Ο έλεγχος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή, 12.7.13

Κανένας οργανισμός δεν μπορεί να μακροημερεύσει όταν ένα άτομο ασχολείται με τα πάντα. Αν, δηλαδή, σε μια αλυσίδα καταστημάτων ο διευθύνων σύμβουλος κανονίζει την πληρωμή του ρεύματος στο υποκατάστημα Αργοστολίου και αν θα προσληφθεί μια καθαρίστρια στο υποκατάστημα Σουφλίου, τότε αυτός ο διευθυντής ή θα τρελαθεί ή θα χρεοκοπήσει την εταιρεία. Οι δικοί μας υπουργοί κατάφεραν και τα δύο. Και χρεοκόπησαν το κράτος και αν παρατηρήσει κάποιος τις ενέργειές τους, θα διαπιστώσει ότι είναι χαοτικές. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο, παρά μόνον μπαλώματα που αποφασίζονται στο πόδι. Το αποτέλεσμα είναι ολημερίς να φτιάχνουν και το βράδυ να ξηλώνουν. Αντί να ασχολούνται με τη στρατηγική του τομέα ευθύνης τους, υπογράφουν τους διορισμούς ακόμη και των καθαριστριών σε δημόσιες υπηρεσίες που απέχουν 500 ή 1.000 χλμ. μακριά. Γι’ αυτό είναι ζωτική ανάγκη η αποκέντρωση του κράτους είτε προς την αγορά (ιδιωτικοποιήσεις) είτε προς θεσμούς όπως δήμοι, περιφέρειες, ΑΕΙ, ΤΕΙ κ.ά. Αυτή η ανάγκη γίνεται όλο και πιο ζωτική διότι ο κόσμος γίνεται όλο και πιο πολύπλοκος. Μπορεί παλαιότερα όλοι οι δρόμοι να οδηγούσαν στη Ρώμη, αλλά τότε τα προβλήματα διακυβέρνησης ήταν πολύ λίγα (άρτος και θεάματα) και σχετικά απλά: έστελνε ο αυτοκράτορας τρεις λεγεώνες, έσφαζαν τους δυσαρεστημένους και λυνόταν το όποιο πρόβλημα.

Βαρομετρικό μεταρρυθμιστικό κενό

Του  Γεράσιμου Γεωργάτου, www.metarithmisi.gr

Στο πρόσφατο βαρόμετρο της Public Issue, καταγράφεται ακόμα μία φορά η ανάδυση ενός νέου δικομματισμού, ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ. Με μια σημαντική όμως διαφορά από τον δικομματισμό του παρελθόντος: την αδυναμία εξασφάλισης αυτοδυναμίας, η οποία είναι μάλλον απίθανο να επιτευχθεί, όσο και αν πολωθεί το κλίμα από κάποιον από τους δύο παίκτες. Ταυτόχρονα, ένα σημαντικό μέρος του δείγματος δηλώνει αντίθετο σε μια νέα δικομματική πόλωση. Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η ανάγκη για έναν ευρύτατο προοδευτικό μεταρρυθμιστικό πόλο. Αυτός, αφενός, θα μπορούσε να δώσει διέξοδο και έκφραση σε αυτό το κομμάτι του εκλογικού σώματος και, αφετέρου, θα μπορούσε να αποτελέσει καθοριστικό ρυθμιστικό παράγοντα, όχι μόνο για το σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά κυρίως και πρωτίστως για το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής σε ένα αναγκαστικά συμμαχικό κυβερνητικό σχήμα. Αν δεν υπάρξει αυτός ο χώρος και αυτός ο ρόλος, ως δυνητικοί ρυθμιστικοί παράγοντες αυτή τη στιγμή καταγράφονται, δυστυχώς, η Χρυσή Αυγή και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Η ΔΗΜΑΡ, μετά τον αιφνιδιασμό του μισού σχεδόν εκλογικού της ακροατηρίου, εξαιρετικά δύσκολα θα ανακάμψει, η δε ανάκαμψη που σημειώνει το ΠΑΣΟΚ παραμένει και πιθανότατα θα παραμείνει αναιμική. Κανένας από μόνος του, και πολύ περισσότερο οι άλλοι φορείς και ομάδες του κατακερματισμένου μεταρρυθμιστικού χώρου, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην επείγουσα αναγκαιότητα κάλυψης του καταγραφόμενου κενού.

Αγκαλιά στην πολυθρόνα

Της Βένας Γεωργακοπούλου, Εφημερίδα των Συντακτών

Λένε για μας τους κοινούς θνητούς, ότι πηγαίναμε όλοι να τρουπώσουμε στο Δημόσιο, ότι σουρνόμαστε σε γραφεία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας για να μας διορίσουν κι ας ήταν η ψυχούλα μας και η ψήφος μας στα αριστερά. Για τους καλλιτέχνες μας, δεν ακούω τίποτα. Η αίγλη του Δημοσίου εξακολουθεί γι” αυτούς να είναι πολύ μεγάλη, ακόμα και τώρα, που παραπαίει, που δεν έχει μία. Ακόμα και τώρα, που βρίσκεται υπό κατοχήν από τη Μέρκελ και τα στρατεύματά της, από τον Σαμαρά και τους προδότες του… Πιστεύοντας με πάθος ότι το κράτος οφείλει να στηρίζει την τέχνη και τα ταλέντα, δεν αναφέρομαι, φυσικά, στο κίνημα υπέρ των επιχορηγήσεων κάθε είδους – αν και έχει υποστείλει από σεμνότητα και μέτρο τη σημαία του, σε μια περίοδο που όλος ο ελληνικός πληθυσμός υποφέρει από τα γνωστά. Σκέφτομαι απλώς τώρα τελευταία κάτι λίγους, ελάχιστους επαναστάτες, που έχουν βγει στα κάγκελα εναντίον μνημονίων, καπιταλισμού, Ευρώπης και κυβέρνησης, που έχουν κάνει κατά κόρον το κομμάτι τους σε πλατείες, συνεντεύξεις, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, παραστάσεις και συναυλίες, και ξαφνικά, σαν τα καλά παιδιά, παίζουν παιχνίδι με το διεφθαρμένο, πουλημένο κράτος τού Μπένι και του Σαμαρά. Ας πούμε: γνωστός και αγαπημένος συνθέτης, που του είχε κολλήσει πριν από λίγο καιρό ότι έχουμε χούντα, δεν είχε κανένα πρόβλημα να συμμετάσχει σε φεστιβάλ που επιχορηγείται από το χουντικό κράτος και τον φορολογούμενο στα όρια της εξαθλίωσης πολίτη.

Αυτά που τάισαν την οργή

Του Κώστα Γιαννακίδη, www.protagon.gr

Σε ολόκληρη την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα υπάρχουν μόλις δύο αριθμοί: το 23% του ΦΠΑ στην εστίαση και το 30% «καπέλο» στην τιμή του φυσικού αερίου. Μέχρι εκεί. Θα πείτε ότι στο συνέδριο ενός κόμματος τα συνθήματα πρέπει πάντα να είναι περισσότερα από τους αριθμούς. Όμως μία χώρα υποφέρει επειδή δεν βγαίνουν τα νούμερα.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εξήγησε πώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγάλει τη χώρα από την κρίση, αποκαθιστώντας το βιοτικό επίπεδο των πολιτών και την κοινωνική συνοχή. Έδειξε τον προορισμό, αλλά δεν περιέγραψε τη διαδρομή. Χάραξε το περίγραμμα, αλλά απέφυγε την ουσία. Είπε, ας πούμε, ότι με την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξουν τα πάντα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Δεν εξήγησε πώς ακριβώς θα συμβεί αυτό. Ναι, με διαγραφή χρέους και διακοπή πληρωμής τόκων. Με μία λεπτομέρεια: όλα αυτά απαιτούν τη συναίνεση των δανειστών μας.

Ήταν μία εξαιρετική ομιλία για άλλο χώρο και άλλη δεκαετία Σε πλατεία των '80ς θα ανέβαινε πιο ψηλά και από χειροκρότημα. Σήμερα, όμως; Ο ΣΥΡΙΖΑ καβάλησε με επιτυχία το κύμα που σηκώνει η λαϊκή οργή. Όμως αυτή η οργή ταΐστηκε από τα μεγάλα λόγια, τις κούφιες υποσχέσεις και τα συνθήματα που αντέχουν όσο το κύμα στον βράχο. 

Η Κινητικότητα, μια μείζονος σημασία διαρθρωτική μεταρρύθμιση

Του Αντώνη Μανιτάκη, www.metarithmisi.gr, 10.7.13

Προσηλωμένη όπως είναι στους δημοσιονομικούς στόχους και αναγκασμένη να ομιλεί και να εκφράζεται μόνο με αριθμούς, προθεσμίες και ποσοτικούς στόχους, η Τρόικα δεν ενδιαφέρθηκε ούτε κατάφερε να  αξιολογήσει τη διαρθρωτική σημασία της κινητικότητας για τη διοικητική μεταρρύθμιση, πολύ περισσότερο που ήταν έργο της Task Force και όχι δικό της. Γι΄ αυτό και όταν ένα μήνα μετά τη λήξη  των διαπραγματεύσεων για τη δόση του Μαΐου  ξαναγύρισε και  διαπίστωσε ότι οσχεδιασμός της κινητικότητας επέβαλλε η εφαρμογή της να καθυστερήσει λίγο ακόμη έσπευσε αμέσως, από την πρώτη μέρα των διαπραγματεύσεων –αρχές Ιουνίου- να συνδέσει την άμεση επίτευξη του ποσοτικού στόχου της μετακίνησης 12.500 χιλιάδων υπαλλήλων με την καταβολή της δόσης του Ιουλίου. Ο Τόμσεν πήρε έτσι αναδρομικά και μονομερώς την εκδίκησή του και στραγγάλισε την Κινητικότητα, όταν διαπίστωσε μερικούς μήνες αργότερα, ότι την εννοούσαμε και την εφαρμόζαμε χωρίς την απειλή συλλογικών απολύσεων. ΄Εφερε έτσι την κινητικότητα αντιμέτωπη με τις απολύσεις, και το ελληνικό δημόσιο αντιμέτωπο με την παραλυσία και τη διάλυση.

Η ξαφνική αναγωγή του στόχου των 12.500 υπαλλήλων σε προαπαιτούμενη ενέργεια (prior action) καταβολής της δόσης  ήταν χωρίς αμφιβολία προσχηματική: ερχόταν να καλύψει τρύπες και υστερήσεις σοβαρές στον προϋπολογισμό και «αναπάντεχα» δημοσιονομικά ελλείμματα, που δεν οφείλονταν μόνο στις αστοχίες του οικονομικού επιτελείου αλλά και στον ίδιο το σχεδιασμό του προγράμματος. Διότι πώς αλλιώς μπορεί  να εξηγηθεί ότι μια μεταρρυθμιστική δράση που δεν έχει καμία απολύτως δημοσιονομική επίπτωση   γίνεται προϋπόθεση καταβολής δόσης; 

Η επανάσταση του «τίποτα»

Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή, 9.7.13

Εδώ που τα λέμε, έχουν ένα δίκιο τα αριστερά blogs για τον τρόπο που μετέδωσαν την είδηση περί επέμβασης της αστυνομίας στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αντιγράφουμε: «Απρόκλητα και χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα παρενέβη η αστυνομία και περικυκλώθηκε το πρώτο πανεπιστήμιο της χώρας από δυνάμεις καταστολής. Στην προσαγωγή φοιτητών του Πανεπιστημίου Αθηνών, που προσπάθησαν νωρίτερα να εμποδίσουν τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Διοίκησης, προχώρησε η αστυνομία, κάνοντας μάλιστα και χρήση χημικών...» (RedNotebook 8/7/2013). Σε όλο τον κόσμο θα υπήρχε μια λογική αντίφαση μεταξύ του «Απρόκλητα και χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα επενέβη η αστυνομία» και του «οι φοιτητές προσπάθησαν να εμποδίσουν τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Διοίκησης». Στην Ελλάδα της χύδην επαναστατικότητας η παρεμπόδιση της συνεδρίασης ενός δημοκρατικά εκλεγμένου οργάνου που δεν αρέσει στην «Αριστερά» είναι κάτι σαν τον περίπατο. Μια καθημερινότητα, ένα «τίποτα». Αλλά, ακόμη κι αν τους έχτιζαν τους καθηγητές εκεί μέσα πάλι ένα «τίποτα» θα ήταν, και θα εθεωρείτο κάθε επέμβαση της αστυνομίας «απρόκλητη».

Φιλελεύθερη δημοκρατία και λαϊκισμός

Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, Μακεδονία, 9.7.13

Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες του δυτικού πολιτισμού είναι παρά τις ατέλειες και δυσλειτουργίες τους η μεγαλύτερη πολιτική κατάκτηση της νεωτερικότητας. Έχουν όμως ένα πολύ σημαντικό μειονέκτημα: Είναι εξαιρετικά πολύπλοκες στη λειτουργία τους. Η εξήγηση για αυτήν την πολυπλοκότητα είναι σχετικά απλή. Οι ίδιες οι κοινωνίες γίνονται όλο και πιο περίπλοκες. Η κλασική διαστρωμάτωση σε εργατική, μεσαία και ανώτερη τάξη δεν έχει πλέον ούτε περιγραφική αξία. Διαφορετικές ομάδες συμφερόντων, διαφορετικά κοινωνικά στρώματα με συγκρουόμενες επιδιώξεις, επάλληλες ταυτότητες συγκροτούν έναν ποικιλόμορφο και ποικιλόχρωμο καμβά. Η επιδίωξη του «γενικού συμφέροντος» στο πλαίσιο ενός κοινωνικού συμβολαίου είναι μία διαρκής άσκηση συμβιβασμών, υποχωρήσεων, διαπραγματεύσεων. Η ανάγκη σύνθεσης σε αυτήν την ετερογένεια των επιδιώξεων λειτουργεί ως καταλύτης για πολιτικές συμπράξεις που στο παρελθόν θα ήταν αδιανόητες. Ακριβώς για αυτό το λόγο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.

Γιατί εκτιμώ τον Γιώργο Καμίνη

Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Προχθές, μια ομάδα ανθρώπων μπήκε στη συνεδρίαση του Συμβουλίου του πανεπιστημίου και, όπως έχει συμβεί δεκάδες φορές μέχρι τώρα, τη διέκοψε βιαίως. Γιατί διαφωνούσε με την ημερήσια διάταξη, γιατί διαφωνούσε με όσα έλεγαν οι καθηγητές. Κάποιος, όμως, αυτή τη φορά τηλεφώνησε στην αστυνομία και αυτή προχώρησε σε προσαγωγές. Ο περιδεής πρύτανης έσπευσε να νίψει τας χείρας του, δεν τηλεφώνησε αυτός, οι «φοιτητές» να διαμαρτυρηθούν ήθελαν απλώς. Σ’ αυτή τη χώρα έχουμε κατασκευάσει μια νέα γλώσσα. Ένα newspeak. Που δεν αντιστοιχεί καθόλου στην πραγματικότητα. Όποιος θέλει, επειδή έτσι θέλει, μπορεί να διακόπτει συνεδριάσεις, να σταματάει εκλογές, να μπαίνει στα υπουργεία, να προπηλακίζει όποιον θέλει, επειδή έτσι γουστάρει. Γιατί έχει δίκιο, και έχει δίκιο γιατί αυτός πιστεύει ότι έχει δίκιο. Χωρίς καμία νομιμοποίηση, μια παρέα, 10 άνθρωποι, μια οργάνωση, μια ομάδα, ένα κόμμα, αποφασίζει ότι έχει δίκιο και άρα μπορεί να το επιβάλλει διά της βίας. Ακόμα και με ξύλο. Ο ορισμός του φονταμενταλισμού.

Το ηθικό ρήγμα της κοινωνίας

Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Γάλλος φιλόσοφος Μαρσέλ Γκοσέ είναι διευθυντής σπουδών στην Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών της Γαλλίας (EHESS) και διευθυντής σύνταξης του περιοδικού ιδεών «Le Debat». Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν τα βιβλία του «Η άνοδος της δημοκρατίας» (τόμοι Ι-ΙΙΙ, Πόλις, 2009 και 2012) και «Η απομάγευση του κόσμου» (Πατάκης, 2011). Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε ο Μαρσέλ Γκοσέ στο γαλλικό περιοδικό «Causeur»

• Η γαλλική κοινωνία διαιρείται κατά τη γνώμη σας από ένα αληθινό ηθικό ρήγμα. Πώς θα το περιγράφατε;

- Η ιδέα μου είναι ότι οι προϋποθέσεις του σεβασμού των κανόνων της κοινής ζωής έχουν βαθιά αλλοιωθεί από μια κατάσταση όπου οι μεν, στην κορυφή, έχουν τα μέσα να καταστρατηγούν τους κανόνες, ενώ οι άλλοι, στη βάση, συνεχίζουν να είναι υποχρεωμένοι να υποτάσσονται σε αυτούς ή, σε κάθε περίπτωση, δεν έχουν τα ίδια μέσα ώστε να μπορούν να τους αποφεύγουν. Θα μου πείτε ότι πάντοτε ήταν λίγο ώς πολύ έτσι. Αυτό είναι ώς έναν βαθμό αληθινό. Ωστόσο, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, όλη η πολιτική μάχη στρεφόταν γύρω από τη δημιουργία χώρων ίσης υπαγωγής στον ίδιο νόμο και η πολιτική πρόοδος βάδιζε συνολικά προς αυτήν την κατεύθυνση. Η παγκοσμιοποίηση όμως αντέστρεψε αυτήν την τάση. Αυτή δημιούργησε ένα πλανητικό Far-West. Η παγκοσμιοποίηση λειτουργεί ως το μέσο που επιτρέπει στους πιο ισχυρούς παράγοντες να ξεφεύγουν από τους κανόνες που εφαρμόζονται στο εθνικό πλαίσιο. Αυτό σιγά σιγά διαπέρασε τη συλλογική συνείδηση ώς το σημείο να τροποποιήσει τα δεδομένα της κοινωνικής ζωής σε όλα τα επίπεδα. Αυτή η επίπτωση μεταφράζεται σε ένα δίλημμα που βασανίζει καθημερινά το πνεύμα όλων: ανήκετε στους χαζούς και στα κορόιδα που συνεχίζουν ανοήτως να σέβονται τους κανόνες ή είστε με την πλευρά των πονηρών, που έχουν καταλάβει το νέο σύστημα και που γνωρίζουν ότι οι κανόνες υπάρχουν για να τους παραβιάζουμε;

Έξω από το φρούριο

Tου Γιάννη Παπαθεοδώρου, http://mhmadas.blogspot.gr

«Ο Μακιαβέλι έλεγε ότι όποιος χτίζει ένα φρούριο για να καταφύγει εκεί, φυλακίζεται από τα ίδια του τα τείχη : και χάνεται ∙ όχι μόνο για τον πόλεμο αλλά και για την πολιτική». Θυμήθηκα την παλιά ρήση του Αλτουσέρ για τον Μακιαβέλι, παρακολουθώντας τις συζητήσεις που διεξάγονται αυτή την περίοδο εντός και εκτός των κομματικών οργάνων της ΔΗΜΑΡ, με αφορμή την πρόσφατη επιλογή αποχώρησης από την κυβέρνηση. Και προφανώς δεν αναφέρομαι στο ίδιο το συμβάν αλλά στις εσωτερικές ερμηνείες του. Τις εκθέτω συνοπτικά και σχηματικά, αδικώντας προφανώς τις επιμέρους αποχρώσεις των θέσεων και των επιχειρημάτων :  α) υπάρχει μια ερμηνεία που προτάσσει το επιχείρημα της «προληπτικής οπισθοχώρησης» ως στοιχείο σύνεσης («φύγαμε για να μη χάσουμε την αριστερή ψυχή μας») β) υπάρχει μια δεύτερη ερμηνεία που επιμένει πως κάναμε «άλμα στο κενό»,  θεωρώντας πως το πεδίο των μεταρρυθμίσεων ταυτίζεται αποκλειστικά με την ίδια την έννοια της κυβερνητικής εξουσίας, (ανεξάρτητα από το πολιτικό της περιεχόμενο, τους συσχετισμούς και τη συγκυρία). Και οι δύο εκδοχές φοβάμαι πως είναι λανθασμένες, ακριβώς επειδή θεωρούν πως η ΔΗΜΑΡ είναι ένα κόμμα «σαν όλα τα άλλα». Πιο συγκεκριμένα, η πρώτη εκδοχή εξομοιώνει το κόμμα με ένα «ήπιο αντιπολιτευτικό ΣΥΡΙΖΑ» ενώ η δεύτερη το εξομοιώνει με ένα «ευαίσθητο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ». Όμως η  ΔΗΜΑΡ δεν είναι – και δεν πρέπει να γίνει – σαν κι αυτά τα κόμματα.

Η μαφία της Αθήνας

Της Σώτης Τριανταφύλλου, www.protagon.gr

Τον περασμένο Ιανουάριο συνελήφθησαν στη Νέα Υόρκη τριάντα δύο άτομα, μεταξύ των οποίων ο περιβόητος μαφιόζος «Papa Smurf» κι ένας συνταξιούχος αστυνομικός των ειδικών δυνάμεων: επρόκειτο για δακτύλιο μελών τριών οικογενειών της μαφίας -των Γκαμπίνο, Τζενοβέζε και Λουκέζε- που, παραμερίζοντας τις διαφορές τους, συνεργάζονται στις ιδιωτικές εταιρείες αποκομιδής, διαχείρισης και επεξεργασίας των σκουπιδιών. Εδώ και κάμποσες δεκαετίες οι επιχειρήσεις αυτές της ευρύτερης περιοχής της Νέας Υόρκης και του Νιού Τζέρζι έχουν τεθεί, μέσω εκβιασμών και εχθρικών εξαγορών, υπό τον έλεγχο της μαφίας. Η Νέα Υόρκη έχει wise guys, εμείς έχουμε συνδικαλιστές. Η πρώτη διαφορά είναι ουσιαστική: οι μαφιόζοι κάνουν τη δουλειά - κι επειδή ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, την κάνουν καλά. Η διαχείριση των σκουπιδιών στη Νέα Υόρκη θεωρείται επιτυχημένη και η ανακύκλωση έχει προχωρήσει αρκετά. Ακριβώς επειδή η επιθυμία του κέρδους είναι ακαταμάχητη, οι Σοπράνος της Νέας Υόρκης αξιοποιούν το παραμικρό αξιοποιήσιμο σκουπίδι: για παράδειγμα, στο Στάτεν Άιλαντ -έναν από τους τόπους ανακύκλωσης της περιοχής- τίποτα δεν πάει χαμένο: μπαταρίες, βαφές τοίχων, φίλτρα λαδιού αυτοκινήτων, λάμπες φθορίου, ελαστικά, ψευδαργυρούχα προϊόντα, βινύλια. Και παρ' όλ' αυτά, κάμποσα πράγματα πρέπει να αλλάξουν: ο δήμος της Νέας Υόρκης και των προαστίων δεν έχει απαλλαγεί από τα μεγάλα και βρόμικα χέρια της μαφίας.

…Επιτέλους, μόνοι!

Του Γεράσιμου Γεωργάτου, www.metarithmisi.gr/

Αφού χρειάστηκε ένας χρόνος κυβερνητικής συγκατοίκησης για να ανακαλύψουμε, ή καλύτερα να μας αποκαλύψει η ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ, ότι η ΝΔ είναι μια σκληρή δεξιά έως ακροδεξιά, τώρα, μετά από βαθυστόχαστες αναλύσεις και την αποχώρησή μας από το κυβερνητικό σχήμα, αποφανθήκαμε και για το ΠΑΣΟΚ ότι ανήκει πλέον στην κεντροδεξιά. Τηρουμένων των αναλογιών, αν μιλούσαμε για το γερμανικό πολιτικό τοπίο, θα λέγαμε πως όταν το SPD συγκυβερνά με την CDU είναι κεντροδεξιό κόμμα, εκμηδενίζοντας ιστορική διαδρομή και ιστορική συγκυρία. Τέτοιου είδους εκτιμήσεις εκφράζουν το παραδοσιακό μίσος της αριστεράς, ακόμα και της ανανεωτικής, προς τη σοσιαλδημοκρατία, υψώνοντας τείχη στις όποιες δυνατότητες σύγκλισης και συμπόρευσης. Η ΔΗΜΑΡ διαφαίνεται πως προσανατολίζεται να υιοθετήσει την εκτίμηση της ριζοσπαστικής αριστεράς περί δεξιάς διολίσθησης και προσχώρησης της σοσιαλδημοκρατίας στον νεοφιλελευθερισμό. Ταυτοχρόνως, στο ευρωπαϊκό πεδίο, παρόλο που εκκρεμεί κάποια συγκροτημένη εσωκομματική συζήτηση, διάχυτη παραμένει η εντύπωση ότι η ΔΗΜΑΡ επιθυμεί να ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Πώς συμβιβάζεται η εκτίμηση περί κεντροδεξιού ΠΑΣΟΚ, με την ένταξη στην ίδια με αυτό ευρωπαϊκή οικογένεια;

Η διάχυση του "αυριανισμού" - Καθώς ο αυριανισμός ξεψυχά ένας νεοναζιστής τού κρατά το χέρι

Του Ηλία Μαγκλίνη, Καθημερινή, 7.7.13

Μολονότι προσπαθώ να αποφεύγω τον σχολιασμό χρηματοοικονομικών ζητημάτων, η επικαιρότητα της κρίσης με ξεβράζει κάθε τόσο σε όχθες για τις οποίες -θα το πω ευθαρσώς- δεν γνωρίζω σχεδόν τίποτα. Αλλά αυτή είναι και μια βασική παράμετρος της δημοσιογραφίας: σε ωθεί στην ημιμάθεια, καθώς σου επιτρέπει, και συχνά σου επιβάλλει, να ασχολείσαι με τα πάντα, με τις ανάλογες φυσικά συνέπειες... Περιαυτολογώ μόνο και μόνο για να σταθώ στον πολυσυζητημένο αφορισμό του κ. Βορίδη, σύμφωνα με τον οποίο (αποδίδω από μνήμης), η οικονομική κρίση στη χώρα μας σήμερα έχει ονοματεπώνυμο: Ανδρέας Παπανδρέου. Θα αφήσω λοιπόν στην άκρη κάθε κουβέντα περί οικονομικών. Σχολιάστηκαν εξάλλου οι συνέπειες (οι αρνητικές μα και οι θετικές) που είχαν στη χώρα οι οικονομικές πολιτικές του Α. Παπανδρέου, από δημοσιογράφους και αναλυτές που κατέχουν το αντικείμενο, συνεπώς δεν χρειάζεται -ευτυχώς- να το θίξω εδώ. Την ίδια στιγμή, σε όλα αυτά τα σχόλια έγινε αναφορά και στον περίφημο λαϊκισμό που άφησε κληρονομιά ο Α. Παπανδρέου. Από το πολύ γενικό αυτό πλαίσιο του λαϊκισμού, θα ήθελα να περιοριστώ σε ένα συγκεκριμένο σημείο: στην κληρονομιά του λεγόμενου «αυριανισμού». Στις νεότερες γενιές δεν πρέπει να λέει και πολλά αυτός ο όρος. Οι σημερινοί εικοσάρηδες πρέπει να κοιτάζουν μάλλον αδιάφορα την εφημερίδα που γέννησε τον όρο αυτό, αναρτημένη στα περίπτερα, χαζεύοντας την άθλια αισθητική και τους πηχυαίους τίτλους μέσα από τους οποίους δίνεται καθημερινά ρεσιτάλ καταστροφολογίας.

Πάμε για συντριβή του μεσαίου χώρου;

Του Γιώργου Παπασπυρόπουλου, http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr

Συχνά πυκνά σε αυτό το ιστολόγιο, έχουμε γράψει ότι η vprc πρόσκειται φιλικά στον ΣΥΡΙΖΑ και πάντοτε τα ποσοστά του είναι "τσιμπημένα" στις δημοσκοπήσεις της. Όμως κατά τα άλλα η εταιρεία αυτή δεν πέφτει και πολύ έξω από την πραγματικότητα, τουλάχιστον όχι περισσότερο από τις υπόλοιπες. Γι αυτό, η τελευταία δημοσκόπησή της για το tvxs, μπορεί να θεωρηθεί σχετικά αξιόπιστη όσον αφορά τα μεγέθη του λεγόμενου μεσαίου χώρου ή των δυνάμεων εκείνων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον τρίτο πόλο, τον συνασπισμό των προοδευτικών μεταρρυθμιστών.  Στις δυο εικόνες από την δημοσκόπηση που μας ενδιαφέρουν, βλέπουμε να καταρρέουν δημοσκοπικά ΔΗΜΑΡ, Δράση και "δημιουργία ξανά!". 

Πριν έναν χρόνο, όταν η αγωνία μας ήταν να δημιουργηθεί μια κυβέρνηση συνεργασίας για την παραμονή μας στο ευρώ και την σωτηρία της χώρας μέσα από μια μεταρρυθμιστική ατζέντα, τα ποσοστά ΔΗΜΑΡ, Δράσης, "δημιουργίας ξανά!" και Δημοκρατικής Συμμαχίας* (*που σήμερα βρίσκεται μοιρασμένη σε ΝΔ και Δράση) ήσαν αθροιστικά κοντά στο 13%. Σήμερα αγγίζουν (με αναγωγή) το 3,5-4%! 

Τις πταίει για την κρίση;

Του Παύλου Τσίμα, ΝΕΑ, 6,7,13

Και ποιος φταίει για το κακό που μας βρήκε; Οι πιο βολικοί αποδιοπομπαίοι τράγοι ήταν, από αιώνες, οι ξένοι. Στην περίπτωσή μας, οι εξαθλιωμένοι ξένοι μετανάστες που μας παίρνουν τάχα τις δουλειές, τα παγκάκια στις πλατείες και τις καλές θέσεις στα ντραφτ του ΝΒΑ. Είναι το παραμύθι της Χρυσής Αυγής - και πουλάει. Ακόμη βολικότεροι από τους ξένους που βλέπουμε είναι οι ξένοι που δεν βλέπουμε. Οι μυστηριώδεις ξένοι, με σκοτεινή ισχύ και σκοτεινότερα σχέδια, που συνωμότησαν σε δυσώνυμες λέσχες τη χρεοκοπία μας για να βάλουν στο χέρι τον ορυκτό μας πλούτο - ο οποίος αποτελείται, όπως διαπίστωσε ιδίοις όμμασι θαλασσοπόρος αρχηγός ελληνικού κόμματος, από κρυμμένους στον βυθό των θαλασσών, πλην πολύ πιο θρεπτικούς από τα πετρέλαια, υδατάνθρακες. Αλλά υπάρχουν κι άλλοι υποψήφιοι για τον ρόλο του αποδιοπομπαίου. Οι 300 της Βουλής που «τα έφαγαν» (310 δισ. χρέος έχουμε - αντιστοιχεί 1 δισ. στον καθένα τους, πού το έφαγαν;). Οι δημοσιογράφοι. Ο Μανιτάκης (τελευταίας εσοδείας μαύρο πρόβατο). Και αίφνης, από το βήμα ενός κομματικού συνεδρίου, προσετέθη (για την ακρίβεια, επανήλθε) ένας ακόμη υποψήφιος ολετήρ του έθνους - ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αυτός μας κατέστρεψε, είπε ο Μάκης Βορίδης.