Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Καλώς ήλθατε στην αντιμνημονιακή αρένα

Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος
Ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε επιτέλους τις πρώτες νομοθετικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης και τις προτεραιότητές της. Ανάμεσά τους περίοπτη θέση κατέχει η συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής για το Μνημόνιο. Η κυβέρνηση, αφού ήρθε σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, έστω και με τις πιρουέτες του κ. Βαρουφάκη, είδε ότι ο πολλαπλά υπεσχημένος «άρτος» δεν υπάρχει για να μοιραστεί στον λαό. Ετσι, όπως κάθε τυπική εξουσία, καταφεύγει στο «θέαμα». Το Μνημόνιο, εξάλλου, με όσα πραγματικά ή φανταστικά σημαίνει, προσφέρεται γι' αυτό. Οι «προδότες» και «ξενόδουλοι» πολιτικοί πρέπει να πληρώσουν και να οδηγηθούν, αν όχι στο πραγματικό ικρίωμα, τουλάχιστον σε εκείνο της δημόσιας και τηλεοπτικής διαπόμπευσης, επενδυμένης μάλιστα με το κύρος της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής. Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου πιστεύει ότι το Μνημόνιο ήταν αποτέλεσμα κάποιας σκοτεινής πολιτικής και συμφεροντολογικής συνωμοσίας και όχι αδήριτη ανάγκη που επέβαλε η οικονομική πραγματικότητα. Στη διαμόρφωση αυτής της αντίληψης συνέβαλαν διάφορα μέσα ενημέρωσης και πολλοί δημαγωγοί πολιτικοί, οι οποίοι επένδυσαν στον λεγόμενο αντιμνημονιακό λόγο και έστησαν καριέρες και κόμματα. Συνέβαλε όμως και η καταφανώς ανορθολογική και αντιμαρξιστική ερμηνεία της κρίσης από την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλησε να αναλύσει υλιστικά τον τρόπο αναπαραγωγής της εγχώριας κοινωνίας.

Πλάτωνας a la carte

 Της Αγγελικής Σπανού, http://metarithmisi.gr/
Ο Β. Σόιμπλε απεργάζεται από το 1994 την ιδέα της Kerneuropa, ενός πυρήνα της ΕΕ γύρω από τον οποίο θα αναπτύσσονται ομόκεντροι κύκλοι. Επανέφερε την άποψή του τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, με άρθρο του στους Financial Times, μιλώντας για ομάδες συνεργασίας χωρών που θέλουν να προχωρήσουν και άλλων που θα μείνουν πιο πίσω. Πολλά λέγονται και γράφονται για τις μελλοντικές εξελίξεις στην ευρωζώνη μια και οι ανισότητες μεταξύ Βορρά-Νότου, Κέντρου και Περιφέρειας, είναι τεράστιες, ενώ αντί για διάθεση πολιτικής ολοκλήρωσης αναπτύσσεται εθνικισμός. Ο,τι και να συμβεί, διπλό νόμισμα, διαφορετικές ταχύτητες, διάλυση ή περισσότερη ολοκλήρωση, η χώρα μας είναι ο πιο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας και ο πρώτος που θα σπάσει, αν υπάρξει σοβαρή αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κοινού νομίσματος. Είναι αλήθεια ότι μια Grexit θα μπορούσε να έχει μεγάλο πολιτικό και οικονομικό κόστος για την ευρωζώνη, ότι είναι απρόβλεπτοι οι κίνδυνοι μετάδοσης, ότι υπάρχουν γεωπολιτικοί λόγοι που μας κρατούν στο τελευταίο βαγόνι του τρένου, ότι οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται έντονα να μην αποσταθεροποιηθεί η χώρα μας που βρίσκεται κοντά σε όλες τις μεγάλες περιφερειακές κρίσεις που απασχολούν τη Δύση. Δεν είναι αλήθεια ότι οι πιστωτές μας είναι καταδικασμένοι να μας ανέχονται και να μας πληρώνουν για πάντα, επειδή, αν μας αφήσουν να πέσουμε, θα τους τραβήξουμε μαζί μας στο βυθό, ούτε ότι, αν η ευρωζώνη μπει σε τροχιά διάλυσης, τότε θα αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα εμείς και οι Φινλανδοί. Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ Ντ’΄Εστέν, αρχιτέκτονας της ένταξης της χώρας μας στην ΕΟΚ, με το επιχείρημα ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να κλείσει την πόρτα στον Πλάτωνα, θεωρεί τώρα ότι ο Πλάτωνας πρέπει να βγει από την ευρωζώνη μέσω μίας «φιλικής εξόδου» (friendly exit), γιατί τα δικά μας προβλήματα δεν γίνεται να λυθούν παρά μόνο με ένα νόμισμα που μπορεί να υποτιμηθεί.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Τσβετάν Τοντορόφ: Δημοκρατία σημαίνει αντίσταση

