Μνήμη

Του Μιχάλη Τσιντσίνη, NEA, 5.4.12

Είχε άδικο ο αυτόχειρας. Οχι μόνο επειδή «δεν βρήκε άλλη λύση» από το να σχεδιάσει τον θάνατό του ως διάβημα αιματηρής προπαγάνδας. Είχε άδικο επειδή ζήτησε από τους νέους να πάρουν τα όπλα.

Οχι, δεν θα σκοτωθούμε μεταξύ μας. Δεν μας το επιτρέπει η ιστορία μας. Η εμφυλιακή μας ιστορία μάς ζητάει επειγόντως να τη διαβάσουμε. Μας ζητάει να μην την επαναλάβουμε ως συλλογική αυτοκτονία.

Για μια μη σοσιαλιστική Αριστερά

 Του Κίμωνα Χατζημπίρου, http://www.metarithmisi.gr, 5.4.12

Η Αριστερά αναδύεται από την ελπίδα, βασίζεται στην αισιόδοξη προοπτική ότι μακροπρόθεσμα οι κοινωνικές καταστάσεις εξελίσσονται προς το καλύτερο. Παράλληλα όμως δεν αναγνωρίζει εύκολα τα λάθη της, ίσως διότι ο ορθολογισμός της ανάλυσης επικαλύπτεται από τον υπερβάλλοντα συναισθηματισμό της. Δεν είναι ευχάριστο να ανασύρει κανείς παλιά πολιτικά κείμενα κριτικής της Αριστεράς και να διαπιστώνει ότι δυστυχώς παραμένουν επίκαιρα. Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΝΕΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ πριν 22 χρόνια, τότε που ο ενθουσιασμός της Μεταπολίτευσης δεν είχε κοπάσει στην Ελλάδα, ενώ ο πλανήτης ζούσε στην έξαρση της δημοκρατικής κοσμογονίας που ήλθε ξαφνικά, 200 χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση. Η ιστορική αυτή καμπή χάραξε νέες ιδεολογικές κατευθύνσεις που μάλλον θα καθορίσουν την πορεία του κόσμου μας για πολλές δεκαετίες. Είναι λοιπόν απογοητευτικό να διαπιστώνεται σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, ότι η Αριστερά δεν έχει καταλάβει τί συνέβη τότε και, ακόμα και το ανανεωτικό της κομμάτι, εξακολουθεί να προβάλει ιδεολογικά σχήματα, π.χ. δημοκρατικός σοσιαλισμός (προφανώς διαφορετικός από την σοσιαλδημοκρατία!), που στερούνται υπαρκτού συγκεκριμένου περιεχομένου.

Η παράνοια είναι εδώ

Του Νίκου Γεωργιάδη, Athens Voice, 4.4.12

O Πάνος Καμμένος ήταν πεπεισμένος εκείνο το μεσημέρι της προηγούμενης εβδομάδας πως η κάλπη θα τον ορίσει ρυθμιστή. Στην ουσία το κόμμα του ακολουθεί μία «αντρεϊκή» στρατηγική. Το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» μετατρέπεται στο «Εκτός Ευρώπης και εντός δραχμής» χωρίς να ομολογείται αλλά και στο « Ελλάς - Ρωσία - Κίνα... συμμαχία». Οι δημοσκόποι οι οποίοι ανιχνεύουν την terra incognita των μετακινούμενων ψηφοφόρων αναγνωρίζουν τη δυναμική του κόμματος του Πάνου Καμμένου δίνοντάς του ακόμη και διψήφιο ποσοστό. «Εγώ θέλω ένα 15%» ακούστηκε να μονολογεί ο κ. Καμμένος εκείνο το μεσημέρι. Στην ουσία οι Ανεξάρτητοι Έλληνες συσπειρώνουν τις προσδοκίες της ακατοίκητης περιοχής στην αυθαίρετη ζώνη του… «Ελληνέμπορα». Η υπερδεξιά συσπείρωση των πικραμένων της ελληνικής κοινωνίας είναι μια παλιά υπόθεση που ανιχνεύεται από την αρχή τους 20ού αιώνα. Είναι η ρευστή μάζα της «κατηφούς μειοψηφίας», η οποία στις μέρες μας ρίζωσε σε μία πολιτική πλατφόρμα που ορίζεται από τον Παπαθεμελή έως τους καμένους της Δεξιάς και από τον Καρατζαφέρη έως τον εθνο-λαϊκό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ.

Η πολυτέλεια της άπρακτης διανόησης και οι ανάγκες των καιρών

Του Κώστα Σοφούλη, http://www.metarithmisi.gr, 4.4.12

Βάλτε ένα διοικητή τράπεζας να εξηγήσει και να πείσει το διοικητικό συμβούλιο αγροτικού συνεταιρισμού που διαχειρίζεται ένα εξαιρετικά δυναμικό εξαγώγιμο προϊόν ότι η κακοδαιμονία του, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πτώχευση, οφείλεται στο ότι ο συνεταιρισμός λειτουργεί χωρίς στοιχειώδες καν επιχειρησιακό πρόγραμμα. Θα διαπιστώσετε αμέσως την πραγματική έννοια (και σημασία) της απόστασης που χωρίζει τον εμπειρογνώμονα από την καθημερινή πρακτική. Δοκιμάστε μετά να επαναλάβετε το πείραμα με έναν καθηγητή πανεπιστημίου. Θα διαπιστώσετε τότε την απόσταση που χωρίζει τον διανοούμενο από το πρακτικό πεδίο όπου ο διανοούμενος δρέπει θεωρητικές δάφνες. Την διπλή αυτή εμπειρία την έζησα στο πετσί μου τα τελευταία πέντε χρόνια, ξεκινώντας για να λύσω μια απορία μου: Πως εξηγείται το ότι ένα προϊόν μπορεί να πουληθεί με 37 ευρώ το λίτρο στην ευρωπαϊκή αγορά (σύμφωνα με ισχυρές ενδείξεις από άτυπη έρευνα αγοράς) και παραταύτα να πουλιέται με 1,5 ευρώ με αποτέλεσμα ο συνεταιρισμός να βουλιάζει μέρα με την μέρα.

...τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα

Tου Διονύση Γουσέτη, Καθημερινή, 4.4.12

«Συνεδριάζαμε σαν κρυφό σχολειό εκτός Πανεπιστημίου και αφού παραπλανούσαμε τους χαφιέδες που μας ακολουθούσαν για να χάσουν τα ίχνη μας». Αυτά τα τρομακτικά τα αποκαλύπτει ο καθηγητής Ι. Ληξουριώτης, μέλος της Επιτροπής για την εκλογή Δ.Σ. στο Πάντειο. Οποιοσδήποτε πολίτης προηγμένης χώρας θα δυσκολευθεί να κατανοήσει πώς μια επιτροπή που εφαρμόζει ένα νόμο συνεδριάζει στα κρυφά! Αλλά η συνέχεια είναι πιο τρομακτική. Ο αρμόδιος υπουργός ακυρώνει τις προσπάθειες αυτών που εφήρμοζαν τον νόμο στα κρυφά και αχρηστεύει το μεγαλύτερό του όπλο: τη ρήτρα ότι χωρίς την τήρησή του δεν θα υπάρξει χρηματοδότηση των ΑΕΙ. Συγχρόνως, δικαιώνει και τους εχθρούς της δημοκρατίας, που μποϊκοτάρουν τον ύψιστο θεσμό της, τις εκλογές. Ακόμα πιο τρομακτικό: τους διορίζει επιτροπή για να... βελτιώσουν τον νόμο.

Μάχες οπισθοφυλακής στα ΑΕΙ

Της Βάσως Κιντή, ΝΕΑ, 3.4.12

Οι μεταρρυθμίσεις θα γίνουν διότι τις χρειάζεται και τις θέλει η ελληνική κοινωνία

Ως γνωστόν, ο νέος νόμος για τα Πανεπιστήμια επεχείρησε να εισαγάγει μία σειρά μεταρρυθμίσεων ώστε να πάψουν τα ελληνικά ΑΕΙ να αποτελούν - διεθνής εξαίρεση - χώρους αυτοδιοικούμενης συναλλαγής και ασυδοσίας. Οκτώ μήνες μετά την ψήφισή του τίποτε από αυτά δεν έχει προχωρήσει. Γιατί; Διότι πολλές από αυτές τις ρυθμίσεις προϋποθέτουν την υιοθέτηση ενός εσωτερικού κανονισμού για τα Ιδρύματα, η έγκριση του οποίου προϋποθέτει την εκλογή των πρώτων Συμβουλίων. Ως γνωστόν η εκλογή αυτών των Συμβουλίων παρεμποδίστηκε από θλιβερές μειοψηφίες φοιτητών και καθηγητών υπό την ανοχή (τουλάχιστον) σχεδόν όλων των Πρυτανικών Αρχών οι οποίες αντιτάχθηκαν με σφοδρότητα και ακραία συντεχνιακό πνεύμα στην εφαρμογή του νόμου.

Γεώργιος Μπαμπινιώτης

The books' journal, Editorial, τχ. 18, Απρίλιος 2012

Με το που ανέλαβε υπουργός Παιδείας, διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων (βεβαίως, βεβαίως), ο καθηγητής Γεώργιος Μπαμπινιώτης έκανε δυο πράξεις, ταυτόχρονα συμβολικής και ουσιαστικής σημασίας. Η πρώτη: συναντήθηκε με τους «εξεγερμένους» εναντίον του νέου νόμου για τα ΑΕΙ πρυτάνεις, στους οποίους δεν δήλωσε ρητώς, ως εκπρόσωπος του κράτους, ότι θα εφαρμοστεί ο νόμος (άλλωστε, όπως αποδείχθηκε, το κράτος δεν δύναται να εφαρμόζει τους νόμους που νομοθετεί αν του την πέσουν οι συντεχνίες) αλλά, ως εκπρόσωπος της συντεχνίας, τους διαβεβαίωσε ότι «προέχει η απαραίτητη αποκατάσταση της ηρεμίας για τη διδασκαλία και την έρευνα, αλλά και για την εικόνα των δημοσίων πανεπιστημίων», προσθέτοντας ότι «αποφασίσθηκε να συνεχισθεί ο διάλογος». Η δεύτερη: συναντήθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και, μεταξύ άλλων, αφού προσέγραψε στην εκκλησία τον νεοελληνικό διαφωτισμό, είπε: «όποιος έχει μία γνώση της ελληνικής ιστορίας και του ελληνικού πολιτισμού και του νεότερου ελληνισμού γνωρίζει το ρόλο της εκκλησίας στην ελληνική ιστορία, στην ελληνική παράδοση, στον ελληνικό πολιτισμό. Αυτό ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας οφείλει δημόσια να το αναγνωρίζει. Η παιδεία μας δεν μπορεί να αφίσταται από την ορθοδοξία, που είναι ένα έτερο σκέλος».

Επιζήμια η αναστολή του νόμου για τα ΑΕΙ

Tων Σταμάτη Κριμιζή, Αριστείδη Πατρινού, Κωνσταντίνου Δαφέρμου, Γεώργιου Παυλάκη, Kevin Featherstone, Αρτεμιδος Π. Σιμοπούλου, Ιωάννη Ηλιόπουλου, Δώρου Θεοδώρου, Amedeo Odoni, Μιχάλη Χαλιάσου, Γεωργίου Χρούσου

Oι συντάκτες αυτής της επιστολής απαρτίζουν την ολομέλεια του Εθνικού Συμβουλίου Ερευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ), το οποίο αποτελεί συμβουλευτικό όργανο του υπουργείου Παιδείας. Με την επιστολή μας επιθυμούμε να καταστήσουμε απολύτως σαφή την άποψή μας ότι η αναστολή εφαρμογής του νέου νόμου για τα πανεπιστήμια θα είναι ιδιαιτέρως επιζήμια για την πανεπιστημιακή παιδεία, έρευνα και αριστεία στη χώρα μας. Κατανοούμε την απογοήτευση που διατύπωσε στην «Καθημερινή» του Σαββάτου 31 Μαρτίου ο διαπρεπής καθηγητής Γιώργος Τσεμπελής, που τιμούσε με την παρουσία και την παρρησία του το Τομεακό Συμβούλιο Κοινωνικών Επιστημών του ΕΣΕΤ μέχρι την πρόσφατη παραίτησή του σε διαμαρτυρία για την αναστολή εφαρμογής του νόμου για τα πανεπιστήμια.

Η μεγάλη ευκαιρία της Δημοκρατικής Αριστεράς!

Του Γιάννη Μεϊμάρογλου, http://www.metarithmisi.gr, 2.4.12

Τα ψέματα τελειώνουν... Στις 6 Μαΐου εκλέγουμε την επόμενη κυβέρνηση της χώρας. (το διευκρινίζω για όσους πιστεύουν ότι πρόκειται να εκλέξουμε την επόμενη... αντιπολίτευση). Η κυβέρνηση αυτή θα πρέπει να φέρει σε πέρας το δυσκολότερο έργο της μεταπολίτευσης: να συνδυάσει την εκπλήρωση των δεσμεύσεων και των στόχων απέναντι στους δανειστές μας, με την προσπάθεια για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση και το πέρασμά της σε αναπτυξιακή τροχιά. Η ΔΗΜΑΡ θα εμφανιστεί στον εκλογικό χάρτη, για πρώτη φορά, το βράδυ της 6ης Μαΐου. Και θα είναι η πρώτη φορά στον τόπο μας, που στον χάρτη αυτόν θ’ απεικονιστεί η δύναμη μιας αριστεράς που αυτοπροσδιορίζεται ως ευρωπαϊκή, μεταρρυθμιστική και που φιλοδοξεί να αποδειχτεί κυβερνώσα !

Κλειδί, η «λαϊκή Γαλλία»

Του Μιχάλη Μητσού, NEA, 2.4.12

To βιβλίο. Λέγεται «Γαλλικά ρήγματα» (Fractures françaises), αποτελείται από 195 σελίδες, κυκλοφόρησε στα τέλη του 2010 και υποστηρίζει ότι η Γαλλία χαρακτηρίζεται από μια νέα κοινωνική γεωγραφία. Στη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης, τα λαϊκά στρώματα κατοικούσαν εκεί όπου δημιουργούνταν ο πλούτος: στην καρδιά της πόλης ή στα άμεσα περίχωρά της. Εδώ και τριάντα χρόνια, όμως, έχουν εκδιωχθεί προς τις περιαστικές, αγροτικές και βιομηχανικές, ζώνες. Πρώτον, επειδή οι τιμές των κατοικιών στο κέντρο της πόλης εκτινάχθηκαν στα ύψη. Δεύτερον, επειδή στις ζώνες αυτές μετακόμισαν πολλά εργοστάσια. Εδώ ακούει κανείς τις ισχυρότερες κριτικές στην παγκοσμιοποίηση, εδώ καταγράφηκαν τα ισχυρότερα ποσοστά εναντίον του ευρωπαϊκού δημοψηφίσματος.

Η αφωνία απέναντι στον κοινωνικό θυμό

Του Ανδρέα Πανταζόπουλου, ΒΗΜΑ, 1.4.12

Φαίνεται οριακή η προσεχής εκλογική αναμέτρηση, έστω και αν η μετάβαση σε ένα νέο πολιτικό σύστημα προβλέπεται μακρόσυρτη. Η σημασία της δεν αφορά μόνο μια ενδεχόμενη ριζική ανατροπή των κομματικών συσχετισμών αλλά και τη δυσκολία διαχείρισης των κοινωνικών αντιδράσεων που διέπονται από την έκφραση αρνητικών συναισθημάτων. Εκτός από την «αγανάκτηση», και η «ανασφάλεια», συνδεόμενη με το ζήτημα της μετανάστευσης, έρχεται τώρα να περιπλέξει το ελληνικό πρόβλημα. Για ποιο ακριβώς θέμα πρόκειται; Η χειρότερη εκδοχή, που δεν είναι και η λιγότερη πιθανή, είναι το υπαρκτό κοινωνικό ζήτημα, όπως αυτό έχει προκύψει στη χώρα τα τελευταία δύο χρόνια, να συνδυασθεί με τη λεγόμενη παράνομη μετανάστευση. Ο φόβος και η ανασφάλεια που αποδίδονται σε αυτήν να προσανατολίσει την αγανάκτηση, μιας μερίδας τουλάχιστον του πληθυσμού, στην υιοθέτηση απορριπτικών και ρατσιστοειδών συμπεριφορών και ενεργειών

Π. Καμμένος: Συνεργασία μόνο με ΣΥΡΙΖΑ

Έθνος, 2.4.12

Θα ζητήσει να φύγουμε από το μνημόνιο

Την Τετάρτη θα παρουσιαστεί το πρόγραμμα των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», ανακοίνωσε ο πρόεδρος του κόμματος, Πάνος Καμμένος, ο οποίος υπογράμμισε ότι υπάρχει σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ σε ορισμένα θέματα. Ο κ. Καμμένος, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, είπε ότι θα ζητήσει να φύγουμε από το Μνημόνιο, τόνισε ότι δεν αναγνωρίζει το χρέος, καθώς όπως είπε το χρέος από τα παράνομα επιτόκια είναι πάνω από 230 δισ. και υποστήριξε ότι το σχέδιο ήταν να εξαθλιωθούν οι Έλληνες για να παραδώσουν τον ορυκτό τους πλούτο. Σύμφωνα με τον κ. Καμμένο, με το πρόγραμμα που θα ανακοινώσει δε θα υπάρξουν ανάγκες δανεισμού. «Εάν όμως χρειαστεί να δανειστούμε, θα απευθυνθούμε σε τρίτες χώρες, όπως η Ρωσία», είπε. «Σκοπός μας είναι να κυβερνήσουμε χωρίς τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ», υποστήριξε ο κ. Καμμένος ενώ για την Αριστερά είπε ότι μπορεί να υπάρξει σύγκληση με τον ΣΥΡΙΖΑ σε ορισμένα θέματα.

Από την τεχνο-λογιστική στη σκεπτόμενη πολιτική

Της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη, Αυγή, ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ, 1.4.12

Αν δεν μπορούμε να σκεφθούμε αλλιώς (πράγμα που πίστευε ο 18ος αιώνας), τότε το σύστημα θα μείνει κι αυτό αναλλοίωτο, σκληραίνοντας συνεχώς.

Ο πρώην καγκελάριος Χέλμουτ Κολ θύμισε στους Ευρωπαίους πολιτικούς ότι παραβλέπουν την ανάγκη για μελλοντικές πολιτικές συμμαχίες, που υποχρεώνει την Ευρώπη να παίξει το ρόλο ισχυρής πολιτικής δύναμης. Η Ευρωπαϊκή Ενωση θα μπορούσε, χάρη στο πνεύμα που κληρονόμησε, να παίξει αυτό τον ρόλο με πολιτικές αποφάσεις ουσιαστικής αναδιάρθρωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αντί γι΄ αυτό, αρκείται να μετατρέπει σε ξερές οικονομικο-τεχνικές μεταβλητές τις γενικές και ειδολογικές έννοιες που προσδιορίζουν την φυσική και κοινωνικο-ιστορική πραγματικότητα του πλανήτη. Ο Κολ, με την προοπτική μιας ενιαίας Ευρώπης, θα μπορούσε να θυμίζει στους Ευρωπαίους πολιτικούς ότι λησμονούν την ψήφο εκατομμυρίων πολιτών, αρκούμενοι στον ρόλο δαμαστών με τεχνικές πολύ κατώτερες θηριοδαμαστών.

Οι προϋποθέσεις μιας βαθιάς αλλαγής

Του Δημήτρη Σεβαστάκη, ΒΗΜΑ, 1.4.12

Υπάρχει μια ευρύτατη διακύμανση στο εκλογικό σώμα. Παραμένει ορφανή, άστεγη. Δεν έχει διαμορφωθεί το πολιτικό σχήμα που θα ενσωματώσει τη σκεπτόμενη δυσαρέσκεια ή την αλαφιασμένη οδύνη. Τη δυσφορία του μεσοαστού που θέλει κάποιο υποτυπώδες σχέδιο, την έκρηξη του αφανισμένου που βλέπει μόνο στην έκρηξη. Ο ασφαλέστερος τρόπος για να σταθεροποιηθεί μια νόθα και άλυτη πολιτική κατάσταση είναι η αγανάκτηση. Είναι η καταδίκη της κριτικής οξύνοιας και διόρασης μέσα στη συναισθηματική φλόγα. Δεν ξέρω αν η σημερινή πρόθυμη και διάσπαρτη αγανάκτηση είναι συμμετρική της προχθεσινής ηθικής ευκολίας με την οποία οι απέραντες μάζες συνέπρατταν στην καταστροφική συλλογική φαντασίωση. Δεν ξέρω επίσης αν σε αυτή τη συμμετρία χθεσινής βουλιμίας και τωρινής οργής μετεωρίζεται η πιο άδικη και αυτοφθοροποιός συλλογική επιλογή: να μην κρίνει ο πολίτης, να μη σκεφτεί, να μη συνθέσει, αλλά να κλωτσήσει την πόρτα.

Τσίπρας for President!

Του Kώστα Ρεσβάνη, www.protagon.gr, 1.4.12

Το μάθαμε κι αυτό ένα ωραίο βράδυ στα Καλύβια: Ο Τσίπρας ανακοίνωσε το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που θα εφαρμόσει όταν με το καλό αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Πάντως ας αναγνωριστεί στα θετικά του ότι δεν προέβλεψε και αυτοδυναμία, αλλά για εκατοστή φορά αναφέρθηκε στα οφέλη που θα απολαύσουμε από τη μετεκλογική συνεργασία με το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ. Επειδή όμως παραπήγε το αστείο και πιστεύω ότι μας δουλεύει ψηλό γαζί, ας δούμε τις πιθανότητες να ανταμώσουμε τον Αλέξη στο Μαξίμου. -Το ΚΚΕ ως γνωστόν βγάζει αφρούς όταν ακούει τον Τσίπρα να του απευθύνει το λόγο και έχει λούσει τον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ με επίθετα που μόνο ένας φοβερός Μαϊλης μπορεί να εφεύρει. Η ατάκα της Παπαρρήγα ήταν άλλωστε ακαριαία μετά την τελευταία πρόσκληση Τσίπρα. «Εμείς δεν ψάχνουμε για εκλογική πελατεία.