Τετάρτη 15 Απριλίου 2015

Δημιουργική δυσφορία

Του Γιώργου Σιακαντάρη, http://metarithmisi.gr/
Ο Πρωθυπουργός επανέλαβε στον Ρώσο Πρόεδρο ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας είναι ευρωπαϊκό. Δεν υποστήριξε ότι το πρόβλημα είναι πρωτίστως ευρωπαϊκό και δευτερευόντως ελληνικό. Λάθος αλλά με κάποια λογική. Το πρόβλημα- ισχυρίστηκε- είναι μόνο ευρωπαϊκό. Τεράστιο λογικό- και όχι μόνο- χάσμα. Αν είναι μόνο ευρωπαϊκό, τότε γιατί δεν έχουν πρόβλημα δανεισμού όχι η Γερμανία ή Ολλανδία, αλλά ούτε καν το Βέλγιο ή ακόμη και η Ιταλία ή η Πορτογαλία  για παράδειγμα; Βεβαίως αναφέρομαι σε πρόβλημα δανεισμού και όχι σε πρόβλημα ανάπτυξης και διεύρυνσης των ανισοτήτων, γιατί τέτοιο υπάρχει σ’ ολόκληρη την Ευρώπη Είναι σίγουρο ότι το ελληνικό πρόβλημα απορρέει και από την αρχιτεκτονική του ευρώ.Την ίδια στιγμή που τα κοινοτικά όργανα περιορίζονταν μόνο στον έλεγχο των δημοσιοοικονομικών κανόνων που όριζε το σύμφωνο Σταθερότητας, δεν μπορούσαν να παρέμβουν επί των ασκούμενων πολιτικών των εθνικών κυβερνήσεων. Εδώ στην ουσία βρίσκεται και το μεγάλο πρόβλημα της αρχικής συγκρότησης του ευρώ, το οποίο είναι ένα νόμισμα που στηρίζεται σε μια υποτιθέμενη δημοσιονομική ενότητα, χωρίς αυτή να συνοδεύεται από κάποια οικονομική, νομισματική, φορολογική, τραπεζική και κυρίως πολιτική ενότητα.

Μας βαράνε ντέφια...

 Του Σήφη Πολυμίλη, ΒΗΜΑ
Οι δεξιοί πιστεύουν μόνο τις μαλ... που τους έμαθαν. Οι αριστεροί πιστεύουν μόνο τις μαλ... που οι ίδιοι ανακάλυψαν. Βολινσκί
Επί δυόμισι μήνες παρακολουθούμε τα κυβερνητικά στελέχη να κάνουν διαλέξεις τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να σωθεί... Το τι πρέπει όμως να κάνουν οι ίδιοι, ως υπεύθυνοι διαχειριστές της εξουσίας πλέον, το αποφεύγουν όπως ο Διάβολος το λιβάνι. Με πρώτο φυσικά τον ειδήμονα περί παντός του επιστητού, πλην των άμεσων αρμοδιοτήτων του, κ. Βαρουφάκη που προχθές στο συνέδριο που διοργάνωσε ο κ. Σόρος ανέπεμψε και τον... επικήδειο της ΕΕ, υποστηρίζοντας ότι «η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μια ασύμμετρη ένωση και σε κάποιο σημείο οι ασύμμετρες ενώσεις τελικά θα συντριβούν»...Αγνοια κινδύνου, αδιαφορία, ωχαδερφισμό, τι να καταλογίσει κανείς  στον υπουργό Οικονομικών μας που αμπελοφιλοσοφεί ενώ η χώρα βρίσκεται μισό βήμα πριν από τον γκρεμό; Η πρώτη φορά Αριστερά περί άλλων τυρβάζει. Ασκείται σε μαθήματα ηθικής και επικοινωνιακών παιγνίων, περιμένοντας την Ευρώπη να υποκύψει στους εκβιασμούς ενός υποψήφιου αυτόχειρα. Μόνο που την ίδια ώρα η οικονομία καταρρέει, καθώς έχουν εξανεμιστεί οι τελευταίες σταγόνες ρευστότητας, οι τράπεζες ασφυκτιούν και το Δημόσιο δεν ξέρει μέχρι πότε θα πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Κι όμως, ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας παρακολουθεί το επερχόμενο αδιέξοδο περίπου σαν να μην το αφορά. Απογοητευμένο και κουρασμένο από παλινωδίες πρώην και νυν κυβερνώντων, παρακολουθεί ως αμέτοχος θεατής τις εξελίξεις, περιμένοντας τη μαγική λύση που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο.

Τρίτη 14 Απριλίου 2015

Πέφτοντας

 Της Αγγελλικής Σπανού, Athens Voice
Το καλό σενάριο είναι να βγαίνει ο μήνας όπως-όπως. Πληρώνοντας μισθούς και συντάξεις με τα αποθεματικά των ασφαλιστικών φορέων και άλλων οργανισμών του Δημοσίου, αξιοποιώντας ακόμη και κοινοτικούς πόρους που προορίζονται για συγχρηματοδοτούμενα έργα αλλά καταλήγουν στο μίζερο κρατικό ταμείο. Το καλό σενάριο είναι να μένουμε στην ευρωζώνη έστω ως ειδική περίπτωση και εξαίρεση, στο τελευταίο υπόγειο, σε ένα κατάδικό μας περιθώριο. Σε μια διαρκή και άγονη διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας που δεν τους καταλαβαίνουμε και δεν μας καταλαβαίνουν, που μας κουράζουν και τους κουράζουμε, που δεν μας αντέχουν ούτε τους αντέχουμε. Το καλό σενάριο, με άλλα λόγια, είναι να σερνόμαστε. Να ξανακυλάμε στην ύφεση, να μη μειώνεται η εφιαλτική ανεργία, να οξύνεται το δημογραφικό πρόβλημα, να διαλύεται η έτσι κι αλλιώς ισχνή παραγωγική βάση, να μεγαλώνει η δυναμική της αποεπένδυσης και της μετανάστευσης, να γινόμαστε όλο και περισσότερο μια χώρα μη απασχολούμενων που θεωρεί ότι το πρόβλημά της είναι αμιγώς ευρωπαίκό και καθόλου εθνικό, επομένως δεν ενδιαφέρεται να το αντιμετωπίσει γιατί περιμένει εισαγόμενη λύση - το θαύμα που δεν έρχεται. Το κακό σενάριο είναι να συμβεί το ατύχημα, ελεγχόμενο ή ανεξέλεγκτο. Με επίκεντρο τις τράπεζες ή όχι, για λίγο ή για περισσότερο, ξαφνικά ή με σχέδιο (των έξω). Να γίνει κάτι που θα μας αποδείξει ότι αυτό που βιώνουμε ως κανονικότητα είναι μια ακραία κατάσταση, κάτι που θα κατεδαφίσει τη συλλογική ψευδαίσθηση ότι για όλα φταίει η γερμανικής έμπνευσης λιτότητα που -κατά την κυρίαρχη ανάλυση στο εσωτερικό- είναι ιδεολογία και δεν οφείλεται στη δική μας οικονομική αποτυχία. 

Ξέρεις πώς θα είναι η χώρα σε δέκα μέρες;

 Του Κώστα Γιαννακίδη, www.protagon.gr

«Η λαϊκή νομιμοποίηση που τυγχάνει η πολιτική της κυβέρνησης αποτελεί και την καλύτερη απάντηση σε όσους απεργάζονται σενάρια εκλογών». Σε αυτά δεν μας πιάνει κανείς. Η κυβέρνηση διαψεύδει τα σενάρια πρόωρων εκλογών που, φυσικά, η ίδια διακινεί, απευθυνόμενη στους δανειστές και στο μέτωπο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Η Bild μπορεί να θεωρείται φυλλάδα, αλλά δεν επικαλείται δηλώσεις υπουργών έτσι για την κιτρινίλα. Το Μαξίμου παίζει συχνά το χαρτί των πρόωρων εκλογών για να πει στους δανειστές ότι ακόμα και αν η κυβέρνηση «ανατραπεί» ή προσφύγει στις κάλπες, το πιο πιθανό ενδεχόμενο είναι να βγει ενισχυμένη. Ομοίως, λέει στην εσωκομματική αντιπολίτευση ότι δεν θα διστάσει να κάνει εκλογές με λίστα και είναι σοφό για τους διαφωνούντες να σωπάσουν. Το Μαξίμου, λοιπόν, προσέρχεται στη διαπραγμάτευση υιοθετώντας μία βολική παραδοχή: «δεν θα μας αφήσουν να πάμε στα βράχια». Δεν είναι εικασία, το ακούς και από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη. Είναι η άποψη που λέει ότι αν πέσουμε εμείς, θα τους πάρουμε όλους μαζί μας. Και όσο δεν υπάρχει εναλλακτικός συνομιλητής στην Ελλάδα, οι δανειστές είναι υποχρεωμένοι να συνδιαλλαγούν με το δίδυμο Τσίπρα-Βαρουφάκη. Πολιτικά ο συλλογισμός είναι σωστός. Όντως, οι δανειστές δεν έχουν άλλη επιλογή. Θα συνομιλήσουν με αυτούς που ο ελληνικός λαός τοποθέτησε στην απέναντι καρέκλα. Το θέμα είναι τι ακριβώς λένε όλοι αυτοί γύρω από το τραπέζι. Πάντως για την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά δεν λένε.

Κυριακή 12 Απριλίου 2015

Ελεγξέ το – Διάγραψέ το!


 Του Γιώργου Παγουλάτου, Καθημερινή
«Υστερα από πέντε χρόνια Μνημονίου το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από το 115% στο 180% του ΑΕΠ. Μάθε την αλήθεια για το δημόσιο χρέος» μας προτρέπει η αντρική φωνή σε ένα από τα σποτάκια δραματοποιημένης δημαγωγίας που παρήγαγε η υπερκινητική και υπεροπτική πρόεδρος της Βουλής. «Ελεγξέ το – διάγραψέ το». Ο ερευνητής της αντιμνημονιακής αλήθειας καλό θα ήταν να ξεκινούσε κατ’ αρχήν διορθώνοντας τα νούμερα: το χρέος το 2009 ήταν 127% κι όχι 115% του ΑΕΠ. Αλλά γιατί άραγε αυξήθηκε το χρέος (παρά τα «κουρέματα» και τις μειώσεις επιτοκίων); Μήπως επειδή μπήκαμε στο Μνημόνιο με ένα πρωτογενές έλλειμμα 24 δισ. (10,5% ΑΕΠ); Μήπως επειδή κάθε χρόνο από το 2009 μέχρι το 2013 (που για πρώτη φορά τα έσοδα ξεπέρασαν τις πρωτογενείς δαπάνες) φορτώναμε νέα ελλείμματα, νέο επιπλέον χρέος, πάνω στο ήδη υπάρχον; Και μήπως επειδή συρρικνώθηκε το ΑΕΠ, ο παρονομαστής, στη βαρύτερη Μεγάλη Υφεση της μεταπολεμικής Ελλάδας; Εκεί πραγματικά οφείλει με εντιμότητα να εστιάσει ο ερευνητής. Γιατί τόσο βαθιά η ύφεση; Αναμφισβήτητα το υφεσιακό μείγμα οικονομικής πολιτικής, η απουσία αντισταθμιστικών πολιτικών στην Ευρωζώνη, το στέγνωμα επενδύσεων και χρηματοδότησης, η ταυτόχρονη εφαρμογή περιοριστικών πολιτικών στην υπόλοιπη Ευρώπη, έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Και μαζί οι βαθιές δομικές αδυναμίες της ΟΝΕ, σε αυτό που ήταν μια ελληνική κρίση εγκιβωτισμένη σε μια δομική κρίση του ευρώ. Ισως όμως ο ερευνητής να εμπλουτίσει την εμπειρία του παρατηρώντας την εκ νέου υφεσιακή πορεία της οικονομίας το τρίμηνο που πέρασε, και το υπολειπόμενο πρώτο εξάμηνο του 2015, όπου η συρρίκνωση επέστρεψε, το χρέος μεγεθύνεται, κι η ανεργία τραβά ξανά την ανηφόρα. Θα προστεθεί και η εμπειρία του διαγραφόμενου υφεσιακού πρώτου εξαμήνου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο αντικείμενο της εξεταστικής επιτροπής;

Σάββατο 11 Απριλίου 2015

Η δυαδική εξουσία και το Τρελό Καράβι

 Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, http://metarithmisi.gr/
Από την οπτική γωνία του λενινιστικού τρόπου σκέψης, τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, δυσεξήγητα και αντιφατικά για πολλούς, είναι απολύτως φυσιολογικά. Ένας καλός γνώστης της σκέψης του Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ, γνωστότερου ως Λένιν, θα πρέπει να γνωρίζει ότι ήταν ο Λένιν αυτός που εισήγαγε στην πολιτική ορολογία την έννοια της «δυαδικής εξουσίας» με το βαρυσήμαντο άρθρο του στην Πράβντα, στις 9 Απριλίου 1917, με τίτλο «Για τη δυαδική εξουσία», όπου έγραφε: «Η πιο αξιοσημείωτη ιδιομορφία της επανάστασής μας βρίσκεται στο ότι δημιούργησε μια δυαδική εξουσία… Σε τι συνίσταται η δυαδική εξουσία; Στο ότι πλάι στην Προσωρινή Κυβέρνηση, την κυβέρνηση της αστικής τάξης, σχηματίστηκε μια άλλη κυβέρνηση, αδύνατη ακόμα, εμβρυακή, μα που ωστόσο υπάρχει αναμφισβήτητα στην πραγματικότητα και αναπτύσσεται: τα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών»[1].
 Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, η κρατική εξουσία στη Ρωσία, παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης, ήταν μοιρασμένη στα δύο: το ένα τμήμα της υπάκουε στην Προσωρινή Κυβέρνηση του Κερένσκι, και το δεύτερο τμήμα ελεγχόταν από τα «Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών». Πολύ σύντομα τα σοβιέτ επικράτησαν παντού, η κυβέρνηση Κερένσκι κατέρρευσε, και η ένοπλη εξέγερση που αποκαλείται Οκτωβριανή Επανάσταση επέβαλε μονοκομματικό κομουνιστικό καθεστώς. Η εισήγηση για ένοπλη εξέγερση στην κεντρική επιτροπή του Μπολσεβικικού κόμματος ήταν του Λένιν και επικράτησε παρά την αντίθεση των Ζινόβιεφ και Κάμενεφ, που έμελε λίγα χρόνια αργότερα να είναι σημαίνοντα θύματα των σταλινικών θηριωδιών.

Η Ζωή με τους... ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ


 Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Καθημερινή
Ο μύθος θέλει τον βασιλιά Μιθριδάτη Στ΄ να έχει βρει μια περίεργη μέθοδο για να μην πεθάνει αν τον δηλητηριάσουν. Να πίνει κάθε μέρα λίγο δηλητήριο για να πάθει ανοσία. Εχω την αίσθηση ότι το πιο επικίνδυνο απ’ όσα μας συμβαίνουν είναι «η σταδιακή εξοικείωση και η ασυνείδητη αποδοχή πραγμάτων και καταστάσεων που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε αδιανόητα και επικίνδυνα». Ετσι περιγράφεται στο λεξικό ο μιθριδατισμός και καθώς η εξήγηση μπορεί να ηχεί θεωρητική, ιδού μερικά παραδείγματα. Θα μπορούσε πριν από λίγους μήνες να σταθεί μια κυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ αν ομολογούσε ότι αντιμετωπίζει το δίλημμα να πληρώσει είτε τους εταίρους μας είτε μισθούς και συντάξεις; Θα περνούσε από τα κανάλια σχεδόν απαρατήρητη μια δεκαήμερη κατάληψη στην Πρυτανεία, με την κυβέρνηση να παρακολουθεί άπρακτη τους μπαχαλάκηδες να κλέβουν ό,τι υπάρχει στο κτίριο; Και εσείς οι ίδιοι τι θα σκεφτόσασταν αν βλέπατε προ ολίγων μηνών την ίδια τη Βουλή να γίνεται έρμαιο 30 νοματαίων οι οποίοι μοιάζουν πλέον να έχουν το ακαταλόγιστο όταν εισβάλλουν στο προαύλιό της να γράφουν ανενόχλητοι συνθήματα στους τοίχους της; Ο κατάλογος των πραγμάτων για τα οποία επιδεικνύουμε ανεξήγητο μιθριδατισμό είναι τεράστιος κι ας ζούμε μόλις 70 μέρες τους πειραματισμούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Γυρίστε νοερά στο 2012 και αναλογιστείτε πώς θα αντιδρούσαν τα ΜΜΕ αν η πρώτη πράξη ενός υπουργού Δικαιοσύνης ήταν να απελευθερώσει τον Σάββα Ξηρό, ομολογώντας μάλιστα ότι το έκανε με φωτογραφική διάταξη! Πώς θα αντιμετωπιζόταν ένας υπουργός Παιδείας αν εξήγγελλε την κατάργηση του ΑΣΕΠ για την πρόσληψη των εκπαιδευτικών.

Παρασκευή 10 Απριλίου 2015

Θεωρίες νεοφιλελεύθερης συνωμοσίας

 Του Δημήτρη Σκάλκου, Books’ Journal #25
Eric Toussaint, Ο Νεοφιλελευθερισμός. Aπό τις απαρχές του έως τις μέρες μας, 
μετάφραση: Αλέκος Γεράλις, Τόπος, Αθήνα 2012, 78 σελ.
H έναρξη στην υπό τη Ζωή Κωνσταντοπούλου Βουλή των εργασιών της λεγόμενης Επιτροπής για τα Αληθινά Αίτια και τις Γενεσιουργούς Αιτίες της Δημιουργίας και της Διόγκωσης του Δημόσιου Χρέους επεφύλασσε, προφανώς, την ομιλία του προσώπου που, μετά τη Νικαράγουα και τον Ισημερινό, ήρθε στην Ελλάδα να προσφέρει την τεχνογνωσία του στη διαγραφή του επαχθούς χρέους. Το πρόσωπο αυτό είναι καθηγητής και ονομάζεται Αλαίν Τουσέν. Μέρος της σκέψης του συνοψίζεται στο βιβλίο του Νεοφιλελευθερισμός, που είχε παρουσιαστεί στο Books’ Journal #25, του Νοεμβρίου 2012. Το άρθρο εκείνο αναδημοσιεύουμε σήμερα στην ηλεκτρονική μας έκδοση.
Ίσως η πιο διαδεδομένη ανάγνωση της φιλελεύθερης ιδεολογίας από ένα δογματικό τμήμα της αριστερής διανόησης εμπεριέχει ιδεοληψίες, παρεξηγήσεις, μισές αλήθειες και πολύ συνωμοσιολογικό πνεύμα. Σε όλα αυτά τα ολισθήματα πέφτει και ο βέλγος στοχαστής Αλαίν Τουσέν, που εζήλωσε τη δόξα της Ναόμι Κλάιν. Τα όρια ανάμεσα στην πολεμική και το λιβελογράφημα είναι συχνά δυσδιάκριτα, πλην όμως υπαρκτά. Η πολεμική είναι η τέχνη του επιχειρήματος που χρησιμοποιείται με σκοπό την ενίσχυση της ορθότητας μια άποψης ή την απόρριψη της αντίθετής της. Σπουδαίοι τεχνίτες του γραπτού και προφορικού λόγου έχουν κατά καιρούς διακριθεί στην άσκηση της πολεμικής, ανάμεσά τους οι πρόσφατα αποβιώσαντες συγγραφείς Γκορ Βιντάλ και Κρίστοφερ Χίτσενς. Αν και το ύφος της πολεμικής δεν αποφεύγει ενίοτε την επιθετικότητα, τους υψηλούς τόνους και την υπερβολή, στον βαθμό που είναι γερά θεμελιωμένο στο επιχείρημα συμβάλλει αναμφίβολα στην προσέγγιση της αλήθειας.

Πατρίς, Θρησκεία ...ΣΥΡΙΖΑ

 Της Ξένιας Κουναλάκη, Καθημερινή
«Καλημέρα από Λαμία. Πριν λίγο με Μητροπολίτη Φθιώτιδας Νικόλαο. Συζητήσαμε μνημονιακή έλλειψη ιερέων σε πολλούς ναούς». Το τουίτ του υφυπουργού Επικρατείας παρά τω πρωθυπουργώ για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου, Τέρενς Κουίκ, είναι σαφές. Το μνημόνιο άδειασε τις ενορίες. Αλλά ας μην ανησυχούμε. Γιατί, όπως μας ενημέρωσε στο κυριακάτικο ρεπορτάζ του στην «Κ» ο Απόστολος Λακασάς, η κυβέρνηση έχει διαμηνύσει διά του υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, Αριστείδη Μπαλτά, πως «θα γίνουν νέες προσλήψεις ιερωμένων, καθώς υπάρχουν πολλά κενά». Δεν ήταν πάντα ταυτόσημες οι θέσεις και προτάσεις ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων. Για την ακρίβεια, προτού γίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας, ήταν ένθερμος οπαδός του χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας, «υπό καθεστώς αμοιβαίου σεβασμού». Τότε λοιπόν, το σωτήριο έτος 2012, ακούγαμε τον τότε ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάνει λόγο για κατάργηση των φοροαπαλλαγών των εισοδημάτων της Εκκλησίας από ακίνητα και την ευρύτερη φορολογική εξίσωση της Εκκλησίας με κάθε πολίτη της χώρας, την αποσύνδεση των θρησκευτικών θεμάτων από το υπουργείο Παιδείας, την αναγνώριση του δικαιώματος καύσης των νεκρών, τον τερματισμό του υποχρεωτικού εκκλησιασμού και της καθημερινής προσευχής στα σχολεία κ.λπ. Eκτοτε έχουμε ακούσει μεν ότι θα διατεθεί μισό δισ. ευρώ για τον εκσυγχρονισμό μαχητικών αεροσκαφών. Για αύξηση των εσόδων από φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, όμως, κανένα νέο.

Πέμπτη 9 Απριλίου 2015

1.500 κατσίκια στη σούβλα για το λαό και 500 εκ. στη Lockheed

Του Ανδρέα Παπαδόπουλου, Athens Voice
Το κανάλι της Βουλής παίζει συνεχώς Ζωή Κωνσταντοπούλου, πολλές φορές σε επανάληψη για να εμπεδώνουν οι τηλεθεατές το κήρυγμα. Η πρόεδρος της Βουλής, στα διαλείμματα από τη συμμετοχή της σε μια σειρά από επιτροπές που προεδρεύει, συγκαλεί την επιτροπή που η ίδια έχει συγκροτήσει με θέμα το λογιστικό έλεγχο του χρέους. Μάλιστα, στην επιτροπή που ενισχύει με την παρουσία του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, μετέχει και ο παγκοσμίου φήμης ακτιβιστής Ερίκ Τουσέν. Ενδεικτικό της σημασίας που έχει η επιτροπή αυτή είναι ότι η πανευρωπαϊκής φήμης ακοντίστρια Σοφία Σακοράφα αναλαμβάνει πρέσβειρά της. Το Υπουργείο Άμυνας διοργανώνει παρελάσεις με τέλια και τσιφτετέλια, όπου τον τόνο δίνουν δυνάμεις των ΟΥΚ διότι βροντοφωνάζουν ότι θα φτάσουν στην Πόλη και θα την καταλάβουν. Ταυτόχρονα, το Υπουργείο Άμυνας σπαταλά εν κρυπτώ και με απευθείας ανάθεση 500 εκατομμύρια ευρώ για την επισκευή πέντε πολεμικών αεροσκαφών, την ώρα που το σχέδιο της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης είναι μόλις 207 εκατομμύρια ευρώ. Αλλά δεν μένει σε αυτά.  Προσωπικά ο κ. Καμμένος επιμελείται και σχεδιάζει το μεγάλο πασχαλινό γλέντι που διοργανώνει το Υπουργείο Άμυνας στο Άλσος Στρατού στο Γουδή, όπου θα σουβλιστούν συνολικά 1.500 κατσίκια, η μπάντα του στρατού θα παίζει τα ανάλογα χορευτικά, ενώ έχει προσκληθεί ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου Γιώργος Μάγκας. Θα προηγηθεί, βεβαίως, η άφιξη του «αγίου φωτός» και μένει να δούμε τι θα σχεδιαστεί για τη μεταφορά και την υποδοχή του…

Η Μεγάλη Εβδομάδα φέτος θα κρατήσει περισσότερες μέρες

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
Εμείς δεν έχουμε επιφορτίσει κανένα να μας προειδοποιεί «προσοχή κίνδυνος». Δεν έχουμε μεριμνήσει, κι όσους το κάνουν δεν τους ακούμε. Παρακολουθούμε τις διαπραγματεύσεις λίγο σαν θρίλερ, λίγο σαν κωμωδία, σχολιάζουμε, λέμε ευφυολογήματα στο Τwitter, συζητάμε τα σενάρια, διαβάζουμε στις ξένες εφημερίδες τις πιθανότητες πτώχευσης, αυτή τη βδομάδα το Grexit έφτασε στο 50%. Το αντιμετωπίζουμε όλοι σαν να αφορά άλλους, μερικοί το εύχονται κιόλας, οι πιο επιτήδειοι ή οι πιο αφελείς. Δεν ξέρουμε ότι σ’ αυτή την ανυποψίαστη και καλομαθημένη χώρα, το παραμικρό πιστωτικό γεγονός, οποιασδήποτε βαθμίδας, μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα σε μια ανεξέλεγκτη καταστροφή χωρίς να το καταλάβουμε καλά-καλά, να γυρίσει τη χώρα 50 χρόνια πίσω, σε ένα μεταμοντέρνο δυστοπικό μέλλον, μακριά από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Παλιά, παρακολουθούσα και αγαπούσα τη Γιουγκοσλαβία. Ίσως γιατί για πολλά χρόνια της ζωής μου κάποτε, τη διέσχιζα από το ένα ως το άλλο άκρο με διάφορα αυτοκίνητα σαραβαλάκια. Για τα δεδομένα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήταν μια πολύ ζωντανή και προχωρημένη χώρα. Είχε διεθνή φεστιβάλ κόμικ και τζαζ, είχε κινηματογράφο, είχε μια ζωηρή και νεανική μουσική σκηνή. Ήταν μια χώρα πολυεθνική, Σέρβοι παντρεύονταν Βόσνιες, έμεναν στην Κροατία, πήγαιναν να δουλέψουν στη Σλοβενία, οι οικογένειες ήταν πολύ συχνά μεικτές. Όταν στη δεκαετία του ’90 άρχισε ο παραλογισμός του εμφυλίου, μόνο όσοι ήθελαν να μείνουν έξω από την εθνικιστική παράνοια, όπως ο Ένκι Μπιλάλ, δήλωναν σταθερά «εθνικότητα Γιουγκοσλάβος».

Οι χρήσιμοι άχρηστοι

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται για το ταξίδι του στη Ρωσία του Πούτιν. Στη χώρα που, 26 χρόνια μετά την κατάρρευση του υπαρκτού ολοκληρωτισμού της Σοβιετικής Ένωσης, τη θέση του έχει καταλάβει ένα καθεστώς που καμία σχέση δεν έχει με την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία. Μάλλον η μόνη σχέση του με τη δημοκρατία είναι πως, κουτσά στραβά, εκεί γίνονται εκλογές. Όλα όμως τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της δημοκρατίας (ελευθερία του λόγου, κράτος δικαίου, ασφάλεια των πολιτών έναντι της κρατικής αυθαιρεσίας, εγγύηση της ατομικής ελευθερίας και της ζωής) δεν έχουν καμία θέση στο καθεστώς Πούτιν. Είναι κακό να επισκέπτεται κανείς τη Ρωσία του Πούτιν; Φυσικά και δεν είναι. Αν και, βεβαίως, η υπόλοιπη Ευρώπη, όλη η υπόλοιπη Ευρώπη, έχει συσπειρωθεί κατά του καθεστώτος Πούτιν, η επίσκεψη αυτή καθαυτή θα μπορούσε να έχει και μια θετική όψη. Αρκεί ο έλληνας πρωθυπουργός να ήταν έτοιμος να υπερασπίσει μπροστά στους ρώσους κυβερνήτες τις αρχές και τις αξίες της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, με όλες τις ελλείψεις και τα κενά της. Θα είναι μια θετική επίσκεψη αν, πηγαίνοντας στη Μόσχα, αναφέρει -με όλη τη διπλωματική γλώσσα που χρειάζεται σ’ αυτή την περίπτωση- πως η Ευρώπη δεν ανέχεται καθεστώτα που δολοφονούν δημοσιογράφους, που συλλαμβάνουν πολίτες χωρίς εισαγγελική εντολή επειδή διαφωνούν με τον ηγέτη της χώρας τους, που οργανώνουν σωρεία στημένων δικών, που καταδικάζονται οι διαφωνούντες και αθωώνονται οι φονιάδες τους, που ευθύνονται για καθημερινές εξαφανίσεις πολιτών, που θεωρούν την ομοφυλοφιλία αμαρτία και έγκλημα, που φυλακίζουν την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης, που εισβάλλουν στις γειτονικές χώρες και περιοχές (Γεωργία, Ανατολική Ουκρανία, Τσετσενία, Ναγκόρνο Καραμπάχ) και αφαιρούν εδάφη τους.

Τετάρτη 8 Απριλίου 2015

Ηγέτες και «περιτρίμματα»

 Του Χαρίδημου Τσούκα, Athens Voice
Σε μια παλιά συνέντευξή του στην «Καθημερινή» (3/12/2006) με έντονα προσωπικό ύφος, ο αείμνηστος Λεωνίδας Κύρκος, περιγράφει και σχολιάζει, μεταξύ άλλων, προσωπικότητες του ελλαδικού κομμουνιστικού κινήματος. Οι συνομιλητές του Α. Παπαχελάς και Η. Νικολακόπουλος τον ρωτάνε, στο τέλος της συνέντευξης: «Κοιτάζοντας έτσι πίσω, τα 50 κάτι χρόνια πολιτικής πορείας, υπάρχει κάτι που λέτε μακάρι να μπορούσα να το ξαναζήσω, να το ξανακάνω, θα το έκανα διαφορετικά;». «Με έχει απασχολήσει το ερώτημα, αλλά δεν έχω βρει απάντηση» απαντά ο Κύρκος. «Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στο αριστερό κίνημα ήμουνα δοσμένος σε αυτό. Δεν ήμουνα με την κριτική διάθεση που απέκτησα εκ των υστέρων, γι’ αυτό και τα όσα συζητάμε για νέους κ.τ.λ. τα ακούω βερεσέ. Ένας νέος αν δεν έχει εμπειρίες, δεν τις έχει ζήσει, δεν τις έχει βιώσει για να μπορεί να κάνει τον κριτικό έλεγχο, εύκολα παραδίδεται στους εντυπωσιασμούς. Ήρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη, δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ήμουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία […] . Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες».

Τράμπες μεταξύ λαϊκιστών: επιτροπές ελέγχου του χρέους και χειραγώγηση

 Του Γιώργου Προκοπάκη
Το κείμενο που ακολουθεί είχε δημοσιευθεί στο Books’ Journal # 7, 21/4/2011, με αφορμή την προβολή της ταινίας Χρεοκρατία-Deptocracy, μιας στρεψόδικης ταινίας με παρελκυστικό σκοπό, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αναδημοσιεύεται σήμερα εξαιτίας της δυσάρεστης επικαιρότητας, λόγω δηλαδή της σύστασης, με πρωτοβουλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου, Επιτροπής του Ελληνικού Κοινοβουλίου για τα αληθινά αίτια και τις γενεσιουργούς αιτίες της δημιουργίας και της διόγκωσης του Δημόσιου Χρέους, που ήδη έχει επικεφαλής τον Ερίκ Τουσέν, σύμβουλο προηγουμένως χωρών όπως ο Ισημερινός για ανάλογα θέματα, οι συμβουλές του οποίου αποδείχθηκαν άνθρακες.
Είδα στο διαδίκτυο το αυτοπροβαλλόμενο ως ντοκυμανταίρ Χρεοκρατία-Deptocracy των Άρη Χατζηστεφάνου - Κατερίνας Κιτίδη για την προαγωγή των σκοπών της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) του χρέους. Η παραγωγή είναι άρτια, με καλό μοντάζ, βλέπεται, από περιέργεια τουλάχιστον, αν και η αισθητική Κούλογλου έχει καταντήσει βαρετή. Το Χρεοκρατία-Debtocrasy κάθε άλλο παρά ντοκυμανταίρ είναι. Το συγκεκριμένο είδος απαιτεί τεκμηρίωση, εγκυρότητα και οπωσδήποτε αλήθεια. Η ηθελημένη και δηλωμένη παραποίηση της αλήθειας κατατάσσει μια ταινία με τον συγκεκριμένο φορμαλισμό στα mockumentaries, ας πούμε, ψευτο-ντοκυμανταίρ. Οι μισές αλήθειες τα κάνουν σκέτη προπαγάνδα. Το Debtocracy πρόκειται περί αφελούς εθνικολεβέντικης προπαγάνδας, απευθυνόμενης στο θυμικό του μέσου ΠΑΣΟΚου της δεκαετίας του 80, του μέσου οπαδού του ΛΑΟΣ του σήμερα, των πελατών του Λιακόπουλου και των πάσης φύσεως εκπομπών της trash-tv – πέραν βεβαίως των τακτικών πελατών αυτής της μπουρδολόγας ρητορικής, του ΚΚΕ και των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ που τα λέμε, της μισής Ελλάδας – σίγουρη επιτυχία για την αριστερόφρονα αερολογία.

Αργός θάνατος με διθυραμβικά επικοινωνιακά σαλπίσματα;

Του  Σπύρου Λυκούδη, www.euro2day.gr
Η κυβέρνηση στερείται σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης και δεν μπορεί να διαφυλάξει ούτε τη δημόσια τάξη. Έχει γίνει τεράστια ζημιά. Στήνονται εξεταστικές περιορισμένης εμβέλειας για να εξυπηρετηθούν πολιτικές σκοπιμότητες. 
Η κλεψύδρα του χρόνου για επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους μας λιγοστεύει καθημερινά. Πλησιάζουμε το έσχατο όριο, ενώ η λαϊκιστική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιδίδεται σε κάθε είδους επικοινωνιακά τεχνάσματα προς εσωτερική κατανάλωση, διότι ως προς την εξωτερική έχει προ πολλού χάσει, και μάλιστα από την πρώτη στιγμή, κάθε αξιοπιστία με τις κατ' εξακολούθηση αλαζονείες, ασάφειες, υπεκφυγές και ευφημισμούς. Έστω και την ύστατη ώρα, η ακροβασία στο τεντωμένο σχοινί από τους μαθητευόμενους μάγους της νέας διακυβέρνησης πρέπει να σταματήσει για το καλό της χώρας. Στις προεκλογικές μου ομιλίες είχα με έμφαση τονίσει και εξακολουθώ να υπογραμμίζω σε κάθε ευκαιρία την παντελή ανυπαρξία σχεδίου για την αντιμετώπιση της κρίσης. Στη θέση της υπήρχε η αστείρευτη πηγή θανάσιμων και καταστροφικών λαθών, η «πολιτική βούληση», που υποτίθεται ότι θα κλόνιζε συθέμελα το ευρωπαϊκό κατεστημένο και θα το έκανε να γονατίσει μπροστά στις απαιτήσεις της «νωπής λαϊκής εντολής» για δανεικά άνευ δεσμευτικών όρων και εκπλήρωση υποχρεώσεων. Διότι περί αυτού πρόκειται. Δοκιμάστηκε η απειλή της αυτοχειρίας μας ως τακτική ούτως ώστε να θορυβηθούν οι εταίροι μας και να μην υποστούν τις συνέπειες των τεθλιμμένων συγγενών. Άγνοια ή αγνόηση κινδύνου; Άγνοια ή αγνόηση των κανόνων λειτουργίας και συμπεριφοράς στην Ε.Ε.; Σημασία έχει ότι έχει γίνει τεράστια ζημιά. Επιστρατεύτηκαν και υποδαυλίστηκαν τα πιο άγρια εθνολαϊκιστικά αντανακλαστικά, οι εθνικές νευρώσεις και ψυχώσεις, ο ανόητος αντιγερμανισμός και η γερμανοφοβία, ωσάν να είχαμε να κάνουμε με «εχθρούς» εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας.
http://www.metarithmisi.gr/imgAds/epikentro_1.gif

Αναγνώστες