Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Το ραντεβού Μέρκελ εν όψει του τέλους της παρένθεσης…

 Του Κώστα Στούπα, capital.gr
Το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ όπως τον ξέρουμε δρομολογεί τις πολιτικές εξελίξεις του τέλους της μεταπολίτευσης. Το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ όπως το δρομολογεί η εμπιστευτική συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με την καγκελάριο δρομολογεί και το τέλος της μεταπολεμικής εκκρεμότητας της ελληνικής κομμουνιστικής αριστεράς με την ολοκλήρωση της καταστροφής που χρωστούσε στη χώρα μετά την αποτυχία της το ’45 να την καταστήσει μια ακόμη Αλβανία ή Βουλγαρία των Βαλκανίων
Η συνάντηση της περασμένης εβδομάδας μεταξύ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της καγκελαρίου της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ αποτελεί σημειολογικά το τέλος μιας περιόδου της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και της αρχής μιας άλλης.  Η καγκελάριος της Γερμανίας όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους, σχετικά με το περιεχόμενο της συνάντησης, απάντησε πως αυτό συμφωνήθηκε να είναι εμπιστευτικό.  Εμπιστευτικό είναι το περιεχόμενο όταν η μία από τις δυο πλευρές ή και οι δύο δεν μπορούν να διαχειριστούν τις αντιδράσεις τρίτων σε αυτό.  Καθώς ο αδύναμος κρίκος αυτής της διαπραγμάτευσης είναι η Ελλάδα είναι προφανές πως η ελληνική πλευρά έχει τις περισσότερες πιθανότητες να έχει λόγους που απαιτούν εμπιστευτικότητα στις συζητήσεις.  Υπάρχουν και «αιθεροβάμονες» που μπορεί να πιστεύουν το αντίθετο, όπως ο βουλευτής που έχει αναρτήσει στο twitter πως η ελληνική πλευρά έχει θέσει το τελεσίγραφο στους Ευρωπαίους. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για το άτοπο αυτής της άποψης…

Η σκοπιά του Γκαλεάνο

Στις 13 Απριλίου πέθανε ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο (1940-2015). Σίγησε έτσι μια από τις πιο μαχητικές φωνές της Λατινικής Αμερικής. Η ακόλουθη συνέντευξη του Γκαλεάνο δημοσιεύτηκε τον Αύγουστο του 2005 στο ιταλικό περιοδικό Una città.
• Συχνά στα γραφτά σας τονίζετε τη σημασία της «σκοπιάς» από την οποία βλέπουμε τα πράγματα…
Ναι, η σκοπιά που υιοθετούμε είναι πάντα θεμελιώδης. Σε κάποιο σημείο του χρόνου ο κόσμος ήταν γκρίζος. Χάρη στους Ινδιάνους Ishir, οι οποίοι έκλεψαν το χρώμα από τους θεούς, τώρα ο κόσμος λάμπει και τα χρώματα του κόσμου χρωματίζουν ζωηρά τα μάτια που τα βλέπουν. Πριν από κάμποσο καιρό, ο Τίσιο Εσκομπάρ, ένας Παραγουανός φίλος μου, συνόδευε ένα ευρωπαϊκό τηλεοπτικό συνεργείο που ήθελε να κινηματογραφήσει σκηνές της καθημερινής ζωής αυτών των ιθαγενών. Ενα κορίτσι της φυλής ακολουθούσε τον σκηνοθέτη του συνεργείου σαν σιωπηλή σκιά κολλημένη στο σώμα του και τον κοιτούσε στο πρόσωπο από πολύ κοντά, σαν να ήθελε να μπει στα παράξενα γαλανά του μάτια. Ο σκηνοθέτης επωφελήθηκε από τη μεσολάβηση του Εσκομπάρ, που γνώριζε το κορίτσι και καταλάβαινε τη γλώσσα του, κι αυτή του είπε: «Θέλω να μάθω με ποιο χρώμα βλέπει αυτός τα πράγματα». Στον σκηνοθέτη, που της χαμογέλασε λέγοντας: «Με το ίδιο χρώμα που τα βλέπεις κι εσύ», απάντησε: «Και πού ξέρεις εσύ με ποιο χρώμα βλέπω εγώ τα πράγματα;».
• Ολα αυτά μας θέτουν μπροστά στο θέμα της διαφορετικότητας…
Η διαφορετικότητα περνάει μέσα από τη διαφορά των πιθανών σκοπιών. Από τη σκοπιά του Νότου το καλοκαίρι του Βορρά είναι χειμώνας. Και από τη σκοπιά ενός σκουληκιού ένα πιάτο μακαρόνια είναι κραιπάλη. Εκεί όπου οι Ινδοί βλέπουν μιαν ιερή αγελάδα, άλλοι βλέπουν ένα μεγάλο χάμπουργκερ. Από τη σκοπιά του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Μαϊμωνίδη και του Παράκελσου υπήρχε μια ασθένεια που ονομαζόταν δυσπεψία, αλλά δεν υπήρχε ασθένεια που να ονομάζεται πείνα.

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Σκύψε ευλογημένε!


Της Ρέας Βιτάλη, www.protagon.gr
Αχ, βρε Λαφαζάνωφ! Μου ξετίναξε όλη την γκάμα των συναισθημάτων σε μερικά λεπτά. Έτσι όπως τον έβλεπα να σκύβει το κεφάλι μέχρι τα γόνατα. Στην αρχή μαρμάρωσα. Κάτι δεν είδα καλά, νόμισα. Μετά ανοιγόκλεισα τις βλεφαρίδες για να εμπεδώσω ό,τι έβλεπα. Μετά κούνησα αυθόρμητα το κεφάλι με θλίψη. Α, ρε καψοΕλλάδα! Μονολόγησα. Μια ζωή να υποκλίνεσαι στις χίμαιρες και να τινάζεις ανάστημα στο reality! Μετά και λίγο σαν να ντράπηκα για λόγου μας. Η ντροπή είναι το πιο περίεργο συναίσθημα. Απλώνεται επάνω σου κι ας μην τη δικαιούσαι. Μετά η επανάληψη -και κόντρα επανάληψη- μου έφερε γέλια. Μετά το γέλιο ήρθε η συμπάθεια. Ναι. Άρχισα να βλέπω με συμπάθεια την περίπτωση Λαφαζάνη. Για φαντάσου! Κόλλησε σε σελίδα δανεικής νιότης. Δεν έπεσε ποτέ το τείχος του Βερολίνου. Δεν γκρεμίστηκαν ποτέ αγάλματα. Δεν ξεδόντιασαν ποτέ, οι ίδιοι οι κομμουνιστές, τον κομμουνισμό, τόσο φρικτά άτσαλα... Να μη μείνει ούτε ένα τόσο δα, διάολε, απ΄ αυτή την ανθρωποκεντρική ιδεολογία -ως ιδεολογία- ένα τόσο δα ανάχωμα στον άπληστο καπιταλισμό. Όλα στάχτη!… Για τον Λαφαζάνη δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Κορνήλιος Καστοριάδης, να τον προβληματίσουν τα γραπτά του. Γραπτά του 1964 «Ο Μαρξισμός είναι νεκρό σώμα μιας ψευδοθεωρίας που δεν αναπτύσσεται και το οποίο κοινωνικά και ιστορικά λειτουργεί μόνο και μόνο σαν ιδεολογία για τη νομιμοποίηση καθεστώτων εκμετάλλευσης και τρομοκρατίας όπως αυτά που υπάρχουν στις ανατολικές χώρες». Δεν θεωρήθηκε απαραίτητη ποτέ μια ανάλυση του Εμφυλίου. Δεν υπήρξε ποτέ μια ρώσικη «πόρτα» στη μούρη των Ελλήνων «συντρόφων». Δεν υπήρξε ποτέ μια παραδοχή, εκ του αποτελέσματος, ρε αδελφέ, ότι εν τέλει καλύτερα που ήρθαν όπως ήρθαν τα πράγματα. Στο σωστό μέρος ανθρωπότητας βρεθήκαμε. Για τον «σύντροφο» Λαφαζάνη υπήρξε μόνο μια σχεδόν θρησκευτική προσκόλληση σ΄ ένα δημιούργημα μιας φαντασίας.
Πώς το λέει το λαϊκόν άσμα... «Δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει. Που σ΄ έπλασε όπως ήθελε αυτή». Κοίτα τι κύκλους κάνει η ψυχή... Στο τέλος κατέληξα να νιώθω ένα νοιάξιμο για τον κ. Λαφαζάνη. Αφού το έφτασε έτσι μέχρι εδώ… Τι νόημα έχει να ξυπνήσει στην επόμενη σελίδα Ιστορίας; Άστον να περιμένει εκ Ρωσίας... (Αρκεί να μην περιμένουμε εμείς).

Το νησί που φεύγει


Του Γιώργου Παγουλάτου,  Καθημερινή
  Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανθρώπους που βλέπουν πραγματικά το μέλλον της Ελλάδας άρρηκτα συνδεδεμένο με την Ευρώπη και το ευρώ. Ανθρωποι που στρατεύτηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ αγανακτισμένοι από την ατιμωρησία της φοροδιαφυγής και παρανομίας των ισχυρών, οργισμένοι από μια ύφεση που άφησε πίσω της 400.000 οικογένειες χωρίς εργαζόμενο μέλος. Ευρωπαϊστές που στοιχήθηκαν έντιμα πίσω από το αίτημα της κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής, βλέπουν τώρα με τρόμο την πατρίδα να κλυδωνίζεται στο χείλος της καταστροφής, με τις τύχες της στα χέρια επικίνδυνων ερασιτεχνών, ιδεόληπτων και τυχοδιωκτών. Ηρθε η ώρα αυτοί οι άνθρωποι να λύσουν τη σιωπή τους, να κραυγάσουν την αγωνία τους, να απαιτήσουν από τον πρωθυπουργό να εγγυηθεί τα ευρωπαϊκά κεκτημένα της χώρας. Τώρα, γιατί αργότερα ίσως να είναι πολύ αργά.

Στην τελική σκηνή της ταινίας Underground του Εμίρ Κουστουρίτσα, οι ήρωες, αρειμάνιοι Βαλκάνιοι λεβέντες, άντρες και γυναίκες, γλεντάνε και μεθοκοπάνε πυροβολώντας περήφανα στον αέρα, ενώ το μικρό νησί όπου έχουν στήσει το γλέντι τους αποκόπτεται σιγά-σιγά από την υπόλοιπη ήπειρο και αρμενίζει μόνο του στο πέλαγος. Στην τρέχουσα εκδοχή του ελληνικού δράματος, σαστισμένοι από την αγωνία και μεθυσμένοι από τις «ενέσεις υπερηφάνειας», παρακολουθούμε το μακρύ θρίλερ της σύγκρουσης με τους εταίρους, την ώρα που το ρήγμα της χώρας από την Ευρώπη βαθαίνει.

Η συμφωνία τώρα είναι μονόδρομος!


 Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή
Οταν ανέλαβε τα καθήκοντά της η νέα κυβέρνηση, η εσωτερική υποτίμηση περίπου ολοκληρωνόταν. Κάπου, άλλωστε, θα φρέναρε, αφού προηγήθηκε 25% κατάρρευση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος και μείωση των οικογενειακών εισοδημάτων 40% σε μέσο όρο – με το εισόδημα ενός εκατομμυρίου συμπολιτών μας, νέων ανέργων, να μηδενίζεται. Το «Μνημόνιο» με την έννοια ενός προγράμματος εσωτερικής υποτίμησης πρακτικά είχε λήξει. Ποιο ήταν το ζητούμενο; Η επίτευξη μιας νέας συμφωνίας με τους εταίρους, που θα είχε δύο κεντρικά στοιχεία: Αμεσο, η εξασφάλιση πόρων για τη χρηματοδότηση των δομών ενός νέου παραγωγικού μοντέλου, αναστροφή της ύφεσης, ανάπτυξη. Δεύτερο, η μείωση του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους ώστε να σμικρύνουν τα προβλεπόμενα πρωτογενή πλεονάσματα και να καταστεί εφικτή η χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής, χωρίς νέα ελλείμματα. Το ζητούμενο δεν μπορούσε να ήταν η αποφυγή κάθε επώδυνου μέτρου. Αφενός γιατί ορισμένα επώδυνα (για αρκετούς...) μέτρα είναι αναγκαία για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης και ανάπτυξης (π.χ., η αντι-πελατειακή μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο...), αφετέρου διότι σε μια διαπραγμάτευση με το σημερινό ευρωπαϊκό κατεστημένο αναπόφευκτα θα κάνεις και, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές, υποχωρήσεις. Αλλά το θέμα δεν είναι κάθε δέντρο ξεχωριστά, είναι το δάσος – το συνολικό πακέτο.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Ώρα να πηγαίνει ο Γ. Βαρουφάκης



  Του Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr
Την ώρα που την Παρασκευή το πρωί ο Γ. Βαρουφάκης δεχόταν τα πυρά των συναδέλφων του στη Ρίγα, ένας συνομιλητής του πρωθυπουργού στην Αθήνα μού εκμυστηρευόταν: «Εγώ του το είπα. Αν δεν φύγει, συμφωνία δεν έχουμε». Σύμφωνα με το Reuter, χθες το βράδυ ο Βαρουφάκης έμεινε μακριά από τους συναδέλφους του, είναι εντελώς απομονωμένος.
Το θέμα του αν είναι κατάλληλος να οργανώσει αυτή τη διαπραγμάτευση δεν τίθεται για πρώτη φορά. Έχει τεθεί και τον Φεβρουάριο, όταν ο Αλέξης Τσίπρας πρακτικά τον υποκατέστησε. Στη συνέχεια ο Ιρλανδός υπουργός Οκονομικών Μάικλ Νούναν, ένας άνθρωπος εξαιρετικά χαμηλών τόνων, ανακοίνωσε ότι παραδίδει τις διαπραγματεύσεις στον Δραγασάκη, κάτι που το Μαξίμου έσπευσε να διαψεύσει. Τις σχετικές τεχνικές συζητήσεις ανέλαβε στη συνέχεια ο κ. Χουλιαράκης, ένας από τους λίγους ανθρώπους μαζί με τους συνεργάτες του πρωθυπουργού Παππά και Κιντώνη που οι Ευρωπαίοι λένε ότι μπορούν να συνεννοηθούν. Έπειτα εμφανίσθηκε και πάλι ο κ. Βαρουφάκης με τον κ. Θεοχαράκη να αντικαθιστά τον κ. Χουλιαράκη στο Euroworking group(EWG).
Τα κεφάλαια της διαπραγμάτευσης που αφορούν το υπουργείο του κ. Βαρουφάκη είναι τα πιο καθυστερημένα χρονικά. Και να γιατί:
  • Οι κατάλογοι των μέτρων που πρότεινε στους θεσμούς και τα κοστολογούσε 6-7 δισ., υπολογίζεται ότι δεν θα φέρουν πάνω από 1-1.2 δισ. ευρώ.
  • Το δημοσιονομικό κενό υπολογίζεται για το 2015 σε 4 δισ. ευρώ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει, εκτός από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, δεσμευθεί σε έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Το κενό αυτό εμφανίζεται με ένα πρωτογενές πλεόνασμα 1,5%. Αν αυτό ανεβεί στο 3%, το κενό γίνεται 6,5 δισ.

Η χώρα και ο χώρος



Του Νίκου Μπίστη, www.protagon.gr
Το ότι ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας, της κεντροαριστεράς και του μεταρρυθμιστικού κέντρου είναι σήμερα αποδυναμωμένος και κατακερματισμένος είναι κάτι παραπάνω από προφανές. Όποιος όμως νομίζει ότι αυτό θα συνεχιστεί εις το διηνεκές κάνει λάθος. Ο κόσμος της Δημοκρατικής Παράταξης υπάρχει και έχει μια διπλή έγνοια: Πώς θα σωθεί η χώρα και πώς θα ανασυγκροτηθεί ο χώρος. Με αυτή όμως τη σειρά, η οποία καθορίζει και τις πολιτικές προτεραιότητες. Ο κίνδυνος για τη χώρα δεν είναι μόνο υπαρκτός, είναι παρών. Η ζημιά που έχει προκύψει είναι δεδομένη και πολυεπίπεδη, δεν περιορίζεται στην οικονομία. Ακόμα και αν είχε βάση η τεχνητή αισιοδοξία για συμφωνία που δημιούργησε προχθές η κυβέρνηση (αισιοδοξία η οποία εξανεμίστηκε στη μακρινή Ρίγα, εγείροντας σοβαρά ερωτηματικά όχι μόνο για τη σοβαρότητα της κυβέρνησης, αλλά και για τη δυνατότητα πρόσληψης των πραγμάτων από μέρους της), τα προβλήματα θα παρέμεναν ενώ είναι βέβαιο ότι θα δοκιμαζόταν η κυβερνητική πλειοψηφία και η συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αντί να προετοιμάζει στροφή και συμβιβασμό ερωτοτροπεί με τη ρήξη και καλλιεργεί κλίμα σύγκρουσης με το οποίο θα βρεθεί αντιμέτωπη αν προχωρήσει στον επώδυνο συμβιβασμό. Σε κάθε περίπτωση εμείς οφείλουμε να παίρνουμε τα μέτρα μας για το χειρότερο σενάριο. Αν δεν το κάνουμε και λειτουργούμε με τη βεβαιότητα της στροφής τους την τελευταία στιγμή, μπορεί να μας πιάσουν με τις πυτζάμες και να οδηγηθούμε απροετοίμαστοι σε κάλπες. Και αν οι κάλπες είναι για Δημοψήφισμα, εκ των πραγμάτων θα συγκροτηθεί ένα πλατύ μέτωπο απόρριψης των επιλογών της συγκυβέρνησης. Γι’ αυτό και θεωρώ περισσότερο πιθανή την προσφυγή σε εθνικές εκλογές. Σε αυτή την περίπτωση μία μόνο αποτελεσματική απάντηση υπάρχει: η συγκρότηση Μετώπου Λογικής των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων της χώρας. Πρακτικά η συγκρότηση εξ υπαρχής ενός ενιαίου σχήματος (με τίτλο π.χ. Μένουμε Ευρώπη) που θα διεκδικήσει την πρώτη θέση και το bonus των 50 εδρών, θα κρατήσει τη χώρα στην Ε.Ε. και το ευρώ και θα αποτρέψει την καταστροφή.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Σημειωτόν


 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Ο καθηγητής και αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Γιάννης Πανούσης σε άρθρο του στα «ΝΕΑ» κατηγόρησε την κυβέρνηση πως δεν κάνει τίποτα όσον αφορά τον τομέα πάταξης της ανομικής δράσης και της ασφάλειας των πολιτών. Αυτή όμως η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα παντού. Ή, μάλλον, η μια πλευρά της ακυρώνει ό,τι κάνει η άλλη. Ο κ. Λαφαζάνης και ο κ. Δρίτσας παγώνουν τις ιδιωτικοποιήσεις των λιμανιών που είχε ξεπαγώσει ο κ. Δραγασάκης. Ο κ. Βούτσης εμποδίζει την Αστυνομία να απαλλάξει τα πανεπιστήμια από τους «απελευθερωτές» τους. Ισως είναι επηρεασμένος από το μαρξικό «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών» και προσαρμόζοντάς το στο σήμερα, το μετέτρεψε σε ασυδοσία των ασύδοτων. Ο υπουργός Δικαιοσύνης κατάσχει το Γκαίτε, το οποίο ξε-κατάσχει ο καθηγητής κ. Παρασκευόπουλος. Στο υπουργείο Εργασίας καταργούν τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος, αλλά δεν εγγυώνται την καταβολή έστω και μηδενικών συντάξεων. Ο κ. Κατρούγκαλος προσλαμβάνει τους απολυμένους, αλλά δεν τους «απολύει» από το δικηγορικό του γραφείο. Και το σπουδαιότερο, η κυβέρνηση συμφωνεί με τους εταίρους να της δώσουν χρήματα, αλλά δεν συμφωνεί να τους δώσει τίποτα από όσα αυτοί - καλώς ή και κακώς - ζητούν από τη χώρα για να τη δανειοδοτήσουν. Και επειδή κανείς δεν της δίνει χρήματα παίρνει τα διαθέσιμα των γενικών φορέων της κυβέρνησης. Και μετά; Ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί μέχρι να εξαντληθεί το όριο των λέξεων για το άρθρο, αλλά κυρίως μέχρι να εξαντληθεί ο ήδη εξαντλημένος από την αγωνία του πολίτης για το μέλλον της χώρας. Δεν εξαντλείται όμως η κυβέρνηση που τρέχει σημειωτόν από την 20ή Φεβρουαρίου.

Μερκελιστής (και) ο Τσίπρας; Ευτυχώς!

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Με τον ρυθμό των συναντήσεων και επαφών του Αλέξη Τσίπρα με τη Μέρκελ να έχει ανεβεί κατακόρυφα (τρεις-τέσσερις μέσα σε μόλις τρεις μήνες!), σε λίγο θα ξεπεράσει σε «μερκελισμό» τον προκάτοχό του Αντώνη Σαμαρά. Και δεν χρειάζεται ο Τσίπρας να πει δημοσίως «ουδείς αναμάρτητος», που είπε ο Σαμαράς στο Βερολίνο το 2012 για την προηγούμενη αντιμνημονιακή ρητορική του. Ο Τσίπρας το λέει κατ’ ιδίαν στη Μέρκελ και συμφωνούν να μην πουν τίποτα δημοσίως.
Αν στη θέση του Τσίπρα ήταν άλλος πρωθυπουργός και έκανε όσα κάνει ο νυν, ο Τσίπρας θα τον καταχέριαζε ως «μερκελιστή», θα τον κατακεραύνωνε επειδή κάνει «μυστική διπλωματία» και όλα τα σχετικά. Τώρα τα κάνει ο ίδιος και περασμένα ξεχασμένα. Και μπράβο του!
Δεν το λέμε καθόλου ειρωνικά. Τι σημαίνει ότι ο Τσίπρας έγινε «μερκελιστής»;
  1. Ότι πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή του “go back, κυρία Μέρκελ” (εδώ). Ευτυχώς που πέρασε.
  2. Ότι αναγνωρίζει πως και οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί, που πήγαιναν στη Μέρκελ, πήγαιναν ακριβώς για τους ίδιους λόγους που πάει και ο ίδιος. Για να πάρουν λεφτά.
  3. Ότι δηλώσεις του τύπου οι προηγούμενοι «έπεφταν στα τέσσερα» είναι απλώς γελοίες και θα πρέπει να επιβάλει στον συνεταίρο του, Καμμένο, να το βουλώσει. Ας αγοράζει καμιά παλιατζούρα πληρώνοντας εκατομμύρια.
  4. Ότι άλλοι υπουργοί του, πιο αρμόδιοι και πιο σοβαροί υποτίθεται, να σταματήσουν να λένε ανοησίες περί «πραξικοπημάτων» (εδώ). Ας μαζέψουν λίγο τη γλώσσα τους κι ας βγάζουν φωτογραφίες για περιοδικά ελαφράς ύλης. Λιγότερη ζημιά θα κάνουν στη χώρα.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει πόλεμο για λογαριασμό του

Του Δημήτρη Ψυχογιού, Athens Voice
Συνθήκες πολέμου
Η κατάσταση της χώρας τα τελευταία πέντε χρόνια (και κυρίως αφότου ανέλαβε την εξουσία η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) θυμίζει όλο και περισσότερο εμπόλεμη κατάσταση. Βασικό χαρακτηριστικό τέτοιων περιστάσεων είναι πως τα κράτη χρησιμοποιούν όλους τους πόρους που διαθέτει η χώρα για να τους χρησιμοποιήσουν στον πόλεμο, αμυντικό ή επιθετικό: κηρύσσουν γενική επιστράτευση, οι βιομηχανίες υποχρεώνονται να παράγουν όπλα και πολεμοφόδια αντί για μηχανές και καταναλωτικά αγαθά. Γίνεται αναγκαστικός δανεισμός μέσω ομολόγων ή έκτακτων φορολογιών και ό,τι μείνει στα νοικοκυριά μαζεύεται μέσω «εράνων». Η αγροτική παραγωγή και τα τρόφιμα κατευθύνονται προς τους στρατιώτες στο μέτωπο, οι μεταφορές επιτάσσονται για τις ανάγκες του στρατού, τα νοσοκομεία λειτουργούν για τους τραυματίες και δεν δέχονται άλλους ασθενείς, ξενοδοχεία γίνονται νοσοκομεία κ.λπ. κ.λπ. Σημαντικό στοιχείο της εμπόλεμης κατάστασης είναι και η δημιουργία υπηρεσιών προπαγάνδας που ενισχύουν το ηθικό του λαού και αποδυναμώνουν το ηθικό του αντιπάλου. 
 Συνολικά, στην εμπόλεμη κατάσταση τα συμφέροντα της κοινωνίας των πολιτών μπαίνουν στην άκρη και ενδιαφέρει μόνο το συμφέρον του κράτους που έχει μετατραπεί σε πολεμική μηχανή – το συμφέρον του κράτους, όπως το εννοούν φυσικά οι κυβερνώντες στην εμπόλεμη χώρα. Και όποιος έχει αντίθετη αντίληψη κατηγορείται ως προδότης, σύμμαχος του εχθρού. Προδότες επίσης θεωρούνται και όσοι προσπαθούν να διαφυλάξουν τον πλούτο τους ή τις αποταμιεύσεις τους από τις ανάγκες του πολέμου – ενώ όσοι ευνοούνται από αυτή την τροπή της οικονομίας σε πολεμική, θεωρούνται κατεξοχήν πατριώτες.

H είδηση του αυτονόητου...


 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Είμαστε μια χώρα όπου το αυτονόητο αποτελεί είδηση. Αναφέρομαι στην περίπτωση του επιχειρηματία Λεωνίδα Μπόμπολα, ο οποίος κλήθηκε να πληρώσει 1.8 εκατ. ευρώ για υπόθεσή του. Στη χώρα μας κάτι τέτοιο αποτελεί μια σημαντική είδηση. Και αυτό επειδή αρκετοί μεγάλοι, ισχυροί και με προσβάσεις στα -κάθε είδους- κέντρα εξουσίας επιχειρηματίες καταφέρνουν συνήθως να μην πληρώνουν. Το καθεστώς αυτό υπάρχει για πολλά χρόνια, είναι σύμφυτο με το ελληνικό κράτος. Άρα, όποτε συμβαίνει το αυτονόητο, οι ισχυροί να κληθούν να πληρώσουν δηλαδή, το γεγονός αποκτά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, γίνεται μεγάλη είδηση και γίνεται και αντικείμενο πολιτικών διαχωρισμών. Είμαστε παράλληλα μια χώρα όπου ο ρουσφετολογικού χαρακτήρα διορισμός στο δημόσιο δεν αποτελεί είδηση. Είναι τόσο συνηθισμένο ισχυρά πολιτικά πρόσωπα με πρόσβαση στην εξουσία να διορίζουν κομματικούς φίλους, συγγενείς και άλλους, ώστε όταν η εκπρόσωπος τύπου των Ανεξάρτητων Ελλήνων εγκαλείται γιατί προσλήφθηκε η κόρη της στο γραφείο του υπουργού Άμυνας, να επιχειρηματολογεί λέγοντας πως είχε τα προσόντα. Ενδεχομένως να τα είχε, ωστόσο τα ίδια προσόντα φαντάζομαι είχαν χιλιάδες άλλα παιδιά τα οποία δεν έχουν την ευκαιρία να είναι και παιδιά ενός πολιτικού προσώπου. Η δημοσιοποίηση του διορισμού αυτού ήταν μικρή και είμαι σίγουρος πως την απάντηση της μαμάς της διορισθείσας αρκετοί θα τη θεώρησαν ως λογική. Εδώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός διόρισε αρχικά σύμβουλο και πολύ συντομα γραμματέα τον ξάδελφό του και δεν σηκώθηκαν οι πέτρες, με την κυρία Χρυσοβελώνη θα ασχολούμαστε;

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αποφασίσει σοβαρά και συνολικά το μέλλον της

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athnes Voice
«Είναι ανόητο να δανείζεσαι ως πτωχευμένος υπό τον όρο ότι θα μειώσεις τα εισοδήματά σου». Όταν οι 18 υπουργοί Οικονομικών ακούν τον Έλληνα υπουργό να λέει αυτή τη φράση, κατεβάζουν τα μολύβια, βγάζουν τα ακουστικά. Τους είναι αδύνατον να παρακολουθήσουν την ελληνική οικονομική σκέψη. Αν είναι ανόητο τότε γιατί ζητάς δανεικά; Ποιος ζήτησε να μειώσεις τα εισοδήματά σου; Είχες δηλαδή λεφτά και σου ζήτησε κάποιος να πετάξεις τα μισά στη θάλασσα; Το αντίθετο συμβαίνει, δεν έχεις εισοδήματα, σου προτείνουμε τους τρόπους που θα αυξήσεις την παραγωγή σου κι εσύ αρνείσαι. Ο υπόλοιπος πλανήτης δεν μπορεί να κάνει τη μετάφραση και γι’ αυτό δεν μας καταλαβαίνει. Όταν λέμε να μη μειώσουμε τα εισοδήματά μας, εννοούμε να συνεχίσουν να πληρώνουν όπως έκαναν πάντα για να συνεχίσουμε κι εμείς να ζούμε όπως το 2009 χωρίς να αλλάξουμε τίποτα. Εννοούμε τα δικά τους λεφτά. Έτσι, δεν είναι ανόητο να δανειζόμαστε πτωχευμένοι. Έτσι μάλιστα. Υπάρχει ένα καλός κύριος αρμόδιος για τις συντάξεις που κάθε μέρα είναι σε κάποια τηλεόραση. Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή είναι πένθιμος, ανακοινώνει ότι δεν υπάρχει σωτηρία για τον ΟΑΕΕ, ότι καταρρέει με τρύπα 535 εκ. για το 2015, ότι έχουν μαζευτεί 400 χιλιάδες που περιμένουν να πάρουν σύνταξη αλλά δεν υπάρχουν λεφτά, ότι το ΕΤΕΑ δεν μπορεί να πληρώσει τις συντάξεις, ότι κάθε χρόνο χρειάζονται επιπλέον 1-2 δις για να λειτουργήσουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο καταγγέλλει την τρόικα aka θεσμούς, ότι ζητάνε μειώσεις των συντάξεων, βάζει κόκκινες γραμμές, δίνει ηρωικές μάχες, αποκαλύπτει ότι οι μειώσεις του 2012 δεν έπρεπε να γίνουν.

Κάτω από τη βάση

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, NEA
Τα ψέματα τελείωσαν, ο καβγάς όμως δεν είναι για το πάπλωμα αλλά για την παραμονή μας στην Ευρώπη, και αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί υποστηρίζοντας «κριτικά» την κυβέρνηση για πράγματα που δεν κάνει και σφυρίζοντας αδιάφορα για όσα καταστροφικά πράττει. Οι καθαρές αλήθειες κάνουν και τους καθαρούς φίλους και συντρόφους. Και αυτό σημαίνει ότι, για να έχουμε τον σοσιαλδημοκρατικό πόλο, χρειάζεται πρώτα να έχουμε την κριτική υποστήριξη στον φιλοευρωπαϊκό πόλο, απαλλαγμένο βεβαίως από τους ηγέτες της προηγούμενης διακυβέρνησης. Ευρωπαϊσμός ή έξοδος από την Ευρώπη και όχι μνημόνιο ή αντιμνημόνιο είναι το πραγματικό δίλημμα. Η πραγματικότητα συνήθως είναι περίπλοκη, αλλά σήμερα η ελληνική πραγματικότητα είναι απλούστατη. Ευελπιστώ ότι η χώρα θα σωθεί για να ξαναγίνει η πραγματικότητά της περίπλοκη.
Στο μυθιστόρημα της Τζόις Κάρολ Όουτς «Αδελφή μου, αγάπη μου» (εκδ. Καστανιώτη), η πεντάχρονη που διαπρέπει στο παιδικό καλλιτεχνικό πατινάζ ρωτάει τον οκτάχρονο καταπιεσμένο από τις επιτυχίες της αδελφό της: «Αν πέσω (στο πατινάζ) θα με αγαπούν; Εσύ θα με αγαπάς;» Η κυβέρνηση ίσως ήρθε η ώρα να αρχίσει να θέτει το ίδιο ερώτημα. Όπως προκύπτει στη δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ήδη η αίσθηση είναι πως η κυβέρνηση, αξιολογούμενη από τους πολίτες, παίρνει πάνω από τη βάση μόνο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας.

Ενα ασυγχώρητο πείσμα


Του Νίκου Αλιβιζάτου, Καθημερινή
Η ηλεκτρονική ψηφοφορία «δεν απαγορεύεται από καμιά συνταγματική ή υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη και […] αποσκοπεί στην εξασφάλιση του εκλογικού δικαιώματος, σε περίπτωση που αυτό δεν μπορεί να ασκηθεί με φυσική παρουσία των ψηφοφόρων». Με την κατηγορηματική αυτή διατύπωση, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας απέρριψε καθαρά προ ημερών ως εντελώς αβάσιμες τις αιτιάσεις που είχαν διατυπωθεί για την αντισυνταγματικότητα, την αδιαφάνεια και τον αυθαίρετο, τάχα, χαρακτήρα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, που είχε καθιερωθεί το 2012 και το 2013 για την ανάδειξη των Συμβουλίων των ΑΕΙ, των πρυτάνεών τους, των κοσμητόρων και των άλλων μονομελών οργάνων των πανεπιστημίων (ΣτΕ (Ολ.) 519/2015). Εκεί, λοιπόν, που θα περίμενε κανείς ότι, ως προς αυτό τουλάχιστον το ζήτημα, η συζήτηση έκλεισε και ότι θα μπορούσαμε, πλέον, οι πανεπιστημιακοί να εκλέγουμε τους επικεφαλής των ιδρυμάτων μας χωρίς να προπηλακιζόμαστε, έρχεται ο υπουργός Παιδείας και, με το νομοσχέδιό του για τα ΑΕΙ και την έρευνα, καταργεί τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις (άρθρο 3 παρ.6). Και τούτο με την απίθανης υποκρισίας σκέψη, ότι έτσι τάχα επιτυγχάνεται ο σκοπός της «ενδυνάμωσης της δημοκρατίας και της καθολικής εκπροσώπησης στα ιδρύματα», αφού τα όργανα διοίκησής τους θα «εκλέγονται πλέον από το σώμα των εκλεκτόρων και όχι από μέρος του, χωρίς τη διαμεσολάβηση κανόνων που στρεβλώνουν τη δημοκρατική εκπροσώπηση».

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Μόνο η Ευρώπη

 Της Αγγελικής Σπανού, http://metarithmisi.gr
Η Ευρώπη είναι συλλογικά ένοχη επειδή αφήνει εκατοντάδες μετανάστες να πεθαίνουν στη Μεσόγειο. Είναι ντροπή μας” δήλωσε ο ιδρυτής της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» Μπερνάρ Κουσνέρ. Εχει δίκιο και είναι ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, όχι ένας ξένος ούτε ένας αντίπαλος των ευρωπαϊκών ελίτ.Αυτό είναι στοιχείο του ευρωπαϊκού μεγαλείου, ότι εδώ δεν βρίσκεται μόνο το πρόβλημα αλλά επίσης η λύση ή η ουτοπία, γιατί σε κάποιες περιπτώσεις, όπως ίσως στο μεταναστευτικό, μπορεί και να μην υπάρχει μια πλήρης λύση. Η πολύνεκρη τραγωδία στη Μεσόγειο μας άφησε άφωνους όπως -κατά δήλωσή του- και τον πρόεδρο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου Μ. Σουλτς, από τον οποίο όμως περιμένουμε να έχει φωνή, ακόμη περισσότερο να δρα, και μάλιστα όχι μετά, αλλά πριν. Η Ευρώπη των πνιγμών είναι αποκρουστική αλλά η Ευρώπη παραμένει ο ωραιότερος κόσμος του κόσμου, όχι μόνο για τους πρόσφυγες πολέμων, για τους μετανάστες που στοιβάζονται σε καρυδότσουφλα προκειμένου να φτάσουν, χωρίς πάντα να φτάνουν, εκεί που ζούμε εμείς. Σε όλες τις παγκόσμιες κατατάξεις, για το καλύτερο βιοτικό επίπεδο, για το αποτελεσματικότερο εκπαιδευτικό σύστημα, για το ισχυρότερο κοινωνικό κράτος, για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για το σεβασμό της διαφορετικότητας, στις πάνω θέσεις βρίσκονται ευρωπαϊκές πόλεις. Στη διάρκεια της κρίσης το ξεχάσαμε, όπως δεν θυμόμαστε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι το συγκλονιστικότερο πολιτικό σχέδιο της ανθρωπότητας με το οποίο αποτράπηκε η επανάληψη των παγκόσμιων πολέμων που καθόρισαν τον 20ό αιώνα. Ο Γ. Χάμπερμας μιλά με οξυδέρκεια για το δημοκρατικό έλλειμμα στην ΕΕ και είναι Γερμανός. Μιλά για το “μοιραίο κράμα παράλυσης και διάλυσης” από το οποίο υποφέρει κατά την ανάλυσή του η γηραιά ήπειρος και προτείνει, περισσότερη ολοκλήρωση, περισσότερη ενοποίηση, περισσότερη Ευρώπη.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες