Δημοσίευμα που αναφέρεται στον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντώνη Mανιτάκη φιλοξενεί το περιοδικό Der Spiegel υπό τον τίτλο «Όλη η ισχύς στους πιστωτές» και υπότιτλο «ένας ηλικιωμένος κύριος πρέπει να ψαλιδίσει τον γκροτέσκο διογκωμένο κρατικό μηχανισμό και γίνεται ο μπαμπούλας του έθνους». Ο ίδιος δηλώνει προς το γερμανικό περιοδικό: «Θέλω να δώσω πάλι στη χώρα μου τιμή και αξιοπρέπεια, θέλω τα εγγόνια μου να μπορούν και πάλι να πουν ότι υπάρχουν γι’ αυτά όνειρα και αξίες». Ο συντάκτης σημειώνει ότι μέχρι να γίνει αυτό θα πρέπει να ξεφορτωθεί αρκετές χιλιάδες υπαλλήλους, όπως για παράδειγμα δασκάλους σε μικρά νησιά, όπως την Αστυπάλαια και το Καστελόριζο, όπου ήδη υπάρχουν 15 εκπαιδευτικοί για 18 μαθητές. Σε άλλο σημείο του άρθρου σημειώνεται ότι ο κ. Μανιτάκης επαινεί τους γάλλους ειδικούς της Task-Force, που στέκονται στο πλευρό του στην προσπάθεια αναδιοργάνωσης της δημόσιας διοίκησης και πως δεν λέει κακές κουβέντες για τους Γερμανούς, κάτι που, όπως σημειώνεται, είναι σπάνιο αυτό τον καιρό στην Αθήνα. Ωστόσο, ο υπουργός κάνει λόγο για «τρομερές εμπειρίες κατά τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, τις οποίες θα θυμάμαι για πάντα κατά τη διάρκεια της ζωής μου» και διευκρινίζει ότι «χρειάστηκε να μάθω να κατανοώ ότι πρέπει να διαπραγματεύομαι ως εκπρόσωπος μιας χρεοκοπημένης χώρας και να κάθομαι έναντι των πιστωτών, η οποίοι έχουν όλη την ισχύ». «Οι Έλληνες πρέπει να ανακτήσουν την αυτοπεποίθησή τους, οι ταπεινώσεις πρέπει να έχουν ένα τέλος», λέει ο Α. Μανιτάκης, ο οποίος επιμένει ότι πρέπει να απολυθούν μόνο οι επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, όσοι δεν εκπληρώνουν, ή εκπληρώνουν ανεπαρκώς τα καθήκοντα τους και όσοι απόκτησαν με δόλο -μέσω πλαστών πιστοποιητικών- τη μόνιμη θέση εργασίας.
Η γενέθλια πόλη τίμησε τον μύθο της.
«Κρατείστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρούς. Μ΄ αυτό κυρίως θα πολεμήσετε». «Μη φοβάστε τους ανθρώπους που έχουν ρωμαλέα πάθη. Όσους οργίζονται, πίνουν και αγαπούν». «Απομονώστε όσους σας χαμογελούν, και όταν τους δίνεις το χέρι δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να το σφίξουν». Είναι μερικά μόνο από τις υποδείξεις - συμβουλές – παρακαταθήκη γνώσης και ιδεολογίας ζωής , που άφησε στο πολυπληθέστατο κοινό – πρώην φυσικούς αλλά και ιδεολογικά μαθητές του- ο καθηγητής Δ.Ν.Μαρωνίτης ως το δικό του ιδεολογικό «αντίδωρο» στην «απρόβλεπτη τιμή από τη γενέθλια πόλη» όπως είπε. Τα παραπάνω σπαράγματα του λόγου του προέρχονται από επιφυλλίδα του, που δημοσίευσε στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 26/10/1974, λίγους μήνες μετά την πτώση της Χούντας και συγχρόνως με την επιστροφή του στην καθηγητική του έδρα απ όπου το δικτατορικό καθεστώς τον είχε βίαια απομακρύνει. «Δεν υπάρχουν πολλές διαφοροποιήσεις από τότε» συμπλήρωσε ο καθηγητής . «Θα διαφοροποιούσα ίσως μόνο τον ορισμό του φασισμού και θα τον προσδιόριζα για το σήμερα ως : «Φασισμός είναι να σε ρωτούν δημοσίως για την ιδιωτική σου ζωή και να σε ανακρίνουν ιδιωτικά για τις δημόσιες πράξεις σου». Εμφανέστατα συγκινημένος μετά το τέλος των εισηγήσεων των έξι συνολικά ομιλητών και του εισηγητή της εκδήλωσης, Γιώργου Κορδομενίδη (συγγραφέα- διευθυντή του περιοδικού Εντευκτήριο που συνδιοργάνωσε την εκδήλωση με το Δήμο Θεσσαλονίκης), ο 84χρονος καθηγητής ( «ο μόνος ζωντανός μύθος και θρύλος» της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ , όπως τον χαρακτήρισε ο μαθητής του - καθηγητής της Φιλοσοφίας σήμερα στο ΑΠΘ, Βασίλης Κάλφας) δήλωσε εισαγωγικά πως: «Σας ορκίζομαι πως αυτό που θα ήθελα να κάνω , είναι να κλάψω λέγοντας σας Ευχαριστώ»).
Και…έκλαψε.
Του Σταύρου Τσακυράκη, ΒΗΜΑ, 19.5.13
Σε ποια βάση άραγε μπορεί μια φιλελεύθερη κοινωνία να απαγορεύσει τον μισαλλόδοξο λόγο χωρίς να αντιφάσκει με τη θεμελιώδη σημασία που αποδίδει στην ελευθερία της έκφρασης; Όχι ασφαλώς στη βάση ότι η πλειοψηφία διαφωνεί ριζικά με το περιεχόμενό του ή ότι αποτελεί μια βαθύτατα λανθασμένη ιδέα που διακηρύσσει μια αποκρουστική άποψη κοινωνικής οργάνωσης. Η ελευθερία της έκφρασης συνεπάγεται την ελεύθερη διακίνηση όλων των ιδεών και των απόψεων ανεξαρτήτως του περιεχομένου τους. Δεν νοείται ελεύθερος δημόσιος διάλογος αν αυτός προσληφθεί ως αποκαθαρμένος από τις λανθασμένες, εξωφρενικές ή απεχθείς ιδέες. Η ρήση ότι νομικά δεν υπάρχουν ορθές ή λανθασμένες απόψεις δεν σημαίνει ότι το «η γη είναι πιάτο» περιέχει την ίδια αλήθεια με το «η γη είναι στρογυλή». Σημαίνει απλούστατα ότι και οι δύο απόψεις έχουν θέση στο δημόσιο διάλογο, ότι και οι δύο προστατεύονται εξίσου. Τα επιχειρήματα για το πόσο κακός και λανθασμένος είναι ο μισαλλόδοξος λόγος είναι μεν ορθά, δεν βοηθούν όμως να απαντήσουμε στο ερώτημα που θέσαμε. Προσωπικά, δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι οι μισαλλόδοξες απόψεις, δηλαδή οι απόψεις που εκφράζουν μίσος προς άλλους ανθρώπους εξαιτίας κάποιων χαρακτηριστικών τους (της φυλής, του φύλου, των πεποιθήσεων ή των ερωτικών προτιμήσεων) αποτελούν βαθύτατα λανθασμένες ιδέες.
Του Διομήδη Σπινέλλη*, Καθημερινή, 19.5.13
Την εβδομάδα που μας πέρασε δημοσιεύτηκαν στον ιστότοπο της νέας ανεξάρτητης Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων (www.publicrevenue.gr) συγκεκριμένοι αριθμητικοί στόχοι για το πρώτο εξάμηνο του 2013 και για ολόκληρο το έτος: εισπράξεις παλαιών οφειλών, αριθμός τακτικών και προσωρινών ελέγχων σε μεγάλες επιχειρήσεις και σε φυσικά πρόσωπα μεγάλης οικονομικής επιφάνειας, καθώς και τα ποσοστά είσπραξης από τα αποτελέσματα των ελέγχων αυτών. (Ενα αμαρτωλό μυστικό πίσω από τα πρόστιμα-καμπάνες που συχνά ακούμε, είναι ότι μέχρι σήμερα το κράτος μας εισπράττει τελικά ένα πολύ μικρό ποσοστό από αυτά.) Η στοχοθεσία αυτή μπορεί να βελτιωθεί. Θα ήταν, για παράδειγμα, χρήσιμο να γνωρίζουμε τον αριθμό των ελεγκτών, τον χρόνο που απαιτείται για κάθε έλεγχο, στόχους για απλούστερους ελέγχους (π.χ. για έκδοση αποδείξεων) και ορισμένους δείκτες φορολογικής συμμόρφωσης (κατά πόσο δηλαδή η ΓΓΔΕ, καλλιεργώντας ένα κλίμα εμπιστοσύνης στη χρηστή φορολογική διοίκηση, οδηγεί τους φορολογουμένους σε οικειοθελή συμμόρφωση). Ομως, πρέπει όλοι να αναγνωρίσουμε ότι η στοχοθεσία αυτή είναι μια αξιοθαύμαστη, (δυστυχώς) επαναστατική, αλλά και αυτονόητη ενέργεια. Η χώρα μας πρέπει να διοικείται με το να θέτουμε και να δημοσιεύουμε συγκεκριμένους αριθμητικούς στόχους και να παρακολουθούμε τακτικά με διαφάνεια την πορεία εκτέλεσής τους.
Του Γιώργου Λακόπουλου, www.protagon.gr
Από όλα τα φαινόμενα του δημοσίου βίου εσχάτως, το πιο αξιοπρόσεκτο είναι οι περιφερόμενοι πρώην αξιωματούχοι των κομμάτων εξουσίας της Μεταπολίτευσης. Άνθρωποι που αν δεν υπήρχαν δε θα μπορούσε κανείς να τους φανταστεί, επανεμφανίζονται με τη νοοτροπία που τους ανέδειξε: δεν τους νοιάζει πού πάει το όχημα - αρκεί να κάθονται οι ίδιοι στο τιμόνι. Έχουν λύσεις και απαντήσεις για όλα, ασκούν κριτική σε όλους και κάνουν υποδείξεις για τα πάντα, ρίχνοντας ανάμεσα και καμιά κλάψα. Τάχα, για τα λάθη τους. Απλώς για να παίρνουν τους άλλους από μπροστά. Πρόκειται για φαινόμενο όχι και πολύ ευχάριστο και πάντως όχι ελπιδοφόρο για μια χώρα κατ' ουσίαν θύμα του πολιτικού προσωπικού της, που υπήρξε κατώτερο της εμπιστοσύνης του λαού της. Γεννημένοι στη δεκαετία του 1950 οι περισσότεροι, δεν έκαναν πολιτική - έκαναν καριέρα. Και είχαν φτάσει στο σημείο να αισθάνονται παντοδύναμοι και αιώνιοι στον καιρό τους. Μερικοί μάλιστα από τύχη βρέθηκαν στο ένα κόμμα. Κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι και στο άλλο.
Τέσσερις βασικές γεωπολιτικές δυναμικές φαίνεται να είναι σε εξέλιξη παγκοσμίως.
Η πρώτη εκπορεύεται από τις ΗΠΑ, όπου πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama) έχει θέσει σε εφαρμογή, μετά την επανεκλογή του, ένα πολυδιάστατο εμπροσθοβαρές πρόγραμμα αναδιάρθρωσης της αμερικάνικης οικονομίας, αλλά και ανάταξης της αμερικανικής επιρροής.
Η δεύτερη προέκυψε από την κρίση χρέους της ευρωζώνης που έδωσε την ευκαιρία να μετατρέψει η Γερμανία την γεωοικονομική της ισχύ σε πολιτική, μετατρέποντας τον ευρωπαϊκό νότο σε προτεκτοράτο.
Η τρίτη δυναμική σχετίζεται με την ραγδαία οικονομική επέκταση της Κίνας στην Αφρική, τη νότια Αμερική και σύντομα στην Ευρώπη.
Η τέταρτη δυναμική είναι ο παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος που πυροδότησε η παγκοσμιοποίηση με την ανάδυση νέων διεθνών παικτών στην παγκόσμια σκακιέρα και φαίνεται να παίρνει μια νέα τροπή με την ταχεία λουμπενοποίηση όλο και μεγαλύτερων τμημάτων της μεσαίας τάξης στη δύση, που δημιουργεί ένα νέο υποκείμενο το οποίο είτε οδηγείται στη ριζοσπαστικοποίηση, είτε τον εκφασισμό.
Παράλληλα οι αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις, κυρίως στην Ασία, αλλά και ο ισλαμικός κόσμος, μοιάζουν να έχουν εισέλθει σε μια φάση αποστασιοποίησης και αμφισβήτησης του δυτικού πολιτισμικού μοντέλου, καθώς οι βασικές του αξίες έχουν καταρρεύσει (ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία, κοινωνικό κράτος κ.λπ).
Του Νίκου Μπίστη, Μεταρρύθμιση, 19.5.13
Θα έχετε παρατηρήσει ότι μετά την εκλογή Κουτσούμπα οι ανακοινώσεις του ΚΚΕ έχουν επιστρέψει ακόμα πιο πίσω από την εποχή της Αλέκας, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Τότε που το νεαρό εργατικό κίνημα στρεφόταν με πάθος κατά των αστών και ο Μπεζεντάκος τους «τρόμαζε και καταργούσε τα κάστρα τους». Ναι, το τραγούδησα και εγώ μαζί με χιλιάδες Κνίτες και Ρηγάδες στο Λιμέρι και το Ταμπούρι, όπως και το «Βρονταει ο Ολυμπος» ή το «ΕΑΜ φωνή λαού, που φτάνει ως τα άστρα του ουρανού ». Ακόμα και τότε, όμως, την εποχή της αθωότητας, είχαμε συνείδηση ότι αποτελούν κομμάτι ενός παρελθόντος, που όσο προχωρούσαμε συνειδητοποιούσαμε ότι ήταν πιο σύνθετο και αντιφατικό από όσο νομίζαμε, πιστεύαμε και τραγουδούσαμε. Δεν τα προβάλαμε στο παρόν και το μέλλον ως οδηγούς δράσης. Το σημερινό ΚΚΕ νομίζει ότι η ελληνική κοινωνία χωρίζεται σε αστούς και εργάτες, στην εργατική λαϊκή οικογένεια και στην αστική οικογένεια. Σε λίγο θα μας ζητήσει να ετοιμαζόμαστε για το βουνό. Δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει Πουλαντζά , αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου, για να δεις την συνθέτη πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Αυτές τις αναλύσεις τις είχε εγκαταλείψει ακόμα και η Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ. ( για αυτό και κατέρρευσε , θα μας πουν οι ζηλωτές του κομμουνισμου). Και μετά ήρθε η γελοιότητα. Αναπόφευκτα, όταν ζεις στον προηγούμενο αιώνα. Ο καρκίνος των εργατριών και ο καρκίνος των αστών. Η λαϊκή μαστεκτομή και η αστική, των πλούσιων.
Του Νίκου Κωνσταντάρα, Καθημερινή, 17.1.13
Από την 5η Μαΐου του 2010, όταν η Ελλάδα μπήκε στο πρόγραμμα προσαρμογής της τρόικας, έως σήμερα, στη χώρα μας έγιναν δεκαέξι 24ωρες γενικές απεργίες και τέσσερις 48ωρες. Στην Ιρλανδία, η οποία και αυτή αναγκάζεται να εφαρμόσει σκληρή λιτότητα από το 2010, δεν έγινε ούτε μία, όπως σχολίασε με νόημα στέλεχος της ιρλανδικής κυβέρνησης στον απεσταλμένο της «Κ», Νίκο Χρυσολωρά. Πήρα τηλέφωνο Ιρλανδό συνάδελφο στο Δουβλίνο και τον ρώτησα: «Εσείς γιατί δεν απεργείτε; Δεν είναι οργανωμένα τα συνδικάτα σας;». «Το αντίθετο. Τα συνδικάτα είναι σούπερ οργανωμένα», απάντησε ο Ιρλανδός. «Ανέπτυξαν πολύπλοκους μηχανισμούς τα τελευταία 35 χρόνια, κυρίως στα καλά χρόνια της οικονομίας, με το σύστημα των κοινωνικών εταίρων. Τα συνδικάτα συνήθισαν να διαπραγματεύονται απευθείας με την κυβέρνηση. Πιστεύω ότι υπήρχε η αίσθηση πως η γενική απεργία θα έβλαπτε τα συμφέροντα των εργαζομένων και δεν θα επιτύγχανε τίποτα. Οι άνθρωποι έχουν πολλά να χάσουν – χρωστούν για τις πιστωτικές κάρτες, για τα στεγαστικά τους δάνεια κ.ά.». Στην Ιρλανδία το συνδικαλιστικό κίνημα διαφέρει αρκετά από το ελληνικό. Τα συνδικάτα πρόσκεινται στο Εργατικό Κόμμα, το οποίο συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση, και δεν είναι υπό την ηγεσία πολλών παρατάξεων – όπου υπάρχει πάντα ο πειρασμός η καθεμία να δείχνει μεγαλύτερη μαχητικότητα από τις άλλες.
Του Παύλου Αθανασόπουλου, Μεταρρύθμιση
Ένα χρόνο μετά τα περσινές εκλογικές περιπέτειες, φαίνεται ότι οι μεγάλοι κίνδυνοι έχουν ξεπεραστεί. Η θέση μας στην ευρωζώνη δεν αμφισβητείται πλέον σοβαρά. Και αυτή η δηλητηριώδης ομίχλη μιας επικείμενη χρεωκοπίας, δεν υπάρχει πια γύρω μας. Η έγκριση από το Γιούρογκρουπ των δόσεων Μαΐου και Ιουνίου, δείχνει ότι επικρατεί η αντίληψη ότι η χώρα έχει οικονομικά σταθεροποιηθεί. Το ίδιο μήνυμα στέλνει και η αναβάθμιση από την Fitch της ελληνικής οικονομίας κατά δύο μονάδες. Εξάλλου, οι εκθέσεις τόσο της Κομισιόν, όσο και του ΔΝΤ, δείχνουν τα μεγάλα βήματα προόδου που έχουν γίνει. Η αποδραματοποίηση όμως της κατάστασης, δεν μπορεί να οδηγεί σε εφησυχασμό. Αυτό θα ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Η πραγματικότητα συνεχίζει να είναι θλιβερή και κρύβει μέσα της τα σπέρματα που μπορεί να οδηγήσουν σε νέες δραματικές εξάρσεις. Στα καθημερινά και λιγότερο δραματικά θα κριθεί το παιχνίδι. Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να προχωρήσουν με γρήγορο ρυθμό, αλλά προς το παρόν πάνε με βήμα χελώνας. Οι συντεχνίες συνεχίζουν την ίδια αντικοινωνική, εγωιστική και αδιέξοδη πρακτική τους. Το έδειξε η αχαρακτήριστη στάση της ΟΛΜΕ. Η ανεργία παίρνει διαστάσεις που απειλούν την κοινωνική συνοχή και την πολιτική ισορροπία. Οι επενδύσεις, η δημιουργία θέσεων εργασίας, η επανεκκίνηση της πραγματικής οικονομίας, πρέπει να γίνουν με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς. Ο μικροκομματισμός δεν έχει θέση σε τέτοιες ώρες.
Του Serge Halimi*, Monde Diplomatique, Αυγή, 12..5.13
Θέλω να ξέρω από πού θα φύγω
Για να διατηρήσω τόση ελπίδα
(Πολ Ελυάρ, «Ποίηση Αδιάκοπη»)
Κανένας δεν πιστεύει πια ότι η λογική θα υπερισχύσει των παράλογων πολιτικών της λιτότητας, ούτε ότι η ηθική θα αποτρέψει σκάνδαλα που ενώνουν το χρήμα με την εξουσία. Η ελπίδα για αλλαγή κατεύθυνσης, τώρα πια, έγκειται στο να κατηγορήσουμε ανοιχτά τα εν λόγω συμφέροντα.
Ορισμένες αποκαλύψεις μάς παραπέμπουν σε πράγματα που ήδη γνωρίζαμε. Μήπως μάθαμε τώρα ότι υπάρχουν πολιτικοί που αγαπούν το χρήμα και συναναστρέφονται εκείνους που το κατέχουν; Ότι ενίοτε συμπεριφέρονται από κοινού ως μια κάστα υπεράνω του νόμου; Ότι η εφορία θωπεύει τους πλουσιότερους φορολογούμενους; Ή μήπως ότι η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων τούς επιτρέπει να κρατούν φυλαγμένους τους θησαυρούς τους σε φορολογικούς παραδείσους; Η αποκάλυψη των ατομικών παραβάσεων θα έπρεπε να μας κάνει να αμφισβητήσουμε το σύστημα που τις εξέθρεψε. Αλλά, τις τελευταίες δεκαετίες, ο κόσμος άλλαξε με τέτοια ταχύτητα που ξάφνιασε την αναλυτική μας ικανότητα. Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ανάδυση των Brics (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), νέες τεχνολογίες, οικονομικές κρίσεις, εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, παρακμή της Ευρώπης: κάθε φορά, διάφοροι ειδικοί μπαίνουν στη σειρά για να μας αναγγείλουν το τέλος της ιστορίας ή τη γέννηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης.
Της Ξένιας Κουναλάκη, Καθημερινή, 16.5.13
Τα δεινά οικονομικά των κομμάτων, απόρροια της κρίσης και της αδυναμίας των τραπεζών να χορηγήσουν περαιτέρω δάνεια για την κάλυψη των αναγκών τους, προκαλούν εσωκομματικές έριδες και απειλούν με διάσπαση ακόμη και μέχρι πρότινος αρραγείς κομματικούς μηχανισμούς. Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε έναν ακήρυχτο εμφύλιο στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ με αφορμή τις καταγγελίες περί κακοδιαχείρισης από την προηγούμενη ηγεσία του κόμματος και τη «μαύρη τρύπα» των 114,5 εκατ. ευρώ, η οποία μπορεί να μην είναι «μαύρη», ούτε «τρύπα», αλλά απλό χρέος. Σπατάλες ταξιδιωτικές, φουσκωμένα ενοίκια, απλήρωτοι εργαζόμενοι επί πολλούς μήνες. Μια εικόνα, διόλου αγγελικά πλασμένη, για ένα κόμμα της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς. Ακόμη και οι αποστάσεις που έλαβαν οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες από τη Σοσιαλιστική Διεθνή, έχουν εμμέσως σχέση με αυτές τις δυσάρεστες εντυπώσεις που δημιουργήθηκαν σε σχέση με τα οικονομικά του, αλλά και τη γενικότερη φθορά του ΠΑΣΟΚ. Μετά το ΠΑΣΟΚ, στα θύματα της προαναφερθείσας τάσης που θέλει και τα κόμματα να χρεοκοπούν πρώτα οικονομικά, μετά οργανωτικά και τελικά να απαξιώνονται πολιτικά, ήρθε να προστεθεί το ΚΚΕ. Δημοσιογραφικές πληροφορίες θέλουν τον Σπύρο Χαλβατζή να αντικαθίσταται από τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κομμουνιστικού κόμματος λόγω της οικονομικής δυσπραγίας, που πλήττει τα ταμεία του ΚΚΕ.
Σχόλιο του Politis in action
Τελικά τα πράγματα ήταν
απλούστερα από ότι φανταζόμαστε ! Η λυκοσυμμαχία των συνδικαλιστών ΝΔ
ΠΑΣΟΚ ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε αυτό που είχε στο μυαλό της από την αρχή.ΔΕΝ θα
γίνει απεργία στις εξετάσεις.Πώς θα γινόταν αφού είχε την κοινωνία
απέναντι αλλά και τους συναδέλφους τους.Να τι είπε η Αγγελική Φατούρου
των Παρεμβάσεων, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης των προέδρων των
ΕΛΜΕ:
«Στις γενικές
συνελεύσεις συμμετείχαν 20.000 εκπαιδευτικοί. Οι 13.000 περίπου
υπερψήφισαν την πρόταση της ΟΛΜΕ. Απ'αυτούς οι 10.000 για το γαμώτο και
3.000 αποφασισμένοι να κάνουν απεργία που είναι μουτζαχεντίν. Συνεπώς
δεν υπάρχουν όροι να πάμε σε απεργία."
Αυτό βέβαια το γνώριζαν από την αρχή.Τότε για ποιο λόγο την πρότειναν ;
Του Αλέξη Ζήρα, www.oanagnostis.gr
Τους ιεροκήρυκες να προσέχετε, όχι τις εκκλησίες
Τόμας ντε Κουίνσι (1785-1859)
Προσπαθώ να καταλάβω προς τι τόσο μίσος και αλληλοσπαραγμός, με αφορμή το επεισόδιο Δημουλά. Προς τι η λυσσαλέα επιδρομή εναντίον της, σύμπαντος σχεδόν του δικτύου ενημέρωσης, έντυπου και ηλεκτρονικού, αθηναϊκού και επαρχιακού, λες και με τις πέντε ασυνεχείς φράσεις της διακυβευόταν η (εδώ και καιρό χαμένη) τιμή των media. Και η ανηλεής διαπόμπευση και η διακωμώδηση; Με τι μεγάλη ευφροσύνη ανέλαβαν, ιδίως τα παντός χρώματος, καιρού και ιδεολογίας αυριανικά υποκατάστατα, να πλειοδοτήσουν σε εισαγγελική ακαμψία; Τι σημαίνει αυτό το ξέσπασμα μίσους και περιφρόνησης εναντίον της Δημουλά,αυτών που καταγγέλουν το μίσος και την περιφρόνηση; Είναι ένα τυφλό ξέσπασμα που φοβάμαι ότι δεν έχει καμμία σχέση με την άρνηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, αλλά βρίσκει εκεί την ευκαιρία και τη δικαιολογία να στηλιτεύσει, συμψηφίζοντας στο πρόσωπο της την συμβολικά υπεύθυνη κάθε κακοδαιμονίας που υπάρχει γύρω μας!! Διάβαζα προχθές ένα σχόλιο του κυρίου Στέλιου Κούλογλου, δημοσιευμένο στο lifo (10.5.13),ένα κείμενο του είδους της παλιάς πολιτικής μπροσούρας αλλά με τη δακρύβρεκτη και δραματολάγνα γλώσσα του εκφωνητή μιας τηλεοπτικής εκπομπής επικαίρων. `Ενα κείμενο της λογικής του ανδρεοπαπανδρεϊκού λαϊκισμού. Αποσπώ για την ώρα το ακόλουθο ρητορικό ερώτημα που θέτει -δείγμα τού κατά πως αναπτύσσεται η όλη σπεκουλαδόρικη παραποιητική συλλογική του αρθογράφου: ” Είναι αδύνατον η θεραπαινίδα μιας τέχνης που έχει στο επίκεντρό της τον άνθρωπο και την ψυχή να αναλώνεται σε απλουστευτικά ξενοφοβικά τσιτάτα, copypaste από φυλλάδιο της Χρυσής Αυγής για την τρίτη ηλικία.” !!!!
Του Γιώργου Καμίνη, Athens Voice
Yπάρχει ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, στην οποία να μην μπορούν να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, σε αδειοδοτημένους χώρους θρησκευτικής λατρείας, νόμιμοι κάτοικοι μουσουλμανικού θρησκεύματος; Ναι. Δυστυχώς πρόκειται για την Αθήνα, η οποία και κατέχει την αποκλειστικότητα.
H δημιουργία μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα είναι απολύτως επιβεβλημένη. Αφενός γιατί συνιστά ζήτημα συνταγματικής νομιμότητας και συμμόρφωσης της χώρας με τις διεθνείς συμβατικές της υποχρεώσεις. Αλλά και αφετέρου, επειδή θα θέσει τέλος στην παράνομη λειτουργία δεκάδων, διάσπαρτων μουσουλμανικών χώρων λατρείας, που λειτουργούν παράνομα σε γκαράζ, υπόγεια και αποθήκες, χωρίς να τηρούν καμία προδιαγραφή, με ανώνυμες χρηματοδοτήσεις και σε συνθήκες απόλυτης έλλειψης ασφάλειας για τους πιστούς αλλά και τους περιοίκους. Όπως γνωρίζουμε, χριστιανικοί ναοί της Ορθοδοξίας υπάρχουν και λειτουργούν, εδώ και χρόνια, σε ολόκληρο τον κόσμο, φυσικά και στον μουσουλμανικό. Αδυνατώ, συνεπώς, να κατανοήσω για ποιους λόγους ορισμένοι αντιτάσσονται σε μια αξιοπρεπή ρύθμιση και μια νόμιμη λύση στο ζήτημα των λατρευτικών αυτών χώρων. Άλλωστε με την κατασκευή μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα συντάσσεται και η Εκκλησία της Ελλάδας.
Του Νίκου Μπίστη, www.protagon.gr, 15.5.13
Παρακολούθησα προσεκτικά και επανειλημμένα το video από τα επεισόδια στο Τυμπάκι. Έτυχε να δω και την εκπομπή της Τσαπανίδου στον Σκάι για το θέμα, όπου παρενέβησαν δήμαρχος της περιοχής και βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ. Η εικόνα είναι πεντακάθαρη. Το κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως είχε κάθε δικαίωμα, πήγε να προπαγανδίσει τη θέση του κατά της κατασκευής μεγάλου εμπορικού λιμένα (διαμετακομιστικό κέντρο) στην περιοχή. Παρεμποδίστηκε και στο τέλος προπηλακίστηκε με τη διαδεδομένη μέθοδο της εκτόξευσης γιαουρτιών. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου είχαμε μια επίδειξη της κακώς νοούμενης «κρητικής λεβεντιάς», που δεν χαρακτηρίζει βέβαια την πλειοψηφία των Κρητικών, αλλά αρκεί μια δυναμική και ανεξέλεγκτη μειοψηφία για να συντηρήσει παραδόσεις ψευτομαγκιάς και ψευτοτσαμπουκά που και οι πιο αθώες (μπαλωθιές σε γάμους π.χ.) δεν είναι πάντα αναίμακτες. Έτσι, ακούσαμε «να φύγετε από εδώ», «δεν είστε ντόπιοι», «εδώ είναι Τυμπάκι» και άλλα υπερήφανα. Η ουσία είναι ότι με τη βία δεν επέτρεψαν στους εκπροσώπους του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να παρουσιάσουν τις θέσεις τους. Και αυτό το γεγονός είναι απαράδεκτο, τελεία και παύλα και χωρίς τους συνήθεις αστερίσκους. Για αυτό δεν μπορεί κανείς να συμφωνήσει με τον βουλευτή της Ν.Δ. Άδωνη Γεωργιάδη που ενώ διακήρυξε ότι «εγώ δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ και για αυτό καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται», αμέσως με απροκάλυπτη ικανοποίηση για το γεγονός, παρότρυνε τον ΣΥΡΙΖΑ «να μην ξαναπάει στο Τυμπάκι, γιατί εκεί είναι λεβέντες και σας διώχνουν».
Του Γιάννη Αντωνίου, ΝΕΑ, 13.5.13
Η κυβέρνηση, έστω και καθυστερημένα, προχώρησε στην αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατά δύο ώρες. Το μέτρο ήταν αναμενόμενο και απολύτως αναγκαίο για την αποφυγή του λειτουργικού black-outτων σχολικών μονάδων το επόμενο έτος, εν όψει 7000 περίπου συνταξιοδοτήσεων και στις δύο βαθμίδες, μηδενικών διορισμών μονίμων εκπαιδευτικών και αναπληρωτών στη Δευτεροβάθμια. Την ίδια στιγμή η ΟΛΜΕ θεώρησε την αύξηση του ωραρίου αιτία πολέμου, εξαγγέλλοντας ως πεδίο αναμέτρησης με την κυβέρνηση και την κοινωνία τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Τα λειτουργικά κενά ως πρόβλημα μιας παρατεταμένης παθογένειας
Τα προβλήματα σχετικά με την κάλυψη των λειτουργικών κενών των σχολείων, εκτός από τις μνημονιακές δεσμεύσεις και τους περιορισμένους οικονονομικούς πόρους, είναι άμεσα συναρτημένα με την ανθρωπογεωγραφία της εκπαίδευσης και την πολιτική στελέχωσης των σχολικών μονάδων τα τελευταία 30 χρόνια. Η κρίση απλώς τα επέτεινε.
Στην μακρά περίοδο της δανεικής ευημερίας οι κυβερνήσεις και μαζί τους ολόκληρο το πολιτικό σύστημα ουσιαστικά ευθυγραμμίζονταν με τις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις, ακολουθώντας μια πολιτική μαζικών διορισμών.
Του Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr
Χθες, μιλώντας στη Γ.Σ. του ΣΕΒ, ο Αλέξης Τσίπρας παραδέχθηκε ότι το κόστος της ενέργειας για τη βιοτεχνία και τη βιομηχανία στην Ελλάδα ξεπερνάει, σε κάποιες περιπτώσεις, το εργατικό κόστος. Ό,τι πήρε η κυβέρνηση σε μεροκάματα, τα τελευταία δύο χρόνια, το έδωσε αφού αφαίρεσε τους φόρους στις επιχειρήσεις που εισάγουν φυσικό αέριο ή παράγουν ηλεκτρισμό από φυσικό αέριο (λιγότερο). Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς το παραδέχθηκε πριν μερικούς μήνες, όταν υποσχέθηκε ότι θα πέσουν τα βιομηχανικά τιμολόγια για την ενεργοβόρα βιομηχανία. Τέσσερις μήνες έχουν περάσει από τότε, αλλά η μείωση που έγινε στο ρεύμα ήταν η περσινή αύξηση. Στο τέλος της περασμένης εβδομάδας ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, έστειλε πρόσκληση στον κ. Σαμαρά και τους ομολόγους του για το έκτακτο συμβούλιο κορυφής της Ε.Ε. στις 22 Μαϊου, στις Βρυξέλλες, με θέμα την ενέργεια. Στους πίνακες που παρουσιάζονται στην εισήγηση της επιτροπής εμφανίζεται η Ελλάδα ως έχουσα το 7ο ακριβότερο φυσικό αέριο στην Ευρώπη. Αλλά αναζητώντας χθες τον χρόνο στον οποίο λήφθηκαν τα στοιχεία αυτά, το γραφείο της Ε.Ε. στην Αθήνα με διαβεβαίωσε ότι πρόκειται για στοιχεία εισαγωγής στα τελωνεία για το 2ο τρίμηνο του 2012. Εκτοτε οι τιμές έχουν μειωθεί σε δέκα χώρες της Ε.Ε. Στη Βουλγαρία, που παίρνει αέριο από τον ίδιο αγωγό με την Ελλάδα, οι τιμές μειώθηκαν συνολικά κατά 325 (10% με την παλιά και 22% με τη συμφωνία που υπέγραψαν οι Βούλγαροι από την 1η Γενάρη 2013) με αποτέλεσμα να είναι τώρα πολύ φθηνότεροι σε σχέση με την Ελλάδα.
Του Γιώργου Σιακανάρη, Athens Voice
H συζήτηση που φούντωσε με τα λεχθέντα από την Κική Δημουλά για τους μετανάστες και με αφορμή τις χυδαίες ύβρεις και τα απαράδεκτα σχόλια που εκτοξεύτηκαν εναντίον της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν έχει καμία πρωτοτυπία. Είναι μια συζήτηση που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που ένας «επαγγελματίας» του λόγου, ένας άνθρωπος που έχει τη δυνατότητα να αποτυπώνει τις απόψεις του σε χαρτί και αυτές να εκδίδονται, τολμάει να εκφράσει απόψεις διαφορετικές (δεν εξετάζω εδώ αν είναι ποιοτικότερες ή όχι) απ’ αυτές που κυριαρχούν σ’ αυτά τα δίκτυα. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως αυτή η συζήτηση γίνεται στο γήπεδο των εχθρών του πολιτισμένου λόγου. Γιατί ακόμη και αυτοί που θέλησαν να υπερασπιστούν την ελευθερία της ποιήτριας να έχει την άποψή της για το θέμα, χωρίς αυτόματα να την κατατάσσουν στους εχθρούς ή τους φίλους του λαού, το έκαναν χρησιμοποιώντας τις ίδιες απλουστευτικές εικόνες και λέξεις με εκείνους που την έβριζαν. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η αγριότητα και οι χυδαίοι όροι, αλλά το ίδιο το μέσο, το οποίο επιτρέπει στην αγριότητα να αισθανθεί πως ελευθερία είναι η ύβρις του άλλου.
