Ο νόμος «Διαμαντοπούλου - Παπάζογλου»

 Του Ορέστη Καλογήρου, ΒΗΜΑ

Στη μνήμη του Βασίλη Παπάζογλου και του Χρήστου Νικολάου 

 Η συντριπιτική πλειοψηφία των Ελλήνων πανεπιστημιακών εξέφρασε πολλές φορές με την ψήφο της την αποδοκιμασία της για τις απόψεις και τις πρακτικές του κ. Μπαλτά και των ομοϊδεατών του. Αυτό ο κ. Μπαλτάς δεν το έχει συγχωρέσει. Αυταρχικά, αυθαίρετα, εκδικητικά, χωρίς σεβασμό στον διάλογο καταθέτει ένα ψευδεπίγραφα «κατεπείγον» νομοσχέδιο με ολοκληρωτική επαναφορά ενός φαύλου παρελθόντος που έχει αποδοκιμάσει επανειλημμένα η πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά και η κοινωνία. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ενώ έχουν γραφεί δεκάδες άρθρα εναντίον του νομοσχεδίου, δεν έχει υπάρξει σχεδόν κανένας/καμία πανεπιστημιακός που να το υπερασπίζεται δημόσια. Ακόμη και οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ στον ΕΣΔΕΠ-ΑΠΘ ψήφισαν ομόφωνη απόφαση που καλεί τον υπουργό τουλάχιστον να το θέσει σε διαβούλευση. Γιατί ο υπουργός ούτε αυτό το στοιχειώδες δεν κάνει. Η πανεπιστημιακή κοινότητα αντιστέκεται, αλλά με αξιοπρέπεια και ακαδημαϊκή ευθύνη απέναντι στους φοιτητές και την κοινωνία.

Στη χώρα μας, όταν θέλει κάποιος να συκοφαντήσει και να ενοχοποιήσει μια πολιτική άποψη τη βαφτίζει περιφρονητικά «νεοφιλελεύθερη», ακόμη κι αν είναι κλασσικός κευνσιανισμός. Τελευταία, όταν κάποιος θέλει να συκοφαντήσει και να ενοχοποιήσει ένα δημόσιο πρόσωπο το βαφτίζει περιφρονητικά «Γεωργιάδη».  Πρόκεται φυσικά για πολιτική απρέπεια και για αυτόν στον οποίο αποδίδεται ο χαρακτηρισμός και για τον γνωστό βουλευτή, αλλά η ορολογία έχει αποκτήσει ισχυρό επικοινωνιακό φορτίο. Πριν από λίγες ημέρες ο υπουργός παιδείας κ. Α. Μπαλτάς διέπραξε στη βουλή μια τέτοια πολιτική απρέπεια, χαρακτηρίζοντας τον νόμο 4009/2011 «νόμο Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη». Ο κ. Μπαλτάς ως πρώην καθηγητής του ΕΜΠ και επί χρόνια συνδικαλιστής, γνωρίζει πολύ καλά ότι πρόκεται για τον νόμο «Διαμαντοπούλου-Παπάζογλου».

Η παιδεία του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε...»

 Του Γιώργου Μαυρωτά, www.huffingtonpost.gr

Αλέξης Τσίπρας, Πρωθυπουργός, 8/2/2015, Προγραμματικές δηλώσεις: «...Η νέα Κυβέρνηση θα ξεκινήσει έναν μεγάλο και ουσιαστικό διάλογο για την αλλαγή ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου και των τριών βαθμίδων.... Αυτό θα το πράξει σε ορίζοντα τετραετίας. Τίποτα στο χώρο της Παιδείας δεν πρόκειται να γίνει με αιφνιδιασμούς και εκπλήξεις, αλλά με διάλογο και με συναινέσεις.»

Αριστείδης Μπαλτάς, Υπουργός Παιδείας, 9/2/2015, Προγραμματικές δηλώσεις: «...σε ό,τι αφορά το σχολείο, δεν πειράζουμε τίποτα κατά τον τρέχοντα ακαδημαϊκό χρόνο, γιατί δεν θέλουμε να επισωρεύσουμε προβλήματα σε μια ήδη διαλυμένη κατάσταση. Τρίτο στάδιο, αμέσως μετά, σχεδιασμός προγραμματισμένος σε διάλογο δημόσιο για τη ρύθμιση σε μακροχρόνια βάση όλων των προβλημάτων».

Αυτά είναι τα λόγια, ας πάμε τώρα και στα έργα. Πριν λίγες ημέρες ο κ. Κουράκης, Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας φέρνει με το νομοσχέδιο «Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της βίας στον αθλητισμό» -το οποίο σημειωτέον εισάγεται κι αυτό με την διαδικασία του επείγοντος - σε άσχετα άρθρα μέτρα που έχουν να κάνουν με την δευτεροβάθμια εκπαίδευση (τράπεζα θεμάτων, τρόπος προαγωγής από τάξη σε τάξη, αναπλήρωση ωρών). Σε αυτή τη διαδικασία εξπρές στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων καμία από τις προτάσεις της αντιπολίτευσης ή που προέκυψαν από την ηλεκτρονική δημόσια διαβούλευση δεν ενσωματώθηκε στο νομοσχέδιο που θα έρθει στη Βουλή.

Ενα ασυγχώρητο πείσμα

Του Νίκου Αλιβιζάτου, Καθημερινή
Η ηλεκτρονική ψηφοφορία «δεν απαγορεύεται από καμιά συνταγματική ή υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη και […] αποσκοπεί στην εξασφάλιση του εκλογικού δικαιώματος, σε περίπτωση που αυτό δεν μπορεί να ασκηθεί με φυσική παρουσία των ψηφοφόρων». Με την κατηγορηματική αυτή διατύπωση, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας απέρριψε καθαρά προ ημερών ως εντελώς αβάσιμες τις αιτιάσεις που είχαν διατυπωθεί για την αντισυνταγματικότητα, την αδιαφάνεια και τον αυθαίρετο, τάχα, χαρακτήρα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, που είχε καθιερωθεί το 2012 και το 2013 για την ανάδειξη των Συμβουλίων των ΑΕΙ, των πρυτάνεών τους, των κοσμητόρων και των άλλων μονομελών οργάνων των πανεπιστημίων (ΣτΕ (Ολ.) 519/2015). Εκεί, λοιπόν, που θα περίμενε κανείς ότι, ως προς αυτό τουλάχιστον το ζήτημα, η συζήτηση έκλεισε και ότι θα μπορούσαμε, πλέον, οι πανεπιστημιακοί να εκλέγουμε τους επικεφαλής των ιδρυμάτων μας χωρίς να προπηλακιζόμαστε, έρχεται ο υπουργός Παιδείας και, με το νομοσχέδιό του για τα ΑΕΙ και την έρευνα, καταργεί τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις (άρθρο 3 παρ.6). Και τούτο με την απίθανης υποκρισίας σκέψη, ότι έτσι τάχα επιτυγχάνεται ο σκοπός της «ενδυνάμωσης της δημοκρατίας και της καθολικής εκπροσώπησης στα ιδρύματα», αφού τα όργανα διοίκησής τους θα «εκλέγονται πλέον από το σώμα των εκλεκτόρων και όχι από μέρος του, χωρίς τη διαμεσολάβηση κανόνων που στρεβλώνουν τη δημοκρατική εκπροσώπηση».

Ένα νομοσχέδιο από μπαλώματα

 Της Βάσως Κιντή, www.protagon.gr
O Υπουργός Παιδείας κ. Α. Μπαλτάς δήλωσε ότι από τα 80 άρθρα του νόμου Διαμαντοπούλου «πειράζουν» μόνο τα 10 οπότε είναι υπερβολικό να λέγεται ότι τον κατεδαφίζουν. Θυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Μπαλτάς και ο κ. Κουράκης απέρριπταν μετά βδελυγμίας (υποστηρίζοντας απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, κ.λπ.) το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου θεωρώντας πως ούτε κατά διάνοια μπορεί να αποτελέσει βάση συζήτησης. Τώρα που έχουν την ευκαιρία να τον καταργήσουν, διατηρούν τον νόμο κατά το μεγαλύτερο μέρος του και για έναν τουλάχιστον χρόνο διότι, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, δεν έχουν τίποτε μελετήσει και θα αρχίσουν, μας λένε, τώρα να σκέφτονται «ποια είναι τα κεφάλαια τα οποία πρέπει να μελετήσουμε διεξοδικά» (βλ. συνέντευξη Υπ. Παιδείας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ).
Θυμίζω επίσης ότι η ρύθμιση για ψήφο όλων των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές περιλαμβανόταν στη μεταρρύθμιση Γιαννάκου την οποία πάλι απέρριπτε διαρρήδην και μετά βδελυγμίας ο ΣΥΡΙΖΑ ενώ η πρόβλεψη για στάθμιση της ψήφου των φοιτητών ήταν τότε βελτιωτική πρόταση των μεταρρυθμιστών καθηγητών τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε για πρόθυμη συνεργασία με την αντίδραση. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, κατεδαφίζει ό,τι έχει χτιστεί και, καθώς δεν διαθέτει ούτε μία δική του πρόταση, αναζητεί απεγνωσμένα μπαλώματα υιοθετώντας λύσεις άλλων που είχε προηγουμένως αποκηρύξει.
Στο νομοσχέδιό του ο ΣΥΡΙΖΑ:

• Υποκαθιστά το Συμβούλιο της Επικρατείας και, ενάντια σε πρόσφατη απόφασή του Ανώτατου Δικαστηρίου, αποφαίνεται τι από τον νόμο είναι αντισυνταγματικό (βλ. αιτιολογική έκθεση).

Ο υπουργός Παιδείας και τα Συμβούλια των ΑΕΙ

 Της Βάσως Κιντή, Athens Voice

O νέος υπουργός Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Αριστείδης Μπαλτάς ήταν καθηγητής μου. Εκτιμώ την επιστημονική του συγκρότηση και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του. Οι πρώτες όμως δηλώσεις του στη Βουλή και σε συνέντευξή του στον Skai (11/2/2015) ήταν κατώτερες των περιστάσεων και των προσδοκιών. Δεν θα μιλήσω για το ότι χαρακτήρισε την αριστεία ρετσινιά και τη λαχτάρα των παιδιών και των γονιών για μάθηση στρεβλή φιλοδοξία. Ούτε για το ότι θα αντικαταστήσει την αξιολόγηση (για τους καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης) με μία συζήτηση για την αξιολόγηση που θα ονομαστεί αποτίμηση. Ούτε για το ότι η μόνη πολιτική που εξήγγειλε ήταν η ικανοποίηση μεμονωμένων συνδικαλιστικών αιτημάτων (π.χ. επαναπρόσληψη σχολικών φυλάκων και διοικητικών, επιστροφή «αιωνίων» φοιτητών). Για τα υπόλοιπα για τα οποία ρωτήθηκε απαντούσε στη συνέντευξη σταθερά «θα δούμε». Πρώτα γκρεμίζουμε κι ύστερα μελετάμε. Π.χ., για τη λογοδοσία των πρυτάνεων τώρα που θα καταργηθούν τα Συμβούλια είπε “αυτό να το δούμε αναλυτικά κάποια στιγμή“, για τα Συμβούλια ότι “μπορεί να τα επαναφέρουμε με κάποιον τρόπο”, για τους αιωνίους φοιτητές ότι “τα κριτήρια θα τα βρούμε κατά περίπτωση”, για τις μετεγγραφές ότι το ζήτημα “θα το ξαναδούμε από την αρχή”, για τα πρότυπα σχολεία ότι “θα τα ξαναμελετήσουμε” και για το πανεπιστημιακό άσυλο, “θα ξαναθέσουμε το ερώτημα” διότι, όπως είπε, τα φαινόμενα που οδήγησαν κάποιους να αναγορεύσουν το άσυλο σε κεντρικό θέμα των πανεπιστημίων θα μειωθούν στα ελάχιστο αν δεν εξαφανιστούν με την άλλου τύπου κυβέρνηση που έχουμε (μήπως υπονοεί ότι όσοι συμμετείχαν σε αυτά τα φαινόμενα ήταν υποστηρικτές της κυβερνητικής παράταξης;).

