Μοχάμεντ Γιουνούς: «Οι οικονομολόγοι έχουν παρεξηγήσει το ανθρώπινο είδος»

BHMA, 19.3.12

Ο «τραπεζίτης των φτωχών» υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι δεν είναι ρομπότ που βγάζουν χρήματα 

«Οι οικονομολόγοι έχουν παρεξηγήσει το ανθρώπινο είδος» είπε σε συνέντευξή του προς τη βρετανική εφημερίδα Guardian, ο ιδρυτής της τράπεζας Grameen, Μοχάμεντ Γιουνούς. Γνωστός και ως ο «τραπεζίτης των φτωχών», ο 71χρονος οικονομολόγος, υποστηρίζει ότι ο τρόπος που έχει οικοδομηθεί ο σύγχρονος καπιταλισμός οδηγεί σε ένα αέναο κυνήγι του χρήματος που δεν ωφελεί τους ανθρώπους. «Το βασικό πρόβλημα με τον καπιταλισμό είναι ότι μας έκανε όλους να έχουμε επίκεντρο τα χρήματα, μας έκανε εγωκεντρικούς, κυνηγάμε τα χρήματα, τα χρήματα έχουν γίνει έμμονη ιδέα, δεν γνωρίζουμε γιατί βγάζουμε χρήματα αλλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό» είπε ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης οικονομολόγος, ο οποίος εισήγαγε την έννοια της μικροπίστωσης. Και προσέθεσε: «Τα χρήματα έχουν γίνει το μέσο και ο σκοπός, πρόκειται για μία ανούσια σύλληψη. Εγώ αυτό που λέω είναι γιατί δεν πάμε πίσω, να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας, τί είναι τελικά το ανθρώπινο είδος;

Μάρω Δούκα: Η Αριστερά πρέπει να εφευρεθεί ξανά

Συνέντευξη στον Γιάννη Μπασκόζο, ΒΗΜΑ, 18.3.12

Μια συλλογή με πεζογραφήματα της Μάρως Δούκα που καλύπτουν την εικοσαετία 1989-2009 (Γιατί εμένα η ψυχή μου, εκδόσεις Πατάκη) έγινε η αφορμή για να ξεδιπλωθεί στη συζήτησή μας η προσωπική ματιά της πάνω στις εξελίξεις που χαρακτήρισαν την ελληνική κοινωνία αυτή τη δύσκολη περίοδο. Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα από αυτά γράφτηκαν κατόπιν παραγγελίας, η συγγραφέας αυτονομείται και φανερώνει τη μεγάλη αγάπη της για την Ιστορία, την αγωνία για αυτούς που κινούνται μεταιχμιακά στις κοινωνικές παρυφές, τους μετανάστες, τους ανέστιους, τους ανέργους. Διαβλέπει μια ιδιότυπη μορφή ολοκληρωτισμού μέσα στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Φροντίδα της η αναζήτηση της αλήθειας πίσω από την εικονική πραγματικότητα, επιβεβαίωσή της το καλό χειρόγραφο.

Συγγνώμες κούφιες, αρχή χωρίς έμπνευση

Του Νίκου Μπίστη, http://www.metarithmisi.gr, 19.3.12

Κάποιοι νομίζουν ότι με μια «συγγνώμη» και ένα «αρχίζουμε», ο κόσμος ξεχνάει και «ξεχνιέται»… Ποτέ δεν τα πήγα καλά με τις ηχηρές συγγνώμες των πολιτικών, γιατί συνήθως είναι όπως οι μετάνοιες των χριστιανών, συγχωρούνται οι αμαρτίες τους για να επαναληφθούν από την αρχή. Αρχίζουμε, λένε, αποκαθαρμένοι -και συνήθως διαπράττουν τα ίδια. Προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις και μακάρι για την υπόθεση της κεντροαριστεράς τέτοια να αποδειχθεί η περίπτωση Βενιζέλου. Όμως η εκκίνηση δε γεννά αισιοδοξία. «Συγγνώμη και νέα αρχή» έχουν πολιτικό αντίκρισμα μόνο αν παράγουν σαφές πολιτικό στίγμα και σε άμεση συνάρτηση με το πρώτο, αν αναδεικνύουν το πολιτικό προσωπικό που θα το υλοποιήσει. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος επαναλαμβάνει το σφάλμα του 2007. Θολό πολιτικό στίγμα και δι’ αυτού διεκδίκηση του όλου ΠΑΣΟΚ.

Για μια (επώδυνη) διέξοδο από την κρίση

Του Ορέστη Καλογήρου, http://www.metarithmisi.gr, 19.3.12

Η χώρα πορεύεται, εκτός απροόπτου, προς τις εκλογές. Πριν από μερικές εβδομάδες, με όλα τα μεγάλα μέτωπα ανοιχτά, κάτι τέτοιο φάνταζε σαν καταστροφή. Η διαπίστωση αυτή αντιμετωπίστηκε από ορισμένες πλευρές ως αντιδημοκρατική εκτροπή. Αν και είναι κοινότοπο, δεν πειράζει να το επαναλάβουμε. Η στήριξη μιας κυβέρνησης από την πλειοψηφία μιας νόμιμα εκλεγμένης Βουλής, κατά τη διάρκεια της νόμιμης θητείας της, είναι απολύτως θεμιτή, ιδιαίτερα όταν επικρατούν οριακές συνθήκες και το σύστημα βρίσκεται εκτός θερμοδυναμικής ισορροπίας. Η πολιτική σταθερότητα των τελευταίων μηνών, ωφέλησε τη δημοκρατία, απέτρεψε την έξοδο ή την αποπομπή της χώρας από τις ευρωπαϊκές δομές, πολιτικές και οικονομικές, αποσαφήνισε θολές πολιτικές γραμμές. Η επιτυχής αναδιάρθρωση του χρέους και η υπερψήφιση της δανειακής σύμβασης και των εφαρμοστικών νόμων, εν τέλει, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για τις εκλογές. Το πολιτικό σύστημα υπέστη πρωτοφανείς κραδασμούς, ανταποκρίθηκε όμως.

Οικονομολόγοι στο μισθολόγιο. Ενοχα μυστικά μιας παράξενης επιστήμης

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, Καθημερινή 18.3.12

Αντιδράσεις σε ΗΠΑ και Γαλλία για τους οικονομολόγους–διαμορφωτές της κοινής γνώμης που σιτίζονται από χρηματιστικούς ομίλους

«Οικονομολόγοι στο μισθολόγιο» είναι ο τίτλος του πρώτου θέματος στο τελευταίο τεύχος της γαλλικής επιθεώρησης Le Monde Diplomatique. Στην κορύφωση της εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές του Απριλίου, «μια χούφτα οικονομολόγων κατακλύζει τα μίντια και περιορίζει τις εναλλακτικές λύσεις», γράφει ο Ρενό Λαμπέρ στο σχετικό άρθρο και προσθέτει: «Παρουσιάζονται ως πανεπιστημιακοί και υποτίθεται ότι ενσαρκώνουν την επιστημονική αυστηρότητα στην καρδιά του ιδεολογικού αγώνα. Θα ήταν, όμως, εξίσου αξιόπιστες οι διαγνώσεις των εν λόγω «ειδικών», αν η κοινή γνώμη γνώριζε κάποιες άλλες δραστηριότητές τους;». Δραστηριότητες πολύ περισσότερο επικερδείς από την ακαδημαϊκή τους ενασχόληση, οφείλει να σημειώσει κανείς.

Ηρθε η ώρα των λογαριασμών

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο 

Tου Αντώνη Λιάκου, http://www.metarithmisi.gr, 18.3.12

Η καινούργια κατάσταση βάζει τη σοσιαλδημοκρατία σε νέα διλήμματα. Ακολουθώντας την πεπατημένη δεν φαίνεται να μπορεί να διαφοροποιηθεί από τα συντηρητικά κόμματα. Στην ωραία ταινία «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο», που παίζεται ακόμη στους κινηματογράφους, ο πρωταγωνιστής -συνδικαλιστής εργάτης σε ναυπηγείο στη Μασσαλία- καθώς απολύεται, βάζοντας και τον εαυτό του στην κληρωτίδα όσων είχε συμφωνήσει το συνδικάτο με την εργοδοσία να απολύσει, ξηλώνει απ΄ το αρμάρι του και παίρνει μαζί με τα πράγματά του, μια φωτογραφία: Τον Ζαν Ζορές, το σύμβολο του γαλλικού σοσιαλισμού, να μιλά στο πλήθος. Η σκηνή φέρνει κάτι από το τέλος της σοσιαλδημοκρατίας, εκείνης που ταυτίστηκε με τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και το κοινωνικό συμβόλαιο, για να καταλήξει να διαχειρίζεται τις απολύσεις. Η σοσιαλδημοκρατία που αμάρτησε για το παιδί της, αλλά δεν το έσωσε.

Το αληθινό πρόσωπο Σαμαρά

Του Ανδρέα Παπαδόπουλου, http://www.metarithmisi.gr, 18.3.12

Το πραγματικό πρόσωπο του πολιτικού, λένε οι γνωρίζοντες, φαίνεται την προεκλογική περίοδο. Πράγματι, ο κ. Σαμαράς έδειξε ποιο είναι το αληθινό του (πολιτικό) πρόσωπο την περασμένη Κυριακή, όταν επιτέθηκε συλλήβδην στην αριστερά. Στο σημείο αυτό να κάνω μια παρένθεση και να διευκρινίσω ότι είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι η αριστερά, έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση της χώρας και ότι η αριστερά δεν μπορεί να είναι στο απυρόβλητο. Κλείνει η παρένθεση. Πάσα κριτική, λοιπόν, δεκτή. Ωστόσο, έχουν σημασία τα επιχειρήματα που ανασύρεις εναντίον των κομμάτων της αριστεράς, ιδίως όταν υποστηρίζεις με τόσο κατηγορηματικό τρόπο ότι «είναι βασικοί υπεύθυνοι για την κρίση που μας οδήγησαν και τα δεινά που ζούμε». Η ισοπεδωτική αντίληψη του κ. Σαμαρά, προκαλεί. Και προκαλεί διότι είναι νωπές οι μνήμες από τα καταστροφικά πεπραγμένα της διακυβέρνησης Καραμανλή, που συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να έρθει η χώρα στη σημερινή κατάσταση.

Περί Αριστερής ηγεμονίας

                           

Του Γιώργου Μπράμου, www.metarithmisi.gr, 16.3.12

Διαπιστώνω εσχάτως, πως ορισμένοι έχουν ανακαλύψει την μήτρα της σημερινής ελληνικής κακοδαιμονίας. Είναι η ηγεμονία της Αριστεράς. Από τον μπουμπούκο που ολοφύρεται για το άβατο των Εξαρχείων, ως τον νέο του αρχηγό και βιαστικό αυριανό πρωθυπουργό κ. Σαμαρά, (πως θα γίνει αυτό, με ποσοστά κάτω από 30%, ο θεός και η ψυχή του), ο οποίος θεωρεί πως οι Έλληνες διαχωρίζονται σε πιστούς ή αρνητές της Ρεπούση, από σοβαρούς αναλυτές, που συγχέουν τον διάλογο, την συνεννόηση και τον ευρωπαϊσμό, με την υποταγή στον νεο-φιλελευθερισμό της τρόικα, μέχρι νεο-διανοούμενους του ορθολογισμού, όπου ορθολογισμός ορίζεται, για παράδειγμα, η ταύτιση συνδικαλισμού και συντεχνίας, όλοι είναι βέβαιοι πως τα πάντα οφείλονται στις ασυναρτησίες του Τσίπρα και τις θρησκευτικότητες (με την έννοια, πως όλα ανάγονται στην αγία εποχή της Λαϊκής Κυριαρχίας) της Παπαρήγα.

Υπάρχει η Δημοκρατία των φτωχών;

Tου Γιάννη Πανούση*, metarithmisi.gr, 16.3.2012

Η πιο μεγάλη αμαρτία είναι η φτώχεια

Γ. Κακουλίδης, Ελληνικός θάνατος

1. Εδώ και χρόνια, διακινείται (εκ του πονηρού) η άποψη ότι η φτώχεια είναι επιλογή, ότι οι φτωχοί είναι τεμπέληδες και άξιοι της μοίρας τους (αφού δεν κάνουν τίποτα για να την αλλάξουν)[1].

Καθώς φαίνεται να πλησιάζει η φτώχεια «με απόλυτους όρους»[2], καθώς η ακραία φτώχεια (extreme poverty) έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ίσως είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε ορισμένες πτυχές του ζητήματος[3].

2. Οι άστεγοι που ζουν και πεθαίνουν μόνοι[4], που τους σκοτώνουν για πλάκα ή για εμπειρία, ή που σκοτώνονται αναμεταξύ τους[5], οι εργαζόμενοι-φτωχοί, οι άνεργοι, οι προσωρινά απασχολούμενοι[6], προσπαθούν να μην εκ-πέσουν ηθικά και αξιακά[7], οι αιτούντες συσσίτιο[8], συνιστούν ορισμένες από τις ανθρώπινες-σκιές των μεγαλουπόλεων.

Η θεαματική αύξηση της επαιτείας (με τη συναφή αίσθηση της οριστικής αποτυχίας)[9] δεν παραπέμπει σε συνθήκες ελευθερίας[10].

Η ναφθαλίνη της Δημ.Αρ. και ο σκώρος του δικομματισμού.

Του Σόλωνα Σαρακενίδη, 15.3.2012

Είναι καιρός τώρα-μετά από τα πρώτα, αλλά και τα δεύτερα δημοσκοπικά δείγματα-που άρχισε μια προϊούσα προσπάθεια εναγκαλισμού με στόχο τον στραγγαλισμό της Δημ.Αρ. από κονδυλοφόρους με "κύρος", γνωστών τροφίμων των συγκροτημάτων, αλλά και θεραπευτών του μυθιστορήματος και του πάλαι ποτέ κινηματογράφου , με χαριτωμένο , αλλά και αφόρητα πληκτικό και διαφανή για τις προθέσεις τους τρόπο.
Αντιμετωπίζουν την Δημ.Αρ, ως "πληκτική" , πνιγμένη στη ναφθαλίνη και βαρετή. Ισως αυτό να οφείλεται στην δική τους παρακμάζουσα πέννα και κατανοώντας ότι το πάλαι ποτέ "έγκυρο" βήμα του έντυπου λόγου καταρρέει μέσα στις ίδιες του τις ακαθαρσίες, αλλά και η συνομοταξία των "χρονογράφων", "σχολιογράφων" και λοιπών αγράφων περνά σε ένα ιδιότυπο περιθώριο, αντιδρούν έτσι απαξιώνοντας και λοιδορώντας.

ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ

Του Παύλου Αθανασόπουλου, http://www.metarithmisi.gr, 16.3.12

Θα αρχίσω με μια προσωπική εξομολόγηση. Το διάστημα της ολιγόχρονης παραμονής μου στο ΠΑΣΟΚ, δεν ήταν και πολύ ευχάριστο. Για έναν άνθρωπο με τις αξίες και το ήθος της ανανεωτικής αριστεράς, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα μέσα στο ΠΑΣΟΚ, ήταν αποπνικτική. Κάτω από μια κρούστα εκσυγχρονισμού και μεταρρυθμισμού, έβραζε ο λαϊκισμός. Η αλαζονεία των στελεχών και η νοοτροπίες των μελών, δεν σου άφηναν χώρο να υπάρξεις. Ειδικά, μετά την εσωκομματική εκλογή του 2007, ο ρεβανσισμός των Παπανδρεϊκών και η έλλειψη συντροφικότητας και αλληλεγγύης των Βενιζελικών, έκαναν την κατάσταση αφόρητη. Όμως δεν συνηθίζω να διαμορφώνω τις πολιτικές μου απόψεις με βάση πικρίες και συναισθηματισμούς, αλλά με βάση αυτό που θεωρώ συμφέρον της χώρας. Από αυτή την άποψη, με βρίσκουν αντίθετο απόψεις που βλέπουν την ισχυροποίηση της ΔΗΜΑΡ να περνά από τη μεγάλη αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ.

Οι 40.000 εγκληματίες

Του Κώστα Γιαννακίδη, www.protagon.gr, 15.3.12

Περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι εισέπρατταν επιδόματα και συντάξεις εξαπατώντας τα ασφαλιστικά ταμεία. Κανένας τους δεν είναι Γερμανός. Σχεδόν 600 άνθρωποι αποτελούσαν τους θύλακες του κυκλώματος που έκανε πλιάτσικο στο ΙΚΑ Καλλιθέας. Δεν νομίζω ότι υπήρχε κάποιος Ολλανδός ανάμεσα τους. Μπορώ, όμως, να στοιχηματίσω ότι όλο και κάποιος από αυτούς θα δήλωνε «Αγανακτισμένος», στέλνοντας το φάσκελο να περάσει μέσα από το βρόγχο της αγχόνης και να καταλήξει στη Βουλή. Αλλά ακόμα και αν δεν ήταν ανάμεσα στους 600, δεν μπορεί, θα ήταν μερικοί από τις 40.000 των συμπολιτών μας. Δεν ήταν; Του κερατά, θα ήταν κάποιοι από το περιβάλλον τους. Προσπαθώ να υπολογίσω πόσες χιλιάδες άνθρωποι γνώριζαν ότι στην Ελλάδα πρώτα σου φεύγει η ψυχή και μετά -αρκετά αργότερα- η σύνταξη. Και μου βγαίνουν πολλές χιλιάδες. Πόλεις ολόκληρες, μη σας πω και μία χώρα από τη μία άκρη ως την άλλη.

Χριστός και Παναγία

Του Δημήτρη Ψυχογιού, Athens Voice, 14.3.12

Kάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του αλλά όχι το ακροατήριό του κλείνει τις ομιλίες του με συνθήματα για να το κάνει να σηκωθεί, να τον επευφημήσει, να τον χειροκροτήσει – είναι ο καλύτερος τρόπος για να το εμποδίσει να σκεφθεί, να κρίνει αυτά που είπε. Αυτό τον κανόνα ακολούθησε και ο Αντώνης Σαμαράς απευθυνόμενος την περασμένη Κυριακή (11/3/12) στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ – με πρώτο-πρώτο σύνθημα από τα δέκα περίπου που εκφώνησε: «Με τη βοήθεια του Θεού, θα νικήσουμε. Για το καλό της Ελλάδας!». Από Διός άρξασθαι, που λέγανε και οι αρχαίοι, και εξ όνυχος αναγνωρίζεις τον λέοντα, έλεγαν οι ίδιοι – αλλά αν ο λέων έχει αμφιβολίες για το αν πράγματι θα τον αναγνωρίσουμε, επιδεικνύει όσα περισσότερα νύχια μπορεί για να μας πείσει. Οκτώ φορές, λοιπόν, χρησιμοποίησε τη λέξη «ιδανικά» στο λόγο του ο επίδοξος πρωθυπουργός και μία μόνο φορά τη λέξη «ανεργία». Και μάλιστα όχι για να την καταγράψει ως πρόβλημα, αλλά σε σχέση με πιθανά δημοσιονομικά οφέλη:

Μεταρρυθμίσεις και αληθινά διλήμματα

Του Γεράσιμου Γεωργάτου, http://www.metarithmisi.gr, 14.3.12

Οι πολιτικές δυνάμεις, ενόψει και των εκλογών, δεν μπορεί παρά να τοποθετούνται απέναντι στους όρους της δανειακής σύμβασης, του νέου Μνημονίου, αφού αυτοί καθορίζουν ένα ορισμένο πλαίσιο άσκησης πολιτικής για τα επόμενα χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δηλώνουν ότι οι όροι της σύμβασης θα τηρηθούν κατά γράμμα. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η ΔΗ.ΣΥ. Δηλαδή, θα συνεχίσουν την ίδια πολιτική των οριζόντιων περικοπών και της άδικης κατανομής των βαρών, που προβλέπεται να ενταθεί και με νέα μέτρα από τον προσεχή Ιούνιο. Είναι ο δρόμος της συντηρητικής προσαρμογής των δυνάμεων του λεγόμενου μνημονιακού τόξου. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, από την πλευρά τους, έχουν κατ` επανάληψη διακηρύξει την ανυπακοή απέναντι στο Μνημόνιο και τη στάση πληρωμών απέναντι σε εταίρους και πιστωτές. Δηλαδή, επιλέγουν το δρόμο της εξόδου από την ευρωζώνη, το δρόμο που οδηγεί στην άβυσσο της ανεξέλεγκτης υποτίμησης και χρεωκοπίας,

Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.- Μην ξεχνάτε τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη.

Tου Μπάμπη Κουρεμέτη, 14.3.12

Όλο το ενδιαφέρον που έχει δημιουργηθεί, δικαιολογημένα βεβαίως, γύρω από την κρίση, επισκιάζει το, σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου, ερώτημα: που πάει η Ευρώπη; Αποσπασματικά δίνονται διάφορες απαντήσεις. Η Μέρκελ θεωρεί οτι η Ευρώπη θα βγεί πιό δυνατή και με ισχυρότερους θεσμούς μετά το ξεπέρασμα της κρίσης. Δεν αποκλείεται αλλά υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η “ισχυρή Ευρώπη” και “οι ισχυροί θεσμοί” της Μέρκελ, να έχουν μόνο εξουθενωμένους και εξαθλιωμένους πολίτες να διοικήσουν. Όποια άποψη και αν έχεις γιά την ευρωπαϊκή ενοποίηση, η έννοια “ισχυρή ευρώπη” σημαίνει ισχυροποίηση των κεντρικών ευρωπαϊκών θεσμών σε βάρος των εθνικών. Μπορεί να διοικούν οι κομμουνιστές ή οι φιλελεύθεροι ή όποιοι άλλοι θα αποφασίζουν οι ευρωπαίοι πολίτες. Αλλά, αν θέλουμε Ευρώπη που θα αποσοβεί τις τοπικές κρίσεις στα επιμέρους τμήματά της πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα μιάς κεντρικής ευρωπαϊκής διοίκησης που θα έχει κάποιου είδους πρωθυπουργό, κάποιου είδους υπουργό εξωτερικών, υπουργό ευρωπαϊκής άμυνας, υπουργό οικονομικών κλπ.