Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Οι άχρηστοι μετά Χριστόν προφήτες

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Οι μετά Χριστόν προφήτες είναι είδος εν αφθονία στην Ελλάδα. Πόσοι και πόσοι δεν επιδίδονται στο σπορ «εγώ (σας) τα έλεγα», από την ασφάλεια της χρονικής απόστασης, η οποία (υποτίθεται ότι) δικαίωσε τις «προβλέψεις» τους; Το παιχνίδι αυτό μπορεί να είναι εν μέρει θεμιτό για τους πάσης φύσεως αναλυτές και ιδίως τους θεωρητικούς της οικονομίας, αλλά είναι εντελώς απαράδεκτο για τους πολιτικούς, οι οποίοι εκλέγονται για να δρουν και να αποφασίζουν όταν τα γεγονότα τρέχουν και όχι για να έρχονται εκ των υστέρων να διεκδικούν εύσημα προβλεπτικότητας. Τι να την κάνουμε την «προβλεπτικότητά» τους, αν δεν είχε πρακτικό αντίκρισμα; Αν, δηλαδή, δεν είπαν και δεν έκαναν τίποτα για να αλλάξουν τη φορά των πραγμάτων την κατάλληλη στιγμή, ενώ είχαν διαγνώσει ότι αυτή η φορά ήταν προς λανθασμένη κατεύθυνση; Μετά τη συμφωνία της 13ης Ιουλίου και την παραδοχή του Αλέξη Τσίπρα ότι δεν υπήρχε καμιά εναλλακτική απέναντι στο νέο Μνημόνιο που υποχρεώθηκε να υπογράψει, ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναρωτήθηκε αφελώς και εν τη αγνοία του, αλλά με ωμή ειλικρίνεια: «Δηλαδή, σύντροφοι, τόσα χρόνια λέγαμε παπαριές;». Και ο μεν βουλευτής δικαιολογείται εν μέρει να αναρωτιέται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αλλά τα ηγετικά στελέχη, τα οποία-υποτίθεται- είχαν ευρύτερες γνώσεις και είχαν καταρτίσει το κυβερνητικό πρόγραμμα, μπορούν να επικαλεστούν άγνοια; Και, πολύ περισσότερο, μπορούν να διεκδικούν τη δικαίωση του «εγώ τα είπα;». Πώς μπορείς να το λες αυτό, αν είσαι ο υπ’ αριθμόν δύο του κόμματος, που έχεις επιφορτιστεί με την κατάρτιση του προγράμματος και σήμερα είσαι πάλι υπ’ αριθμόν δύο, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης; Ο Γιάννης Δραγασάκης φαίνεται ότι "ανακάλυψε" κάποιες αλήθειες, για το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και για τη διαπραγμάτευση που έκανε η κυβέρνησή του, εφτά μήνες μετά τις εκλογές (εδώ).

Δεν ηττηθήκατε, σύντροφοι

 Του Αρίστου Δοξιάδη, www.protagon.gr
«Ηττηθήκαμε», γράφουν οι διανοούμενοι και τα πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και ψάχνουν να βρουν πού έκαναν το λάθος στις διαπραγματεύσεις. Αναζητούν απαντήσεις στο συσχετισμό δυνάμεων, σε τεχνικές ανεπάρκειες, σε γεωπολιτικούς παράγοντες. Δεν ηττηθήκατε όμως, σύντροφοι. Δεν είχατε ποτέ κάποιο δικό σας στόχο που αποτύχατε να υλοποιήσετε. Με δανεικές ιδέες πορευτήκατε, και αυτούς τους δανεικούς στόχους ούτε τους πιστέψατε ποτέ πραγματικά, ούτε καταλάβατε ότι συνοδεύονται από παράπλευρο κόστος, που δεν θα θέλατε ποτέ να αναλάβετε. Δεν είναι μόνο δικό σας το πρόβλημα, στο ΣΥΡΙΖΑ της Ελλάδας. Είναι το πρόβλημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε όλο τον αναπτυγμένο κόσμο.  Δεν έχει δικό της στόχο για την οργάνωση της παραγωγής και της διανομής στη βάση της οικονομίας, αλλά ούτε για την οικονομική πολιτική του κράτους. Για αυτά τα θεμελιακά ζητήματα η Αριστερά έχει μόνο κριτική απέναντι στα υπάρχοντα συστήματα και μερικές πολύ γενικόλογες ιδέες για εναλλακτική οργάνωση. Δεν υπάρχει όμως πρακτική αριστερή πολιτική. Σχετικά με την οργάνωση της παραγωγής, η ριζοσπαστική Αριστερά θεωρητικά υποστηρίζει μορφές εργασίας διαφορετικές από την εξαρτημένη μισθωτή εργασία του καπιταλισμού: αγροτικούς συνεταιρισμούς, αυτοδιαχείριση στα εργοστάσια, ή δίκτυα ανεξάρτητων επαγγελματιών που παράγουν συνεργατικά. Θεωρητικά, μόνο, δυστυχώς. Καμιά από αυτές τις μορφές δεν έχει πετύχει σε μεγάλη έκταση, με εξαίρεση τους αγροτικούς συνεταιρισμούς σε μερικές χώρες. Και όπου έχει πετύχει η οριζόντια συνεργασία, όπως π.χ. στη Wikipedia, η κινητήρια δύναμη δεν ήταν μια πολιτική παράταξη, αλλά δίκτυα οραματιστών τεχνολόγων, από αυτούς που οι εγχώριοι αριστεροί τους χαρακτηρίζουν «απολιτίκ». Και το ευνοϊκό περιβάλλον δεν ήρθε από κάποια αριστερή κυβέρνηση, αλλά από την τεχνολογία που αναπτύσσεται μέσα στον καπιταλισμό και ανεξάρτητα από την ιδεολογική ταμπέλα των κυβερνήσεων.