Δεν είναι αυτοί το πανεπιστήμιο

 Του Γιώργου Παγουλάτου, Καθημερινή
«​​​​Ή εγώ είμαι τυφλός ή εσύ είσαι γυμνός», λέει ο θαρραλέος υπήκοος στον βασιλιά, στην προγενέστερη ισπανική εκδοχή του κλασικού παραμυθιού του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Οι προηγούμενες πρυτανικές αρχές του Πανεπιστημίου Αθηνών είχαν επιλέξει να εθελοτυφλούν προς όσα όλοι μπορούσαν να δουν. Δηλαδή, τη χρόνια ανημπόρια του πανεπιστημίου στην εξαντλητική κατάχρηση της πρακτικής των καταλήψεων. Την απαξίωση δημόσιων χώρων και υποδομών στο έλεος βανδάλων. Την αδυναμία του Πανεπιστημίου να προστατευθεί από την οργανωμένη βία, από την παραβίαση δικαιωμάτων που μεταμφιέζεται σε πολιτική διαμαρτυρία. Την παρεμπόδιση της λειτουργίας συλλογικών οργάνων από γκρούπες αγανακτισμένων. Τις αυτόκλητες ομάδες, που προπηλακίζουν οποιονδήποτε αναγορεύσουν ως «καθεστωτικό» και ιδεολογικά ανεπιθύμητο. Και όλα αυτά στον κατεξοχήν χώρο που θα έπρεπε να διευρύνει διαρκώς τα όρια της ανεκτικότητας και ελευθερίας έκφρασης, δίνοντας λόγο ακόμα και στις πιο περιθωριακές απόψεις – δείχνοντας όμως μηδενική ανοχή στη βία και την αυθαιρεσία. Το ορατό πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου είναι ότι σε όλα τα παραπάνω διαφέρει από την κανονικότητα του προηγμένου κόσμου. Είναι γι’ αυτό σημαντικό ότι οι νέες πρυτανικές αρχές του ΕΚΠΑ αναδεικνύουν σε υψηλή προτεραιότητα την προστασία της δημόσιας περιουσίας και νομιμότητας του Πανεπιστημίου, την υπεράσπιση της ακαδημαϊκής ελευθερίας απέναντι στην ανομία των ακραίων.

Εκπαίδευση σε κρίση

Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος

Ο χώρος της Παιδείας βρίσκεται σε έναν διαρκή αναβρασμό, η ένταση του οποίου αυξομειώνεται ανάλογα με την πολιτική συγκυρία. Μέχρι τώρα δε, παρά τα πανθομολογούμενα προβλήματα του χώρου αυτού, δεν έγινε δυνατό να βρεθεί και να πραγματωθεί μια συμφωνία για τη διαχείρισή τους και για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Αυτό βέβαια δεν οφείλεται στον διαχρονικό και χαρακτηριστικό αρνητισμό μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών του πολιτικού συστήματος. Τα αίτια είναι βαθύτερα. Οι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί επιτελούσαν ιστορικά μια τριπλή παραπληρωματική λειτουργία. Δίδασκαν, παρήγαν και αναμετέδιδαν παλιές και νέες γνώσεις, αναπαρήγαν και εγχάρασσαν την κυρίαρχη ιδεολογία και προετοίμαζαν και κατένειμαν ειδικευμένους φορείς στις αντίστοιχες θέσεις του υπάρχοντος καταμερισμού εργασίας. Ομως από τον περασμένο εικοστό αιώνα ακόμα και ιδιαίτερα σήμερα, οι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί, για πολλούς και διάφορους λόγους, βρίσκονται σε οξύτατη κρίση και αδυνατούν να επιτελέσουν τις λειτουργίες τους. Η μαζικοποίηση του πανεπιστημίου, η υπερπαραγωγή πτυχιούχων, διανοητικής κυρίως ειδίκευσης και η αδυναμία απορρόφησής τους από την αγορά εργασίας είναι κάποιοι από τους λόγους αυτούς. Η κρίση στους εγχώριους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς έχει προσλάβει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις, διότι αυτοί είχαν έναν ιδιαίτερο ρόλο στην αναπαραγωγή της ελληνικής κοινωνίας.

Γιατί η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στα Πανεπιστήμια;

Του Γιάννη Καρακάση, www.protagon.gr

Ο Κώστας Γαβρόγλου (ΚΓ) σε άρθρο του στη ΑΥΓΗ αναρωτιέται πώς η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στο εκλογικό σώμα δεν αντικατοπτρίζεται στους συσχετισμούς εντός των Πανεπιστημίων. Θα επιχειρήσω μια σύντομη απάντηση. Ο ΚΓ δεν είναι τυχαίος. Έχει παίξει σημαντικό ρόλο ως μέλος της ηγεσίας του πάλαι ποτέ ΕΔΠ (του συνδικαλιστικού οργάνου των βοηθών, επιμελητών και επιστημονικών συνεργατών πριν το 1982). Σε δικά του κείμενα σε μεγάλο βαθμό βασίστηκαν διατάξεις του πρώτου Νόμου-Πλαίσιο που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1982. Η μάχη που κέρδισε το τότε ΕΔΠ (το ένδοξο παρελθόν κατά ΚΓ) ναι μεν έφερε την κατάργηση του αρχαϊκού και, ως εκ τούτου, αναχρονιστικού θεσμού της καθηγητικής έδρας, αλλά συνοδεύτηκε από τη συλλήβδην «καθηγητοποίηση» όλου σχεδόν του τότε βοηθητικού προσωπικού, με ειδικές διαδικασίες. Το βασικό επιχείρημα ήταν ότι, εφόσον λειτουργούσε το Πανεπιστήμιο, οι 5000 βοηθοί είχαν εκ των πραγμάτων αξιολογηθεί και επομένως δεν χρειαζόταν να κριθούν με ανοικτές διαδικασίες. Αυτή η νίκη σφράγισε τη μετριότητα σε πολλά τμήματα για πολλά χρόνια.

Η αξιολόγηση των Πανεπιστημίων ολοκληρώθηκε. Τώρα τι;‏

 Του Θέμη Λαζαρίδη, www.aixmi.gr

Η αξιολόγηση των ελληνικών Πανεπιστημίων θεσπίστηκε το 2005 μετά από πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην αρχή πολεμήθηκε με πάθος από τους συνδικαλιστές και τις ηγεσίες των Πανεπιστημίων, αλλά με τα χρόνια ο θεσμός έγινε αποδεκτός. Πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι ολοκληρώθηκαν οι εξωτερικές αξιολογήσεις όλων των ελληνικών πανεπιστημιακών Τμημάτων, με τις εκθέσεις αναρτημένες στην ιστοσελίδα της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ, adip.gr). Στις περισσότερες περιπτώσεις οι αξιολογητές ήταν καθηγητές ελληνικής καταγωγής που εργάζονται σε Πανεπιστήμια της αλλοδαπής. Όλα αυτά είναι πολύ θετικά, αλλά ο θεσμός δεν θα επιτελέσει το στόχο του, που είναι η βελτίωση της Εκπαίδευσης, αν δεν ακολουθήσουν περαιτέρω βήματα. Το πρώτο ερώτημα που μπορεί να θέσει κάποιος είναι το εξής: ποια είναι η ποιότητα αυτών των αξιολογήσεων; Είναι πλήρεις; Είναι αντικειμενικές; Είναι αυστηρές; Είναι, φυσικά, δύσκολο να γίνει συστηματική «αξιολόγηση των αξιολογήσεων» και η μεθοδολογία για κάτι τέτοιο δεν είναι προφανής.

Η γραφειοκρατική βολή στα ΑΕΙ

Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

Το σημαντικότερο με την απόφαση των φοιτητών της Αρχιτεκτονικής δεν είναι η αυτοθυσία του εξαμήνου τους. Είναι ότι βροντοφώναξαν ότι αυτοί που βασιλεύουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση είναι γυμνοί. Εδειξαν τη μιζέρια των γραφειοκρατιών των ΑΕΙ (πρυτανείας, καθηγητών, φοιτητικών παρατάξεων) που θα βαφτίσουν τα πάντα ψάρι για να επιτύχουν τον βασικό σκοπό της εκπαίδευσης, ο οποίος κατ’ αυτούς είναι να μοιράζει στην ώρα τους κενά χαρτιά. Κατά έναν περίεργο τρόπο, αυτά τα παιδιά είπαν το αυτονόητο: ότι οι πανεπιστημιακές σχολές δεν φτιάχτηκαν για ασκήσεις δημιουργικής λογιστικής με τον χρόνο, όπως είναι παρατάσεις του εξαμήνου μέσα στο λιοπύρι του θέρους, οι τάχα μου επιπλέον ώρες και άλλα ευφάνταστα πασαλείμματα. Οι σχολές υπάρχουν για να μαθαίνουν οι φοιτητές. Επαναστατικώς και κακώς οι γραφειοκρατίες του Πολυτεχνείου, με πρώτη την πρυτανεία, άφησαν το εξάμηνο έρμαιο στα χέρια κάποιων τραμπούκων. Αυτοί «έκαναν πόρτα» (όπως οι μπράβοι των μπαρ) στις εισόδους των σχολών και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να κάνει τη δουλειά του. Η ζημιά αυτή δεν αναπληρώνεται με στραμπουλήγματα του ημερολογίου και της λογικής. Επήλθε σε βάρος των φοιτητών, δηλαδή σε βάρος εκείνων που θέλουν να μάθουν και να προκόψουν και όχι των άλλων που θεωρούν πολιτικό τους καθήκον να πληθαίνουν οι στρατιές των αδιόριστων στο κράτος πτυχιούχων, έτσι ώστε να υπάρχουν άδεια μυαλά για επαναστατική χρήση.

Εξωστρέφεια, κίνητρα και πλήρης αυτονομία

Του Δημμήτρη Τζιόβα, ΒΗΜΑ

Για να είναι το πανεπιστημιακό σύστημα μιας χώρας ανταγωνιστικό σε σχέση με τα πανεπιστήμια άλλων χωρών θα πρέπει το ίδιο να προϋποθέτει την ανταγωνιστικότητα. Ενα απλό τεστ ανταγωνιστικότητας είναι το αν οι φοιτητές προτιμούν να σπουδάσουν στην πόλη τους ή σε ένα τμήμα εκτός έδρας γιατί είναι καλύτερο. Αυτή όμως η προτίμηση είναι συνάρτηση και άλλων παραγόντων, όπως το κατά πόσο η αγορά εργασίας πριμοδοτεί φοιτητές που κάνουν τέτοιες επιλογές ή αν στηρίζονται με υποτροφίες όσοι επιλέγουν να σπουδάσουν μακριά από τον τόπο τους. Αυτού του είδους η ανταγωνιστικότητα θα είναι αποφασιστικής σημασίας και για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ιδρυθούν μόνο για να μην ξοδεύονται οι γονείς στέλνοντας τα παιδιά τους στα περιφερειακά πανεπιστήμια, τότε αυτό θα είναι βολική εξυπηρέτηση και δεν θα βοηθήσει την πανεπιστημιακή άμιλλα. Τα αγγλικά πανεπιστήμια ανταγωνίζονται σφοδρά για την προσέλκυση φοιτητών, γιατί από το ποιο πανεπιστήμιο έχει αποφοιτήσει κάποιος είναι καθοριστικό για τη μετέπειτα απασχόλησή του, αλλά και οι καλοί φοιτητές αποτελούν εχέγγυο για την προβολή του ιδρύματος. Συμβαίνει αυτό στο ελληνικό πανεπιστήμιο και ως ποιον βαθμό; Μολονότι το επίπεδο των πτυχίων διαφέρει, ενίοτε σημαντικά, μεταξύ πανεπιστημίων, αυτό δεν καταγράφεται σε εθνικούς δείκτες σύγκρισης για την ποιότητα σπουδών.

Καλά δημόσια Πανεπιστήμια επειγόντως

 Του Ορέστη Καλογήρου, Μακεδονία

Μία άτυπη συζήτηση άρχισε πάλι για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, δηλαδή πρακτικά για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος. Κατά το γράφοντα δεν χρειάζονται πολλά επιχειρήματα. Αρκούν δύο, το ένα είναι άμεσα κατανοητό, το άλλο χρειάζεται περισσότερη ανάλυση. Πρώτον, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην οποία απαγορεύεται από το σύνταγμα η ίδρυση ιδιωτικών ή μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων και δεύτερον, όπως αναφέρει ο συνταγματολόγος Ν. Αλιβιζάτος στο βιβλίο του “Πέρα από το 16” (Μεταίχμιο 2007), το άρθρο 16 διαιωνίζει τον ασφυκτικό κρατικό έλεγχο στα δημόσια πανεπιστήμια, λειτουργεί δηλαδή εις βάρος τους. Το ερώτημα “ναι ή όχι ιδιωτικά πανεπιστήμια” είναι το λάθος ερώτημα. Αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει είναι αν η Ελλάδα χρειάζεται ή όχι ιδρύματα ελίτ, που θα μορφώνουν τις ελίτ της χώρας. Για κάποιους/ες ίσως (προϋπο)τίθεται το ερώτημα αν είναι καλό ή κακό οι χώρες να έχουν (μορφωμένες) ελίτ. Όλες οι χώρες της Ευρώπης και της Β. Αμερικής έχουν απαντήσει καταφατικά σε αυτό το ερώτημα. Για ιστορικούς λόγους στην Ευρώπη τα ιδρύματα-ελίτ είναι δημόσια, ενώ στη Β. Αμερική, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, είναι κυρίως μη κερδοσκοπικά, αν και ανήκουν εκεί και ορισμένα δημόσια, ιδιαίτερα του συστήματος πολιτειακών πανεπιστημίων στην Καλιφόρνια. Ιδρύματα ελίτ υπήρχαν ακόμη και στην ΕΣΣΔ, επ’ εσχάτοις δε αναδύονται και στην Κίνα. Στην Ελλάδα το ρόλο αυτό έπαιξαν μέχρι μία χρονική περίοδο το ΕΚΠΑ, το ΕΜΠ και το ΑΠΘ, μέχρις ότου μπήκαμε στην κοινωνικά απαραίτητη εποχή της μαζικοποίησης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

«Δεν κάνουμε διάλογο, ήλθαμε να διαλύσουμε τη συνεδρίαση»

Του Απόστολου Λακασά, Καθημερινή

Η απογοήτευση στα πρόσωπα των καθηγητών του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών για την κατάντια του ιδρύματος τα... έλεγε όλα. Πανεπιστημιακοί με σημαντική καριέρα, με συγγραφικό έργο, με θέσεις ευθύνης σε Ελλάδα και εξωτερικό, αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε ξενοδοχείο της Αθήνας διότι μία ομάδα ούτε 10 φοιτητών διέλυσε τη συνεδρίαση, εντός του ΑΕΙ, με τους πανεπιστημιακούς άλλων ΑΕΙ (από την Ελλάδα και το εξωτερικό) που είχαν προσκληθεί για την αξιολόγηση του τμήματος. Με τον ίδιο τσαμπουκά οι ίδιοι φοιτητές λίγο νωρίτερα είχαν απαγορεύσει για δεύτερη φορά στους καθηγητές τους να ψηφίσουν για να εκλέξουν κοσμήτορα στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΕΚΠΑ. Ποιος ευθύνεται; Επιμερίζονται οι ευθύνες; Γιατί οι αρχές της πανεπιστημιακής κοινότητας δεν αντιδρούν στη διάλυση και την απαξίωση του πανεπιστημίου; Γιατί σε άλλες περιπτώσεις οχυρώνονται πίσω από το αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ για να πολεμήσουν για τα κεκτημένα τους, ενώ σε αυτήν την περίπτωση ποιούν την νήσσαν; «Δεν... παίζεται η κατάσταση με αυτές τις αθλιότητες των φοιτητών» ήταν η οργίλη αντίδραση καθηγητή του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, που περιέγραψε στην «Κ» τα γεγονότα. Ουσιαστικά επρόκειτο για το χρονικό μιας προαναγγελθείσας διαμαρτυρίας σε δύο επεισόδια στο κτίριο της οδού Σόλωνος που φιλοξενείται η Σχολή: • Οπως συνέβη και στις 17 Φεβρουαρίου, όταν έγινε η πρώτη απόπειρα για τη διενέργεια των εκλογών για τη θέση του κοσμήτορα στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, έτσι και χθες περίπου 10 φοιτητές της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έκλεψαν τις κάλπες, αντιδρώντας στην εφαρμογή του νόμου πλαισίου 4009 και του σχεδίου «Αθηνά» για την αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Η αξιολόγηση των υποψηφίων κοσμητόρων

Της Βάσως Κιντή, Athens Voice

Σε διάφορες ανακοινώσεις φορέων (που συνηθίζουν να εκδίδουν ανακοινώσεις εργολαβικά) επικρίνεται το Συμβούλιο Ιδρύματος του ΕΚΠΑ διότι αποφάσισε να μην εγκρίνει όλες τις υποψηφιότητες που είχαν υποβληθεί για τις θέσεις κοσμητόρων στις Σχολές του Πανεπιστημίου Αθηνών. Θεωρούν την ενέργεια αυτή μη σύννομη, εν γένει αντιδημοκρατική καθώς δεν επιτρέπει σε υποψηφίους να τεθούν στην κρίση του εκλογικού σώματος και συγκεκριμένα λανθασμένη διότι, κατά την κρίση τους, το Συμβούλιο απέκλεισε υποψηφιότητες κάνοντας έλεγχο «κοινωνικών φρονημάτων».
Ας δούμε τι ισχύει.

Τι προβλέπει ο νόμος;

Ο νόμος 4076/12 προβλέπει ότι στα μεγάλα ιδρύματα οι υποψήφιοι κοσμήτορες που μπορούν να τεθούν στην κρίση του εκλογικού σώματος της κάθε Σχολής δεν μπορεί να είναι περισσότεροι από τρεις. Περιορισμός στις υποψηφιότητες που μπορεί να υποβληθούν στις εφορευτικές επιτροπές δεν υπάρχει. Έτσι, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, σε ορισμένες Σχολές υποβλήθηκαν δύο υποψηφιότητες, σε άλλες μία και σε άλλες ακριβώς τρεις ή περισσότερες. Το Συμβούλιο του Ιδρύματος έχει, εκ του ίδιου νόμου, την αρμοδιότητα να επιλέξει «τρεις υποψηφίους μεταξύ αυτών που συγκεντρώνουν τα τυπικά προσόντα […] ύστερα από εκτίμηση των ουσιαστικών τους προσόντων.»

PISA: η εκπαίδευση που γέρνει Ένα εντυπωσιακά μικρό μέρος των διαφορών στις επιδόσεις μεταξύ των χωρών εξηγείται με τον εθνικό τους πλούτο

Της Ελίζας Παπαδάκη, ΝΕΑ, 05.12.13

---

Οπως κάθε χρόνο, η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του PISA, του προγράμματος του ΟΟΣΑ που παρακολουθεί κάθε χρόνο τις σχολικές επιδόσεις των 15χρονων μαθητών σε 64 χώρες ανά τον κόσμο, προβλήθηκε στον διεθνή Τύπο δίνοντας παντού αφορμές για κριτική στις εθνικές εκπαιδευτικές πολιτικές. Σε εμάς η έμφαση δόθηκε στη γενικά χαμηλή κατάταξη της Ελλάδας, αρκετά κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ, καθώς επίσης και στο συγκριτικά μεγάλο ποσοστό των «κακών» μαθητών έναντι πολύ μικρού ποσοστού «αρίστων» που εντόπισε η έρευνα. Δικαιολογημένα, αφού σε συνθήκες δραματικής ανεργίας των νέων μαθητικές επιδόσεις σημαντικά χαμηλότερες από εκείνες που επικρατούν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες προμηνύουν δύσκολο μέλλον για τους σημερινούς εφήβους. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει έτσι αποκαρδιωτικό ότι στα μαθηματικά, τον τομέα που εξέτασε διεξοδικά το τελευταίο PISA, η Ελλάδα είχε δείκτη 453, σαράντα μονάδες κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ (494). Και ακόμη περισσότερο, ότι στην εξάβαθμη κλίμακα που μετρά την επίδοση, κάτω από 2 συγκέντρωσε το 35,7% των ελλήνων μαθητών, 5 ή 6 μόλις το 3,9%, όταν στον μέσο όρο του ΟΟΣΑ τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 23,1% και 12,6%.

Οι συνδικαλιστές διοικούν το πανεπιστήμιο Ένας δημόσιος θεσμός, έρμαιο και όμηρος συντεχνιακών συμφερόντων και ιδεολογικών αγκυλώσεων, υπεξαιρείται από επαγγελματίες συνδικαλιστές και δυνάμεις που τον νέμονται.

Της Βάσως Κιντή, Athens Voice

---

Διαβάζουμε ότι ο υπουργός Παιδείας ζήτησε την Παρασκευή 29/11/2013, τρεις μήνες μετά το κλείσιμο του ΕΚΠΑ, από τον πρύτανη κ. Θ. Πελεγρίνη «να εφαρμόσει την ομόφωνη απόφαση της Συγκλήτου της 25ης Νοεμβρίου για επαναλειτουργία του ΕΚΠΑ και να προβεί πάραυτα σε δημόσια δήλωση και στις ενέργειες εκείνες που θα διασφαλίζουν το άμεσο άνοιγμα του Πανεπιστημίου και το δικαίωμα των εργαζομένων στην εργασία που παρεμποδίστηκε.» Η ομόφωνη απόφαση της Συγκλήτου της 25ης Νοεμβρίου δεν είναι η πρώτη στην οποία εκφράζεται η «σταθερή θέση της να επαναλειτουργήσει πλήρως το Πανεπιστήμιο Αθηνών». Τουλάχιστον άλλες εφτά φορές είπε η Σύγκλητος το ίδιο πράγμα, με συμφωνία ασφαλώς του πρύτανη, ο οποίος με κάθε ευκαιρία δήλωνε επίσης δημόσια (όπως του ζητεί τώρα ο υπουργός) ότι θέλει το Πανεπιστήμιο ανοιχτό. Δεν έχει υπ’ όψη του ο κ. υπουργός τις αποφάσεις αυτές και τις δηλώσεις του κ. Πελεγρίνη; Δεν γνωρίζει ότι παρά τις αποφάσεις αυτές (μία απόφαση μάλιστα όριζε ρητά και έναρξη μαθημάτων) το πανεπιστήμιο παραμένει επί τρεις μήνες ερμητικά κλειστό; Δεν γνωρίζει ο υπουργός ότι οι αποφάσεις αυτές και οι δηλώσεις ήταν εκ των πραγμάτων προσχηματικές όταν επί τόσους μήνες δεν γίνεται τίποτε; Να δηλώσει τι επιπλέον ο πρύτανης; Ζητεί ο υπουργός κι άλλα λόγια και δεν βλέπει τις πράξεις; Το Συμβούλιο του Ιδρύματος με ανακοίνωσή του εδώ και ένα μήνα κάλεσε τον υπουργό, αφού δεν έχει το ίδιο την αρμοδιότητα, να ελέγξει κατά πόσον ο πρύτανης του ΕΚΠΑ ανταποκρίνεται στα καθήκοντά του και την πολιτεία να διασφαλίσει το κύρος του θεσμού και το μέλλον των φοιτητών και της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Tα πανεπιστήμια της παρανομίας με τις ευχές της άνομης πολιτείας Μια παρέμβαση του καθηγητή Φαρμακολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και Ερευνητή του ΙΤΕ, Αχιλλέα Γραβάνη

 http://mhmadas.blogspot.gr
Σε ποια χώρα (συμπεριλαμβανόμενων και των φτωχότερων αφρικανικών) το ΕΞΑΜΗΝΟ στα Πανεπιστήμια θα διαρκούσε 2 ΜΗΝΕΣ (Δεκέμβριο-Ιανουάριο με τις διακοπές των Χριστουγέννων μέσα) και δίχως πρόβλημα θα δίνονταν κανονικά οι εξετάσεις τον Φεβρουάριο!

Και εάν οι ‘αρχές’ των ‘Πανεπιστημίων’ αυτών ερμήνευαν όπως θέλουν τον Νόμο τι θα έπρεπε να κάνει η ελέγχουσα Πολιτεία? Να αποδεχθεί τις παρανομίες τους?

Και οι προοδευτικές δυνάμεις της ‘Αριστεράς’ τι κάνουν για να προστατεύσουν την ποιότητα των ΔΗΜΟΣΙΩΝ Πανεπιστήμιων για τα οποία κόπτονται?

Αποδέχονται αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση που εμφανώς υποβαθμίζει τα δημόσια Πανεπιστήμια, που υποδέχονται τα παιδιά του λαού?

Τα παιδιά της πλουτοκρατίας σπουδάζουν εξω....

Πρέπει να διερωτηθούν οι πολίτες που εμπιστεύονται αυτήν την ‘Αριστερά’ ποια ήταν η ακαδημαϊκή συμπεριφορά της πλειοψηφίας των ακαδημαϊκών στελεχών της τόσα χρόνια: συνέβαλαν καθοριστικά στο να ρημάξουν τα δημόσια πανεπιστήμια με την υποστήριξη, προτροπή τους (ενεργό ή παθητική) στις καταλήψεις, απεργίες, και καταστροφές δημόσιας περιούσιας.

Ο χρόνος των περισσότερων εξ αυτών καταναλώνονταν στην ‘πολιτική’ δουλειά και όχι στις ακαδημαϊκές, εκπαιδευτικές, ερευνητικές υποχρεώσεις τους!

Οι περισσότεροι εξ αυτών είναι παγκοσμίως άγνωστοι επιστημονικά αλλά ετοιμάζονται να κυβερνήσουν την χώρα, τρομάρα μας!

 Μία αναζήτηση στο Google Scholar ή στο Web of Knowledge τα λέει όλα.

Η αλήθεια για τα πανεπιστήμια. Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα

Της Βάσως Κιντή, Athens Voice

Tο Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι κλειστό επί δύο μήνες. Γιατί; Απεργούν οι διοικητικοί υπάλληλοι. Είναι όμως λογικό να απεργεί ένα μέρος του προσωπικού ενός θεσμού και αυτός να βάζει λουκέτο επί δύο μήνες; Είναι λογικό να απεργούν π.χ., οι γιατροί ενός νοσοκομείου και να πετιούνται έξω οι ασθενείς; Κι όμως αυτό συμβαίνει στο πανεπιστήμιο. Απεργούν οι διοικητικοί υπάλληλοι και πετιούνται έξω οι φοιτητές και οι καθηγητές. Δεν γίνονται μαθήματα, δεν γίνονται εξετάσεις, δεν έχουν εγγραφεί οι πρωτοετείς, δεν μπορούν να εργαστούν και δεν αμείβονται ερευνητές σε διεθνή προγράμματα, δεν μπορούν να πάνε στα γραφεία τους οι καθηγητές. Και ενώ προγραμματισμένες συνεδριάσεις και διεθνή συνέδρια (αν δεν ματαιώνονται) γίνονται εκτός πανεπιστημίου γιατί τα αμφιθέατρα είναι απροσπέλαστα και κλειδαμπαρωμένα για τους ακαδημαϊκούς, αυτά ανοίγουν για να δεχθούν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και σωματεία εργαζομένων που ουδεμία σχέση έχουν με το πανεπιστήμιο. [Π.χ., τα σωματεία των εργαζομένων στις εταιρίες Wind και Vodafone, ο Σύλλογος Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα (ΣΥΔΑΠΤΤ), ο σύλλογος εργαζομένων στην Ethnodata, θα αναδείξουν από κοινού με τους διοικητικούς υπαλλήλους που απεργούν, σε συνέντευξη τύπου, την «αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων που επιβάλει η κυβέρνηση και η τρόικα σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, καταργώντας τη μισθωτή εργασία και μετατρέποντας τους εργαζόμενους σε σκλάβους των εργολαβικών εταιριών.»]

«Πάρε μία ώρα, δώσε μία ώρα»

Tου Απόστολου Λακασά, Καθημερινή, 28.8.13

Ανεξαρτήτως εάν έπρεπε να γίνουν ή όχι οι παραπάνω αλλαγές, αυτό που καταδεικνύεται από τις αποφάσεις του υπουργείου Παιδείας είναι ότι σε ακόμη μία μεταρρύθμιση υπεισέρχονται ο μικροπολιτικός παράγοντας και η συντεχνιακή λογική, όπως ακριβώς συνέβη και με το περιβόητο σχέδιο «Αθηνά» για την αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στην «Αθηνά», οι αποφάσεις κινήθηκαν στη λογική «αφού μία πόλη έχει πανεπιστημιακό τμήμα, ας δώσουμε κι ένα τουλάχιστον τμήμα στη γειτονική πόλη». Στη μέση εκπαίδευση ο σχεδιασμός γίνεται στη λογική «βγάλε μία ώρα από το ένα μάθημα και δώσ’ την στο άλλο»... Είναι αυτό στρατηγικός σχεδιασμός; Ρητορικό το ερώτημα, καθώς εάν τυχόν υπήρχε στρατηγικός σχεδιασμός, θα έπρεπε να έχει προβλεφθεί από το υπουργείο Παιδείας τι είδους καλλιτεχνική παιδεία επιθυμεί για τους μαθητές Γυμνασίου και τι θέλει να κάνει με την Πληροφορική στο Λύκειο. Και να τηρηθούν οι άξονες της μεταρρύθμισης έως το τέλος της διαβούλευσης.

Η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας αποφάσισε να επαναφέρει τη διδασκαλία της Πληροφορικής στο Γενικό Λύκειο. Το αρχικό νομοσχέδιο περιόριζε τη διδασκαλία της μόνο στην Α΄ Λυκείου και μάλιστα δεν ήταν μάθημα κορμού αλλά επιλογής. Με βάση την αλλαγή στο αρχικό νομοσχέδιο, το μάθημα της Πληροφορικής θα είναι Γενικής Παιδείας και θα διδάσκεται και στις τρεις τάξεις του Λυκείου, δηλαδή σε όλους τους μαθητές Λυκείου.

Στη βία απαντάμε με τον νόμο

NEA, 24.8.13

Ο Δημήτρης Μπερτσιμάς, καθηγητής στο ΜΙΤ και πρόεδρος του Συμβουλίου Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, μιλάει για την αναμόρφωση των ΑΕΙ

Την περασμένη εβδομάδα δύο γεγονότα συζητήθηκαν πολύ στην πανεπιστημιακή κοινότητα – και όχι μόνο. Σε κατειλημμένο χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης βρέθηκαν αποθηκευμένες βόμβες μολότοφ. Και η έφοδος της Αστυνομίας σε κατειλημμένους επί 30 χρόνια χώρους του Πολυτεχνείου της Αθήνας τροφοδότησε την έντονη αντίδραση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο οποίος δεν μπορεί να διανοηθεί ότι η Αστυνομία θα κάνει χρήση του νόμου 4009/2011.  Ο καθηγητής Δημήτρης Μπερτσιμάς, ο οποίος ήρθε από το ΜΙΤ, εκλεγμένος πρόεδρος του Συμβουλίου Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, αντιτίθεται στη χρήση του πανεπιστημίου για σκοπούς ξένους προς τον προορισμό του, για τον οποίο πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Η δράση του άλλωστε στοχεύει ώστε το πανεπιστήμιο να αποκτήσει εκ νέου τον χαρακτήρα της εκπαιδευτικής κυψέλης. Επίσης, έχει από νωρίς υποστηρίξει την εκκαθάριση των πανεπιστημιακών χώρων από εστίες ανομίας. Ωστόσο πορεύεται μετ’ εμποδίων. Στις 8 του περασμένου Ιουλίου, μάλιστα, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Συμβουλίου έζησε την ελληνική πανεπιστημιακή καθημερινότητα. Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του πολιορκήθηκαν από φοιτητές που διαφωνούσαν με τη λειτουργία του Συμβουλίου. Πώς απάντησαν; Καλώντας την Αστυνομία. «Στη βία θα απαντάμε με τον νόμο», δηλώνει στη συνέντευξη που μας παραχώρησε. Επίσης, κάνει σαφές ότι είναι αποφασισμένος να συμβάλει στη δημιουργία ενός καλύτερου και πιο ανταγωνιστικού πανεπιστημίου, ακόμη και αν χρειαστεί να συγκρουστεί με όλες τις δυνάμεις της αδράνειας. Το κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής: