Στο έλεος των ροπαλοφόρων

 Του Κώστα Ρεσβάνη, www.protagon.gr
Η επιδημία εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα. Ούτε σε μία ούτε σε δύο αλλά σε 11 πόλεις και σε πάνω από 40 Φοιτητικούς Συλλόγους, οι λεγόμενοι αντιεξουσιαστές διάλεξαν την ημέρα των φοιτητικών εκλογών για να προπονηθούν στο προσφιλές τους σπορ. Εισβολές, ξυλοκοπήματα, εγκλωβισμοί, ύβρεις, απειλές, εμπρησμοί. Τέσσερις φοιτητές στο νοσοκομείο από ροπαλιές στο κεφάλι και στο σώμα. Συνελήφθη κάποιος; Ελάτε τώρα…
Είναι φανερό τον τελευταίο καιρό ότι οι ομάδες των μπαχαλάκηδων κατάλαβαν, μετά την πολυήμερη κατάληψη της Νομικής και της Πρυτανείας, ότι με μεγάλη ευκολία παίρνουν βίζα για τις επισκέψεις φιλοφροσύνης σε όποια Σχολή, σε όποιο πανεπιστημιακό χώρο επιθυμούν. Και η συντονισμένη δράση τους από τη Φλώρινα έως την Αθήνα την Τετάρτη, δήλωνε ακριβώς ότι η δράση τους δεν προέρχεται από αυθόρμητες κινήσεις της στιγμής εναντίον της κακούργας κοινωνίας, αλλά από ένα καλά οργανωμένο σχέδιο πανελλήνιας πλέον εμβέλειας. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν -δεν θα αρχίσουμε τα ψυχογραφήματα- αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα. Από την άλλη πλευρά, Πανούσης και Μπαλτάς φαίνεται να ταυτίζονται με τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ που με ανακοίνωσή της μετά τα επεισόδια καταδικάζει τα περιστατικά, «η δημοκρατική διαδικασία, ωστόσο, δεν νοείται ούτε με αστυνομική περιφρούρηση ούτε με την «προστασία» με τους μπράβους. Οι ίδιοι οι φοιτητικοί σύλλογοι έχουν την ευθύνη των εκλογών και οφείλουν να περιφρουρήσουν τις διαδικασίες τους». Δεν αναλύεται ο τρόπος περιφρούρησης των διαδικασιών, αλλά βάσιμα υποθέτω ότι εξαγριωμένους βάρβαρους ροπαλοφόρους με τις μολότοφ στο χέρι δεν τους υποδέχεσαι με ανθοδέσμες στην είσοδο του Συλλόγου. Όποιος διαθέτει την ελάχιστη φαντασία, ας αναλογισθεί τις σκηνές που θα ακολουθούσαν.

Ο Σύριζα και ο Ρόναλντ Ρήγκαν

 Των Παύλου Ελευθεριάδη, Αντιγόνης Λυμπεράκη

Μία από τις πιο περίεργες –από τις πολλές αλλοπρόσαλλες– αποφάσεις του Σύριζα είναι ότι δεν επιθυμεί τη συνέχιση του προγράμματος για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Αν και ο Σύριζα αυτοπαρουσιάζεται ως κόμμα της «αριστεράς», έχει απορρίψει κάτι που ήταν και παραμένει η σημαία όλων των αριστερών κομμάτων της Ευρώπης. Η αριστερά στην Ευρώπη είναι ταυτισμένη με την απόλυτη υπεράσπιση των αδυνάτων χωρίς εξαιρέσεις. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν έχει ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Η πρόσφατη μελέτη του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής το έχει εξηγήσει πέραν πάσης αμφιβολίας. Σε όλες τις άλλες χώρες της Ε.Ε. αν κάποιος είναι φτωχός επειδή δεν έχει εισοδήματα, εργασία ή περιουσία, δέχεται στήριξη από το κράτος με ένα κεντρικό επίδομα βοήθειας, ανεργίας ή στέγασης. Υπάρχει ένα ενιαίο εθνικό σύστημα που κάνει τέσσερα πράγματα: α) διαπιστώνει την ανάγκη, β) καταβάλλει το βοήθημα, γ) ερευνά περιπτώσεις εξαπάτησης με ψευδή στοιχεία για τα εισοδήματά τους και δ) συχνά ενεργοποιεί τους ενδιαφερόμενους προκειμένου να βοηθηθούν να ξεπεράσουν το πρόβλημά τους. Και τα τέσσερα έργα είναι δύσκολα και χρειάζονται ισχυρές υπηρεσίες που να τα διεκπεραιώνουν αποτελεσματικά με γνώση και εμπειρία και –κυρίως– στη βάση απλών κανόνων. Στη Βρετανία π.χ. για ένα νέο παιδί χωρίς δουλειά και σπίτι το ποσό μπορεί να είναι και 1000 ευρώ το μήνα – ενώ η υγεία και τα φάρμακα είναι επίσης όλα δωρεάν. Για τις οικογένειες το ποσό της ενίσχυσης είναι μεγαλύτερο και αυξάνεται για κάθε παιδί. Δεν ζεις άνετα με τα ποσά αυτά αλλά ζεις. Αυτό ισχύει στη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Δανία και παντού αλλού. Στην Πορτογαλία το εγγυημένο εισόδημα ενεργοποιεί και μία σειρά υποστηρικτικές υπηρεσίες επανένταξης. Ακόμα και οι ΗΠΑ έχουν ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ως επίδομα ανεργίας για δύο χρόνια ή ως επίδομα τέκνων που αυξάνεται αν υπάρχουν περισσότερα παιδιά. Γι’ αυτό σε καμία από τις χώρες της Ευρώπης δεν υπάρχει απόλυτη φτώχεια ή εξαθλίωση. Η φτώχεια εκεί είναι σχετική. Μετριέται ως η αδυναμία συμμετοχής των αδυνάτων στις κανονικές λειτουργίες της κοινωνίας (κάτι που είναι διαφορετικό κοινωνικό πρόβλημα από την απόλυτη ανέχεια).

