Έκκληση στους φίλους της ΔΗΜΑΡ Καλαμαριάς.

Του Γιώργου Σιακαντάρη, badiera.gr 

 Αγαπητοί φίλοι, διάβασα με πολύ προσοχή και ενδιαφέρον την επιστολή παραίτησης σας από τη ΔΗΜΑΡ και ομολογώ ότι για μένα, μέσα στον ορυμαγδό των επιστολών παραίτησης, ήταν η μόνη που έθετε το ζήτημα της ιδεολογίας του κόμματος. Εδώ βεβαίως αδικώ την κυρία Μάρκου, γιατί και αυτή έθεσε ιδεολογικά ζητήματα μόνο που αυτά μάλλον θα έπρεπε να απασχολούν το κόμμα του κυρίου Καρατζαφέρη και τις ομιλίες του Παναγιώτατου Θεσσαλονίκης. Τέλος πάντων. Συμφωνώ με πάρα πολλά απ’ όσα γράφετε και πολλά απ’ αυτά τα έχω αναφέρει και ο ίδιος στα αρμόδια όργανα της ΔΗΜΑΡ. Η πρόταση για δημοψήφισμα αποτελούσε μια λάθος επιλογή: Πρώτον, γιατί στις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες υπάρχουν πλειοψηφίες και μειοψηφίες αιρετών που καλούνται να αποφασίζουν για θέματα όπως οι αποκρατικοποιήσεις. Στις αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες- όσο δεν τις διαστρέφει η κυριαρχία του χρήματος και των αγορών, αποκρυσταλλώνονται οι τάσεις της λαϊκής κυριαρχίας- οι κυβερνήσεις αποφασίζουν και οι αντιπολιτεύσεις αντιπροτείνουν. Εκεί δεν γίνονται δημοψηφίσματα για επιμέρους ζητήματα. Και μη μου φέρει κανείς για παράδειγμα την Ελβετία, γιατί θα του απαντήσω ότι εκεί κάνουν δημοψηφίσματα ακόμη και για θέματα ατομικών δικαιωμάτων.

Ένα ανεξόφλητο χρέος στη Σρεμπρένιτσα

  The Books' Journal

Τον Ιούλιο 1995, στη Σρεμπρένιτσα, μια κωμόπολη της Νότιας Βοσνίας, εισήλθε ο εμπόλεμος σερβοβοσνιακός στρατός υπό τον στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς. Μαζί με τους Σέρβους μάχονταν, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, περίπου 12 έλληνες εθελοντές, και αρκετοί άλλοι ενταγμένοι σε παραστρατιωτικές ομάδες. Τις ημέρες εκείνες, οι εισβολείς σκότωσαν εν ψυχρώ περί τους 8.000 βόσνιους μουσουλμάνους - ήταν η τελευταία γενοκτονία του 20ού αιώνα. Ενώ επί πολύ καιρό, στην Ελλάδα, δεν γινόταν καμία αναφορά στα  συμβάντα, το 2005, έπειτα από ευάριθμες διαμαρτυρίες πολιτών, ο  τότε υπουργός Δικαιοσύνης Αν. Παπαληγούρας μίλησε για το «ενδεχόμενο να υπάρχουν πράγματι ευθύνες ελλήνων πολιτών για τις σφαγές αμάχων στη Σρεμπρένιτσα» και διέταξε δικαστική έρευνα. Έπειτα, και ενώ δημοσιεύματα φέρουν στους εθελοντές να συμμετείχαν και διακεκριμένα μέλη της Χρυσής Αυγής, σιωπή. Ώς πότε;

Συμπληρώθηκαν στις 11 Ιουλίου 2014, 19 χρόνια από τη σφαγή περίπου 8.000 αμάχων, Βόσνιων στην καταγωγή, από το καθεστώς Μιλόσεβιτς και τις δυνάμεις των Σερβοβοσνίων, Μλάντιτς και Κάρατζιτς. 19 χρόνια πριν, όταν όλα αυτά συνέβαιναν, η ελληνική κοινή γνώμη ήταν σύσσωμη με το καθεστώς Μιλόσεβιτς, εναντίον υποτίθεται της "Νέας Τάξης Πραγμάτων", σύμφωνα με την ορολογία της εποχής, μάλιστα πολλοί αισθάνονταν περήφανοι για τους έλληνες εθελοντές που είχαν φωτογραφηθεί με την ελληνική σημαία στην πρώτη γραμμή της σφαγής. 19 χρόνια μετά, και ενώ η Χρυσή Αυγή που είχε αποθεώσει τους σφαγείς είναι το τρίτο κόμμα στις πρόσφατες ευρωεκλογές, ενώ επίσης οι πρωταίτιοι παραπέμφθηκαν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου, στην Ελλάδα συνεχίζουμε να αρνούμαστε να αναμετρηθούμε με τις συλλογικές ευθύνες μας - και ενδεχομένως τις ατομικές όσων συνέδραμαν το έγκλημα, την τελευταία γενοκτονία του 20ού αιώνα.

Επιστολή παραίτησης 10 μελών και στελεχών της οργάνωσης Καλαμαριάς της ΔΗΜΑΡ

Φίλοι και μέλη της οργάνωσης

Η ίδρυση της ΔΗΜΑΡ το 2010, ενεργοποίησε τους περισσότερους από μας μετά από χρόνια αποχής από τα κόμματα, γιατί πιστέψαμε ότι ήρθε η ώρα για τη ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού πεδίου και των κομματικών φορέων της χώρας μας καθώς και για τη διατύπωση μιας ολοκληρωμένης εναλλακτικής πολιτικής πρότασης με δημοκρατικό και σοσιαλιστικό προσανατολισμό.

Δυστυχώς, σύντομα οι προσδοκίες μας άρχισαν να διαψεύδονται και να καταρρέουν και να αποδεικνύεται καθημερινά ότι οι αρχές ίδρυσης της ΔΗΜΑΡ, ισχύουν μόνο σε θεωρητικό επίπεδο.  Η ΔΗΜΑΡ δεν είχε και δεν έχει κανένα σχέδιο και η πλειοψηφία της καμία πρόθεση να διαμορφώσει ένα νέο κόμμα που θα μπορέσει να υπερβεί τους γνωστούς τύπους των συγκεντρωτικών, γραφειοκρατικών και αρχηγικών κομμάτων, των κομμάτων εκλογικής πελατείας.

Η  εντολή για λύση με την κοινωνία όρθια, αντί να εφαρμοστεί με μια μεγάλη προσπάθεια συστράτευσης με σκοπό τον επηρεασμό της κυβερνητικής πολιτικής για μεταρρυθμίσεις και δίκαιη λιτότητα, εφαρμόστηκε από κλειστά επιτελεία, ερασιτεχνικά, με κόκκινες γραμμές χωρίς αντίκρισμα και το μεγάλο στοίχημα για διαφάνεια, αξιοκρατία και προοδευτική διακυβέρνηση, αναλώθηκε στις διαδικασίες του 4-2-1, με όποιο τρόπο αυτές έγιναν, και σε διορισμούς.

Συγγνώμη, κύριε Ρέντσι. Πώς ο ιταλός πρωθυπουργός διεκδικεί αποτελεσματικά την κοινωνική Ευρώπη

 

Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ

 Ετσι, σήμερα, μάχεται μόνος του σοβαρά κατά της κυρίαρχης στη συντηρητική και νεοφιλελεύθερη Ευρώπη πολιτική της λιτότητας. «Η συνθήκη μάς υποχρεώνει να βλέπουμε την ανάπτυξη και τη σταθερότητα ως στοιχεία που πηγαίνουν μαζί. Δεν μπορεί να είναι δυνατή η σταθερότητα αν δεν υπάρχει ανάπτυξη στην Ευρώπη και οι οικονομικές πολιτικές των πρόσφατων ετών απέτυχαν εξαιτίας αυτού» δηλώνει. Δεν θέτει μόνο το θέμα της «χαλάρωσης», της «ευελιξίας» του Συμφώνου Σταθερότητας, υποστηρίζει κιόλας ότι σε περιόδους κρίσης δεν υπάρχουν εθνικές απαντήσεις για την ανάπτυξη, ότι μόνο μια απάντηση υπάρχει: ο ευρωπαϊκός κεϊνσιανισμός. Ζητεί ομόλογα ευρωπαϊκής ανάπτυξης, ανάσχεση των πολιτικών που οδηγούν σε «αποπληθωρισμό», εξαίρεση ορισμένων δαπανών από τον υπολογισμό τους στο έλλειμμα. Και έτσι, αντί για απολύσεις και μειώσεις που ζητούσε, καταθέτει πρόταση για 15.000 προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης της Δημόσιας Διοίκησης που προωθεί η κυβέρνησή του - ενώ επίσης ζητεί αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς. Αμφισβητεί έτσι τον κυρίαρχο λόγο των ευρωπαϊκών οικονομικών και πολιτικών ελίτ. Γιʼ αυτόν τον λόγο αξίζει να του ζητήσω συγγνώμη για τη βιαστική κρίση μου. Και δεν είναι «μακιαβελισμός» να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, έλεγε ο Μακιαβέλι.

Σʼ ένα άρθρο μου με τίτλο «Οχι άλλοι killers» που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» (19/2/2014), αναφερόμενος κυρίως στον τρόπο με τον οποίο ανήλθε ο ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι στην εξουσία, αθετώντας όλες τις συμφωνίες με τον προκάτοχό του Ενρίκο Λέτα, τον κατηγορούσα ότι ανήκει σε μια «νέα φουρνιά πολιτικών, στην ούγια του κοστουμιού των οποίων γράφει τις λέξεις αλαζονεία και ελιτισμός».

Επιστολή αποχώρησης από τη ΔΗΜ.ΑΡ του Γεράσιμου Γεωργάτου

Προς τον Γραμματέα της ΔΗΜ.ΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλο
Η διαγραφή του Γρηγόρη Ψαριανού από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΔΗΜ.ΑΡ, είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ έχει προσεγγίσει τις εσχατιές της αναξιοπιστίας και της αναξιοπρέπειας. Από τη στιγμή που αποχώρησε από την τρικομματική κυβέρνηση μέχρι σήμερα, με κύρια ευθύνη της ηγεσίας της, την χαρακτηρίζουν η απουσία σταθερού στρατηγικού προσανατολισμού, οι τυχοδιωκτικοί τακτικοί ελιγμοί, η υποκριτική προσήλωση σε μεταρρυθμίσεις και η επίφαση εσωκομματικής δημοκρατίας. Αφού φλέρταρε με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές και Δημοκράτες, ως μεταρρυθμιστικό κόμμα, άνευ ενδοιασμού προσεγγίζει τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφοντας στις παραδοσιακές εκδοχές της αριστεράς. Αρνήθηκε επίμονα τον διάλογο για την μεγάλη και αυτόνομη κεντροαριστερά και τώρα που και αυτός μπαγιάτεψε, τον θυμήθηκε ως σανίδα σωτηρίας μετά την συντριβή του κόμματος στις ευρωεκλογές. Οχυρώνεται πίσω από πεπατημένες και γενικόλογες καταγγελίες περί νεοφιλελευθερισμού και μεταρρυθμίσεων με προοδευτικό πρόσημο, για να υπερασπιστεί κατεστημένες δομές και συντεχνιακά συμφέροντα που εμποδίζουν τη χώρα μας να βγει από το τέλμα. Οι εξελίξεις με τη ΔΕΗ και η στάση της σε ζητήματα αποκρατικοποιήσεων όπως η ΛΑΡΚΟ, το άνοιγμα των επαγγελμάτων, η κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων και πολλά άλλα, επιβεβαιώνουν τις αγκυλώσεις και τον τυχοδιωκτισμό της ηγετικής ομάδας. Η αδιαφάνεια και οι εκ των προτέρων ειλημμένες αποφάσεις με την εκ των υστέρων επικύρωση από τα όργανα, ολοκληρώνουν την εικόνα ενός κόμματος τυπικά δημοκρατικού, αλλά ουσιαστικά ασφυκτικά αρχηγικού. Θύμα του και ο Γρηγόρης Ψαριανός. Παραλείπω εδώ την φαρσοκωμωδία περί Συνεδρίου και παραίτησης του Προέδρου.

Γρ. Ψαριανός: Η διαγραφή μου είναι μια απόφαση του Ιούλιου Καίσαρα

 Συνέντευξη στο ΒΗΜΑ FM
Λυκούδης για τη διαγραφή Ψαριανού: Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ έχει χάσει την ψυχραιμία της

«Δεν το ήξερα. Είμαι σε μια πάρα πολύ ωραία κατασκήνωση στον Κάλαμο που έφερα την κόρη μου και με υποδέχθηκαν οι ομαδάρχες λέγοντας «γεια σας, από σήμερα ανεξάρτητος, ε;». Και τους λέω ότι δεν έχω κάνει κάτι τέτοιο, αλλά μου είπαν ότι υπάρχει επιστολή Κουβέλη στον πρόεδρο της Βουλής ότι τίθεμαι εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας. Είναι σαν τα πραξικοπήματα… Αυτά που μαθαίνουμε από τις ειδήσεις, ότι κάτι έγινε, σημαντικό, και δεν ενημερώνεσαι άμεσα, αλλά το μαθαίνεις από εκεί. Αυτό εννοώ. Δεν με πήρε ούτε ο Αναγνωστάκης, ως γραμματέας της Κ.Ο. για να μου πει τι έγινε ούτε ο Κουβέλης, με τον οποίο έχω τόσο στενή σχέση επί 40 χρόνια και να μου πει «ξέρεις, Γρηγόρη μου, αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί». Κανείς. Δεν το έμαθα καν από το ραδιόφωνο, αλλά από τον ομαδάρχη μιας κατασκήνωσης, διότι είναι πολύ σοβαρή είδηση για τη χώρα!

Αυτά τα νέα διαδίδονται αστραπιαία… Κι εγώ, τώρα που το έμαθα, δεν έχω κάτι να σχολιάσω ή να κάνω δήλωση. Ό,τι πει ο Ιούλιος Καίσαρ. Ο πρόεδρος του κόμματος… Έτσι δεν είναι; Φιρμάνι δεν είναι; Χρυσόβουλο βυζαντινού αυτοκράτορος. Δεν επικοινώνησε κανείς μαζί μου από το κόμμα. Δεν έχω προλάβει κι εγώ να ασχοληθώ με το ζήτημα, διότι κουβαλάω βαλίτσες της κόρης μου. Προφανώς έχετε δίκιο (ότι διαγράφηκα επειδή δεν υπέγραψα την πρόταση για δημοψήφισμα). Αυτή την αντίληψη έχω. Δεν το περίμενα, όμως. Διότι είχα εξηγήσει γιατί το κάνω και γιατί δεν υπογράφω ούτε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ήταν να υπογραφεί από τη ΔΗΜΑΡ, αλλά επειδή 5-6 βουλευτές δεν την υπέγραφαν, ο πρόεδρος του κόμματος αποφάσισε να καταθέσει δική της πρόταση η ΔΗΜΑΡ. Αλλά θα συναθροιστεί με των άλλων και εγώ δεν ήθελα να συναθροιστεί η υπογραφή μου με αυτές του ΣΥΡΙΖΑ ή των Ανεξάρτητων Ψεκασμένων και να συμβάλλω στα περίεργα παιχνίδια που παίζονται. Το θέμα της ΔΕΗ είναι πολύ σοβαρό ζήτημα.

Παραιτήθηκε από μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ ο Ανδρέας Παπαδόπουλος.

Αγαπητέ Θανάση,

Μόλις πληροφορήθηκα τη διαγραφή του Γρηγόρη Ψαριανού, με την “κατηγορία”, μεταξύ άλλων, για “συστηματική διαφοροποίηση και αντίθεσή του προς τις πρωτοβουλίες και επιλογές του κόμματος”.
Η ΔΗΜΑΡ έφτασε στο 1,23% ακριβώς επειδή ακολούθησε μια γραμμή, την οποία εδώ και και λίγες εβδομάδες έχει πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων.
Αναρωτιέμαι τώρα ποια γραμμή ακολουθεί η ΔΗΜΑΡ; Μήπως αυτή που εδώ και ένα χρόνο ο Γρηγόρης και πολλοί άλλοι διεκδικούσαμε;
Θεωρώ αδιανόητο να διαγράφεται ένας βουλευτής, ο οποίος έχει δικαιωθεί στον απόλυτο βαθμό.
Πίστευα ή ήλπιζα ότι η όποια αλλαγή γραμμής, θα συνδυαζόταν και με γενναίο άνοιγμα προς τους ανθρώπους που εδώ και ένα χρόνο έχουν λοιδορηθεί, επειδή έλεγαν αυτά ακριβώς που τώρα προσπαθεί να πει η ΔΗΜΑΡ. Διαπιστώνω ακριβώς το ανάποδο με τη διαγραφή του Ψαριανού.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι η ΔΗΜΑΡ παίρνει διαζύγιο από τους ανθρώπους που την ίδρυσαν, από τους πραγματικούς εκφραστές του ρεύματος της ανανεωτικής αριστεράς.
Ως εκ τούτου, δεν μπορώ να παραμείνω μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.

Με προσωπική εκτίμηση

Ανδρέας Ε. Παπαδόπουλος

Χάνοντας το τρένο

 

Του Μιχάλη Τσιντσίνη, ΝΕΑ

Γίνεται να είσαι αριστερός και υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων; Γίνεται να απορρίπτεις ένα τόσο σημαντικό ευαγγέλιο της αριστερής ορθοδοξίας και να λογίζεις ακόμη εαυτόν εντός δόγματος; Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από τα δόγματα. Και έχει την τάση να τα ταπεινώνει διαρκώς. Να εκθέτει τις ισοπεδωτικές τους απλουστεύσεις. Να ξεγυμνώνει τις αντιφάσεις τους. Στη Βρετανία, οι Αριστεροί των Εργατικών ζητούν από τον πρόεδρο Μίλιμπαντ να εντάξει στο πρόγραμμα του κόμματος τη θέση περί επανεθνικοποίησης των σιδηροδρόμων. Δεν τους αρκεί να μπορεί το κράτος να συμμετέχει στους διαγωνισμούς για την εκμετάλλευση των γραμμών. Το βαθύ κόμμα των συνδικαλιστών απαιτεί  καθαρές, σοσιαλιστικές λύσεις. Εν τω μεταξύ, μια από τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο βρετανικό σιδηροδρομικό δίκτυο είναι θυγατρική της Deutsche Bahn -του γεμανικού κολοσσού των σιδηροδρόμων που ελέγχεται από το γερμανικό κράτος. Η DB διοχετεύει τα κέρδη της από τη Βρετανία και τις άλλες εξωχώριες επενδύσεις της στη βελτίωση του δικτύου της και των υπηρεσιών στη Γερμανία. Ναι, δεν προβλέπεται στο δόγμα, αλλά είναι αλήθεια: Μια κρατική εταιρεία υπηρετεί τον σκοπό της κοινής ωφέλειας ακριβώς επειδή λειτουργεί με τους όρους της αγοράς.

Εξωστρέφεια, κίνητρα και πλήρης αυτονομία

Του Δημμήτρη Τζιόβα, ΒΗΜΑ

Για να είναι το πανεπιστημιακό σύστημα μιας χώρας ανταγωνιστικό σε σχέση με τα πανεπιστήμια άλλων χωρών θα πρέπει το ίδιο να προϋποθέτει την ανταγωνιστικότητα. Ενα απλό τεστ ανταγωνιστικότητας είναι το αν οι φοιτητές προτιμούν να σπουδάσουν στην πόλη τους ή σε ένα τμήμα εκτός έδρας γιατί είναι καλύτερο. Αυτή όμως η προτίμηση είναι συνάρτηση και άλλων παραγόντων, όπως το κατά πόσο η αγορά εργασίας πριμοδοτεί φοιτητές που κάνουν τέτοιες επιλογές ή αν στηρίζονται με υποτροφίες όσοι επιλέγουν να σπουδάσουν μακριά από τον τόπο τους. Αυτού του είδους η ανταγωνιστικότητα θα είναι αποφασιστικής σημασίας και για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ιδρυθούν μόνο για να μην ξοδεύονται οι γονείς στέλνοντας τα παιδιά τους στα περιφερειακά πανεπιστήμια, τότε αυτό θα είναι βολική εξυπηρέτηση και δεν θα βοηθήσει την πανεπιστημιακή άμιλλα. Τα αγγλικά πανεπιστήμια ανταγωνίζονται σφοδρά για την προσέλκυση φοιτητών, γιατί από το ποιο πανεπιστήμιο έχει αποφοιτήσει κάποιος είναι καθοριστικό για τη μετέπειτα απασχόλησή του, αλλά και οι καλοί φοιτητές αποτελούν εχέγγυο για την προβολή του ιδρύματος. Συμβαίνει αυτό στο ελληνικό πανεπιστήμιο και ως ποιον βαθμό; Μολονότι το επίπεδο των πτυχίων διαφέρει, ενίοτε σημαντικά, μεταξύ πανεπιστημίων, αυτό δεν καταγράφεται σε εθνικούς δείκτες σύγκρισης για την ποιότητα σπουδών.

Συρρικνωμένη ΔΗΜΑΡ

Του Ηλία Κανέλλη, ΝΕΑ

Σήμερα συνέρχονται τα όργανα της ΔΗΜΑΡ. Καλό νέο: τα στελέχη δεν έχουν ακόμα φύγει, εν σώματι τουλάχιστον, για τις παραλίες. Μες στην καλή χαρά, παριστάνουν ότι κάνουν πολιτική, συνεχίζοντας την αλλοπρόσαλλη τακτική που οδήγησε ένα κόμμα του 6,5% στο 1,2%, σε λιγότερα από δυο χρόνια. Τα στελέχη της σημερινής ΔΗΜΑΡ, και ο Φώτης Κουβέλης, ξεχνούν σήμερα κάτι ουσιαστικό. Οτι το 6,5% το πήραν, τον Ιούνιο του 2012, για να συμβάλουν στην ομαλότητα, για να μείνει η χώρα στο ευρώ και να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις ήδη συμφωνημένες σε Μνημόνιο. Οτι, ακόμα κι αν οι υπουργοί του δεν επέδειξαν μεταρρυθμιστική ζέση, στην ουσία δεν αμφισβήτησαν την υποχρέωση της Ελλάδας να εκσυγχρονίσει δομές που θα έκαναν την οικονομία ανταγωνιστικότερη, προς όφελος μιας αναπτυξιακής λογικής και, ασφαλώς, των καταναλωτών. Κι ότι, παρά επιμέρους διαφωνίες, πίστευαν ότι ο βασικός πολιτικός στόχος δεν αλλάζει - δεν άλλαξε ούτε κι όταν η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε από την κυβέρνηση καταγγέλλοντας το αυθαίρετο κλείσιμο της ΕΡΤ.Με δεδομένα όλα αυτά, και με επίσης δεδομένο ότι η πολιτική ρητορική της ΔΗΜΑΡ μετατοπίστηκε βαθμιαία στην καταγγελία μετά την αποχώρησή της από το κυβερνητικό σχήμα, είναι εύλογο να συμπεραίνει κανείς ότι η εκλογική φθορά (τι φθορά; συντριβή) που καταγράφηκε στις  ρωεκλογές δεν οφείλεται στον θετικό, τον εποικοδομητικό κυβερνητικό ρόλο του κόμματος, αλλά στη μετάλλαξή του σε κόμμα καταγγελίας.

Ο περιπλανώμενος κεντροαριστερός

 Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος

Ένας από τους πιο διαδεδομένους αντισημιτικούς μύθους, ο οποίος μάλιστα ενέπνευσε και αρκετούς συγγραφείς παραλογοτεχνικών αφηγημάτων, όπως ο Γάλλος Ευγένιος Σι, είναι αυτός του περιπλανώμενου Ιουδαίου. Κατ' αναλογία, όση επιτρέπουν βέβαια οι ιστορικές συμπαραδηλώσεις, ένας κακεντρεχής συγγραφέας θα μπορούσε άνετα να γράψει για τον εγχώριο περιπλανώμενο κεντροαριστερό. Πρότυπα για τον ενδεχόμενο αυτόν μυθοπλαστικό ήρωα υπάρχουν πολλά. Εδώ και χρόνια έχει συγκροτηθεί μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι αναζητώντας διαρκώς την πάντα ανεύρετη Κεντροαριστερά, γράφουν, συζητούν, μετέχουν σε διάφορες κινήσεις και έχουν περιέλθει από όλα τα σχετικά κόμματα.

Επειδή όμως όλοι, ή σχεδόν όλοι, έχουν περί πολλού τον πολιτικό και θεωρητικό τους εαυτό, αμέσως μετά την ενθουσιώδη προσχώρησή τους σε κάποιο κόμμα της Κεντροαριστεράς, νιώθουν έντονα την πολλαπλή ανωτερότητά τους και ενοχλούνται σφόδρα που ο λαϊκιστής πάντα αρχηγός δεν τους τοποθετεί στα υψηλά στελεχικά κλιμάκια ή σε μια εκλόγιμη θέση εάν επίκεινται εκλογές. Γρήγορα η συμμετοχική τους διάθεση ατονεί και εν αντιθέσει με τη θορυβώδη προσχώρησή τους αποχωρούν αθόρυβα. Πολλοί εξ αυτών έχουν πάει σε όλες τις εκδοχές ΠΑΣΟΚ, έκαναν μια στάση στη ΔΗΜΑΡ, ενθουσιάστηκαν με την κίνηση των 58 και βέβαια δείλιασαν μπροστά στην ανταγωνιστική πραγματικότητα της πολιτικής. Αρκετοί τώρα φιγουράρουν στις όχθες του Ποταμού.

Eλβιέλες χωρίς αιτία

Tου Γιάννη Παπαθεοδώρου , http://dimartblog.com

Με χιούμορ και ειρωνική διάθεση, ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης, μετά την προκλητική και χυδαία επίθεση που δέχτηκε, προτίμησε να περιγράψει τη διαφορά ανάμεσα στην εξτρεμιστική ακροδεξιά και την εξτρεμιστική αριστερά με μια εύστοχη ενδυματολογική λεπτομέρεια: τη διαφορά ανάμεσα στις αρβύλες και στις ελβιέλες, ιδίως όταν τα «παλικάρια» που διεκδικούν να πείσουν για τις φανατικές απόψεις τους με την επιβολή της βίας κλωτσάνε το θύμα στο κεφάλι. Για τις νεότερες γενιές, το σχόλιο δεν ήταν άμεσα «μεταφράσιμο»: η ελβιέλα – λέξη βγαλμένη από τα αρχικά της Ελληνικής Βιομηχανίας Ελαστικών – παρέπεμπε σε έναν ορισμένο τύπο πάνινου παπουτσιού με ελαστική σόλα, που εξαφανίστηκε μετά την θριαμβευτική επέλαση των αθλητικών All Star, στη δεκαετία του ’80. Τα «σταράκια», σήμα κατατεθέν της νεανικής κουλτούρας, κέρδισαν γρήγορα μια περίοπτη θέση στις πορείες αλλά και στα περιοδικά μόδας. Φορέθηκαν πολύ, ακριβώς επειδή εξασφάλιζαν το «μαλακό βάδισμα» της αστικής μετακίνησης. Στην αγγλική εκδοχή της περιγραφής του παπουτσιού (sneakers), η γλώσσα διατηρεί ακόμη κάτι σκοτεινό από την αρχική λεξιλογική της μνήμη. Δεν αναφέρεται, δηλαδή, μόνο στο «μαλακό» αλλά και στο αθόρυβο, σχεδόν ύπουλο, βάδισμα.

Γιατί αποχαιρέτησα τη Δημοκρατική Αριστερά

Του Νίκου Φωτίου, φιλολόγου
Την Πέμπτη 3/7 κατέθεσα την παραίτησή μου και την αποχώρησή μου από τη ΔΗΜΑΡ. Θεωρώ οφειλόμενη μια δημόσια εξήγηση εφόσον συμμετείχα στη Δημοκρατική Αριστερά από την ίδρυσή της, υπήρξα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και, ως πρόσφατα, μέλος της Πολιτικής Επιτροπής Θεσσαλονίκης. Εκτιμώ ότι η Δημοκρατική Αριστερά απέτυχε πλήρως να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της α) για συμβολή στην «έξοδο από την κρίση με την κοινωνία όρθια», β) για ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας με δικαιοσύνη, ανάπτυξη και αλληλεγγύη και γ) για τη συγκρότηση «προοδευτικού μεταρρυθμιστικού πόλου». Η αρχικά γενναία απόφαση για συμμετοχή στην κυβέρνηση («Εντολή για λύση») δεν είχε τη συνέχεια που θα επιβεβαίωνε τον ισχυρισμό ότι η ΔΗΜΑΡ αποτελεί χρήσιμη δύναμη. Ειδικότερα: Η ΔΗΜΑΡ απέτυχε να εξασφαλίσει το πολιτικό προσωπικό και το σχέδιο, προκειμένου να παραγάγει ή/και να επιβάλει αξιόλογο μεταρρυθμιστικό έργο. Υπέκυψε στον κυβερνητισμό εγκαταλείποντας πρόωρα κάθε προσπάθεια να θεσμοθετηθούν διαδικασίες διαφάνειας και αξιοκρατίας (4-2-1). Ούτε την παρουσία της στην τρικομματική κυβέρνηση υπερασπίστηκε, ενώ αποχώρησε με αναξιόπιστες δικαιολογίες. Στη συνέχεια αρνήθηκε τον διάλογο με όμορες δυνάμεις, επιμένοντας αλαζονικά ότι είναι ο κορμός ενός ανυπόστατου «τρίτου πόλου».

Ενα πολιτικό τίποτα

 Της Αγγελικής Σπανού, www.metarithmisi.gr

Μετά τις ευρωεκλογές και τον ανασχηματισμό, έγινε το μεγάλο ξεκαθάρισμα: Κυβέρνηση και αντιπολίτευση συμφωνούν ότι ήρθε η ώρα της επιστροφής στην προ κρίσης κατάσταση και διαφωνούν για τη δοσολογία και τη μεθοδολογία. Η κυβέρνηση θέλει ελεγχόμενη αποκατάσταση των περικοπών, πρώτα τα ειδικά μισθολόγια (δικαστές, ένστολοι κοκ), ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει περισσότερα για περισσότερους, και οι δύο πάντως συμφωνούν ότι ήρθε το τέλος της λιτότητας και των μνημονίων, η έξοδος στις αγορές είναι εφικτή και οριστική, σημασία έχει ποιος και πώς θα κάνει την αναδιανομή. Τα πολιτικά στελέχη που διαπρέπουν στον λαϊκισμό και τους καβγάδες τηλεοπτικής κατανάλωσης παίρνουν το πάνω χέρι, οι ηγεσίες προβάλλουν τους φωνακλάδες, τους ατακαδόρους και τους αποφασισμένους να συγκρουστούν με την Τρόικα για πέντε λεπτά δημοσιότητας, ενώ οι μάχες δίνονται στο πεδίο της επικοινωνίας και των τακτικισμών. Η πολιτική αντικαθίσταται από την παραπολιτική και το εθνικό διακύβευμα υποχωρεί μπροστά στο κομματικό συμφέρον. Πόλωση χωρίς προηγούμενο, ευχολόγια αντί προγραμμάτων, ακατάσχετη εκλογολογία, ακατάσχετη σεναριολογία για τον κυβερνητικό συνασπισμό της επόμενης μέρας, πάθος για τη νομή της εξουσίας που γίνεται αυτοσκοπός. Με τον νέο διπολισμό να ξαναστήνει το σκηνικό που προηγήθηκε της χρεοκοπίας, πολιτικές και οικονομικές απάτες σε συνδυασμό με μεταρρυθμιστική αδράνεια και διαγενεακή σύγκρουση, όσα συμβαίνουν στον ενδιάμεσο χώρο αποκτούν πολύ μεγάλη σημασία. Γιατί αν δεν υπάρξει ένας ισχυρός μεταρρυθμιστικός τρίτος πόλος ως αντίβαρο, τότε η πορεία θα γίνει, πιθανότατα, μη αναστρέψιμη.

Η σοφία της αγάπης

Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών

 Ο Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν έχει μελετήσει ιδιαίτερα τις μεγάλες αλλαγές που επιφέρει στις ανθρώπινες και τις κοινωνικές σχέσεις η μετάβαση από το «σταθερό» στο «ρευστό» στάδιο της νεωτερικότητας. Ο ρευστός σύγχρονος κόσμος στον οποίο κατοικούμε είναι ένα σύμπαν απορρυθμισμένο, εξατομικευμένο, εκτεθειμένο στη διαρκή ανασφάλεια και αβεβαιότητα που συνοδεύει τις επιταχυνόμενες μεταβολές. Η ρευστή νεωτερικότητα απεχθάνεται οτιδήποτε στέρεο και ανθεκτικό. Στο βιβλίο του «Ρευστή αγάπη» (Εστία, 2006) ερευνά αυτή τη νέα ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών. Η ακόλουθη συνέντευξη του Μπάουμαν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica».

• Τι είναι αυτό που μας ωθεί να αναζητάμε πάντα νέες σχέσεις;

Η ανάγκη να αγαπάμε και να μας αγαπούν, σε μια διαρκή αναζήτηση ικανοποίησης, χωρίς ποτέ να είμαστε σίγουροι ότι είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι. Η ρευστή αγάπη είναι ακριβώς αυτό: μια αγάπη διαιρεμένη ανάμεσα στην επιθυμία για συγκινήσεις και στον φόβο του δεσμού.

• Επομένως είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σύντομες σχέσεις ή να ζούμε μέσα στην απιστία.

Κανείς δεν είναι «καταδικασμένος». Μπροστά σε διάφορες δυνατότητες εναπόκειται σε μας η ευθύνη να επιλέξουμε. Ορισμένες επιλογές είναι πιο εύκολες και άλλες είναι πιο ριψοκίνδυνες. Εκείνες που είναι φαινομενικά λιγότερο δεσμευτικές είναι πιο απλές σε σχέση με εκείνες που απαιτούν προσπάθεια και θυσίες.