώσει τα εξής: Τα έσοδα από τον φόρο πετρελαίου θέρμανσης ήσαν το 2013 κατά 240 εκατ. ευρώ περίπου υψηλότερα από το 2011, ενώ θα ήσαν περίπου 25 εκατ. ευρώ χαμηλότερα αν οι φόροι είχαν μείνει αμετάβλητοι.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

«Η άκρα δεξιά το ονειρεύτηκε, η άκρα αριστερά το έκανε πράξη»


Του Gérard Bensussan, http://booksjournal.gr
Πώς και ο Μπαντιού έγινε αντισημίτης, γιατί η παράδοση του Σαρτρ ή του Μπλανσό δεν εμπνέει τη σύγχρονη γαλλική αριστερά. Ένα σημαντικό άρθρο για τη σημερινή επέλαση του αντισημιτισμού και τη σύγκλιση άκρας δεξιάς και άκρας αριστεράς, με αφορμή τη Γάζα.

Το άρθρο που ακολουθεί, γραμμένο από τον καθηγητή φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου Ζεράρ Μπενσουσάν (Gérard Bensussan), και το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Λιμπερασιόν» (Libération, 22/7/2014), παίρνει αφορμή από τις πρόσφατες αντισημιτικές διαδηλώσεις στο Παρίσι για να επισημάνει μία υπαρκτή πλέον πραγματικότητα, αυτήν της επανόδου του αρχαιότερου μίσους στον κόσμο, του μίσους κατά των Εβραίων, στον δημόσιο χώρο. Κατά τον συγγραφέα, η σύγκλιση της άκρας δεξιάς (τύπου Ντιεντοννέ και Σοράλ) με ένα πολύ μεγάλο τμήμα της άκρας αριστεράς φαίνεται ήδη να επιτυγχάνεται πάνω στον αντισημιτισμό, και οι δύο δυνάμεις, υπό το πρόσχημα του πολέμου στην Γάζα, συμπλέουν, επ’ αυτού του θέματος, ιδεολογικά και πολιτικά, και μάλιστα η άκρα αριστερά, επιστρέφοντας σε κάποιες αντισημιτικές πηγές της, μοιάζει να υλοποιεί το εδραίο αντισημιτικό σχέδιο της άκρας δεξιάς! Αξίζει να διαβασθεί με προσοχή και να προβληματίσει αυτό το σημαντικό άρθρο, αφού ο συγγραφέας του, προβαίνοντας σε μια νοηματικά πυκνή χαρτογράφηση του νέου ιδεολογικο-πολιτικού πεδίου και των απειλητικών δυνάμεων που το συνέχουν, μας καλεί, ταυτοχρόνως, να ξανασκεφθούμε την φύση του αντισημιτικού φαινομένου, την διάρκειά του και τις μετενσαρκώσεις του.                                                   Ανδρέας Πανταζόπουλος
Μετά τις βίαιες επιθέσεις της τελευταίας εβδομάδας, όπου συναγωγές έγιναν αντικείμενο επονείδιστων επιθέσεων, θα ήθελα να επανέλθω σε ό,τι μου φαίνεται ότι προέρχεται από μία γενικευμένη και βίαιη απόρριψη και να ανιχνεύσω, πολύ συνοπτικά, τη γενεαλογία ενός μοναδικού φαινομένου, ανησυχητικού, λυπηρού