Δράμα σε τρεις πράξεις

 Του Διονύση Γουσέτη, Καθημερινή

Πράξη 1η. 2007: Μέλη της σημερινής κυβέρνησης, όπως ο αναπληρωτής ΥΠΕΘΑ Κ. Ησυχος, o αναπληρωτής ΥΠΕΞ Ν. Χουντής, ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γιάννης Μπαλάφας και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συναγελάζονται με μέλη της κυβέρνησης Τσάβες της Βενεζουέλας. Μέλη του ΣΥΡΙΖΑ μπαινοβγαίνουν στην πρεσβεία και λαμβάνουν μαθήματα κρατικοποιήσεων: τηλεπικοινωνιών, πετρελαίων κ.ά. Ο κ. Τσίπρας εξαγγέλλει προμήθειες των κρατικοποιημένων πετρελαίων με μειωμένη τιμή για την Ελλάδα! Η νυν περιφερειάρχης κ. Δούρου δημοσιεύει με περηφάνια φωτογραφία της αγκαλιά με τον Τσάβες. Στην κηδεία του ηγέτη παρευρέθη ο νυν πρωθυπουργός, μαζί με λοιπές προοδευτικές προσωπικότητες, όπως οι Αχμεντινετζάντ, Χαμενεΐ, Κιμ Γιονγκ Ουν κ.λπ. Πράξη 2η. 2014. Ο διάδοχος του Τσάβες Νικόλα Μαδούρο αυξάνει τον ελάχιστο μισθό κατά 15%. Ωστόσο ο πληθωρισμός που καλπάζει, καταπίνει τις όποιες αυξήσεις. Μεγαλώνουν οι ελλείψεις σε αγαθά, ξεσπούν διαδηλώσεις και βίαιες συγκρούσεις. Ο Μαδούρο αποδίδει την ευθύνη για την κατάσταση στους ξένους ιμπεριαλιστές. Εφτασε να χορηγούνται τα φάρμακα με δελτίο και δακτυλικό αποτύπωμα. Υπάρχει έλλειψη σε σύριγγες, γάζες και άλλα απαραίτητα, πράγμα που αποδίδεται σε «κάποιους» που τα συσσωρεύουν για λόγους κερδοσκοπίας. Πράξη 3η. Μάιος 2015. Διοικητές νοσοκομείων του ΕΣΥ περιγράφουν («Κ» 3/5) ότι παρακαλούν τους προμηθευτές να φέρουν τρόφιμα και ότι σύντομα θα υπάρξουν ελλείψεις σε σύριγγες, γάζες και άλλα απαραίτητα. Ο λόγος είναι ότι τα νοσοκομεία δεν έχουν λάβει καθόλου την κρατική επιχορήγηση του Φεβρουαρίου και δώθε.

Γιώργος Δερτιλής: «Παίξαμε τρίμηνο πόκερ με αποτυχημένες μπλόφες»

 Συνέντευξη στο ΒΗΜΑ

Ο ιστορικός και καθηγητής στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales εκτιμά ότι ο χρόνος κυλάει σε βάρος της χώρας και ανησυχεί για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες μιας «ρήξης» με την Ευρώπη. «Είναι η ύστατη ώρα» υποστηρίζει ο ιστορικός Γ. Β. Δερτιλής, αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους ευρωπαίους εταίρους. Πεποίθησή του είναι ότι ο χρόνος κυλάει σε βάρος της χώρας. «Πρέπει να σταματήσουμε τα όνειρα και την ομφαλοσκόπηση, να κοιτάξουμε τον κόσμο γύρω μας και να σκεφτούμε: ποιος εγγυάται ότι στα επόμενα χρόνια ο γεωγραφικός περίγυρος της χώρας θα είναι ειρηνικός, τα Βαλκάνια θα ηρεμήσουν και η Τουρκία δεν θα εκμεταλλευθεί την οικονομική μας αδυναμία, τη στρατιωτική της υπεροχή και την αυξημένη γεωπολιτική της σημασία;» διερωτάται ο ίδιος, μιλώντας στο «Βήμα της Κυριακής» και φοβούμενος τις μακροπρόθεσμες συνέπειες μιας «ρήξης» με την Ευρώπη χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Σε συνεντεύξεις και ομιλίες που έχετε δώσει στα πέντε χρόνια της κρίσης, έχετε επικρίνει την πολιτική όλων των κυβερνήσεων. Βλέπετε να έχει κάτι αλλάξει με τη σημερινή;

«Οχι. Δεν είναι τυχαίο ότι είχαμε πέντε κυβερνήσεις σε πέντε χρόνια· ούτε το ότι την κυβέρνηση Παπαδήμου την έριξε η Νέα Δημοκρατία μόνο και μόνο για να πάει σε εκλογές και να πάρει την εξουσία. Η μωροφιλοδοξία και η διχόνοια καταστρέφουν την Ελλάδα εδώ και διακόσια χρόνια, συντελώντας στους εμφυλίους πολέμους και στις επτά πτωχεύσεις της ιστορίας της. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Στη διαπραγμάτευση με τη σημερινή κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ενωση έδειξε ότι την εμπιστεύεται ακόμη λιγότερο από όσο εμπιστεύθηκε τις προηγούμενες. Και δικαίως. Το κόμμα που κυβερνά με αριστερά συνθήματα και με τη στήριξη ενός ανεκδιήγητου ακροδεξιού κόμματος, δηλαδή γνωρίζοντας ελάχιστα τον Μαρξ, όχι μόνο δεν είχε στρατηγική πηγαίνοντας στη διαπραγμάτευση, αλλά ούτε καν υποτυπώδες βραχυχρόνιο σχέδιο. Παίξαμε απλώς μια τρίμηνη παρτίδα πόκερ με αλλεπάλληλες αποτυχημένες μπλόφες.

Ελευθερία ή ισότητα: Ένα ψευδές δίλημμα;

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, http://www.bookpress.gr

 Pierre Rosanvallon Η κοινωνία των ίσων (μτφρ. Αλέξανδρος Κουπκιολής, εκδ. Πόλις).

Τι και ποιον μπορεί να επηρεάσει σήμερα ένα βιβλίο που θέτει επί τάπητος το ζήτημα των ανισοτήτων; Σε μια εποχή που όλα μετρώνται με την έννοια του «γενικευμένου ανταγωνισμού», τι ωφελεί κάποιος να μιλάει για την ιστορία της ισότητας; Δεν είναι καλύτερα να κοιτάξει πώς μπορεί κανείς να κάνει πιο μετρήσιμα τα αποτελέσματα της οικονομίας της αγοράς; Ο Πιέρ Ροζανβαλόν, πανεπιστημιακός καθηγητής κοινωνιολογίας αλλά και πολιτικό πρόσωπο, δεν παραδίδει τα όπλα στις ιδεολογίες που θεωρούν την ισότητα ουτοπική και εχθρική προς την ελευθερία. Αντιθέτως θεωρεί ότι σήμερα το αίτημα της κοινωνίας των ίσων μπορεί και πρέπει να αντικαταστήσει το αίτημα της ισότητας των ευκαιριών. Σήμερα, υποστηρίζει, ζούμε ένα παράδοξο. Όσο περισσότερο η δημοκρατία εδραιώνεται ως πολιτικό σύστημα, τόσο μειώνεται η άλλη διάστασή της, η κοινωνική. Ο διχασμός της δημοκρατίας εγκυμονεί σοβαρούς γι' αυτήν κινδύνους. Την ίδια στιγμή που υποβαθμίζεται η κοινωνική διάσταση της δημοκρατίας, αυξάνονται οι ανισότητες. Μάλλον πιο ορθά, η αύξηση των ανισοτήτων αποτελεί την ένδειξη αλλά και την κινητήρια δύναμη αυτού του διχασμού. Σε πολλά σημεία αυτά που υποστηρίζει ο Ροζανβαλόν κτυπούν καμπανάκι στη Σοσιαλδημοκρατία, αν και ο ίδιος θέλει να κάνει ένα βήμα πέρα από αυτήν.

Το οδοιπορικό της ισότητας

Επειδή για να υπερβούμε την κρίση της ισότητας χρειάζεται να γνωρίζουμε την ουσία και την ιστορική διαδρομή της, ο συγγραφέας καταπιάνεται με αυτό το επιστημονικό, αλλά και πολιτικό καθήκον.

Δεν θα μας κάνετε παρίες της διεθνούς κοινότητας

Η ομιλία της Βάσως Κιντή στο Μαρούσι

Είμαστε σήμερα εδώ για να πούμε ένα μαζικό όχι στην προχειρότητα, την ιδεοληψία, τον ρεβανσισμό, στην ισοπέδωση, στον αναχρονισμό και την αδιαφορία. Και είμαστε εδώ να πούμε ένα μαζικό ναι, να υπερασπιστούμε, όσα καταφέραμε με πολύ κόπο στο παρελθόν στα σχολεία και στα πανεπιστήμια και όσα σχεδιάζουμε για το μέλλον. Όσες σπασμωδικές κινήσεις κι αν κάνει η κυβέρνηση, όσο κι αν πρόχειρα νομοθετήσει γκρεμίζοντας τις κατακτήσεις μας, δεν μπορεί να σταματήσει τη φορά των πραγμάτων. Είμαστε συνδεδεμένοι στενά ως άτομα και ως θεσμοί με τον Ευρωπαϊκό και τον διεθνή ακαδημαϊκό χώρο - οι φοιτητές μας κυκλοφορούν στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο- οι ερευνητές μας και οι καθηγητές συμμετέχουν στην παγκόσμια σκηνή και δεν θα κάτσουμε να αυτοκτονήσουμε. Όσο κι αν η κυβέρνηση επιχειρεί να μας αποκόψει από το διεθνές περιβάλλον, δεν θα μας απομονώσει στο Κούγκι της ανυποληψίας και της κακομοιριάς (για να χρησιμοποιήσω μια μεταφορά του Γ. Παγουλάτου http://www.kathimerini.gr/814709/opinion/epikairothta/politikh/to-koygki-ths-paideias).  Δεν θα αντιμετωπίζει η Ευρώπη και ο κόσμος τις προκλήσεις του μέλλοντος για να ασχολούμαστε εμείς με την κουρελαρία των καταλήψεων και τις ιδεολογικές εμμονές περιθωριακών τύπων. Είμαστε εδώ για να αντισταθούμε και θα αντισταθούμε στην έκπτωση των θεσμών, στην προσβολή της νοημοσύνης μας και στην αδιαφορία για το μέλλον της νέας γενιάς και της χώρας.

Δικαιοσύνη όχι μόνο στα χαρτιά, μα και στην πραγματική ζωή

 

Του Γιώργου Σιακαντάρη,   ΝΕΑ

Ο νομπελίστας Αμάρτια Σεν ξέρει ότι δεν μπορεί να υπάρξει «τέλεια κοινωνία», άρα ούτε και «τέλειο σύστημα δικαιοσύνης» ως συνταγή για κάθε περίπτωση. Συσχετίζει το ιδανικό της δικαιοσύνης με τη δημόσια παρέμβαση μέσω ενός κοινωνικού κράτους. Ο οικονομόλογος Αμάρτια Κουμάρ Σεν γεννήθηκε στην Ινδία το 1933. Από το 1972 εργάζεται και διδάσκει στη Βρετανία και στις ΗΠΑ. Το 1998 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νομπέλ Οικονομικών Επιστημών για τις έρευνές του επί των οικονομικών των κοινωνικών παροχών. Ο νομπελίστας οικονομολόγος διαψεύδει όσους βλέπουν την οικονομική επιστήμη ως πληκτική, με πίνακες διαγράμματα, αδιάφορη ως προς την καταγραφή και αξιολόγηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Γι' αυτόν το κοινωνικό ζήτημα κάθε άλλο παρά ψευδοπρόβλημα είναι. Αντιθέτως η οικονομική επιστήμη είναι μαχητική βοηθός στον αγώνα όσων δεν προλαβαίνουν τους ρυθμούς της αγοράς. Η διαφοροποίηση του Σεν από την αδιάφορη για τις ανθρώπινες ανισότητες επιστήμη δεν αφορά μόνο τις οικονομικές αναλύσεις, αλλά και την ανάλυση της ιδέας της δικαιοσύνης. Η θεωρία της δικαιοσύνης για τον Σεν δεν μπορεί να ανάγεται στην περιγραφή της φύσης της απόλυτης δικαιοσύνης, δεν πρέπει να αναλώνεται στην ανάλυση των αρχών της και στην περιγραφή των αναγκαίων θεσμών της. Η θεωρία της δικαιοσύνης πρέπει να εστιάζει στην άμβλυνση των αδικιών, να αξιολογεί τα μέσα περιορισμού της αδικίας και της προαγωγής της, να μην εγκλωβίζεται στην περιγραφή των απόλυτα δίκαιων κοινωνικών θεσμών. Ο Σεν δεν ενδιαφέρεται για τις αφαιρέσεις αλλά για την πραγματική ζωή των ανθρώπων. Τα ιστορικά παραδείγματα και όχι οι αφαιρέσεις αποτελούν το υλικό της γραφής του. Μια γραφή που σε πολλά σημεία είναι ιδιαιτέρως παραστατική και γλαφυρή και με επιμονή καταδεικνύει ότι τίποτα το ανθρώπινο δεν της είναι ξένο.

Κωνσταντοπούλου. Ίσως έχει αυτή το δίκιο και όλοι οι άλλοι το άδικο

 Του Ανδρέα Πετρουλάκη, www.protagon.gr
H κυρία Κωνσταντοπούλου έχει καταφέρει μέσα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα της θητείας της να δημιουργήσει έναν πρωτόγνωρο τύπο Προέδρου Βουλής που όχι απλώς δεν μοιάζει με κανέναν από τους προηγούμενους αλλά έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πρότυπο που είχαν καθιερώσει. Το σύνολο των προκατόχων της, ανεξαιρέτως, από τον Παπακωνσταντίνου, τον Αλευρά και τον Τσαλδάρη μέχρι τον Κακλαμάνη και τον Μεϊμαράκη, είχαν φροντίσει να αποφεύγουν την πολιτικολογία και την εμπλοκή τους σε αντιπαραθέσεις που είχαν να κάνουν με την ουσία της πολιτικής, και αρκούντο στον ρυθμιστικό τους ρόλο και μάλιστα με γνώμονα την καταπράυνση των παθών. Όλοι έτειναν στο να τηρούν τη διαδικασία με τρόπο απρόσωπο, και το όποιο κύρος του καθενός προέκυπτε από την πυγμή με την οποία καθιέρωνε αυτό το απρόσωπο- τόσο μεγαλύτερο σεβασμό απέπνεαν όσο περισσότερο απαρατήρητοι περνούσαν στις μεγάλες κοινοβουλευτικές μάχες. Η δύναμη του Προέδρου ήταν η δωρικότητα.Η σημερινή Πρόεδρος φαίνεται να πιστεύει ακριβώς το αντίθετο. Ότι το κύρος είναι συνάρτηση του αριθμού των λέξεων που θα εκφωνήσει σε κάθε συνεδρίαση. Σχολιάζει αδιακόπως τους περισσότερους ομιλητές τής αντιπολίτευσης κάνοντάς τους πολιτική κριτική, καμιά φορά και προσωπικές επιθέσεις, χωρίς να προκύπτει εμφανώς αυτή η ανάγκη από τη διαδικασία. Με ένα ύφος «τι θες τώρα να μιλήσεις επί προσωπικού εσύ που ψήφιζες μνημόνια» φροντίζει πάντα να έχει την πρώτη και την τελευταία κουβέντα, απασχολώντας το σώμα με ασήμαντες λεπτομέρειες που δεν συνάδουν με το κύρος  του θεσμού, ωσάν να καταγράφει σαν χωροφύλακας το ποιόν του καθενός. Ακόμα και αν λέει σωστά πράγματα δεν είχαμε συνηθίσει να είναι αυτή η δουλειά του Προέδρου. Δεν ξέρω, ίσως να έχει δίκιο εκείνη και άδικο όλοι οι προηγούμενοιι.

Το Κούγκι της παιδείας

 Του Γιώργου Παγουλάτου, Καθημερινή

Είπε ο πρωθυπουργός ότι οι επιλογές της παιδείας δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερες, έχουν ιδεολογικό περιεχόμενο. Αυτό ακριβώς φοβόμαστε. Οσοι απέδιδαν τις πρώτες κινήσεις του υπουργείου Παιδείας μόνο σε προχειρότητα, ρεβανσισμό και έλλειψη προγραμματικού βάθους, τώρα μπορούν πραγματικά να ανησυχούν. Από τα πρώτα της βήματα η ηγεσία Μπαλτά-Κουράκη στοχοποίησε όσες ισχνές δομές αξιολόγησης, αριστείας και εξωστρέφειας είχαν διασωθεί. Πρώτα κατέληξαν ότι το μεγάλο πρόβλημα της παιδείας είναι η υπερβάλλουσα αριστεία και τα πολλά πρότυπα σχολεία. Ο πόλεμος κατά των αρίστων ήταν πάντα δημοφιλές άθλημα των λαϊκιστών. Για κάθε μαθητή που επιτυγχάνει στις εξετάσεις υπάρχουν 15 που μένουν έξω. Εάν μπορείς να μειώσεις τον επιτυχόντα και να κολακεύσεις τους άλλους έχεις μια έτοιμη κοινωνική βάση. Δεν χρειάζεται καν να είσαι συμπαθών του Πολ Ποτ και της μαοϊκής επανάστασης (αν πάλι είσαι, ακόμα καλύτερα). Οποιος αμφιβάλλει για τις προθέσεις της κυβέρνησης, ας αναζητήσει τα βιογραφικά των 13 νέων περιφερειακών διευθυντών ΜΕ. Δεν θα κουραζόταν να τα διαβάσει (δεν βρίθουν ακαδημαϊκών τίτλων ή διοικητικής εμπειρίας) αλλά θα κουραστεί να τα βρει, καθώς το υπουργείο τα περιβάλλει με εθνικό απόρρητο. Είναι όλοι κομματικά στελέχη και πολιτευτές ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ (11 προς 2 - η νέα ποσόστωση). Στο πλαίσιο του ιδεολογικού πολέμου με τον νεοφιλελευθερισμό καταργείται και η μισητή τράπεζα θεμάτων για τις εξετάσεις, που όπως καταγγέλθηκε από βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην αρμόδια επιτροπή, ως «τράπεζα» εξοικείωνε τους μαθητές με τον καπιταλισμό!

Ο νόμος «Διαμαντοπούλου - Παπάζογλου»

 Του Ορέστη Καλογήρου, ΒΗΜΑ

Στη μνήμη του Βασίλη Παπάζογλου και του Χρήστου Νικολάου 

 Η συντριπιτική πλειοψηφία των Ελλήνων πανεπιστημιακών εξέφρασε πολλές φορές με την ψήφο της την αποδοκιμασία της για τις απόψεις και τις πρακτικές του κ. Μπαλτά και των ομοϊδεατών του. Αυτό ο κ. Μπαλτάς δεν το έχει συγχωρέσει. Αυταρχικά, αυθαίρετα, εκδικητικά, χωρίς σεβασμό στον διάλογο καταθέτει ένα ψευδεπίγραφα «κατεπείγον» νομοσχέδιο με ολοκληρωτική επαναφορά ενός φαύλου παρελθόντος που έχει αποδοκιμάσει επανειλημμένα η πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά και η κοινωνία. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ενώ έχουν γραφεί δεκάδες άρθρα εναντίον του νομοσχεδίου, δεν έχει υπάρξει σχεδόν κανένας/καμία πανεπιστημιακός που να το υπερασπίζεται δημόσια. Ακόμη και οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ στον ΕΣΔΕΠ-ΑΠΘ ψήφισαν ομόφωνη απόφαση που καλεί τον υπουργό τουλάχιστον να το θέσει σε διαβούλευση. Γιατί ο υπουργός ούτε αυτό το στοιχειώδες δεν κάνει. Η πανεπιστημιακή κοινότητα αντιστέκεται, αλλά με αξιοπρέπεια και ακαδημαϊκή ευθύνη απέναντι στους φοιτητές και την κοινωνία.

Στη χώρα μας, όταν θέλει κάποιος να συκοφαντήσει και να ενοχοποιήσει μια πολιτική άποψη τη βαφτίζει περιφρονητικά «νεοφιλελεύθερη», ακόμη κι αν είναι κλασσικός κευνσιανισμός. Τελευταία, όταν κάποιος θέλει να συκοφαντήσει και να ενοχοποιήσει ένα δημόσιο πρόσωπο το βαφτίζει περιφρονητικά «Γεωργιάδη».  Πρόκεται φυσικά για πολιτική απρέπεια και για αυτόν στον οποίο αποδίδεται ο χαρακτηρισμός και για τον γνωστό βουλευτή, αλλά η ορολογία έχει αποκτήσει ισχυρό επικοινωνιακό φορτίο. Πριν από λίγες ημέρες ο υπουργός παιδείας κ. Α. Μπαλτάς διέπραξε στη βουλή μια τέτοια πολιτική απρέπεια, χαρακτηρίζοντας τον νόμο 4009/2011 «νόμο Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη». Ο κ. Μπαλτάς ως πρώην καθηγητής του ΕΜΠ και επί χρόνια συνδικαλιστής, γνωρίζει πολύ καλά ότι πρόκεται για τον νόμο «Διαμαντοπούλου-Παπάζογλου».

Οι 100 ημέρες του Σισύφου

Του Γιάννη Βούλγαρη, ΝΕΑ

Εντυπωσιακός πράγματι ο συμβολισμός! Η κυβέρνηση επιχειρεί την πολιτική στροφή στον ρεαλισμό ανήμερα σχεδόν της πέμπτης «επετείου» του πρώτου Μνημονίου. Μάιος 2010. Δεν χρειάζεται κανένα non paper για να πιάσουμε το υπονοούμενο. Το θυμόμαστε! Είμαστε η μόνη πια χώρα που όχι μόνο δεν κατάφερε να βγει από το Μνημόνιο, αλλά ετοιμάζεται να υπογράψει καινούργιο. Ιρλανδία, Πορτογαλία έχουν βγει από καιρό και η Κύπρος πάει προς την έξοδο. Πού βρίσκεται ο συμβολισμός; Στο ότι οι 100 πρώτες μέρες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ συμπυκνώνουν το γιατί παραμένουμε εγκλωβισμένοι στη χρεοκοπία και στα Μνημόνια. Μέσα σε τρεις μόλις μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ έριξε τη χώρα ξανά στην ύφεση και στα πρωτογενή ελλείμματα. Σαν τον Σίσυφο, γυρίσαμε στο 2012 για να προσπαθήσουμε πάλι να ανεβάσουμε τον βράχο. Ηρκεσαν 100 μέρες για να γίνει σαφές ότι αυτό το μείγμα διαμαρτυρίας, οργής, δημαγωγίας, ψεύδους, παρωχημένων αντιλήψεων, λαθεμένων εκτιμήσεων για τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, που πακεταρίστηκε σαν «αντιμνημονιακός λόγος» και καλλιεργήθηκε από το εθνολαϊκιστικό σύμπλεγμα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ (ας παραβλέψουμε τη Χρυσή Αυγή παρότι μεριμνά για αυτήν η Κωνσταντοπούλου), ήταν πολιτικά και προγραμματικά στείρο. Ούτε σχέδιο ανασυγκρότησης μπορούσε να παραγάγει ούτε να υποδείξει έναν «εναλλακτικό δρόμο» στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Κατάφερε όμως κάτι χειρότερο. Εξανέμισε τα βήματα προόδου που είχαμε κάνει με κόπους και θυσίες. Η κοινωνία και οι πολίτες πληρώνουν και θα πληρώσουν το τίμημα της οπισθοδρόμησης. Προς το παρόν, κάνουν τον σταυρό τους να αποφύγουμε τα χειρότερα, γιατί από την πρόθεση μέχρι την επίτευξη μιας συμφωνίας ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς.

Με ποιον είναι ο σέρβερ;

Του Κώστα Γιαννακίδη, www.protagon.gr
«Η ηλεκτρονική ψηφοφορία καταργείται επειδή ο σέρβερ δεν είναι εφορευτική επιτροπή. Δεν διασφαλίζει το απόρρητο και το αδιάβλητο της ψηφοφορίας.» Κάπως έτσι το είπε ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή, αιτιολογώντας την κατάργηση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στην εκλογή διοικητικών οργάνων στα ΑΕΙ. Είναι η αντίδραση στον «τεχνοφασισμό», που έλεγαν και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όταν εισήχθη το σχετικό μέτρο. Όμως ο πρωθυπουργός είναι το κορυφαίο στέλεχος και του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης. Για αυτό και οφείλει να είναι περισσότερο προσεκτικός όταν εκστομίζει αφελείς δικαιολογίες που απευθύνονται μόνο σε κομματικά αυτιά. Δεν ξέρω αν το κατάλαβε, αλλά, ο Τσίπρας, μαζί με τη λογική και την τεχνολογία τσαλάκωσε και τα περί άμεσης δημοκρατίας που λατρεύεται από ένα σεβαστό κομμάτι της κομματικής του βάσης. Όμως αυτό δεν είναι της ώρας, είναι της πλατείας. Ο πρωθυπουργός απαξίωσε με τη μία τεχνολογικές λύσεις και δοκιμασμένες πρακτικές του δυτικού κόσμου. Η πρόοδος και βελτίωση της δημοκρατίας δείχνουν προς τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες, ο Τσίπρας κοιτάζει φακέλους και εφορευτικές επιτροπές που απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη κομματικών μηχανισμών. Κρίμα. Όταν, λοιπόν, η διαχείρισή σου εκπορεύεται από κομματικούς μηχανισμούς, είσαι υποχρεωμένος να πεις και ότι το opengov απέτυχε. Ο πρωθυπουργός εξήγησε ότι οι θέσεις των γενικών γραμματέων είναι πολιτικές και δεν γίνεται να επιλέγονται υπό καθεστώς οpengov.

Ο Ξηρός και η… Marfin

 Του Ανδρέα Παπαδόπουλου, Athens Voice

Όσο μελετάει κανείς τις γενικότερες τάσεις, αντιδράσεις και συμπεριφορές της ελληνικής κοινωνίας, τόσο θα δυσκολεύεται να καταλήξει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Οφείλω να πω ότι αδυνατώ να ερμηνεύσω, για παράδειγμα, το δίκτυο υποστήριξης που έχει ο Σάββας Ξηρός. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι ο κόσμος θα αλλάξει με τα όπλα, έχοντας στο ενεργητικό του πέντε δολοφονίες, συμμετοχή σε ληστείες και άλλα εγκλήματα, εξαιτίας των οποίων έχει καταδικαστεί πολλάκις σε ισόβια. Αλήθεια, τι είναι αυτό που κάνει ανθρώπους να διαδηλώνουν για τα «δικαιώματα» του «αγωνιστή» Ξηρού; Τι είναι αυτό που κάνει ανθρώπους που προφανώς και δεν(;) πιστεύουν στην ένοπλη πάλη να θεωρούν ότι πρέπει να αποφυλακιστεί ο καταδικασμένος εγκληματίας; Ακούστηκαν κάποια φθηνά επιχειρήματα, όπως ότι έχει μεγάλη αναπηρία. Πρώτον, οφείλεται σε αποκλειστικά δική του ευθύνη επειδή έσκασε η βόμβα στα χέρια του. Δεύτερον, από τη στιγμή που είναι τυφλός(;) δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα αν είναι στο σπίτι του, με την έννοια ότι δεν επηρεάζεται η κατάσταση της υγείας του από την παραμονή του στη φυλακή. Επιπλέον, πόσο a la carte ανθρωπισμός είναι αυτός που θεωρεί ότι ο Ξηρός πρέπει να πάει σπίτι του, παρότι δεν έχει διόλου μετανιώσει για τους φόνους, δεν έχει ζητήσει συγγνώμη από τους συγγενείς των θυμάτων του, όπερ πιθανό να επαναλάβει τις ειδεχθείς δολοφονίες; Άσε που αν ο καταδικασμένος τρομοκράτης έχει τόσους υποστηρικτές όντας στη φυλακή, φανταστείτε πόσους θαυμαστές θα έχει εκτός φυλακής, όπου θα προσφέρονται όλες οι δυνατότητες να «επαναδραστηριοποιηθεί» σε αυτό που ξέρει όσο λίγοι «συνάδελφοί» του.

Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Και τώρα; Το editorial του Books' Journal, 55, Μαΐου 2015, που κυκλοφορεί σε βιβλιοπωλεία και σε περίπτερα, περιγράφει τη νέα φάση πολιτικής και οικονομικής αβεβαιότητας στην οποία εισέρχεται η χώρα...

Τρεις ακριβώς μήνες από την ανακοίνωση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μοιράζεται ενδοκυβερνητικά η τράπουλα της λεγόμενης διαπραγμάτευσης. Ο κ. Βαρουφάκης αντικαθίσταται από τον κ. Τσακαλώτο στον συντονισμό της προσπάθειας συνεννόησης (;) με τους πιστωτές – διατηρεί την ευθύνη, κατά το σοβιετικό τελετουργικό της σταδιακής εξαφάνισης και των ιχνών, αν είναι δυνατόν. Πάντα κατά τα σοβιετικά πρότυπα, αρχίζει η κριτική για λάθη, «στήριξη» από τον ηγέτη και, μετά, εκστρατεία φημών και απαξίωσης. Όσο αντιπαθητικός, ενοχλητικός, πολυλογάς, αμετροεπής, νάρκισσος και οτιδήποτε άλλο κι αν είναι ο κ. Βαρουφάκης, το πρόβλημα δεν ήταν αυτός. Σε προεκλογική συνέντευξη σε ξένο περιοδικό είχε δηλώσει: «δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ, μίλησα με πολλούς πολιτικούς και ήταν ο κ. Τσίπρας αυτός που αποδέχθηκε το σύνολο του πλαισίου που καταθέτω». Ο κ. Βαρουφάκης, από το 2010, έχει καταθέσει την άποψή του. Σχηματικά: το ευρώ είναι ένα κακοσχεδιασμένο νόμισμα, η αποτυχία σε μια χώρα θα ξηλώσει το πουλόβερ της ευρωζώνης, επομένως η σωτηρία της Ελλάδας, με όποιο κόστος, είναι υποχρεωτική για τους εταίρους – όπως και η διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους. Ο κ. Τσίπρας πείσθηκε με το πλαίσιο Βαρουφάκη και του ανέθεσε να διαπραγματευθεί επί τη βάσει αυτού. Αγνόησε πως καθεμία από τις προβλέψεις του κ. Βαρουφάκη σχετικά με το ατελέσφορο της αντιμετώπισης της κρίσης από την τρέχουσα ευρωπαϊκή πολιτική απέτυχε.

Αριστερό έλλειμμα

Του Γιώργου Σιακαντάρη, NΕΑ

Από την κυβερνητική αλλαγή του Ιανουαρίου, που εκφράστηκε με το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά», έως σήμερα, πολύ ψέμα συνόδεψε την κλειστή στροφή του Πρωθυπουργού. Η κυβέρνηση τρέχει και δεν φτάνει να μπει «εντός του πλαισίου», ώστε να μην ξεμείνει η χώρα από τα χρήματα που απαιτούνται όχι για να υλοποιηθεί το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης αλλά για να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Δυστυχώς, το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά» δεν εκφράζει ό,τι ζούμε. Η Αριστερά που κυβερνά συνεργάζεται με οπαδούς του ανορθολογισμού και της εθνικοφροσύνης σ' ένα ταξίδι που οδηγεί τη χώρα στην απομόνωση. Η κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο και δημιουργεί αντικειμενικούς κινδύνους για την παραμονή της χώρας μας στο ευρώ. Και στον βωμό των συμφερόντων κομμάτων και των συντεχνιακών μηχανισμών που τη στηρίζουν, ξεχνά κάθε συζήτηση για το τι κοινωνία και τι χώρα θέλουμε. Εναντι αυτής της κυβέρνησης, λοιπόν, ποια πρέπει να είναι η στάση της δημοκρατικής και σοσιαλδημοκρατικής Αριστεράς; Αν αυτή η άλλη Αριστερά θέλει να σώσει την τιμή της, αλλά και να υπάρξει, ένα σχέδιο οφείλει να ακολουθήσει. Τον δρόμο της ριζικής κριτικής της κυβερνητικής πολιτικής, η οποία οδηγεί στην απαξίωση τα δικά της οράματα. Στη ΔΗΜΑΡ χρειάζεται να γίνει συνείδηση ότι η όποια στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, για να κρυφτεί η υποχώρησή του, θα συνοδεύεται από αναθέματα στη σοσιαλδημοκρατία και στη δημοκρατική Αριστερά. Στο ΠΑΣΟΚ οφείλουν να συζητήσουν κριτικά ότι ουδέποτε αμφισβήτησαν τον ιδεολογικό πυρήνα, όχι την αναγκαιότητα, του Μνημονίου.