 Επιμέλεια Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών
Στο τέλος του βιβλίου του «Η νέα διεθνής αταξία» (Εστία, 2004),  κατέγραφε τις αξίες που ενώνουν τους Ευρωπαίους: ορθολογικότητα, δικαιοσύνη, δημοκρατία, ατομική ελευθερία, εκκοσμίκευση, ανεκτικότητα. Οι αξίες αυτές προσδιορίζουν μια ταυτότητα την οποία οι Ευρωπαίοι θεωρούν πολύτιμη. Υπάρχει βέβαια και η θλιβερή κληρονομιά της γηραιάς Ευρώπης, η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός, οι εκατόμβες των δυο παγκόσμιων πολέμων, η θηριωδία των ολοκληρωτισμών κ.ο.κ. Το σχέδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης γεννήθηκε για να θέσει ένα τέρμα στους πολέμους μεταξύ των χωρών που συγκροτούν την Ευρώπη και να ενισχύσει μια ειρηνική συνεργασία, εμπνεόμενη από θεμελιώδεις αξίες όπως αυτές που κατέγραψε ο Τοντορόφ. Αν ενστερνιστούμε το όραμα της Ευρώπης που σκιαγραφούν αυτές οι αξίες, αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, όπως υπάρχουν σήμερα, δεν το υπηρετούν σωστά και επομένως θα έπρεπε να μετασχηματιστούν. Η ακόλουθη συνέντευξη του Τσβετάν Τοντορόφ δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην ισπανική εφημερίδα «Ελ Παΐς».
• Ισχύει ακόμα ο κατάλογος των αξιών που είχατε συντάξει;
Οταν λέμε αξία δεν σημαίνει ότι όλοι τη σέβονται· είναι μάλλον ένα ιδεώδες παρά μια πραγματικότητα, ένας ορίζοντας προς τον οποίο κατευθυνόμαστε. Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι αξίες απειλούνται.
• Τι γίνεται για παράδειγμα με την ελευθερία του ατόμου;
Η φιλελεύθερη δημοκρατία μας επέτρεψε στην οικονομία να μην εξαρτάται από καμία εξουσία, να κατευθύνεται μόνον από τους νόμους της αγοράς, χωρίς κανένα περιορισμό στις δράσεις των ατόμων, και γι’ αυτό η κοινότητα υποφέρει. Η οικονομία έγινε ανεξάρτητη και απείθαρχη σε οποιαδήποτε πολιτική εξουσία και η ελευθερία που αποκτούν οι πιο ισχυροί έγινε έλλειψη ελευθερίας για τους λιγότερο ισχυρούς.

Πώς «στρίβουν» οι κοινωνίες;

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΒΗΜΑ
Ανάσα για τέσσερις μήνες; Ισως. Ο στόχος της μη άμεσης εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη επετεύχθη. Η κυβέρνηση επιμένει ότι η τρόικα είναι παρελθόν. Τώρα, ισχυρίζεται, υπάρχουν μόνο οι «θεσμοί», δηλαδή η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ας μη χαλάσουμε από τώρα το όνειρο. Η κυβέρνηση κατέθεσε τις προτάσεις της για τη φοροδιαφυγή, την πάταξη της διαφθοράς και τη διοικητική μεταρρύθμιση. Ανεξάρτητα από τον βαθμό αποδοχής τους και πολύ περισσότερο από τον βαθμό υλοποίησής τους, δεν πρέπει να παραβλέψουμε πως το δημοσιονομικό κενό μετά τις εκλογές αυξάνεται και τα προτεινόμενα μέτρα ίσως δεν αρκούν για να το καλύψουν. Τα πράγματα τον Ιούνιο όσον αφορά τα έσοδα από τις «μεταρρυθμίσεις» κινδυνεύουν να είναι πολύ χειρότερα. Ας περιμένουμε όμως. Αυτή τη στιγμή αλλού είναι το ζήτημα. Είναι στην ίδια την κοινωνία. Πώς θα εκλάβει τη στροφή η κοινωνία; Παρ' όλο που αποτελεί μια πολύ κακή πρακτική, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές και τις επιταγές της λαϊκής κυριαρχίας, είναι πιο εύκολο να κάνουν κυβιστήσεις οι κυβερνήσεις. Μερικές φορές είναι και απαραίτητο. Δεν θα καταφύγω εδώ σε παραδείγματα από την ελληνική ιστορία και τη δράση πολιτικών όπως ο Τρικούπης και ο Βενιζέλος. Θα αρκεστώ μόνο να αναφερθώ σε μια κρίσιμη στιγμή της σερβικής ιστορίας. Οταν το 1908 η Αυστροουγγαρία προσάρτησε τη Βοσνία- Ερζεγοβίνη, σχεδόν ολόκληρη η σερβική κοινή γνώμη ζητούσε η κυβέρνησή της να προχωρήσει σε πόλεμο.

