Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Στίγκλιτς: Το Ντιτρόιτ και η νέα ελίτ των προαστίων

The New York Times, www.euro2day.gr
Την αύξηση των ανισοτήτων στις ΗΠΑ αντανακλά σύμφωνα με τον Τ. Στίγκλιτς η χρεοκοπία του Ντιτρόιτ. Η απομόνωση των ελίτ στα εύπορα προάστια και η εγκατάλειψη των λιγότερο ευνοημένων. Η πολιτική γκετοποίηση και έλλειψη ευκαιριών.Η χρεοκοπία του Ντιτρόιτ δεν αποτελεί απλά ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα των δυνάμεων του καπιταλισμού, αλλά μια υπενθύμιση για την αύξηση των ανισοτήτων στις ΗΠΑ, εκτιμά σε άρθρο του στους NYT ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς. Πολλοί διέγνωσαν στην χρεοκοπία του Ντιτρόιτ, ένα φυσιολογικό φαινόμενο των καπιταλιστικών οικονομιών. Όπως καθημερινά χρεοκοπούν εταιρείες για να αντικατασταθούν από άλλες, με τον ίδιο τρόπο κάποιες πόλεις χάνουν την αίγλη τους και παρακμάζουν. Η θέση πως η μεγαλύτερη χρεοκοπία δήμου στις ΗΠΑ δεν συνδέεται με κάποιο βαθύτερο πρόβλημα στην αμερικάνικη οικονομία, βασίζεται συνήθως στο επιχείρημα πως τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα του Ντιτρόιτ περιορίζονται αυστηρά στα όρια της πόλης, σημειώνει ο Τ. Στίγκλιτς, Στα υπόλοιπα σημεία της μητροπολιτικής περιοχής η οικονομική δραστηριότητα παραμένει ανθηρή. Σε προάστια του Μίτσιγκαν, το μέσο οικογενειακό εισόδημα ξεπερνά τα 125.000 δολάρια.
Η ανάδυση των πλούσιων προαστίων και η παρακμή του κέντρου
Ωστόσο, σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο, η διαφορά στην οικονομική ευμάρεια των προαστίων και της πόλης του Ντιτρόιτ αντανακλά μια δομική αλλαγή στην οικονομία των ΗΠΑ.

"Το Ντιτρόιτ αποτελεί το κατεξοχήν παράδειγμα της απομόνωσης των εύπορων (και κατά κύριο λόγο λευκών) ελίτ στα προάστια. Οι πλούσιοι διασφαλίζουν ότι δεν πρέπει να πληρώσουν μερίδιο για τα τοπικά δημόσια αγαθά και υπηρεσίες των λιγότερο ευνοημένων γειτόνων τους και ότι τα παιδιά τους δεν θα αναμειχθούν με παιδιά από οικογένειες με χαμηλότερο κοινωνικό και οικονομικό στάτους" τονίζει.
Η τάση αυτή είναι ιδιαίτερα εμφανής στην εκπαίδευση, την μοναδική δίοδο για την κοινωνική ανέλιξη, επισημαίνει ο Τ. Στίγκλιτς.
Τα σχολεία στις πιο φτωχές περιοχές γίνονται χειρότερα, οι γονείς που έχουν τα μέσα μετακινούνται στις πιο πλούσιες περιοχές και ο διαχωρισμός μεταξύ των εύπορων και των λιγότερο ευνοημένων γίνεται μεγαλύτερος, υπογραμμίζει.
Την ίδια ώρα χωρικός διαχωρισμός με βάση τα οικονομικά μέσα, εντείνει την ανισότητα και μεταξύ των ενηλίκων.
Οι φτωχοί πρέπει με κάποιο τρόπο να καταφέρουν να φτάσουν από τις γειτονιές τους σε δουλείες με εξαιρετικά χαμηλές απολαβές, που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές. Σε συνδυασμό με τα ανεπαρκή δημόσια συστήματα μεταφοράς, η τάση αυτή αυξάνει τον κίνδυνο να μετατραπούν κοινότητες της εργατικής τάξης σε απομονωμένα γκέτο.

Η πολιτική απομόνωση

Παράλληλα με τον οικιστικό διαχωρισμό μεταξύ των εύπορων και των λιγότερο ευνοημένων, αυξάνεται και ο πολιτικός διαχωρισμός, εκτιμά ο Τ. Στίγκλιτς.
"Η μητροπολιτική ζώνη του Ντιτρόιτ χωρίζεται σε διαφορετικές πολιτικές δικαιοδοσίες. Οι φτωχοί δεν είναι απλά γεωγραφικά απομονωμένοι, αλλά και πολιτικά γκετοποιημένοι. Το αποτέλεσμα είναι η απομόνωση και φτωχοποίηση του κέντρου της πόλης" υποστηρίζει.
Χωρίς πολιτική ενότητα σε τοπικό επίπεδο, δεν υπάρχει κάποια γενικότερη δομή για την βελτίωση των υποδομών και των δημόσιων υπηρεσιών μεταξύ του παρηκμασμένου κέντρου και των εύπορων προαστίων.
Το αποτέλεσμα είναι οι φτωχοί να εγκαταλείπονται στην τύχη τους και οι ΗΠΑ να μετατρέπονται στην χώρα του ανεπτυγμένου κόσμου με την λιγότερη ισότητα ευκαιριών.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το λυκόφως των ελίτ: Η Αμερική μετά την Αξιοκρατία
Μικρό απόσπασμα συνέντευξης του Αμερικανού δημοσιογράφου Chris Hayes, συγγραφέα του βιβλίου «Twilight of the Elites: America after Meritocracy»(Το λυκόφως των ελίτ: Η Αμερική μετά την Αξιοκρατία)στο RollingStone.com.
Ε. Το βιβλίο περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο η υπόσχεση της Αμερικής για αξιοκρατία έχει προδοθεί. Υπενθυμίστε μας τι συνεπάγεται υπόσχεση.
Είναι ουσιαστικά το όραμα του αμερικανικού ονείρου, της κοινωνικής κινητικότητας – ότι ο καθένας, ανεξάρτητα από το οικογενειακό τους όνομα, φύλο, θρήσκευμα, ή τη γεωγραφική προέλευση θα ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις , και στη συνέχεια θα υπάρξει αυτή η έντονη διαδικασία που θα αναδεικνύει τους πιο ταλαντούχους και το εξυπνότερους, οι οποίοι θα βρεθούν στο τιμόνι των θεσμών μας και θα αποτελούν την κυβερνητική ελίτ που διέπουν ή από το υψηλότερο 1%, αν και αυτά τα δύο πράγματα είναι – με αυξανόμενο ρυθμό- το ίδιο πράγμα.
Ε. Αλλά η κοινωνική κινητικότητα, που για τους περισσότερους μετράει, είναι σε πτώση. Πώς μπορεί αυτό να είναι αλήθεια σε λειτουργική αξιοκρατία;
Οι μηχανισμοί της κινητικότητας και των ίσων ευκαιριών αναπόφευκτα υπονομεύεται από άνιση δύναμη και πλούτο. Θέλουμε να κάνουμε μια τακτοποιημένη διάκριση μεταξύ της ισότητας των ευκαιριών και της ισότητας των αποτελεσμάτων, αλλά στην πράξη, δεν μπορούμε. Χρησιμοποιώ το γυμνάσιο μου, Hunter College της Νέας Υόρκης, ως παράδειγμα. Είναι ένα δημόσιο σχολείο, ελεύθερο, ανοικτό σε μαθητές από όλους τους πέντε δήμους, αλλά είναι εξαιρετικά επιλεκτικό. Όταν πήγα εκεί, στη δεκαετία του 1990, έδωσα εξετάσεις για να εισαχθω στην έκτη δημοτικού. Αν έπαιρνες αρκετά υψηλή βαθμολογία εισαγόσουν, αν δεν έπαιρνες, όχι. Και αν ήσουν παιδί του δημάρχου και δεν είχες αρκετά υψηλή βαθμολογία, δεν εισαγόσουν. Αυτό είναι το είδος της εκδημοκρατισμένης υπόσχεσης για αξιοκρατία.
……..
Ε. Πώς εξηγείτε αυτή τη διαφθορά και την εξαπάτηση στην κορυφή;
Αυτό που υπονομεύει την αξιοκρατία είναι ότι ενθαρρύνει και αφηγείται μια ιστορία που δικαιολογεί την ακραία ανισότητα. Αυτός είναι ο λόγος που βλέπετε αυτές τις ακραίες πληρωμές αμοιβών στην κορυφή. Και αυτά τα ακραία κέρδη δημιουργούν τεράστιες επιρροές διαφθοράς. Και ο λόγος που μιλώ για Major League Baseball στο βιβλίο και συνδέστε το με την Enron και της Wall Street είναι ότι αν έχετε αυτό το όραμα για μια θεσμική ρύθμιση με τεράστια οφέλη για τις επιδόσεις, είναι πιο περίπλοκο από ό, τι φαίνεται να σχεδιάσει ένα σύστημα που δεν έχουν -επίσης -μεγάλες ανταμοιβές για την εξαπάτηση. Και τώρα, το μέγεθος των πληρωμών στην κορυφή είναι τόσο μεγάλο που μπορεί να προκύψει μια μεγάλη απάτη.

συνεχιζεται...

Ανώνυμος είπε...

Ε. Η ιδέα του να λογοδοτεί για την κακή συμπεριφορά ή κακή απόδοση φαίνεται αρκετά σημαντικό για την αξιοκρατία, σωστά; Αλλά αυτό δεν είναι πραγματικά πώς λειτουργεί.
Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τρόποι που μπορείτε να σκεφτείτε για την αξιοκρατία. Ο ένας είναι η ιδέα της εύρεσης των φυσικών αριστοκρατών, και ότι είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο. Είναι σχεδόν σαν καλβινιστικο όραμα, ανθρώπων που είναι οι εκλεκτοί, το οι σωτήρες. Η ιδέα κρύβεται πίσω από πολλά από τα προβλήματα εδώ. Ένας άλλος είναι απλά η ιδέα της συνεχούς αξιολόγησης, όπως, ας πούμε, στον επαγγελματικό αθλητισμό. Δεν είναι όπως, ο μεγάλος(καλυτερος) θα είναι μεγάλος για πάντα. … Αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό μοντέλο από αυτό που εντοπίζει κάποιο κεντρικό χαρακτηριστικό του κάποιος που τους κάνει την καλύτερη λήψη αποφάσεων. Υπάρχει σύγχυση μεταξύ των δύο μοντέλων: Θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε το τελευταίο, αλλά έχουμε πραγματικά την πρώην.
Ε. Και η άλλη πλευρά αυτής της έλλειψης λογοδοσίας επάνω στην κορυφή είναι μια υπερβολή της ευθύνης για όλους τους άλλους.
Δικαίωμα. (ως κοινωνία) Είμαστε αδυσώπητα τιμωρητικοι στο κάτω μέρος και συγχωρoυμε αφάνταστα στην κορυφή. Βάλαμε περισσότερους ανθρώπους στη φυλακή κατά κεφαλήν από οποιοδήποτε άλλο έθνος στον κόσμο. Η δική μας αγορά εργασίας λειτουργεί υπό συνθήκες «κατ’ επιθυμίαν» απασχόλησης, σε μεγάλο βαθμό, που σημαίνει, αν έρθει σε μια μέρα και αποκαλέσεις το αφεντικό σου «μάγκα» και δεν το θέλει, κάηκες. Και στην κορυφή, εταιρική αποζημίωση έχει αποσυνδεθεί πλήρως από την απόδοση. Οπωσδήποτε θα πρέπει να υπάρξει πιο αξιοκρατική δομή ανταμοιβών σε σχέση με Διευθύνοντες Συμβούλους: Κάνετε μια μίζερη δουλειά, πρέπει να υπάρχει λογοδοσία? Κάνει μια καλή δουλειά, ανταμείβονται. Αντ ‘αυτού, το παιχνίδι είναι εντελώς στημένο. Οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι είναι μέλη στις επιτροπές αποζημίωσης ο ένας του άλλου ». Κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι δεν είναι για το επίπεδο, ότι μερικοί άνθρωποι έχουν μια ειδική προσφορά. Είναι το αντίθετο της αξιοκρατίας.
Ε. Προς το τέλος του βιβλίου, γράφετε ότι «αν θέλετε αξιοκρατία, να εργάζεσαι για την ισότητα» – επειδή η ανισότητα του πλούτου είναι στη ρίζα της ανισότητας της δύναμης και των ευκαιριών. Πόσο διαφορετική θα φαινόταν η αμερικανική κοινωνία αν το κάναμε αυτό;
Η βασική παραδοχή σε όλα αυτά είναι η ιδέα ότι υπάρχει ένα εν ανεπαρκεία, μικρό σύνολο από καλές θέσεις εργασίας και (αντίστοιχη) ικανοποιητική ζωή , και όλοι πρόκειται να αγωνιστούν γι ‘αυτές. Μια εναλλακτική λύση είναι ένα όραμα της κοινωνίας, όπου όλοι όσοι είναι πρόθυμοι να εργαστούν μπορεί να έχουν μια καλή δουλειά και μια ικανοποιητική ζωή, το οποίο είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι (ο στόχος της κοινωνίας). Αυτό είναι πολύ ανώτερο κοινωνικό μοντέλο. Και είναι επίσης σε πλήρη αντίθεση με αυτό που έχουμε τώρα.
http://www.rollingstone.com/politics/blogs/national-affairs/chris-hayes-on-the-twilight-of-the-elites-and-the-end-of-meritocracy-

Αφωτιστος Φιλελλην

ΥΓ Μετά την μετάφραση αυτής της συνέντευξης, δεν ανησυχώ πλέον. Εδω και 31 έτη, κινούμαστε προς την σωστή κατεύθυνση αναξιοκρατίας.
Όπως Αμερική!!!

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Αναγνώστες