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

62% Μαρξ, 38% Μακιαβέλι

Του Μιχάλη Τσιντσίνη, ΝΕΑ
Κάποιος στο Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής είναι μερακλής. Μερακλής με την καλή έννοια. Είχε, ως συντάκτης της τελευταίας έκθεσης του Γραφείου για το διακεκαυμένο τρίμηνο Απριλίου - Ιουνίου, το κέφι να βουτήξει βαθύτερα από αριθμούς. «Η απόφαση του Πρωθυπουργού να καταλήξει σε συμφωνία αποτελεί πράξη ευθύνης, λαμβάνοντας ως δάνειο τον όρο από τον Max Weber» γράφει. Λίγο πριν θυμηθεί τον Weber ο ίδιος συντάκτης έχει διαπιστώσει ότι στο πρόβλημα αξιοπιστίας που είχε στο εξωτερικό έναντι των εταίρων, η κυβέρνηση προσέθεσε άλλο ένα πρόβλημα αξιοπιστίας στο εσωτερικό: Διέψευσε τις προσδοκίες που η ίδια είχε υποδαυλίσει με το δημοψήφισμα. Πρόκειται για τη διαδρομή που διένυσε ο Πρωθυπουργός από την «ηθική του φρονήματος» στην «ηθική της ευθύνης». Ο Weber είχε κάνει τη διάκριση στον απόηχο του Μεγάλου Πολέμου, το 1919, δίνοντας την περίφημη διάλεξή του για την «Πολιτική ως Επάγγελμα». Ο πολιτικός της ευθύνης δρα έχοντας πάντα ως γνώμονα ότι θα πρέπει να λογοδοτήσει για τις συνέπειες των πράξεών του. Ο πολιτικός του φρονήματος κάνει μόνο αυτό που του λέει το φρόνημά του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Ο Weber είναι σαν να περιγράφει τον Τσίπρα της φρονηματικής περιόδου όταν γράφει ότι το μόνο μέλημα των πολιτικών αυτού του είδους είναι «να μη σβήσει η φλόγα του καθαρού φρονήματος». Ο βεμπεριανός συντάκτης του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής έχει, στις λιγότερο λυρικές στιγμές του, φροντίσει να καταγράψει τι έκαψε επί έξι μήνες αυτή η φλόγα. Τριάντα επτά δισ. ευρώ καταθέσεων που διέρρευσαν από τις ελληνικές τράπεζες. Εως δέκα δισ. ευρώ συρρίκνωση του ΑΕΠ σε σύγκριση με το 2014. Αλλα 2,8 δισ. ευρώ μείωση του ΑΕΠ κάθε εβδομάδα ως συνέπεια του κλεισίματος των τραπεζών.

Ο απόστολος Μπαλτάς

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
«​​Ενα τραπεζάκι έξω από τις τράπεζες με δύο μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να μοιράζουν μπουκαλάκια νερό και να φροντίζουν για την προτεραιότητα στην ουρά». Τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος; Ενα τίποτε, λίγη δροσιά και μια ζεστή αγκαλιά. Για να συμπληρώσω μάλιστα την πρόταση που έκανε ο κ. Μπαλτάς στην Κ.Ε. του κόμματός του, θα πρότεινα, μαζί με το νερό, οι κομσομόλοι να εξηγούν στους είλωτες την ιστορική αναγκαιότητα της ουράς, να μοιράζουν ενημερωτικά φυλλάδια για τους αγώνες που έδωσε η ηγεσία του κινήματος, τις σκληρές διαπραγματεύσεις με τα μαύρα κοράκια, τους δανειστές και τα γαμψά τους νύχια. Υποκλίνομαι. Η πρόταση Μπαλτά ήταν η κορυφαία στιγμή της συνεδρίασης, το χιτ που θα παρασύρει στην επιτυχία και όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου. Μην αφήσετε την επιφανειακή της αφέλεια να σας παραπλανήσει. Αν την κοιτάξετε προσεκτικά, θα διαπιστώσετε πως πρόκειται περί κομψότητος, αντίστοιχη μιας τέλειας μαθηματικής εξίσωσης. Η οποία εδράζεται στη μεγάλη εκτίμηση που έχει η ελληνική πολιτική για τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων, εκτίμηση η οποία με τη σειρά της αποτιμάται από την εκτίμηση που οι ίδιοι πολιτικοί έχουν για τη δική τους νοημοσύνη. Προς Θεού. Δεν επιδιώκω να υποτιμήσω τη νοημοσύνη του κ. Μπαλτά, αλίμονο. Απλώς αναρωτιέμαι πόση «διανοητική αδράνεια» –για να το πω κομψά– απαιτείται για να παραχθεί μια τέτοια σκέψη. Κατάφερες με την ανικανότητά σου να κλείσεις τις τράπεζες, αφού τις άδειασες πρώτα, κατάφερες να στήνονται στην ουρά για εξήντα ευρώ, και η λύση που προτείνεις στο πρόβλημα είναι να μοιράζουν τα μέλη σου μπουκαλάκια με νερό στους αναξιοπαθούντες. «Γκαϊντούρια!» που είχε φωνάξει και ο φιλέλληνας Τσερτς στην Εθνοσυνέλευση κάποτε.

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Αρκετά με την ελαφρότητα

 Της Βάσως Κιντή, www.protagon.gr
O κ. Τσίπρας, στην κατάσταση που έχει φέρει τη χώρα, με τους συνταξιούχους να ξεροσταλιάζουν ανήμποροι στις τράπεζες, με τους επαγγελματίες κάθε είδους να ασφυκτιούν απελπισμένοι λόγω των δικών του ανεύθυνων ενεργειών με τα capital controls, με τους νέους ανέργους να προστίθενται στη μακριά λίστα μετά τη νέα ασφυξία στην αγορά που έφεραν οι τυχοδιωκτικοί αυτοσχεδιασμοί του με τα «υπερόπλα» που έσκασαν στα μούτρα μας, με την ανατροπή που έφερε στην ταπεινή καθημερινότητα της ζωής όλων μας, έχει το θράσος, την ελαφρότητα και την αναισχυντία να αστειεύεται χαριεντιζόμενος στη Βουλή για τα πουκάμισα του κ. Βαρουφάκη και τις διακοπές του στην Αίγινα όταν τον ρωτούσε η Φώφη Γεννηματά σοβαρά για το τι γνώριζε για τα περίφημα σχέδια του πρώην Υπουργού Οικονομικών να παρακάμψει την Ευρωζώνη προετοιμάζοντας ένα παράλληλο νόμισμα. Μετά τους ανόητους αστεϊσμούς περί πουκαμίσων και Αίγινας και πριν τις κορώνες για Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλο που πέταξε σαν γλυμμένα ξεροκόμματα στους βουλευτές του για να μην αντιδρούν, περιδεής διάβασε συλλαβιστά από ένα χαρτί που του είχαν ετοιμάσει και το οποίο έλεγε (περίπου), «βρε κουτά, το σχέδιο Βαρουφάκη, αυτό το plan B, δεν ήταν αυτό που νομίζετε! Ήταν ένα σχέδιο για να συμψηφίζουν οι πολίτες τα χρέη τους στην εφορία! Τι πιο χρήσιμο τώρα που δεν θα υπάρχει ρευστότητα για ένα μεγάλο διάστημα! Περιμένω από εσάς να έρθετε να το ψηφίσετε!». Και νόμισε ότι κάλυψε τον υπουργό του και την κυβέρνησή του και τον εαυτό του που επί έξι μήνες (τουλάχιστον) απεργάζονται τους τρόπους που θα μείνουν στην εξουσία διατηρώντας την εκλογική πελατεία τους και μη δίνοντας μία για τη χώρα και την τύχη των ανθρώπων της.

Μετ’ επαίνων ή χωρίς

 Της Μαρίας Κατουσνάκη, Καθημερινή
Είπε ο πρωθυπουργός στη ραδιοφωνική συνέντευξή του «Στο Κόκκινο», προχθές, ότι «ο ελληνικός λαός ξεπέρασε και το κόμμα και την κυβέρνηση», στηρίζοντας την προσπάθεια της εξάμηνης διαπραγμάτευσης. Η σύνταξη της φράσης στο σημείο αυτό δεν ήταν πολύ σαφής, αλλά, όπως και να ’χει, ο κ. Τσίπρας ήθελε να απονείμει εύσημα στην ωριμότητα του ελληνικού λαού, αντιδιαστέλλοντάς την με τη στάση ορισμένων μελών της κυβέρνησης. Ως προς αυτό δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Και όχι μόνο για τον λόγο στον οποίο αναφέρεται ο πρωθυπουργός. Η ελληνική κοινωνία εμφανίζει πολύ πιο οξυμμένα ανακλαστικά και επαφή με την πραγματικότητα, ελληνική και ευρωπαϊκή, απ’ ό,τι ο ΣΥΡΙΖΑ. Εν ολίγοις, μεγάλο μέρος των πολιτών διαβάζει τα μηνύματα των καιρών, συντονισμένο με την εποχή, τη ρευστότητα αλλά και τη δυναμική της. Δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα με τις υποχρεώσεις που πληθαίνουν και τα χρήματα που λιγοστεύουν, αλλά ζει τη δίνη των ανατροπών με συνείδηση των δυσκολιών και βούληση να τις αντιμετωπίσει. Μπορεί να αμφιβάλλει αλλά δεν μετακυλίει ούτε την ευθύνη ούτε τις αποφάσεις σε κάποιον άλλον, τρίτο. Αναλαμβάνει, προσωπικά, το όποιο κόστος. Δεν φταίνε, για παράδειγμα, πότε οι δανειστές με «τις παράλογες απαιτήσεις τους» και πότε ο Λαφαζάνης με την Αριστερή Πλατφόρμα για τη διαλυτική απραξία. Είναι οι πολίτες αυτοί ρυθμιστές του βίου τους, αντλούν ψήφο εμπιστοσύνης με τις πράξεις τους, δεν παραπλανούν με υποσχέσεις αλλά και δεν αυταπατώνται με φαντασιώσεις.

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Respect στον Λαφαζάνη;

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
Η εμφάνισή του στο γήπεδο του Πανελληνίου τις προάλλες ενθουσίασε κοινό και κριτικούς. Οταν τον άκουσα να λέει «Ισκρα στα ρωσικά σημαίνει σπίθα, και Ισκρα λεγόταν η εφημερίδα που έβγαζε ο Λένιν στα μαύρα χρόνια της τσαρικής τρομοκρατίας», ένιωσα το ρίγος της κομμουνιστικής ανατριχίλας να με διαπερνά. Θες να είναι ο πνευματικός όγκος της φωνής του όταν βγάζει λέξεις μαγικές, όπως «δραχμή»; Θες να είναι ο αγωνιστικός δυναμισμός του, οι ουλές και οι ρυτίδες που χάραξαν στο πρόσωπό του οι ταξικοί αγώνες και τα Οχι; Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι είναι αυτό που με γοητεύει στον Παναγιώτη Λαφαζάνη και, για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να το προσδιορίσω. Μου αρκεί που με γοητεύει. Είναι σαν κάτι φωνές που δεν σε νοιάζει τι τραγουδούν. Αρκεί να τις ακούς να τραγουδούν. Ενα μόνον με ανησυχεί. Μην άθελά του παγιδευτεί ο ίδιος στη γοητεία που ασκεί άμα τη εμφανίσει όπως έγραφαν τα παλιά καλά χιλιάρικα που θέλει να ξανατυπώσει. Οχι, προς Θεού, δεν εννοώ τη γοητεία που ασκεί ο ίδιος στον εαυτό του. Αυτήν την αφήνω ολόκληρη για τη φαλακρή αηδόνα της οικονομίας. Επειδή βλέποντάς τον και ακούγοντάς τον μόνον να τον λατρέψω μπορώ, όπως τον λατρεύουν και οι μάζες των προλεταρίων που οδήγησαν την Ιστορία ένα βήμα μπροστά στον Πανελλήνιο, φοβούμαι πως η παγίδα της προσωπολατρίας είναι ήδη στημένη από κάποιους. Είμαι όμως βέβαιος πως ο ίδιος ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι πολέμιος της προσωπολατρίας και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να πατάξει τις εκδηλώσεις λατρείας προς το πρόσωπό του.

Βουλευτές πιγκουίνοι

 Του Ανδρέα Πετρουλάκη, www.protagon.gr
Το εντόπισε η Λίνα Γιάνναρου, η δημοσιογράφος της Καθημερινής. Ένα κείμενο-έκκληση στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που δημοσιεύτηκε στην Αυγή, που τους καλεί να υπερψηφίζουν τα σκληρά μέτρα εκ περιτροπής, και μετά από κλήρωση μεταξύ τους για να εξασφαλιστούν τα αναγκαία ΝΑΙ, έτσι ώστε και τα μέτρα να περάσουν από τη Βουλή και οι ίδιοι να διατηρήσουν την ιδεολογική τους καθαρότητα. Το υπογράφει η κ. Χρύσα Κουλουφάκου, θεατρική σκηνοθέτις και βιολόγος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα η κ. Κουλουφάκου επικαλείται τις πυκνές ομάδες των πιγκουίνων, που κινούνται συνέχεια εκ του συστάδην ώστε να ζεσταίνονται ισότιμα και να μην υπάρχουν προνομιούχοι στο κέντρο της μάζας και αδικημένοι στην περιφέρεια, ως παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν και οι βουλευτές, ώστε να μην υπάρχουν προνομιούχοι στη σίγουρη ζεστασιά του ΟΧΙ και αριστερομάρτυρες που θυσιάζονται για το ΝΑΙ. Αλλά να ισομοιράζονται την κακουχία (μας λέει πάντα η ίδια) όπως έκαναν οι παλιοί εξόριστοι αριστεροί, που συντροφικά μοιράζονταν το δέμα από το σπίτι. Μοιάζει με το αυγό του Κολόμβου. Θα έχουμε Μνημόνιο χωρίς να υπάρχουν αριστεροί μνημονιακοί βουλευτές, κωλοτούμπα χωρίς βουλευτές που καταπάτησαν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις. Θα υπάρχουν μόνο πιστοί στρατιώτες στη γραμμή του κόμματος, ή καλύτερα σωματοφύλακες, όπως εύστοχα τους παρομοιάζει η Γιάνναρου, με το δόγμα «ένας για όλους όλοι για έναν». Σε κάθε περίπτωση θα πρόκειται για την αποθέωση της συντροφικότητας, της αριστερής συλλογικότητας και της απρόσωπης συνευθύνης.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Μία τρύπα στο νερό

Του Αριστείδη Χατζή, www.protagon.gr
Και πέρασαν 6 μήνες. Μισός χρόνος μιας ιδιόμορφης αριστεροδεξιάς συγκυβέρνησης. Για μια χώρα σε κρίση, μετά από πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας, αυτό το διάστημα δεν είναι μικρό. Ειδικά όταν έχει πάει εντελώς χαμένο. Όμως στην πραγματικότητα η κυβέρνηση δεν έκανε απλά μια τρύπα στο νερό. Διότι η Ελλάδα σήμερα, στα τέλη Ιουλίου, βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από εκείνη που βρισκόταν στις αρχές Ιανουαρίου. Για να είμαι πιο ακριβής: σε πολύ, πολύ, πολύ χειρότερη θέση. Πώς τα κατάφερε; Πραγματικά δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Ήμουν από αυτούς που ήταν πολύ απογοητευμένοι από τα πέντε χρόνια που προηγήθηκαν. Άσκησα αυστηρή κριτική στο λανθασμένο μείγμα λιτότητας, στην αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις, στην αδυναμία απαλλαγής από τα βαρίδια του πελατειακού κράτους της μεταπολίτευσης. Είχα κι εγώ την ίδια ενστικτώδη απέχθεια απέναντι σε κάθε τι που θύμιζε το παλιό, απαξιωμένο, πολιτικό σύστημα, αυτό που κυβέρνησε την Ελλάδα στα σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Όχι βέβαια γιατί δεν αναγνώριζα και δεν εκτιμούσα όσα είχε προσφέρει αλλά γιατί έβλεπα καθαρά ότι έπνεε τα λοίσθια. Διότι είχε χάσει τη δυνατότητα προσαρμογής. Δεν ενθουσιάστηκα βέβαια με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, διότι δεν ήμουν αφελής. Άλλωστε η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ έθετε αμέσως τα όρια και έδινε σαφέστατα το στίγμα. Αυτό που ένωνε τα δύο κόμματα ήταν ο άκρατος λαϊκισμός, ο ελληναράδικος εθνικισμός και η αδυναμία κατανόησης του σύγχρονου κόσμου. Απλά ο ελληνικός λαός είχε επιλέξει για άλλη μια φορά την παθογένεια της Μεταπολίτευσης συμπυκνωμένη. Φαίνεται όμως ότι επρόκειτο γι’ αυτήν την τελευταία ισχυρή θανάσιμη δόση που ο οργανισμός του εθισμένου απορροφά απελπισμένα.

«Δημιουργία και χαρά»

 Του Παύλου Τσίμα, http://www.huffingtonpost.gr
Στις 2 Φεβρουαρίου, στην πρώτη του συνέντευξη ως υπουργός Οικονομικών, ο Γιάνης Βαρουφάκης είχε διαβεβαιώσει τον Paul Mason του Channel 4: «Είναι θέμα ωρών ή ημερών μια συμφωνία με την Ευρωζώνη, η οποία θα επιλύσει το ελληνικό ζήτημα μια για πάντα». Ακολούθησαν δύο άγονες συνεδριάσεις του Eurogroup- και πολλές ακόμη συνεντεύξεις- μέχρι να βγει κάτι σαν λευκός καπνός, το βράδυ της 20ής Φεβρουαρίου, όταν συμφωνήθηκε η τετράμηνη παράταση του προηγούμενου προγράμματος. Δεν ήταν η συμφωνία που θα έλυνε μια για πάντα το ελληνικό ζήτημα. Εκ των υστέρων, μάλιστα, ο Βαρουφάκης την απέδωσε κι αυτήν σε έναν εκβιασμό. Αλλά την νύχτα εκείνη εμφανίστηκε βαθιά ικανοποιημένος: «Αλλάξαμε σελίδα», δήλωσε. «Η Ελλάδα βγήκε από την απομόνωση». Και έδωσε, με το χαρακτηριστικό του ύφος, μιαν υπόσχεση:
«Όταν θα τελειώσει αυτή η συνέντευξη Τύπου, εμείς θα καταπιαστούμε να παράξουμε τον κατάλογο που υποσχεθήκαμε, των μεταρρυθμίσεων αυτής της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με τους εταίρους μας. Το σαββατοκύριακο αυτό θα είναι σαββατοκύριακο δημιουργίας και χαράς, ότι η Ελλάδα αφήνει το μνημόνιο πίσω και γινόμαστε συν-συγγραφείς του καταλόγου των μεταρρυθμίσεων που θα εισάγουμε».
Δεν ξέρω πόση «δημιουργία και χαρά» είχε το σαββατοκύριακο, αλλά κατάλογος μεταρρυθμίσεων δεν παρήχθη. Ούτε εκείνο το σαββατοκύριακο, ούτε κανένα από τα επόμενα, μέχρι την 30ή Ιουνίου, όταν η παράταση έληξε άνευ αποτελέσματος και οι τράπεζες έκλεισαν. Το μόνο που «παρήχθη» ήταν μια «ενδεικτική» λίστα, που όταν δεν περιείχε αοριστίες έγερνε προς την κωμωδία.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Alien made in Greece

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
Εμφανίστηκε από το πουθενά στο καταθλιπτικό τοπίο της ελληνικής κρίσης. Ξεχώριζε με το ξυρισμένο του κεφάλι, το πανάκριβο ατημέλητο ντύσιμο και το σώμα Ρωμαίου μονομάχου που καβαλάει κυβικά. Δεν έμοιαζε με κανέναν από τους συνομιλητές του, ακόμη και πριν βρεθεί ανάμεσα στα γκρίζα κοστούμια των συνόδων. Διέπρεψε ως κήρυκας της Αποκάλυψης. Μιλούσε πολύ, για την ακρίβεια μιλούσε συνέχεια και προφήτευε τον Αρμαγεδδώνα. Το κοινό νόμισμα ήταν ταγμένο να καταστραφεί. Χάδι στα αυτάκια του Ελληνος λαού, ταλαιπωρημένα από τις νουθεσίες της πολιτικής ανεπάρκειας που με τον δείκτη της δεξιάς του έλεγε πως αυτός φταίει για όλα. Ο εξωγήινος του εξηγούσε πως δεν φταίει ο ίδιος, φταίει το οικοδόμημα, κι αυτός είναι εδώ για να το αποκαλύψει. Δεν τον καταλάβαιναν, όμως δεν απαιτούσαν να τον καταλάβουν. Ως γνωστόν, ο περιούσιος λαός γνωρίζει τα πάντα, κατά συνέπεια δεν χρειάζεται να κοπιάσει για να μάθει τίποτε. Διέπρεψε ως μάγος ταχυδακτυλουργός της οικονομίας. Μιλούσε καλά αγγλικά, και δεν ήθελε και πολλά για να γοητεύσει το παιδί των καταλήψεων που δεν είχε ιδέα ούτε από οικονομία ούτε από αγγλικά. Αυτός ήταν κοτζάμ καθηγητής, που έδινε συνεντεύξεις μέσω Skype ακόμη και από το μακρινό Σιάτλ της Δυτικής Ακτής. Τον δημοφιλή Alien ψήφισαν περίπου διακόσιες χιλιάδες Ελληνες και κανείς δεν απόρησε που του παραχωρήθηκε το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών, κοινώς η τύχη της χώρας. Το προχθεσινό ρεπορτάζ της Ξένιας Κουναλάκη στην «Κ» με έπεισε, αν μη τι άλλο, για κάτι. Ο Alien δεν είναι εξωγήινο εκτόπλασμα. Εχει βγει από την ελληνική βιοτεχνία παραγωγής ανθρώπινων χαρακτήρων. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καθαρόαιμου Ελληναρά, με τον οποίον μοιράζεται τα χαρακτηριστικά της αλαζονείας, του αρρωστημένου ναρκισσισμού και της αχαλίνωτης αυτοπεποίθησης.

Η αριστερή εθνικιστική χίμαιρα

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΒΗΜΑ
Το 1937 ο γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Ρενουάρ σκηνοθέτησε τη «Μεγάλη Χίμαιρα». Η υπόθεση διαδραματίζεται το 1916, στα μέσα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και περιγράφει την αδυναμία των εθνικών ταυτοτήτων να εξαλείψουν τις ταξικές διαφορές. Εκατό χρόνια αργότερα η Ελλάδα ζει την αριστερή προσπάθεια δημιουργίας της δικής της μεγάλης χίμαιρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζουν κάποιοι τώρα που απαλλάχτηκε από τα βαρίδια της Αριστερής Πλατφόρμας, μπορεί να προχωρήσει στην εκλογίκευσή του. Ας δούμε λοιπόν μερικά χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ που δεν οφείλονταν μόνο στους λαφαζάνηδες, στους οποίους τώρα ρίχνεται το ανάθεμα. Ο όλος ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο ο Λαφαζάνης υποστήριξε ένα δημοψήφισμα το διακύβευμα του οποίου ήταν «να δείξουμε στους ξένους ποιοι είμαστε», «να καταλάβουν με ποιους τα έβαλαν», «για την Ελλάδα της αξιοπρέπειας». Αυτές οι απόψεις - τις οποίες οι απανταχού αριστεροί περιγελούσαν τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης μαζί με τις παράτες, τις παρελάσεις, τα «τσάμικα», τα Κούγκια - «ξελόγιασαν» το 62% της ελληνικής κοινωνίας. Στους διαδρόμους της κυριαρχίας του εθνικισμού χάθηκε μια Αριστερά, η οποία ζούσε με το πνεύμα του Βολταίρου: «δεν χρειάζομαι προγόνους, αν έχω ιδέες και αξίες». Ο ΣΥΡΙΖΑ προσχώρησε στην εθνικιστική χίμαιρα, η οποία είναι το υποκατάστατο του ρόλου των αποτυχημένων αστικών τάξεων. Οπως υποστηρίζει ο καθηγητής Γιώργος Β. Δερτιλής αυτές οι τάξεις «μη έχοντας να επιδείξουν πλούτο, βιομηχανία, τεχνολογία, επιστήμη, μνημειακή αρχιτεκτονική, πολιτισμική ζωή, προβάλλουν τη φιλοπατρία, τον εθνικισμό και τον συγχέουν ακόμη και με τις οικονομικές λειτουργίες [...] αυτός ο πατριωτισμός υπονομεύει ακόμη και το κατεξοχήν αστικό προσόν, τον ρεαλισμό».

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Κρυφτό με τη σκιά του

Tου Γιάννη Παπαθεοδώρου , http://dimartblog.com/
Μετά το «ριφιφί στο Νομισματοκοπείο» του Παναγιώτη Λαφαζάνη, το νέο επεισόδιο του «σχεδίου της δραχμής» που είδε το φως της δημοσιότητας (Καθημερινή, 26 Ιουλίου 2015), αναβαθμίστηκε σε πλοκή, σε δράση και σε μυθοπλαστική φαντασία. Περιλαμβάνει σενάρια ηλεκτρονικής υποκλοπής προσωπικών δεδομένων, μυστικούς φίλους του κ. Βαρουφάκη, και κυρίως ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα που οργανώθηκε στη γνώριμη εικονική πραγματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, εκτός από τη θερινή διασκέδαση που προσφέρει ο πρώην ΥΠ.ΟΙΚ, καλό είναι να δώσει και καμιά κατάθεση για τις πιθανές ποινικά κολάσιμες πράξεις που περιγράφονται στις λεπτομέρειες του σχεδίου. Το πρόβλημα όμως δεν αφορά μόνο τον κ. Βαρουφάκη. Αν δεν κάνω λάθος, ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε πει πως ο κ. Βαρουφάκης αποτελεί «σημαντικό κεφάλαιο» για την κυβέρνηση, και, παρ’ όλες τις πρόσφατες αμοιβαίες αποστάσεις ανάμεσα τους, η συνύπαρξη, συμβίωση και συγκατοίκηση στην ίδια κομματική στέγη συνεχίζεται. Δεν θα αργήσουμε μάλλον να δούμε και το τέλος αυτής της παράξενης σχέσης. Εντωμεταξύ, ας συγκεντρωθούμε στο ίδιο το πρόβλημα∙ γιατί το πρόβλημα δεν είναι ο ανεκδιήγητος κ. Βαρουφάκης αλλά ο κρυμμένος κ. Τσίπρας. Εδώ και λίγες εβδομάδες ο κ. Τσίπρας παίζει ένα ιδιότυπο «κρυφτό με τη σκιά του». Είναι πρωθυπουργός μιας «κυβέρνησης μειοψηφίας» που στηρίζεται στη συναίνεση —ή μάλλον στην ανοχή— της αντιπολίτευσης. Αρνείται να λύσει το πρόβλημα της ΠτΒ, που βρίσκεται σε προφανή θεσμική δυσαρμονία με το ρόλο της αλλά και με τα στοιχειώδη κοινοβουλευτικά ήθη.

Τι (δεν) γνώριζε ο Τσίπρας από το «σχέδιο Βαρουφάκη»;

Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Από τις αποκαλύψεις για το «Σχέδιο Βήτα» του κ. Βαρουφάκη (εδώ), το οποίο επιβεβαίωσε απολύτως ο ίδιος (εδώ), προκύπτουν δύο θέματα, αλληλένδετα:
  1. Αν -και τι- γνώριζαν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση συνολικά.
  2. Αν, πέραν των πολιτικών ευθυνών, υπάρχει και πεδίο διερεύνησης ποινικών ευθυνών.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, στην πρόσφατη συνέντευξή του στην ΕΡΤ, είχε επιβεβαιώσει ότι είχε δώσει εντολή στον τέως υπουργό Οικονομικών να εκπονήσει ένα σχέδιο, αλλά αυτό ήταν για τις επιπτώσεις από ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Και πρόσθεσε ότι, μόλις διάβασε το πόρισμα που του παραδόθηκε, κατάλαβε ότι θα ήταν καταστροφική. Συμπέρασμα πρώτο: «Σχέδιο βήτα» υπήρχε. Μόνο που η κάθε πλευρά το ερμηνεύει διαφορετικά. Ο κ. Τσίπρας λέει ότι ήταν μια απλή μελέτη για τις επιπτώσεις από ενδεχόμενο GRΕΧΙΤ. Αν είναι έτσι, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Καλό έκανε, γιατί ο πρωθυπουργός κατανόησε πλήρως το θέμα και προχώρησε στη συμφωνία με τους Ευρωπαίους. Όμως,  ο κ. Βαρουφάκης δίνει άλλη διάσταση στο «σχέδιό του». Λέει ότι «εν μια νυκτί» θα μπορούσε να οδηγήσει στη δραχμή. Ποιος λέει την αλήθεια; Είναι κρίσιμο στοιχείο της υπόθεσης αν το σχέδιο αυτό ήταν σε γνώση και άλλων κυβερνητικών στελεχών - και ποιών. Πάντως, βασικοί υπουργοί φαίνεται να είχαν πλήρη άγνοια (εδώ), γεγονός που καθιστά δύσκολη την αναζήτηση τη αλήθειας, αφού αυτή κυκλοφορεί μεταξύ ενός περιορισμένου κύκλου προσώπων, τα οποία έχουν κάθε λόγο να την φέρουν στα μέτρα τους.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Ελλειμμα εμπιστοσύνης η μη οικειοποίηση


 Του Αντώνη Μανιτάκη, Καθημερινή
  Αδυνατώ, προσωπικά, να πιστέψω ότι υπάρχει Ελληνας υπουργός ο οποίος έχει διαβάσει την πρώτη παράγραφο της Δήλωσης-απόφασης των 18 χωρών και ο οποίος γνωρίζοντάς την δηλώνει στο ελληνικό Κοινοβούλιο ότι δεν συμφωνεί και, πάντως, δεν πιστεύει αυτά που εισηγείται για ψήφιση στο Κοινοβούλιο. Αντιλαμβάνεται ότι, με τον τρόπο αυτό, δεν αρνείται απλώς να συμμορφωθεί σε μια ευρωπαϊκή υποχρέωση της χώρας, προδίδει επιπλέον το δημόσιο αξίωμά του, παραβαίνει το υπουργικό του καθήκον; Διότι, ως υπηρέτης του κράτους και του λαού, έχει την υποχρέωση να υπηρετεί αυτό που του επιβάλλει το δημόσιο αξίωμα και όχι αυτό που του υπαγορεύει η πολιτική συνείδησή του. Οφείλει, ως υπουργός, να κάνει αυτό που επιβάλλει το συμφέρον της χώρας και του λαού, ανεξάρτητα αν το πιστεύει ή όχι. Οφείλει να ταυτιστεί με το αξίωμα και να ξεχάσει τον εαυτό του. Αν το πρόγραμμα που εφαρμόζει συγκρούεται με τα πολιτικά του πιστεύω και έχει κρίση συνειδησιακή οφείλει να διαλέξει: ή ενστερνίζεται ως φορέας δημόσιου αξιώματος το πρόγραμμα της κυβέρνησης και το εφαρμόζει, ως δικό του, ως κτήμα του, ή μένει συνεπής με τα ιδεολογικά του πιστεύω και πάει σπίτι του. Διαφορετικά κοροϊδεύει τον λαό και προδίδει το αξίωμά του.
​​Η λέξη κλειδί από την οποία εξαρτάται η πολιτική επιβίωση της κυβέρνησης και η πολιτική σταθερότητα της χώρας είναι η εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη, πρώτα, του Κοινοβουλίου απέναντι στην κυβέρνηση, χωρίς αυτήν δεν υπάρχει κυβέρνηση.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες