21 Μαρτίου: Η ποίηση ενάντια στην κρίση

BHMA, 14.3.12

Συγγραφείς και καλλιτέχνες απευθύνουν κάλεσμα σε ειρηνική διαμαρτυρία για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 

Να προτάξουμε την ποίηση ως όπλο ενάντια στην κρίση προτείνουν ο Κύκλος Ποιητών, τα περιοδικά ποίησης «Poetix» και «Ποιητικά», οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος και η αλυσίδα πολιτισμού IANOS. Όχι θεωρητικά, γενικά και αόριστα, αλλά πρακτικά και πολύ συγκεκριμένα και καλούν κάθε πολίτη, την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, σε διαμαρτυρία και πορεία στο κέντρο της Αθήνας.  Θα είναι μια «άλλη» διαμαρτυρία, μια ειρηνική διαμαρτυρία, μια «ποιητική λιτανεία», όπως εύστοχα τη χαρακτήρισε ο Παρασκευάς Καρασούλος των εκδόσεων Μικρή Άρκτος σε σχετική συνέντευξη Τύπου την Τρίτη, στην οποία συμμετείχαν επίσης ο εκδότης Κώστας Γκοβόστης («Ποιητικά»), ο ποιητής Γιώργος Χουλιάρας (Κύκλος Ποιητών), ο εκδότης Νίκος Καρατζάς (IANOS) και ο ποιητής Ντίνος Σιώτης(«Poetix»). «Έχουμε μια παράδοση, μια προίκα, που αν την υψώσουμε μπορούμε και διαμαρτυρόμενοι να γίνουμε σημείο αναφοράς» είπε ο Νίκος Καρατζάς, ο οποίος απηύθυνε κάλεσμα σε μια πορεία «με σημαία τον πολιτισμό και τους στίχους των ποιητών μας, εναντίον της διαφθοράς του πολιτικού συστήματος, εναντίον της ανικανότητας που μας οδήγησε στην κρίση, εναντίον του λαϊκισμού, εναντίον της βίας και των βανδαλισμών, εναντίον όσων εισάγουν τον φόβο στην πόλη και στη ζωή των ανθρώπων».

Όχι άλλο λαό!

 Του Κώστα Γιαννακίδη, www.protagon.gr, 14.3.12
Πόσο βολικό είναι να μιλάς στον λαό για τον λαό! Ο Ευάγγελος Βενιζέλος τον ευχαρίστησε και του ζήτησε συγγνώμη. Ο Αντώνης Σαμαράς δίνει τον λόγο του στον λαό. Παλαιότερα ο Ανδρέας υπέγραφε συμβόλαια-δυστυχώς με ψιλά γράμματα. Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι ο λαός αυτός δεν προσφέρεται για πειραματόζωο. Δεν εξήγησε ποιος λαός θεωρείται διαθέσιμος, αλλά αυτά δεν εξειδικεύονται. Ο συνεπής Αριστερός θα μιλήσει για τον ελληνικό λαό ή τους λαούς της Ευρώπης. Μέχρι και ο Παναγιώτης Ψωμιάδης μίλησε για τον λαό μετά την άσκηση ποινικής δίωξης εις βάρος του ιδίου και του αδερφού του. Ο λαός, λέει, γνωρίζει τους αγώνες του για την πατρίδα και την ορθοδοξία. Ο Καρατζαφέρης έκανε κόμμα με το όνομα του λαού. Το ΚΚΕ δεν υφίσταται χωρίς λαό. Και πάει λέγοντας μέχρι τον Καμμένο και ακόμα πιο πέρα.

Οικολογική διεύρυνση για την ΔΗΜΑΡ

BHMA, ΕΞΠΡΕΣ, 13.3.12

 Τη συνεργασία τους με τη Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜ.ΑΡ.) δημοσιοποίησαν στελέχη από το χώρο της πολιτικής οικολογίας, που εξέφρασαν την ανάγκη να κτισθούν συμμαχίες στη βάση ενός «πράσινου κοινωνικού συμβολαίου» και στο πλαίσιο της προσπάθειας για την ανασυγκρότηση της χώρας.  Η παρουσίαση της διακήρυξης με τίτλο «Μνημόνιο οικολογίας», στην οποία προβάλλεται η ανάγκη να καταστεί εθνική προτεραιότητα η βιώσιμη ανάπτυξη, έγινε σε κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν το μεσημέρι της Τρίτης (13.3.2012) ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. κ. Φ. Κουβέλης και εκ μέρους των εισηγητών του κειμένου ο πρώην υφυπουργός Περιβάλλοντος (2000-2001) και ιδρυτικό μέλος της Greenpeace κ. Ηλ. Ευθυμιόπουλος και ο περιβαλλοντολόγος-συγγραφέας κ. Μιχ. Μοδινός. Στη σύνταξη του κειμένου συμμετείχαν οι κ.κ. Φ. Μερτζάνης (συγκοινωνιολόγος),Γ.Τσεκούρας (χωροτάκτης), Δ.Σαρηγιάννης (χημικός μηχανικός -καθηγητής ΑΠΘ), Δ. Τσαντίλης(περιβαλλοντολόγος), Χρ. Ζαμπίρας ( ηλεκτρολόγος - μηχανικός) και οι κυρίες Σμάρω Γιαννακοπούλου (συγγραφέας) και Χριστίνα Τσούτσου (αρχιτέκτων - πολεοδόμος) .

Τι σημαίνει η Ελλάδα

Του Πωλ Κρούγκμαν, ΤΟ ΒΗΜΑ/ The New York Times , 13.3.12

Λοιπόν, η Ελλάδα προχώρησε και επισήμως σε στάση πληρωμών προς τους ιδιώτες πιστωτές της. Ήταν μια «συντεταγμένη» χρεοκοπία, προϊόν διαπραγμάτευσης και όχι μιας απλής ανακοίνωσης, που νομίζω πως είναι καλό πράγμα. Ωστόσο η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Ακόμη και μετά από αυτή την ελάφρυνση του χρέους της, η Ελλάδα - όπως και άλλα ευρωπαϊκά κράτη που είναι υποχρεωμένα να επιβάλουν πρόσθετα μέτρα λιτότητας εν μέσω οικονομικής ύφεσης - μοιάζει καταδικασμένη να υποφέρει για πολλά χρόνια ακόμη. Είναι μια ιστορία που αξίζει να την αφηγηθεί κανείς. Την τελευταία διετία, το ελληνικό «στόρι» ερμηνεύτηκε, σύμφωνα με μια πρόσφατη οικονομική μελέτη, «σαν μια παραβολή πάνω στους κινδύνους που κρύβει η δημοσιονομική ασωτεία». Δεν πέρασε κυριολεκτικά ούτε μια μέρα που κάποιος πολιτικός ή επαΐων, με ύφος ανθρώπου που ξεστομίζει κάποια μεγάλη σοφία, να μην μας επισημάνει ότι πρέπει να περικόψουμε αμέσως τις κρατικές δαπάνες για να μην μετατραπούμε σε Ελλάδα.

Η κόπωση της Βαϊμάρης. Την εποχή που οι κουρασμένοι πολίτες ανέχθηκαν την κατάλυση της δημοκρατίας

Του Αντώνη Τριφύλλη, ΝΕΑ, 12.3.12

«Ο καθένας για πάρτη του»

Ο Μάικλ Λιούις για

την κρίση στην Ελλάδα

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, όπως ονομάζεται το δημοκρατικό διάλειμμα της Γερμανίας μεταξύ δυο παγκοσμίων πολέμων, είναι ξανά της μόδας. Νέα βιβλία κυκλοφορούν και οι αναφορές στον Τύπο, ελληνικό και ξένο, είναι συχνές. Τι έχει πιάσει κάποιους, αίφνης, και εντρυφούν σε αναλύσεις, ιστορικές αναδρομές και αναφορές στην περίοδο που σημαδεύτηκε από το τραγικό της τέλος και την άνοδο του ολοκληρωτισμού; Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε απάντηση στο ερώτημα εντοπίζοντας κάποια από τα χαρακτηριστικά της περιόδου (1918-1933). Η εκθρόνιση του Κάιζερ και η αποκαθήλωση της μοναρχίας είχαν συνέπεια την ψήφιση του πρώτου δημοκρατικού Συντάγματος της Γερμανίας. Τα πρώτα χρόνια, η ηττημένη χώρα βίωσε το Μεγάλο Τραύμα του υπερπληθωρισμού.

Η σημερινή Ελλάδα αποτελεί περίπτωση φθίνοντος έθνους

Του Παναγιώτη Κονδύλη via arguments από το βιβλίο “Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο” (1992), αναδημοσιεύθηκε στη Lifo. Ένα προφητικό κείμενο του στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη για τις αιτίες της ελληνικής παρακμής και για όσα συμβαίνουν στις μέρες μας (γραμμένο το 1992!)

Η σημερινή Ελλάδα αποτελεί ακριβώς περίπτωση φθίνοντος έθνους, το οποίο εκλαμβάνει τις έμμονες μυθολογικές του ιδέες για τον εαυτό του ως ρεαλιστική αυτεπίγνωση. Δεν είναι διόλου περίεργο ότι η ψυχολογική αυτή κατάσταση συχνότατα παρουσιάζει συμπτώματα παθολογικού αυτισμού γιατί το απαραίτητο υπόβαθρο και πλαίσιο της υγιούς αυτεπίγνωσης είναι η γνώση του ευρύτερου περιβάλλοντος κόσμου, μέσα στον οποίο καλείται να δράσει ένα ατομικό ή συλλογικό υποκείμενο, αποτιμώντας κατά το δυνατόν νηφάλια τις δυνατότητες του και υποκαθιστώντας τη νοσηρά εγωκεντρική αρχή της ηδονής με τη φυσιολογικά εγωκεντρική αρχή της πραγματικότητας. Όπως οι κατώτεροι ζωικοί οργανισμοί, έτσι και οι σημερινοί Έλληνες αντιδρούν με έντονες αντανακλαστικές κινήσεις μονάχα σ’ ό,τι τους ερεθίζει άμεσα και ειδικά·οι δηλώσεις κάποιου «φιλέλληνα» στη Χαβάη ή κάποιου «μισέλληνα» στη Γροιλανδία (κι ας μη μιλήσουμε καθόλου για τα όσα παρεμφερή μαθαίνει κανείς από τις Βρυξέλλες ή την Ουάσιγκτον)

Περί μεταρρυθμίσεων και δημοκρατικής αριστεράς

Του Σωτήρη Βαλντέν, http://www.metarithmisi.gr, 12.3.12

Στην ομιλία του στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ ο Ευάγγελος Βενιζέλος επιτέθηκε, μεταξύ άλλων, και εναντίον όσων «θέλουν να τα έχουν καλά με όλους», λέγοντας «ναι» στο ευρώ και ταυτόχρονα «όχι» στα μνημόνια. Προφανώς, ένας τουλάχιστον από τους αποδέκτες της κατηγορίας αυτής είναι ο Φώτης Κουβέλης και η δημοκρατική φιλοευρωπαϊκή αριστερά. Ας αφήσουμε κατά μέρος το πρόβλημα αξιοπιστίας των ηγετών του ΠΑΣΟΚ που καθιστά σουρεαλιστικές τις δηλώσεις και τις εσωτερικές τους διαμάχες: χάνει κανείς το λογαριασμό πότε είπε ποιος τι και το αντίθετό του, με χαρακτηριστική περίπτωση τις αντιμνημονιακές κορώνες του Χρήστου Παπουτσή που ταυτόχρονα εγκωμίασε τον Γιώργο Παπανδρέου και το «έργο» της κυβέρνησής του! Ας αφήσουμε κατά μέρος και την προκλητικότητα αυτών που πρώτοι δίδαξαν τη δημαγωγία στον τόπο και σήμερα ανακάλυψαν τη "γλώσσα της αλήθειας" και μας κουνάνε το δάχτυλο.

Απύθμενο θράσος

Του Νίκου Μπίστη, http://www.metarithmisi.gr 12.3.12

Το Σαββατοκύριακο οι ηγέτες των κομμάτων του κλυδωνιζόμενου δικομματισμού εγκαινίασαν τον εκλογικό τους αγώνα με επιθέσεις κατά της Αριστεράς. Παρά το γεγονός ότι οι διαφορές ανάμεσα στα κόμματα της Αριστεράς είναι μεγάλες και γνωστές προσπάθησαν να εμφανίσουν την Αριστερά συνολικά ως επικίνδυνη παράταξη. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να αναγνωρίσω ευθύνες της παραδοσιακής Αριστεράς στην πορεία του τόπου μετά την μεταπολίτευση. Αλλά αποτελεί επίδειξη απύθμενου θράσους αυτοί που είχαν την κύρια ευθύνη για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα, να αναποδογυρίζουν την πραγματικότητα και να κουνάνε το δάκτυλο. Με την ευκαιρία ας σκεφτούνε τις ευθύνες τους όσοι ελαφρά τη καρδία , αυτομαστιγώνονται  απολογούμενοι επειδή τάχα «η Ελλάδα είναι η τελευταία Σοβιετική χώρα της Ευρώπης» και για αυτό ευθύνεται η Αριστερά που «αν και ηττημένη στον εμφύλιο, κυριάρχησε ιδεολογικά και μετά την πτώση της χούντας έβαλε την σφραγίδα της στις εξελίξεις».

Με τις συγγνώμες και με τις ρητορικές κορώνες δεν ξεγράφονται τα πεπραγμένα τους.

11.3.2012

Αυτές τις μέρες ακούμε από κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, που συνέβαλαν καταλυτικά στη διαμόρφωση της σημερινής αδιέξοδης κατάστασης, που διέλυσαν κάθε έννοια κοινωνικού κράτους να μιλούν και πάλι για την επικαιρότητα του σοσιαλισμού. Από το δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, περάσαμε τώρα στο διακηρυγμένο στόχο για την επαναθεμελίωση του σοσιαλισμού.

Οι ένοχοι μας κουνούν το δάκτυλο και μας εγκαλούν, λέει, για υπεκφυγή και μάλιστα συμπαθητική υπεκφυγή. Kαι τους απαντούμε: λευκός χάρτης στην πολιτική δεν υπάρχει. Με τις συγγνώμες και με τις ρητορικές κορώνες δεν ξεγράφονται τα πεπραγμένα τους.

Ζητάνε από τους πολίτες και τις πολιτικές δυνάμεις να κοιτάξουν προς τα εμπρός. Μιλάνε για μια νέα πολιτική. Πώς πιστεύουν ότι μπορούν να πείσουν τον ελληνικό λαό όταν το Μνημόνιο 2 και η δανειακή Σύμβαση που μόλις υπέγραψαν, περιγράφουν με ακρίβεια όλα τα επόμενα βήματα; Όταν ήδη στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο συζήτησαν περικοπές ύψους 11 δις ευρώ που θα γίνουν τον Ιούνιο;

Ενεργοί παραγωγοί καταναλωτές πολίτες.

Του Παναγιώτη Κουτσοπίνη*

Η κρίση που βιώνει η ελληνική κοινωνία ανέδειξε με δραματικό και εκρηκτικό τρόπο τις βαθύτερες παθογένειες του κοινωνικοοικονομικού και πολιτικού μοντέλου που οικοδομήθηκε και εξέθρεψαν ΠΑΣΟΚ / Ν.Δ στη χώρα ύστερα από τη μεταπολίτευση.Στο μοντέλο αυτό κομβικό ρόλο έπαιξε και παίζει η ασύδοτη, ολιγοπωλιακή διάρθρωση των αγορών, η αχαλίνωτη κερδοσκοπία σε βάρος παραγωγών και καταναλωτών, απουσία δικτύων διανομής και εμπορίας από τους παραγωγούς, απουσία ή απαξίωση ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους.Κομβική ήταν η συνειδητή, συστηματική και μεθοδευμένη απαξίωση και εξουδετέρωση της κάθε προσπάθειας δημιουργίας συνεταιριστικού κινήματος, με την κομματική τοποθέτηση «γνωστών κομματικών ημετέρων», οι οποίοι πολλάκις και κατά πλειοψηφία λειτούργησαν ως θιασώτες και προαγωγοί της διαφθοράς και της διαπλοκής με σκοπό τον προσπορισμό οικονομικών ατομικών και μικροκομματικών ωφελειών.

Το τέλος και η αναθεώρηση

Του Γιώργου Μπράμου, http://www.metarithmisi.gr, 11.3.12

Άλλοτε με θρήνους, άλλοτε με χαιρεκακία, άλλοτε με αποστροφή κι άλλοτε με λύτρωση, κατά καιρούς και πολύ συχνά, όλοι σχεδόν έχουν αποχαιρετίσει την περίοδο της Μεταπολίτευσης. Υπάρχουν αποτιμήσεις που έχουν σχέση με το θυμικό της στιγμής και ισοπεδώνουν τα πάντα, με μούντζες και βρισιές, υπάρχουν κι άλλες, ίσως πιο ψύχραιμες, που αποδίδουν κάποιες σημαντικές κατακτήσεις σ’ αυτά τα χρόνια. Η μεγαλύτερη και κρισιμότερη κατάκτηση, είναι ο ομαλός δημοκρατικός βίος και η ένταξη της χώρας στην ευρωπαϊκή κανονικότητα, προστατευμένη, επιτέλους, από τη βαλκανική αναστάτωση. Η βασική αναπηρία του μεταπολιτευτικού συστήματος, ήταν η εμμονή του στις διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς-Αριστεράς, όχι με όρους αντιπροσωπευτικότητας, πολιτικών και κοινωνικών επιλογών, αλλά με μνήμες και φαντάσματα του Εμφυλίου.

Πέντε προτάσεις για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της πολιτικής

Tων Nίκου κ. Aλιβιζάτου και Aντώνη Mανιτάκη, Καθημερινή, 11.3.12

Οι υπογράφοντες έχουμε υποστηρίξει με συστηματική αρθρογραφία ότι, σε αντίθεση με την δεκαετία του 1960, δεν είναι οι ανεπάρκειες του Συντάγματος που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό τέλμα. Ως εκ τούτου, η συνταγματική αναθεώρηση δεν αποτελεί προτεραιότητα. Θα μπορούσε το πολύ να λειτουργήσει συμβολικά, σηματοδοτώντας το πέρασμα σε μια καινούργια φάση της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας. Ομως, κάτι τέτοιο δεν θα αρκούσε από μόνο του για να ξεπεραστεί η κρίση αξιοπιστίας της πολιτικής. Θα έπρεπε να συνοδεύεται και από μέτρα επί της ουσίας. Πράγματι, σε επίπεδο κοινής νομοθεσίας, θα μπορούσαν να γίνουν από σήμερα μερικά σημαντικά βήματα για την υπέρβαση μερικών τουλάχιστον από τις πιο χαρακτηριστικές στρεβλώσεις της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας. Μια από αυτές είναι και η αλλοίωση της αντιπροσωπευτικής εντολής, με τη μετάλλαξή της σε σχέση αγοραίας ψηφοθηρικής συναλλαγής. Οι πελατειακές σχέσεις δεν είναι βέβαια καινούργιο φαινόμενο, ούτε αμιγώς ελληνικό. Από τη Μεταπολίτευση, όμως, σε συνδυασμό με τον άκρατο κομματισμό, προσέλαβε ενδημικές διαστάσεις, προκαλώντας την πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας που σήμερα βιώνουμε.

Δεσμευτικό πλαίσιο για την Ελλάδα η νέα σύμβαση. Απαραίτητη όμως θεωρεί την αναθεώρηση ορισμένων ρυθμίσεων

Συνέντευξη του Φώτη Κουβέλη στον Παναγή Γαλιατσάτο, Καθημερινή, 11.3.12

Δεσμευτικό πλαίσιο για τη χώρα χαρακτηρίζει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ κ. Φώτης Κουβέλης τη δανειακή σύμβαση, τασσόμενος ταυτόχρονα υπέρ της αναθεώρησης επιμέρους ρυθμίσεών της. Ο κ. Κουβέλης είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε μετεκλογικές συνεργασίες μόνο σε προγραμματική βάση, όπου κόκκινες γραμμές για τη ΔΗΜΑΡ αποτελούν τα ζητήματα της Ευρώπης, η δανειακή σύμβαση και η αλλαγή των μέτρων ώστε να ανασάνει η ελληνική κοινωνία.

- Κύριε Κουβέλη, τα δημοσκοπικά δεδομένα που δείχνουν να παγιώνονται, σας επιφυλάσσουν ένα σημαντικό ρόλο μετά τις εκλογές. Η διακυβέρνηση της χώρας σάς ενδιαφέρει ή θα προτιμήσετε την αντιπολίτευση;

- Τα δημοσκοπικά ευρήματα όσο κι αν μας ενθαρρύνουν δεν μας δημιουργούν εφησυχασμούς. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά τη ρευστότητα της κοινωνίας αλλά και τη ρευστότητα της πολιτικής. Βεβαίως μας ενθαρρύνουν. Και διαμορφώνουν σε μας και ευθύνη για το πόσο πρέπει να ανταποκριθούμε και πρέπει πολύ σε μία καταγραφόμενη εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού. Μας ενδιαφέρει το μέγεθος της κυβερνητικής εξουσίας και θέλουμε να το επηρεάζουμε θετικά.

Η απαξίωση της πολιτικής και το γιουχάισμα των πολιτικών

Του Νίκου Μουζέλη, ΒΗΜΑ, 11.3.12

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα κόμματα έχουν τελείως απαξιωθεί - σε σημείο που πολλοί πολιτικοί να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν στον δρόμο ελεύθερα. Αυτή η απαξίωση είναι δικαιολογημένη. Γιατί είναι κυρίως ο τρόπος λειτουργίας του μεταπολιτευτικού κομματικοκρατικού συστήματος που εξηγεί το σημερινό αδιέξοδο. Οι μόνοι που δεν δείχνουν να έχουν καταλάβει αυτή την προφανή διαπίστωση είναι οι βουλευτές μας, που εξακολουθούν να είναι εγκλωβισμένοι σε μια πελατειακή και λαϊκιστική κουλτούρα, καθώς και σε έναν συγκρουσιακό ξύλινο λόγο. Εναν λόγο που, αντί να εξηγεί τι έχει συμβεί και τι πρέπει να γίνει, εξακολουθεί να αποπροσανατολίζει τους πολίτες με κοκορομαχίες σχετικά με το ποιο κόμμα φταίει για τη σημερινή κρίση.

Financial Times: Υπάρχουν όρια στη λιτότητα

Ανάπτυξη - Λοιπόν, πώς σας βγαίνει η λιτότητα εσάς;
(από κάτω: μπορώ να κάνω ένα σχόλιο για τις γυναίκες οδηγούς; - Όχι. Μόνο σκέψου το...)
 Σκίτσο του Martyn Turner από την εφ. "The Irish Times"

Αυγή, 10.3.12

Οι λύσεις που έχει επιλέξει η Ευρωζώνη για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους συχνά περιλαμβάνουν νομικίστικα όπλα, ώστε να χαλιναγωγηθεί η πολιτική όπου υπήρχε ο κίνδυνος να οδηγήσει σε απρόβλεπτες καταστάσεις. Η ματαιότητα αυτής της προσέγγισης έγινε εμφανής όταν το νέο δημοσιονομικό συμβόλαιο βρέθηκε αντιμέτωπο με την πολιτική πραγματικότητα προτού καν στεγνώσει το μελάνι στη συμφωνία. Την ίδια ημέρα που όλα τα μέλη της Ε.Ε. -εκτός Βρετανίας και Τσεχίας- έδωσαν το πράσινο φως στη συνθήκη, ο Μαριάνο Ραχόι, ο νέος πρωθυπουργός της Ισπανίας, δήλωσε πως εγκαταλείπει τον στόχο για έλλειμμα στο 4,4% το 2012 που είχε συμφωνήσει με τους Ευρωπαίους εταίρους του. Η ανάπτυξη ήταν χαμηλότερη απ' ό,τι αναμενόταν με αποτέλεσμα το έλλειμμα του 2011 να αποδειχθεί μεγαλύτερο των εκτιμήσεων. Ο κ. Ραχόι δεν επέλεξε να επιδεινώσει την ύφεση, αλλά να θέσει νέο στόχο για το έλλειμμα στο 5,8%.