Τελεσιδικία χωρίς... τέλος

Της Μαρίας Κατσουνάκη, Καθημερινή
«Εχουμε σφραγίσει επανειλημμένως τις ταβέρνες αλλά η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής και το ΥΠΕΚΑ δεν προχώρησαν στην κατεδάφισή τους. Πριν από ένα μήνα τις ξανασφραγίσαμε”, λέει ο απερχόμενος δήμαρχος Μαραθώνα, Ιορδάνης Λοΐζος. Ιδιοκτήτης των κτισμάτων που στεγάζονται οι ταβέρνες είναι ο Οικοδομικός Συνεταιρισμός Εισαγγελέων και Δικαστών». Η παράγραφος από το ρεπορτάζ του Γιώργου Λιάλιου στην «Κ» (14/08), με θέμα την παράταση στη λειτουργία των ταβερνών στον Σχινιά, δηλώνει πυκνά και αποκαλυπτικά την ουσία της εθνικής καθυστέρησης. Το γεγονός δεν είναι μείζον, είναι μάλλον ρουτίνας, δεν αφορά ούτε δεσμεύσεις του Μνημονίου ούτε «κόκκινα» δάνεια. Είναι μία, ανάμεσα σε δεκάδες καθημερινές ιστορίες όπου ισχυροί μηχανισμοί εξουσίας διασταυρώνονται, δημιουργώντας λες ένα αδιαπέραστο τείχος, όχι για να προστατεύσουν αλλά για να περιγελάσουν τον Νόμο. Οι ταβέρνες, στις οποίες αναφέρεται το θέμα, βρίσκονται στην καρδιά του Εθνικού Πάρκου και έχουν κριθεί τελεσίδικα κατεδαφιστέες από το 2011. Το υπουργείο Περιβάλλοντος με ειδική ρύθμιση έδωσε «ανάσα» ενός έτους σε κτίσματα που έχουν κριθεί αυθαίρετα και για τα οποία έχουν αποφανθεί τόσο το Συμβούλιο της Επικρατείας όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Η Ανοιξη της Πράγας και το ξεχασμένο πνεύμα

Του Νικόλα Σεβαστάκη*, Εφημερίδα των Συντακτών
Ακόμα και στο τωρινό γεωπολιτικό και οικονομικό χάος, αξίζει να φρεσκάρουμε τις μεγάλες δεσμεύσεις: τον δημοκρατικό κοσμοπολιτισμό, την απέχθεια για τους ζηλωτισμούς, την υπεράσπιση ενός εγκάρδιου πρακτικού ορθολογισμού. Ολα αυτά όμως προϋποθέτουν μια Αριστερά που δεν βαφτίζει τη Χαμάς δημοκρατικό κίνημα και δεν τρέχει πίσω από εθνικομπολσεβικισμούς της συμφοράς.
 Σαράντα έξι χρόνια πέρασαν από την εισβολή των τανκς του «Συμφώνου της Βαρσοβίας» στην Πράγα. Ηταν, όπως εκ των υστέρων μάθαμε, η αρχή του τέλους μιας αυταρχικής αυτοκρατορίας, όπου ακούμπησαν τα όνειρα και οι αυταπάτες πολλών γενεών αριστερών. Η καταστολή των Τσεχοσλοβάκων έγινε αφορμή για να απελευθερωθούν περισσότερες δυνάμεις κριτικής και αυτεπίγνωσης στο διεθνές αριστερό κίνημα. Κυκλοφόρησαν άλλωστε κείμενα καταγγελίας μέχρι και στα στρατόπεδα εξορίστων της δικής μας δικτατορίας. Το πολιτιστικό αποτύπωμα των ανθρώπων που αποτέλεσαν τη μαγιά της Ανοιξης της Πράγας συγκίνησε αργότερα τα πιο διαφορετικά περιβάλλοντα: από τους Velvet Underground της σκοτεινής ροκ μέχρι τους διεθνείς κύκλους της φαινομενολογικής φιλοσοφίας, η οποία έχασε και ένα εκλεκτό τέκνο της, τον επιφανή αντιφρονούντα Γιαν Πάτοτσκα, στο επόμενο κύμα αστυνομικής καταστολής, στην εποχή της κίνησης διανοουμένων «Χάρτα 77».

Συνολική πολιτική κατά του ρατσισμού

 Της Βασιλικής Γεωργιάδου, ΒΗΜΑ
Στις 12 Μαΐου 1991 η τοπική οργάνωση Μονάχου - Ανω Βαυαρίας του εξτρεμιστικού-φιλοναζιστικού Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (NPD) διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα «Το μέλλον της Γερμανίας στη σκιά του πολιτικού εκβιασμού» με κεντρικό ομιλητή τον γνωστό αρνητή του Ολοκαυτώματος David Irving. Η εκδήλωση είχε προαναγγελθεί από κομματικό έντυπο με την επισήμανση ότι ο ομιλητής θα έπαιρνε θέση στο ερώτημα εάν οι Γερμανοί θα εξακολουθούσαν «να ανέχονται τη σύγχρονη ιστορία ως ένα όργανο πολιτικού εκβιασμού». Καθώς η τέλεση αξιόποινων πράξεων στη διάρκεια της εκδήλωσης θεωρήθηκε από τις αρχές πιθανή, η Δημαρχία του Μονάχου έθεσε τις παραδεκτές προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή της, οι οποίες αφορούσαν την απαγόρευση άρνησης ή αμφισβήτησης του Ολοκαυτώματος από τους διοργανωτές και τους προσκεκλημένους τους. Η απόφαση του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου (1 BvR 23/94/13.4.1994) που προκλήθηκε εξαιτίας της προσφυγής του NPD κατά της θεσμικής πλαισίωσης για τη διεξαγωγή της εκδήλωσης αποτελεί ορόσημο και προσδίδει κατεύθυνση στη νομοθετική διαδικασία για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας πανευρωπαϊκά. Μεταξύ άλλων αναφέρεται στην απόφαση: «Η ελευθερία του λόγου δεν είναι εγγυημένη άνευ όρων... υπόκειται στους περιορισμούς του Θεμελιώδους Νόμου και της γενικής νομοθεσίας...

Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ: H «παλαιστινιακή υπόθεση», πρωταρχικός μοχλός της νέας εβραιοφοβίας


http://booksjournal.gr
Μια επίκαιρη συνέντευξη του φιλόσοφου, πολιτολόγου και ιστορικού των ιδεών Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ (Pierre-André Taguieff) στον Richard Bellet για τα ιδεολογικά, κοινωνιολογικά και πολιτικά ερείσματα του αντισημιτισμού στην Γαλλία και την Ευρώπη που εμφανίζεται με τον μανδύα του «αντισιωνισμού».*
«Ανησυχώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν ξεκίνησα να αναλύω αυτό που ονόμασα "νέα εβραιοφοβία", λίγο μετά τη δημιουργία της Χαμάς (Δεκέμβριος 1987), που έδωσε οργανωτική φιγούρα στον εξισλαμισμό της "παλαιστινιακής υπόθεσης". Άραγε, πρέπει να υπενθυμίσουμε το άρθρο 13 του Χάρτη της Χαμάς, που δημοσιεύθηκε στις 18 Αυγούστου του 1988, "Δεν θα υπάρξει λύση στην παλαιστινιακή υπόθεση παρά μόνο με την τζιχάντ;"»
Το ελληνικό αναγνωστικό κοινό γνωρίζει τον γάλλο στοχαστή Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ από τα βιβλία του που κυκλοφορούν και στα ελληνικά: Ο ρατσισμός (Τραυλός, 1998), Παγκοσμιοποίηση και δημοκρατία (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2002), Jew. Η νέα εβραιοφοβία. Στο όνομα του άλλου (Πόλις, 2005), Ο μύθος των "σοφών της Σιών" (Πόλις, 2008), Θεωρίες συνωμοσίας (Πόλις, 2010), Τι είναι αντισημιτισμός; (Εστία, 2011), Ο νέος εθνικολαϊκισμός (Επίκεντρο, 2013). Στη συνέντευξή του, που δημοσιεύουμε στη συνέχεια, επικεντρωμένη στη σύρραξη του Ισραήλ με τη Χαμάς αλλά όχι μόνο, παραμένει σαφής και κάθετος στις διαπιστώσεις του. Έχοντας ασχοληθεί συστηματικά, επί χρόνια, με τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό, τις θεωρίες συνωμοσίας και τον εθνικολαϊκισμό έχει κατασταλαγμένη και πολύ σαφή άποψη που χρειάζεται να την έχουμε υπόψη μας.
Το σύνθημα «Θάνατος στους Εβραίους» που ακούσθηκε το προηγούμενο σαββατοκύριακο [σ.σ. 20 Ιουλίου 2014] στο προάστιο Σαρσέλ [του Παρισιού] και οι επιθέσεις κατά των Συναγωγών σάς εξέπληξαν;
Για να πω την αλήθεια, όχι. Η ανάλυση της εξέλιξης των αντιεβραϊκών γεγονότων στην Γαλλία, που καταγράφονται από το 1998 μέχρι το 2013, δείχνει μία απότομη αύξηση της εβραιοφοβίας στις αρχές του 2000, με «κορυφώσεις» το 2000, 2002, 2004, 2009 και 2012.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες