Στήριξη στη ΔΗΜΑΡ από ανθρώπους της επιστήμης και των Γραμμάτων

ΒΗΜΑ, 9.4.12

Προσωπικότητες της επιστήμης, των γραμμάτων και της Τέχνης ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του κ. Φ. Κουβέλη για εκλογική στήριξη της Δημοκρατικής Αριστεράς. Πλήθος ανθρώπων του πολιτισμού παραβρέθηκαν, το βράδυ της Μ. Δευτέρας, στο Μουσείο Μπενάκη, σε εκδήλωση στην οποία ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ κ. Φ. Κουβέληςπαρουσίασε τις πολιτικές προτάσεις του κόμματός του. Το «παρών» έδωσαν μεταξύ άλλων ο πρύτανης του πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πρόεδρος της Συνόδου των Πρυτάνεων κ. Θ. Παπαθεοδώρου, ο καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Αντ. Λιάκος, ο καθηγητής της Υστερης Αρχαιότητας στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Δ. Κυρτάτας , ο βοηθός Συνήγορος του Πολίτη και καθηγητής εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, κ. Β. Καρύδης , ο ποιητής και εκδότης κ. Θ. Νιάρχος, οι σκηνοθέτες κ.κ. Λάκης Παπαστάθης και Βίκτωρ Αρδίτης, ο συγγραφέας κ. Β. Βασιλικός, οι ηθοποιοί κ.κ. Στ. Μάινας, Γ. Κυρίτσης, Γ. Γεωργελής, Ζαχαρίας Ρόχας και οι κυρίες Κοραλία Καράντη, Εύα Κοταμανίδου , Μάρθα Καραγιάννη κ.ά.

Του ΠΑΣΟΚ σύκα, της ΔΗΜΑΡ καρύδια

Του Νίκου Μπίστη, http://www.metarithmisi.gr, 9.4.12

Προσπαθώ να φανταστώ τι θα γινόταν αν η Δημοκρατική Αριστερά συμπεριελάμβανε στα ψηφοδέλτια της την Μιλένα Αποστολάκη. Η αναφορά είναι τυχαία (θα μπορούσαν να είναι άλλα πρόσωπα αυτής της κατηγορίας) αλλά και χαρακτηριστική ταυτοχρόνως. Και τι δεν θα ακουγόταν. Το «αλλοίωση της φυσιογνωμίας» θα ήταν η πιο μετριοπαθής κριτική. Παρά το γεγονός ότι η Αποστολάκη καταψήφισε την κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και την δανειακή σύμβαση με τα μέτρα είμαι βέβαιος ότι θα προβαλλόταν η ψήφος της στο πρώτο μνημόνιο και ( εύλογα ) η θητεία της στην κυβέρνηση που υλοποίησε αυτήν την γραμμή. Μόνο που αυτή η κριτική δεν θα στρεφόταν τόσο κατά της βουλευτού αλλά κατά του κόμματος που διέπραξε το ατόπημα να της δώσει θέση στα ψηφοδέλτια του. Και κόβω το κεφάλι μου ότι πρώτοι στην κριτική θα ήσαν οι φίλοι που θέλουν την μέχρι κεραίας εφαρμογή του μνημονίου και εξ αντικειμένου συμπλέουν με τον Βενιζέλο όταν μαζί ισχυρίζονται ότι αυτός είναι ο μονόδρομος για την συμμετοχή στην ευρωζώνη. Πιστεύω ότι αυτή είναι η πιο αντιευρωπαϊκή πολιτική, βόμβα στα θεμέλια της Ευρώπης και τροφοδότης της λαϊκής δεξιάς και της ακροδεξιάς αλλά αυτή είναι μια συζήτηση που την εξαντλήσαμε.

Ποιος θα τιμήσει τους Πακιστανούς;

Του Κώστα Κάρη, Αυγή, 8.4.12

Διαβάσατε, ακούσατε την είδηση -εκτός αν χάθηκε μαζί με τις ειδήσεις των καναλιών. Στο Κρυονέρι, στις γραμμές του τρένου, την Παρασκευή το μεσημέρι. Ι.Χ. αυτοκίνητο με επιβάτες δύο ηλικιωμένους βρέθηκε στις γραμμές του τρένου σε σημείο όπου δεν υπήρχε διάβαση - ίσως από ατύχημα. Οι τροχοί του κόλλησαν στις σιδηροτροχιές. Τρεις Πακιστανοί, που αντιλήφθηκαν τι είχε συμβεί, έτρεξαν να βοηθήσουν. Οι δυο εξ αυτών άρχισαν να σπρώχνουν το αυτοκίνητο. Τη στιγμή εκείνη διέρχονταν αμαξοστοιχία Intercity, που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη - Αθήνα. Ο μηχανοδηγός δεν πρόλαβε να την ακινητοποιήσει έγκαιρα, με αποτέλεσμα να προσκρούσει το τρένο πάνω στο ακινητοποιημένο όχημα και να παρασύρει τους δύο αλλοδαπούς. Οι επιβάτες του Ι.Χ. έχασαν τη ζωή τους, αλλά και οι δύο από τους τρεις Πακιστανούς που έσπευσαν προς βοήθεια.

Οικοδομώντας ταυτότητα ψηφιακής πόλης

#Μοχιανάκης Κων/νος.Ομιλία στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο PlaceBranding στο Βόλο.

1.Εισαγωγή.
Σε εποχή έντονου ανταγωνισμού καθοριστικό παράγοντα ανάπτυξης ,αποτελούν τα ανταγωνιστικά χαρακτηριστικά της ταυτότητας μιας πόλης.Σε μια μάλιστα περίοδο που οι πόροι είναι περιορισμένοι οι πόλεις είναι υποχρεωμένες να ανακαλύπτουν νέες πηγές εισροής εισοδημάτων αξιοποιώντας όλα τα ανταγωνιστικά χαρακτηριστικά τους. Για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις :

Πρώτη , η διάθεση για συνεργασία όλων των δημόσιων και ιδιωτικών φορέων που με τις αποφάσεις τους επηρεάζουν τη ζωή της πόλης.Η τοπική Αυτοδιοίκηση, τα Επιμελητήρια, ο Οργανισμός λιμένα , ο Εμπορικός Σύλλογος, το Υπουργείο Πολιτισμού κά είναι αναγκαίο να συνεργάζονται και να συναποφασίζουν.

Δεύτερη , η ύπαρξη επιλογής στρατηγικού στόχου, δηλαδή, σε ποιο τομέα θέλει να αναπτυχθεί η πόλη και  τι αποτελέσματα ,κυρίως οικονομικά , επιθυμεί να εισπράξει. Όλα τα επιχειρησιακά προγράμματα των επί μέρους φορέων πρέπει να υπηρετούν την υλοποίηση του στρατηγικού στόχου.

Είναι υπερδανεισμένη η Ελλάδα;

Tου Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή, 8.4.12

Τρεις οικονομολόγοι (Cecchetti, Mohanty και Zampolli) της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS), μελέτησαν το χρέος κράτους, νοικοκυριών και μη τραπεζικών επιχειρήσεων σε 18 χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ στην 30ετία 1980-2010. Σύμφωνα με τη μελέτη, το 2010, ως ποσοστό του ΑΕΠ, το συνολικό χρέος της Ιαπωνίας ήταν 456%, των ΗΠΑ 268%, της Βρετανίας 322%, της Γαλλίας 321%, της Ιταλίας 310%, της Ολλανδίας 327%, της Ισπανίας 355%, της Πορτογαλίας 366% κ.λπ. Ο μέσος όρος των 18 ήταν 322%. Το χρέος της Ελλάδας ήταν 262% του ΑΕΠ, πολύ κάτω από τον μέσο όρο, ενώ το 2011 έκλεισε στο 279,3% του ΑΕΠ (603,9 δισ. ευρώ). Η Ελλάδα, συνολικά, δεν είναι υπερδανεισμένη. Ποιο είναι, λοιπόν, το πρόβλημά μας; Η απάντηση κρύβεται στην ανάλυση αυτού του χρέους. Πρώτον: Το χρέος των ελληνικών νοικοκυριών, το 2010, ήταν ίσο με 65% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος στις 18 ήταν 94%. Το 2011, στην Ελλάδα έπεσε στο 52,3% του ΑΕΠ (113,1 δισ. ευρώ).

Κοινωνικό κράτος και δημοκρατία: η δίκαιη υπεράσπιση

Tου Γιάννη Παπαθεοδώρου, Αυγή, ΕΝΘΕΜΑΤΑ, 8.4.12

Το νέο «κοινωνικό ζήτημα»

 Παρόλο που, εδώ και μήνες, η δημόσια συζήτηση γύρω από την κρίση εξαντλείται στις διαχειριστικές δυσκολίες των δανειακών συμβάσεων (Μνημόνιο 1, 2 PSI κλπ.), ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτό ότι η κρίση επιτείνει την ταχύτατη αποσύνθεση όλων των δομών την κοινωνικής συνοχής και δοκιμάζει την ανθεκτικότητα των δημοκρατικών θεσμών. Είναι πια προφανές πως δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα δημοσιονομικό πρόβλημα μιας υπερχρεωμένης χώρας αλλά μπροστά σε ένα νέο «κοινωνικό ζήτημα»,  που διαχέεται παντού: στο πολιτικό σύστημα, στις εργασιακές σχέσεις, στη σχέση μας με την Ευρώπη, στην ίδια την καθημερινότητα. Η κρίση εκδιπλώνεται πλέον μέσα από μια ακραία τάση πόλωσης, που διαχωρίζει οριστικά την πολιτική από την κοινωνία, την παραγωγή από την αναδιανομή, την ανταγωνιστικότητα από την αλληλεγγύη, τον πολιτικό φιλελευθερισμό των δικαιωμάτων από την εξατομίκευση της διαπραγματευτικής ισχύος. (βλ. κατάργηση συλλογικών συμβάσεων).

Και όμως... υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές

Του Θόδωρου Μαργαρίτη, Ημερησία, 7.4.12

Προφανώς η ελληνική οικονομική κρίση έχει τις δικές της ιδιομορφίες. Όλες εκείνες που σχετίζονται με το πελατειακό κράτος και την υποτίμηση της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Όμως ο κοινός παρονομαστής της κρίσης σε όλη την Eυρώπη είναι η αποδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού μοντέλου του καπιταλισμού. Δηλαδή όλη εκείνη η νέα οικονομική πραγματικότητα που συνδέθηκε με το πλαστικό χρήμα, τους άυλους τίτλους, τη γρήγορη κίνηση των κεφαλαίων. Kεντρικός άξονας σε αυτό το μοντέλο είναι η νεοφιλελεύθερη επικράτηση η οποία απαξιώνει κάθε εργασιακό δικαίωμα στο όνομα του ανταγωνισμού, αμφισβητεί τις δομές του κοινωνικού κράτους και πλήττει τη μισθωτή εργασία. Σε αυτό το νεοφιλελεύθερο περιβάλλον -με τις εθνικές ιδιομορφίες της κάθε χώρας- συμβιβάστηκε για ικανό χρονικό διάστημα η σοσιαλδημοκρατία υιοθετώντας τις λογικές του μονόδρομου για την οικονομία.

Η «φιλολαϊκή πολιτική», το ΠΑΣΟΚ, και η δεκαετία του ‘80

Tου Μάνου Ματσαγγάνη, www.protagon.gr, 7.4.12

Μπορεί να είναι χρήσιμη και φιλολαϊκή η πολιτική; Εξαρτάται τι εννοεί ο καθένας. Όπως την εννοώ, χρήσιμη πολιτική είναι εκείνη που εγγυάται βιώσιμη ευημερία. Αυτό προϋποθέτει αποκατάσταση της νομιμότητας παντού (αρχίζοντας από την ασυδοσία των ισχυροτέρων), δίκαιη κατανομή των βαρών και προστασία των αδύνατων, μηδενική ανοχή στη φοροδιαφυγή-φοροκλοπή. Οδηγεί στην ανάπτυξη, με σταθερούς και δίκαιους κανόνες και δημόσιες υπηρεσίες που εργάζονται με επαγγελματισμό, αμεροληψία, ακεραιότητα. Σε μια οικονομία που αμείβει την υγιή επιχειρηματικότητα, επενδύει στους εργαζόμενους, σέβεται το περιβάλλον. Σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και ευθύνης, όπου γίνονται σεβαστοί οι κανόνες κοινής συμβίωσης. Αντίθετα, η λέξη «φιλολαϊκή» δε μου λέει πολλά (και τα λίγα που μου λέει, μου είναι μάλλον απεχθή). «Φιλολαϊκή» για παράδειγμα ήταν η πολιτική των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου τη δεκαετία του ’80. Τόσο «φιλολαϊκή» μάλιστα, που ακόμη την πληρώνουμε. Στη διάρκειά της, το δημόσιο χρέος τριπλασιάστηκε. Αντίθετα, στην οκταετία Σημίτη τα ελλείμματα παρέμειναν χαμηλά και το χρέος σταθεροποιήθηκε. (Ίσως επειδή οι κυβερνήσεις Σημίτη δεν ήταν επαρκώς «φιλολαϊκές».)

Tageszeitung: Γερμανία, ο εσωτερικός τύραννος της Ευρώπης

Αυγή, 7.4.12

Η Ευρώπη έχει έναν νέο θηριοδαμαστή. Το όνομα αυτού είναι Γερμανία και δεν είναι καθόλου ωραίος. Επειδή οι ελβετικές διωκτικές αρχές έκαναν τη δουλειά τους, και άρχισαν έρευνες εναντίον τριών Γερμανών εφοριακών που κατηγορούνται ότι απέκτησαν με παράνομο τρόπο στοιχεία τραπεζικών λογαριασμών, τώρα το μαστίγιο του θηριοδαμαστή εγκατέλειψε για λίγο τους Έλληνες ως προσφιλές αντικείμενο της προσοχής του και στράφηκε στους Ελβετούς. Λες και οι νόμοι του ελβετικού κράτους και οι κανόνες λειτουργίας των Ελβετών αστυνομικών, όπως άλλωστε και η δημοκρατική βούληση των Ελλήνων ψηφοφόρων δεν έχουν καμία ισχύ και αξία. Μένει, λοιπόν, να δούμε εάν θα φορτωθούν πρώτοι οι Έλληνες έναν επίτροπο λιτότητας, όπως τον θέλει η Άγγελα Μέρκελ, ή οι Ελβετοί έναν επίτροπο των τραπεζών. Φυσικά δεν είναι το ίδιο να κυνηγάει κανείς, έστω με παράνομο τρόπο, τους Τσουμβίνκελ (σ.σ.: πρόκειται για έναν διαβόητο Γερμανό μάνατζερ με εξαιρετικές επιδόσεις στη φοροδιαφυγή μέσω Ελβετίας) και τους φίλους του και να στερεί από τους Έλληνες συνταξιούχους το ψωμί τους.

Η υλοποίηση του Branding της Θεσσαλονίκης

Πόλεις και Πολιτικές.
#ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Ph.D.Διευθύνουσα Σύμβουλος Brandexcel/CBX.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΕΛΜΗΣ, Δημιουργικός Διευθυντής Colibri Branding & Design.

Ομιλία στο 1ο Πανελλήνιο συνέδριο PlaceBranding στο Βόλο.

Η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου branding προγράμματος και η επικοινωνία μιας ισχυρής και διαχρονικής ταυτότητας είναι ουσιώδης για όλα τα σημεία επαφής και για όλες τις στιγμές της ζωής ενός brand. Το branding αφορά τη δημιουργία, ανανέωση και διατήρηση ισχυρών brands και καλύπτει ένα ευρύτατο και πολυμορφικό φάσμα δραστηριοτήτων, καθώς τα brands αποτελούνται από πολλά διαφορετικά στοιχεία. Τα brands ζουν στο μυαλό των καταναλωτών ως ένα σύνολο αφηρημένων χαρακτηριστικών, όπως αξίες, όραμα, προσωπικότητα, φήμη κ.λπ. Συνεπώς, αναπόσπαστο μέρος του branding είναι η branding στρατηγική, η οποία ορίζει τις αξίες του brand, καθώς και τις branding ευκαιρίες, έτσι ώστε να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του καταναλωτή, να καθοδηγήσει τις προτιμήσεις του και να τον δεσμεύσει συναισθηματικά. Το branding επικεντρώνεται στα πρωταρχικά χαρακτηριστικά ενός brand, αυτά που αποτελούν την ταυτότητα του, όπως συμβαίνει δηλαδή και με τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν την ταυτότητα ενός προσώπου – όνομα, εικόνα, προσωπικότητα κ.λπ.

Δίδαγμα για συναίνεση. Η Ελλάδα στον ευρωπαϊκό δρόμο των κυβερνήσεων συνασπισμού

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη, ΝΕΑ, 6.4.12

Χωρίς αμφιβολία το εγχείρημα της «κυβέρνησης Παπαδήμου» πέτυχε. Πέτυχε με τη στενή έννοια της επίτευξης ενός συγκεκριμένου αποτελέσματος, αλλά και από μια ευρύτερη οπτική. Ειδικότερα, με τη στενή έννοια, πέτυχε να ολοκληρώσει το ιδιαίτερα δύσκολο έργο της υλοποίησης της απομείωσης του ελληνικού χρέους (πάνω από 100 δισ. ευρώ) μέσω της εθελοντικής κατά βάση συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα (PSI) - της μεγαλύτερης μείωσης που έχει γίνει ποτέ στην ιστορία - και να συνάψει τη δανειακή σύμβαση, η οποία, μεταξύ άλλων, προσφέρει στην Ελλάδα οικονομική στήριξη ύψους 130 δισ. ευρώ. Ολα αυτά έγιναν βεβαίως σε ένα πλαίσιο ιδιαίτερα αυστηρών προϋποθέσεων και όρων (νέα μείωση μισθών και συντάξεων), σε υλοποίηση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του περασμένου Οκτωβρίου. Η επίτευξη των δύο αυτών στόχων (μείωση χρέους και δανειακή σύμβαση) διασφαλίζει, αν και βραχυχρονίως,

Κομματιασμένος Φιλελευθερισμός

Του Δημήτρη Φύσσα, http://www.athensvoice.gr, 6.4.12

Όποιος θελήσει να δει, έστω και επιφανειακά, την κατάσταση του φιλελεύθερου χώρου στη σημερινή Ελλάδα, εύκολα θα διαπιστώσει ότι και για τους φιλελεύθερους, ισχύσει ό,τι και για όλους τους άλλους: πολυδιάσπαση / κομμάτιασμα /κατακερματισμός. Κατακερματισμός στην άκρα δεξιά, στην κεντροδεξιά, στην κεντροαριστερά και στη κομμουνιστική αριστερά. Γιατί οι φιλελεύθεροι ν΄ αποτελούν εξαίρεση; Ο μικρός φιλελεύθερος ελληνικός χώρος, πέρα από ανεξάρτητους διανοούμενους κάθε άλλο παρά αμελητέους (Νίκος Δήμου, Ανδρέας Ανδριανόπουλος, πολλοί πανεπιστημιακοί, αξιόλογοι δημοσιογράφοι, ορισμένοι συγκροτημένοι επιχειρηματίες κλπ), διαθέτει και πολιτικά σχήματα, που συνοπτικά είναι τα εξής:

1. Η «Δημοκρατική Συμμαχία» με επικεφαλής τη Ντόρα Μπακογιάννη

2. Η «Δράση», με επικεφαλής το Στέφανο Μάνο

3. Η «Φιλελεύθερη Συμμαχία», με επικεφαλής το Γρηγόρη Βαλλιανάτο

4. Η «Δημιουργία ξανά!», με επικεφαλής το Θάνο Τζήμερο (εγώ τη βάζω σ΄ αυτή τη λίστα, κρίνοντας από τις θέσεις της, η ίδια δεν αυτοχαρακτηρίζεται «φιλελεύθερη»).

Με το Μνημόνιο μπροστά στις κάλπες: Υποταγή, Ανατροπή ή Μεταρρυθμίσεις;

Του Γεράσιμου Γεωργάτου, μη μαδάς τη μαργαρίτα, 6.4.12

 Ξεχωρίζω από τη σημερινή ειδησεογραφία:

·        Αυτοκτονία 77χρονου  συνταξιούχου στο Σύνταγμα

·        Γαλλική ΜΚΟ προσφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στο Πέραμα, όπου η ανεργία αγγίζει το 80%

·        2 εκατομμύρια ευρώ διασπάθισε σκανδαλωδώς το συνδικάτο της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ

·        92 ρουσφετολογικές τροπολογίες κατατέθηκαν από βουλευτές πριν κλείσει η Βουλή για τις εκλογές.

Ισχυρίζομαι ότι τα δύο πρώτα δεν θα είχαν συμβεί, εάν δεν υπήρχαν τα δύο δεύτερα. Αν δεν υπήρχε δηλαδή το σύμπλεγμα πελατειακών σχέσεων πολιτικής εξουσίας – συνδικαλιστικών προνομιακών συμφερόντων - κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας. Αυτό ευθύνεται για την τεράστια και ολέθρια κατασπατάληση πόρων οι οποίοι αποστερούνται από τις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες.  Και αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να αλλάξει.

Εκλογές υψηλού ρίσκου

Του Παύλου Αθανασόπουλου, http://www.metarithmisi.g, r6.4.12

Ένα μήνα πριν από τις εκλογές και δυστυχώς φαίνεται ότι ούτε το πολιτικό προσωπικό, αλλά ούτε και μεγάλα τμήματα του εκλογικού σώματος, κατάλαβαν τίποτα από την μεγάλη δοκιμασία που περνάμε ως χώρα.Μια λαίλαπα τροπολογιών για μικροδιευθετήσεις που εξυπηρετούν ρουσφέτια, τοπικισμούς, μικροσυμφέροντα, συντεχνιακά προνόμια έχει κατακλύσει την Βουλή λίγο πριν αυτή κλείσει. Πολλοί νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν τον προεκλογικό τους αγώνα με τον τρόπο που ήξεραν ως τώρα και που απεδείχθη καταστροφικός.Ο κ. Βορίδης προσπαθεί να προστατεύσει την ευγενή κάστα των βυτιοφόρων.Ο κ. Μπαμπινιώτης, επιφυλλιδογράφος επί χούντας του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, προσπαθεί να υπονομεύσει την μεταρρύθμισή της Ανωτάτης Παιδείας, προασπίζοντας έτσι τα συμφέροντα της συντεχνίας των πρυτάνεων και των πανεπιστημιακών. Η ΑΡΜΕ, παράταξη των πανεπιστημιακών της ΔΗΜΑΡ, θεωρεί θετικές τις προσπάθειες του κ. Μπαμπινιώτη. Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. τρέχουν να προλάβουν να κάνουν όσο περισσότερα ρουσφέτια προλαβαίνουν.

Τι δεν μου έμαθε η κρίση. Μύθοι και αλήθειες σε μια Ελλάδα που πορεύεται χωρίς έρμα

Του Βασίλη Κρεμμυδά, NEA, 5.4.12

Το σημερινό σημείωμα δεν έχει σκοπό άλλο από το να σας παρουσιάσω πόσα πράγματα έμαθα - και μαθαίνω - από την κρίση. Εμαθα πολλά• κι ας λένε ότι άμα μεγαλώσεις πολύ δεν μαθαίνεις πια. Εμαθα λοιπόν, πρώτα πρώτα, ότι η ελληνική κρίση ήταν δημοσιονομική αλλά και κρίση χρέους. Ηξερα ότι αφού το έλλειμμα είναι μεγάλο και δεν παράγω τίποτα ή σχεδόν τίποτα, θα δανείζομαι για να το καλύψω - και όσο δανείζομαι πληρώνω τόκους ενώ στην κάλυψη του ελλείμματος πάνε πολύ λίγα. Το καλύψαμε; Πολύ λίγο. Πώς έπαψε λοιπόν να είναι και δημοσιονομική η κρίση! Εμαθα ακόμη ότι ίσως είναι βλαβερό να πηγαίνεις με την παρέα σου σε ταβέρνα περισσότερο από μία φορά τον μήνα - και μόνο σε φτηνή! Οσο για το σινεμά και το θέατρο, θυμήθηκα αυτά που μας έλεγαν στο Κατηχητικό όταν ήμουνα μικρός, ότι αυτά είναι ανήθικα πράγματα• άκου να φιλιούνται στο στόμα ένας άντρας και μια γυναίκα μπροστά στον κόσμο!