Καν' το όπως ο Σαμαράς...

 Του Γιάννη Παντελάκη, www.protagon.gr
Δεν ξέρω ποιος είναι ο μέσος μισθός ενός εργαζόμενου στη ΔΕΗ. Νομίζω για τα σημερινά δεδομένα είναι αξιοπρεπής ίσως και παραπάνω από αυτό. Αυτό που ξέρω, είναι πως είναι πολλαπλάσιος ενός επιδόματος ανεργίας από τον ΟΑΕΔ, όσο χρόνο βέβαια αυτό δίνεται. Και ο χρόνος αυτός είναι περιορισμένος. Η κυβέρνηση, έκανε μια πολιτική επιλογή. Δεν αύξησε είτε τα ποσά του επιδόματος ανεργίας ούτε τον χρόνο κατά τον οποίο καταβάλλεται αυτό το επίδομα. Προτίμησε να δώσει έμμεσες αυξήσεις στους εργαζόμενους της ΔΕΗ. Διαβάζω, πως το πιο άμεσο και μεγαλύτερο κέρδος για τους περίπου 15.000 εργαζόμενους στη ΔΕΗ, είναι το "επίδομα σίτισης", το οποίο θα φτάνει τα 6 ευρώ την ημέρα. Είμαι σίγουρος, πως με 6 ευρώ την ημέρα, χιλιάδες άνεργοι θα ένοιωθαν μια μικρή ανακούφιση. Η επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην μέση της κρίσης να δώσει αυξήσεις στους εργαζόμενους στην ΔΕΗ, με παραπέμπει σε μια ανάλογη επιλογή της κυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ εν μέσω κρίσης πάλι, να δώσει αυξήσεις στους ενστόλους. Ο Τσίπρας δηλαδή, το κάνει όπως ο Σαμαράς. Απλά με διαφορετική στόχευση. Τους ΔΕΗτζήδες ο μεν, του ενστόλους ο δε. Οι κινήσεις αυτές, σου δίνουν όχι απλά την αίσθηση άλλα την βεβαιότητα, πως και οι δυο, απευθύνονται στην εκλογική τους πελατεία ή για την ακρίβεια, μια εκλογική πελατεία την οποία είτε θέλουν να διατηρήσουν, είτε θέλουν ν αυξήσουν.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Μεταρρυθμιστές ή τρελαίνοντας τον Μάρξ

 Του Ηλία Ευθυμιόπουλου, http://metarithmisi.gr/
Η υπόθεση των μεταρρυθμίσεων, κεντρικό θέμα των πολιτικών εξελίξεων για τους επόμενους μήνες, έχει ένα μάλλον σαφές περιεχόμενο από το στρατόπεδο των δανειστών: η οικονομία σας έχει διαρθρωτικά προβλήματα και χωρίς τη ριζική τους αντιμετώπιση δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε στις δανειακές σας υποχρεώσεις ούτε στους όρους της βιωσιμότητας που θέτει ως προϋποθέσεις η ζώνη του ευρώ. Εμείς έχουμε μια συνταγή επ αυτού, που μαζί με τη δημοσιονομική πειθαρχία, συνήθως αποδίδει, λένε. Αρκεί να το θέλει και η άλλη πλευρά. Η οποία πλευρά (αν μιλάμε για την Ελλάδα) κατ επίφασιν και μόνον ήταν διατεθειμένη να δεχθεί μεταρρυθμίσεις π.χ στο κράτος (συγχώνευση φορέων, αξιολογήσεις, μείωση του προσωπικού κτλ.) εξ ου και η σχετική αποτυχία του μνημονίου (εδώ είναι το μισογεμάτο ή μισοάδειο ποτήρι). Στην αντιπολίτευση προ των εκλογών, με τον όρο μεταρρυθμίσεις εννοούσαν άλλα πράγματα. Εννοούσαν κυρίως κατεδάφιση των μνημονιακών πολιτικών  και επαναφορά του παλιού καθεστώτος που κατά τεκμήριο ήταν πιο φιλολαϊκό αφού δεν είχε υποστεί την νεοφιλελεύθερη προσαρμογή η οποία σιγά σιγά κυριαρχεί ως δόγμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με άλλα λόγια, το γεγονός ότι ως κακομαθημένα παιδιά δεν πήραμε όλα αυτά τα χρόνια την κανονική δόση Ευρωπαϊκότητας, λειτούργησε και ως ευεργετική άμυνα για τις μέχρι τότε «κατακτήσεις». Το επιβεβαίωσε ήδη ο νέος υπουργός παιδείας αναφερόμενος στο πανεπιστήμιο, πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι των διορισμών της νέας κυβέρνησης.

Με ποια μούτρα θα ζητήσουμε βοήθεια;

Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Στον ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί ένα είδος διχασμού. Η διαπίστωση δεν είναι νέα, αλλά έχει σημασία ότι επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά τώρα που το κόμμα αυτό είναι στην κυβέρνηση. Η πρώτη κορυφαία πράξη της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, η συμφωνία των Βρυξελλών, συνάντησε σφοδρή αντίδραση σε δύο κομματικά όργανα, την Κοινοβουλευτική Ομάδα προχτές και την Κεντρική Επιτροπή χτες. Το ένα τρίτο των μελών τους την καταψήφισε. Το αποτέλεσμα αυτό δεν έχει άμεσες επιπτώσεις, αφού η κυβέρνηση -από τον φόβο των διαρροών- μάλλον έχει αποφασίσει να μη φέρει τη συμφωνία αυτή στη Βουλή για ψήφιση, σε μια προφανή επίδειξη αντιδημοκρατικής λογικής και ερχόμενη σε αντίθεση με όσα έλεγαν ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του σε αντίστοιχες περιπτώσεις για προηγούμενες κυβερνήσεις. Όμως, δεν είναι αυτό σήμερα το θέμα μας. Αλλά ο εσωτερικός διχασμός στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μπορεί να επηρεάσει την κυβέρνησή του. Ήδη την έχει επηρεάσει. Ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του είναι υποχρεωμένοι να ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί. Υπέγραψαν μεν τη συμφωνία παράτασης του μνημονιακού καθεστώτος των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά προσπαθούν να εξευμενίσουν τους αντιδρώντες χρησιμοποιώντας «επαναστατική» ρητορική για εσωτερική κατανάλωση. Αυτό θα είχε μικρή σημασία αν ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, στην προσπάθειά του να ηρεμήσει το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, δεν επιδιδόταν στο σπορ της ανακάλυψης εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών της κυβέρνησής του. Ο Σαμαράς είναι ο εσωτερικός υπονομευτής, ο Γερμανός Σόιμπλε, ο Ισπανός Ραχόι και ο Πορτογάλος Κοέλιο είναι οι εξωτερικοί υπονομευτές.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Είναι η δημοκρατία

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Τελικά σε πρώτη φάση επικράτησε η σύνεση και στις δυο πλευρές. Η ελληνική κυβέρνηση και οι ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν να ακολουθούν τη λογική του συμβιβασμού. Μια λογική που υπό πάρα πολλές προϋποθέσεις, ίσως ανοίξει και τον δρόμο για μια μελετημένη κοινή ευρωπαϊκή έξοδο από τα αδιέξοδα των κυρίαρχων πολιτικών της λιτότητας και του στασιμοπληθωρισμού. Το πρόβλημα όμως δεν βρίσκεται μόνο στις διαφωνίες για την αναγκαία κυβερνητική «κυβίστηση». Είναι στην ίδια τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Ήδη ο ένας εκ των εταίρων, οι ΑΝΕΛ, έσπευσε να ζητήσει εξεταστική επιτροπή για τον τρόπο που η χώρα μπήκε στο Μνημόνιο. Για τέτοιες ενέργειες μας προϊδεάσουν και ανάλογες αναφορές του Πρωθυπουργού. Αν οι αναφορές για «μια διαφορετική εξουσία» η οποία σε τίποτα δεν θα θυμίζει την «παλαιά», σημαίνουν αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης, τότε ίσως το πράγμα αξίζει να το παρακολουθήσουμε. Αν όμως για να δικαιολογηθεί η κυβίστηση, επιδιωχτεί να σκληρύνει η στάση της κυβέρνησης έναντι των πολιτικών της αντιπάλων, αν προσπαθήσει να φανεί ότι η εξουσία της είναι μια εξουσία που βγαίνει έξω από το «αστικό δημοκρατικό παράδειγμα», τότε τίποτα καλό δεν προμηνύεται για τη χώρα. Αν τα δείγματα αλαζονείας, τα δείγματα ταύτισης της κυβέρνησης με «κάθε λέξη του Συντάγματος» και με το έθνος δεν υποχωρήσουν, μπροστά στην ανάγκη να υπάρξει και ένας εσωτερικός ελληνικός συμβιβασμός και αν αντιθέτως αυτά αυξηθούν μπροστά στην αγωνία των κυβερνώντων να μετατοπίσουν αλλού το μπαλάκι της πολιτικής αντιπαράθεσης, τότε πολύ φοβάμαι πως μετά το τετράμηνο μας αναμένουν πολύ χειρότερες εξελίξεις.

Για πόσο ακόμη θα πετάτε στα σύννεφα;

 Του Κωνσταντίνου Ζούλα Καθημερινή
Οχι, αγαπητοί υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Αντώνη Σαμαρά, αλλά όχι ότι ευθύνεται για την ανώμαλη προσγείωσή σας στην πραγματικότητα. Δεν φταίει η Ν.Δ. για τη διαπραγματευτική αποτυχία σας, επειδή ζήτησε δίμηνη παράταση του μνημονίου. Και περισσότερο χρόνο να είχατε, πάλι το ίδιο θα ήταν το αποτέλεσμα. Δεν το λέω εγώ. Ακόμη και ο κ. Γιάννης Μηλιός σάς κατήγγειλε ότι πήγατε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εντελώς απροετοίμαστοι. Χωρίς      -παρεμπιπτόντως- να συναισθάνεται τις δικές του ευθύνες, καθώς ως σχεδιαστής τής (υποτίθεται) κοστολογημένης οικονομικής σας αντιπρότασης, θα όφειλε να έχει εισηγηθεί και δύο, τρεις εναλλακτικές λύσεις, τις οποίες επίσης απεδείχθη ότι δεν είχατε. Θα ήθελα, όμως, να σταθώ, αγαπητοί υπουργοί, στο επιχείρημά σας, ότι «ο Σαμαράς εγκλώβισε εσκεμμένα τον ΣΥΡΙΖΑ σε δίμηνη, αντί εξάμηνη παράταση», γιατί θεωρώ ότι είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ο τρόπος για να αιτιολογήσετε μέσα σας την παροιμιώδη αυτοδιάψευσή σας και, στη χειρότερη, μια φαιδρή δικαιολογία που σκόπιμα επικαλείστε, για να αποποιηθείτε των ευθυνών σας. Αλήθεια, δεν θυμάστε τι έλεγε μόλις προ διμήνου ο κ. Τσίπρας; Εχετε ξεχάσει τις ομιλίες του ακόμη και στην ψήφιση του προϋπολογισμού, στις 7 Δεκεμβρίου; Οχι μόνον προειδοποιούσε τον Αντ. Σαμαρά «να μην τολμήσει να δεσμεύσει τη χώρα με νέα δανειακή σύμβαση», αλλά επί λέξει «να μη διανοηθεί να ζητήσει οποιαδήποτε παράταση του Μνημονίου»! Θα θυμίσω, επίσης, ότι είχε προηγηθεί μια συνάντηση με τον κ. Γ. Στουρνάρα, στην οποία ο κ. Τσίπρας έφτασε στο σημείο να πει κάτι ανήκουστο για κοινοβουλευτική δημοκρατία. Οτι για εκείνον είναι άκυρη οποιαδήποτε υπογραφή βάλει ο κ. Σαμαράς «πριν από τη συνολική διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας για την απομείωση του χρέους».

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Φθαρμένα είδωλα μακροχρόνιας χρήσης

Θεοδωράκης και Γλέζος, το σκάνδαλο της αριστερής εικονολατρίας
Tου Αναγνώστη Λασκαράτου, https://roides.wordpress.com
ΗΑριστερά στο βαθμό που ηθελημένα ή αθέλητα είναι σε ένα ποσοστό ένα εύκολο θρησκευτικής τάξης φαινόμενο Σωτηρίας, που απευθύνεται περισσότερο στα ένστικτα και στο συναίσθημα και λιγότερο στη γνώση και στη λογική,  επιστράτευσε εικόνες και σύμβολα, πρώτης ή και τρίτης διαλογής. Αν ο πρώην υπουργός της Ν.Δ. Μ. Θοδωράκης έχει μια μεγάλη καλλιτεχνική αξία και ανήκει στα πρώτα ο πρώην ευρωβουλευτής και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μ. Γλέζος δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα, όλος ο μύθος του βασίζεται σε έναν ηρωϊσμό (μικρό μπροστά σε αυτόν χιλιάδων συντρόφων του που ξεχάστηκαν, πολλοί χάνοντας και τη ζωή τους), που πήρε σχεδόν μεταφυσική διάσταση από τη στιγμή που σχετίστηκε με το φετίχ της σημαίας. Όμως κι εδώ θα δούμε τη συλλογική υποκρισία, γιατί το ίδιο κατόρθωμα έκανε και ο Λάκης Σάντας, που δεν απολαυσε ούτε χιλιοστό των τιμών και των οικονομικών απολαβών (βουλευτικές  αποζημιώσεις) που εισέπραξε ο Γλέζος. Ο Θεοδωράκης και ο Γλέζος είναι οι κλασσικές περιπτώσεις εγωκεντρικών ανθρώπων, που το γήρας διογκώνει ανεξέλεγκτα πια τον εγωϊσμό τους και τους γεμίζει με ένα τοξικό αίσθημα ότι οι άλλοι δεν τους αγαπούν, δεν τους προσέχουν, δεν τους συμβουλεύονται, δεν τους τιμούν όσο τους αξίζει. Η περίπτωσή τους εμπίπτει καθαρά στην αρμοδιότητα της Ψυχανάλυσης αλλά στην εικονόδουλη Ελλάδα και οι πιο προβληματικές καταστάσεις της δημοσιότητας εκλαμβάνονται ως σοβαρές. Καθόλου τυχαία και οι δυό τους στράφηκαν, με τον τρόπο τους, σε πτυχές της θρησκείας και στο έθνος για να απευθυνθούν πειστικά στους υποκριτές και στο αφελές ακροατήριο που συγκινείται με τα παραμύθια και με τους ήρωες. Υποσυνείδητα ξέρουν πως οι σοβαροί δεν θα τους δώσουν  ποτέ τη σημασία που θέλουν.

Τα «δίδακτρα» για τον ΣΥΡΙΖΑ

 Του Πάχου Μανδραβέλη, Καθημερινή
Γράφαμε και παλιότερα ότι τα δίδακτρα για τη «βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ» θα είναι υψηλά για την ελληνική οικονομία. Βεβαίως, «το καλό είναι ότι μία ακόμη γενιά “αιθεροβαμόνων” θα μάθει στο καμίνι της εξουσίας αυτό που έλεγε ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, ότι “η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού· είναι η επιλογή μεταξύ του καταστροφικού και του δυσάρεστου”. Τον λογαριασμό όμως της εκπαίδευσης θα τον αναλάβει ο ελληνικός λαός» («Καθημερινή», 11.9.2014). Αλλά, μέχρι να καταλάβει ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης ότι ανάπτυξη δεν γίνεται χωρίς επενδύσεις, ο κ. Στάθης Λεουτσάκος ότι με συνθήματα δεν βάφονται αυγά και η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω της, η χώρα θα έχει χάσει πολλά. Απλώς ελπίζουμε, αφενός, να μην πάνε στράφι τα δίδακτρα –δηλαδή να μάθουν κάτι και οι οπλαρχηγοί της Προόδου, αλλά και όσοι πίστεψαν ότι πουλώντας αέρα κοπανιστό θα βρέξει λεφτά– και, αφετέρου, οι ζημιές να είναι αναστρέψιμες. Δυστυχώς όλα εδώ πληρώνονται. Ο παραλογισμός που επί χρόνια καλλιεργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία φύτρωσε στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Διάφοροι αριστεροφαντασιόπληκτοι είναι ικανοί να πάρουν τη χώρα στον λαιμό τους για να αποδείξουν ότι οι νεράιδες του καταστροφικού σοσιαλισμού είναι υπαρκτές. Μεγάλωσαν ιδεολογικά φτιάχνοντας έναν αδιαπέραστο από την πραγματικότητα κόσμο· είναι σαν εκείνο τον ανόητο οδηγό που πάει ανάποδα στη Σταδίου και όταν ακούει από το ραδιόφωνο «προσοχή, προσοχή, όχημα κινείται ανάποδα στην οδό Σταδίου», μονολογεί: «Τι ένα, ρε; Δεκάδες είναι...».

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Ας το κάνουμε όπως οι Γερμανοί...

 Του Γιάννη Παντελάκη, www.protagon.gr
H Ένωση Γερμανών δημοσιογράφων έκανε κάτι ενδεχομένως αυτονόητο για τη χώρα τους, αλλά όχι και για τη δική μας. Αντέδρασε στον λαϊκισμό μιας χυδαίας φυλλάδας, της Bild, η οποία με πρωτοσέλιδο τίτλο «Όχι άλλα δισεκατομμύρια στους άπληστους Έλληνες» καλούσε τους αναγνώστες και τους επισκέπτες του ειδησεογραφικό της portal υπέρ του «όχι» εν όψει της ψηφοφορίας που θα γίνει στο Γερμανικό κοινοβούλιο για την έγκριση ή όχι παράτασης του ελληνικού προγράμματος. Το πιο ακραίο είναι ότι ζητάει από τους αναγνώστες της να βγάλουν selfie με το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας για να ενισχύσει την καμπάνια της! Αναρωτιέμαι για το πόσες φορές η δική μας ένωση, οποιαδήποτε ένωση εκπροσωπεί δημοσιογράφους στη χώρα μας, έκαναν κάτι τέτοιο όταν αναλόγου χυδαιότητας ελληνικά μέσα ενημέρωσης ακολουθούσαν τέτοιες τακτικές. Και όποτε το έκαναν, οι σχετικές παρεμβάσεις ήταν μικρές και αδύναμες. Και ας μην αναρωτηθούμε αν έχουν συμβεί τέτοια από ημεδαπά εντυπα, ηλεκτρονικά ή ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Τα παραδείγματα άπειρα και όχι μόνο τα τελευταία χρόνια της κρίσης, αλλά και παλαιότερα. Από τα χρόνια εκείνα που ταυτίζαμε τα γειτονικά Σκόπια μ' ένα «κρατίδιο τουρκόγυφτων» μέχρι τα πρόσφατα, όπου βλέπαμε την σημερινή Γερμανία ως συνέχεια της ναζιστικής. Και όχι μόνο τα πολιτικά πρόσωπα που εξουσιάζουν στην χώρα αυτή, αλλά συλλήβδην τους Γερμανούς.

Το Μαρικάκι και κάτι ιδεοληψίες

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κουβαλάει δύο πολιτικά βάρη. Το ένα είναι το βάρος των «Αγανακτισμένων», του πολιτικού νεφελώματος που δημιουργήθηκε το 2011 και έκτοτε συνοδεύει σαν σκιά την πολιτική ζωή της χώρας. Το δεύτερο είναι το βάρος των ιερών κειμηλίων του κομμουνισμού. Και το ένα και το άλλο βάρος προσπαθούν να την παρασύρουν σε μια ηρωική σύγκρουση με την Ευρώπη αδιαφορώντας για την έκβασή της, αφού ούτως ή άλλως γι’ αυτούς η πολιτική είναι παράγωγο της φαντασίας τους. Εχοντας μια θρησκευτική προσήλωση στις επιταγές της Αριστεράς λατρεύουν τα πτώματα της Ιστορίας, όπως οι χριστιανοί τα σκηνώματα των αγίων τους. Ως εκ τούτου, προτιμούν τους ηττημένους από τους ζωντανούς. Δεν ενδιαφέρει αν το Μνημόνιο θα κληθεί μποζόνιο, η τρόικα τρίφυλλο και η Μέρκελ Μαρικάκι. Σημασία έχει ο κ. Τσίπρας να βρει τους πολιτικούς τρόπους για να απαλλαγεί από τα βάρη της προϊστορίας του, και να πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει. Στο κάτω κάτω, αν θέλουμε να συμμετέχουμε στην Ευρώπη είναι γιατί ο πολιτικός της πολιτισμός μας επιτρέπει να απαλλαγούμε από τις ιδεοληψίες και τις ιδεολογικές αγκυλώσεις που βασάνισαν τη σύγχρονη ιστορία της.

Κάποτε ο Γιώργος Παπανδρέου είχε χαρακτηρίσει τον εαυτό του «αντιεξουσιαστή στην εξουσία». Ηταν η μεταφορά σε λέξεις της προσπάθειας που είχε κάνει να φτιάξει την αλυσίδα του ποδηλάτου του εν κινήσει. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και δεν χρειάζεται να τα υπενθυμίσω.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Απέναντι στη λογική Γλέζου

 Του Λευτέρη Κουσούλη, Athens Voice
Με αφορμή τις δηλώσεις του κ. Μανώλη Γλέζου, με τις οποίες επικρίνει την πρόσφατη συμφωνία στο Eurogroup, εγείρονται πολιτικά και ηθικά ερωτήματα. Θα αποφύγω την έμφαση που συνήθως γίνεται σε παρόμοιες περιπτώσεις περί σεβασμού –ακόμη και θαυμασμού κατά ορισμένους– στο πρόσωπό του. Είναι αυτονόητος ο σεβασμός σε κάθε πρόσωπο, είτε «πρώτο» είτε «έσχατο». Οφείλουμε τον ίδιο σεβασμό σε όλους. Όπως οφείλουμε να μην αιχμαλωτιζόμαστε σε θρύλους, ήρωες ή μύθους. Έτσι, αδυνατώ να κατανοήσω την πολιτική πρόταση και την πολιτική προτροπή της δήλωσης του κ. Γλέζου. Τι ακριβώς μας προτείνει; Να πάρουμε τα άρματα, να πέσουμε στον γκρεμό, να εκστρατεύσουμε κατά της Δύσης; Ποια είναι η ουσιαστική πολιτική του πρόταση; Να γίνει το κράτος ιδιοκτήτης της εργασίας και του προϊόντος της εργασίας των ανθρώπων; Να δημευθεί ο υπάρχων πλούτος, με ειδική αναφορά, όπως έχει ήδη κάνει στις καταθέσεις; Να υιοθετήσουμε, συνεπώς, άλλο μοντέλο πολιτικής λειτουργίας και διακυβέρνησης; Να προσανατολιστούμε στην επιλογή να γίνουμε μια περίκλειστη χώρα, απομονωμένη, φτωχή και υπερήφανη; Με πανίσχυρο κράτος, μεγάλες ανισότητες και ταξικό χάσμα; Πίσω από τις διακηρύξεις και τις οικονομικές προτάσεις υπάρχει πάντα ένα πολιτικό σχέδιο. Ο καθένας είναι, φυσικά, ελεύθερος να διατυπώνει τις προτάσεις του, έχει όμως υποχρέωση να μας ξεδιπλώνει το συνολικό πολιτικό του σχέδιο.

Σε μια πτώση, σημασία έχει η πρόσκρουση

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Πριν λίγες μέρες ο Γ.Γ. Κοινωνικής Ασφάλισης είπε ότι χρειαζόμαστε άλλα 6 δις για να καλύψουμε 400.000 νέους συνταξιούχους που έβγαλαν γρήγορα γρήγορα στη σύνταξη και τώρα δεν έχουν να τους τη δώσουν. 6 δις, μισό μνημόνιο. Για τη λιτότητα, λέει ο Μάρτιν Σουλτς, δεν φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά η πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων. Οι άλλες χώρες ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει. Ξέρουν γιατί πληρώνουν. Να τα βρούμε αυτές τις ώρες στις Βρυξέλλες και να μη συμβεί το μοιραίο ατύχημα, είναι ένα μόνο βήμα. Ο κίνδυνος θα είναι συνεχώς μπροστά μας όσο το πολιτικό σύστημα δεν αποφασίζει να πει όλη την αλήθεια.
Σε μια ταινία του Ματιέ Κασοβίτς, το «Μίσος», πέφτει κάποιος από τον 40στό όροφο. Όταν φτάνει στον 20στό λέει: «Μέχρι εδώ όλα καλά». Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση. Σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε, πέφτουμε συνεχώς, εξαπατάμε τους εαυτούς μας, όλα πάνε καλά. Μέχρι να συμβεί το «ατύχημα». Το ατύχημα δεν είναι ανάγκη να είναι θεαματικό, να διακοπεί η χρηματοδότηση, να στεγνώσουν τα ταμεία, να παίρνουμε λεφτά με δελτίο. Το ατύχημα συμβαίνει ήδη. Τρεις μήνες τώρα η οικονομία είναι κλινικά νεκρή. Ακόμα κι αν βρεθεί μια λύση, θα προσπαθούμε να επανορθώσουμε τις ζημιές που ήδη έχουν προκληθεί. Αυτό που ζούμε αυτές τις μέρες είναι η πρόσκρουση της εικονικής πραγματικότητας την οποία έχουμε κατασκευάσει 5 χρόνια τώρα, με την πραγματικότητα του υπόλοιπου πλανήτη Γη. Οι καλύτεροι κατασκευαστές της εικονικής πραγματικότητας, οι «αγανακτισμένοι», τώρα ασκούν κυβερνητική πολιτική. Δεν φταίνε αυτοί μόνο, όλοι με μισές αλήθειες και πολλά ψέματα οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ, αλλά η δικιά τους εκδοχή της πραγματικότητας ήταν τόσο ανορθολογική, τόσο μακριά από την αλήθεια, που τους κρατάει εγκλωβισμένους, δυσκολεύει την προσγείωση. Κι αν ακόμα βρεθεί μια φόρμουλα στο Eurogroup, μετά; Υπάρχει χρόνος για τη «βίαιη ωρίμανση», που λέει και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης;
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες