ΣΥΡΙΖΑ των ψευδαισθήσεων

 Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος

Εσχάτως αναπτύσσεται το επιχείρημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την υπογραφή του δικού του Μνημονίου, θα μετατραπεί σε ένα σοβαρό αριστερό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και γι' αυτό πρέπει να υποστηριχθεί. Στο προχθεσινό «Βήμα της Κυριακής» ο καθηγητής Γιάννης Ζ. Δρόσος προσπαθεί να διατυπώσει ένα παρόμοιο επιχείρημα. Ενώ ξεκινά με αναφορές στη χυδαία πολεμική που εξαπέλυαν οι αντιμνημονιακοί «αγωνιστές» εις βάρος όσων είχαν διαφορετική άποψη, ξαφνικά θεωρεί ότι «καθοριστικό στοιχείο για την εδραίωση της ευρωπαϊκής κατεύθυνσης της χώρας είναι η εκλογική αναγνώριση της αξίας της τομής που έκαναν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας», ξεχωρίζοντας όμως την τομή από εκείνα που οδήγησαν σ' αυτήν. Τα όσα εκθέτει όμως ο κ. καθηγητής μάλλον δεν υπακούουν σε καμιά λογική. Ζητά να επιβραβευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αν και με την εξωφρενική πολιτική του έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και στην έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση, την τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη και συμφώνησε με τους εταίρους. Τα περίεργα όμως δεν σταματούν εδώ. Ο κ. Δρόσος γράφει για την αλλαγή της στάσης του ΣΥΡΙΖΑ ότι «πρόκειται για μια σοβαρότατη συμβολή στην εδραίωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας της ελληνικής κοινωνίας. Μέσα από μια δραματική στροφή βοηθά αποφασιστικά στο να τεθεί τέλος στην εικόνα της ευρωπαϊκής αμφισβήτησης που έτεινε, σχεδόν πλειοψηφικά, να επικρατήσει μέσα στην οργή, ενθουσιασμούς και βεβαιότητες πριν από τις εκλογές και πριν από τη συμφωνία».

Κι όμως κινείται

Tου Γιάννη Παπαθεοδώρου, http://dimartblog.com

Απ’ ό,τι φαίνεται, οι επικείμενες εκλογές θα αποτελέσουν μια σημαντική τομή για την πολιτική πορεία της χώρας, ακριβώς επειδή παρουσιάζουν ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που δεν υπήρχαν στις εκλογές του προηγούμενου Ιανουαρίου. Η αντιμνημονιακή δημαγωγία μειώθηκε, τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου αυξήθηκαν, η βούληση για συνεργασίες και συναινέσεις μοιάζει πλέον υποχρεωτική, (και πάντως επιβεβλημένη από τη διαφαινόμενη οριακότητα του αποτελέσματος), με εξαίρεση την προεκλογική ρητορεία της επιθυμητής αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ. Στο κάτω-κάτω, οι πιθανοί νικητές, «ασχέτου αποτελέσματος», όπως θα έλεγε και η κ. Γεροβασίλη, θα έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν: ο κ. Μεϊμαράκης γιατί «έβγαλε τη ΝΔ από τον πάγο», ο κ. Τσίπρας γιατί «κράτησε το μαγαζί», ακόμη και με σπασμένη τη τζαμαρία. Μένει να δούμε την τελική και —ελπίζω— ώριμη επιλογή ενός συμμαχικού κυβερνητικού σχήματος ευρείας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, που θα έχει συμφιλιωθεί με τη βασική επιταγή της εφαρμογής του νέου Προγράμματος, χωρίς όμως η συναίνεση να αποκλείει το θεσμικό και ελεγκτικό ρόλο της μείζονος αντιπολίτευσης. Ολοένα και περισσότερο όμως γίνεται σαφές πως οι πολίτες ενδιαφέρονται για την επόμενη Δευτέρα παρά για την επόμενη Κυριακή. Τρεις κάλπες μέσα σε ένα χρόνο, και τρία Μνημόνια μέσα σε έξι χρόνια είναι αρκετά για να πείσουν τους πάντες πως μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν πια. Τα δημοσκοπικά ποσοστά των «μονομάχων του μικρού δικομματισμού» άλλωστε δεν αποτελούν εγγύηση εξόδου από την κρίση αλλά στοιχείο ενός ατελέσφορου διχασμού, που έχει, εδώ και χρόνια, βουλιάξει τη χώρα σε μια ασταθή αλλά σχεδόν μόνιμη «μνημονιακή συνθήκη».

Η ελπίδα βρίσκεται στη Σοσιαλδημοκρατία

 Των Γιάννη Μανιάτη και Γιώργου Σιακαντάρη

Η δημιουργία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης από το ΠαΣοΚ, τη ΔΗΜΑΡ και τις Κινήσεις Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία αναδιαμόρφωσης του πολιτικού τοπίου της χώρας με προοπτικές και μέλλον. Οι μετρήσεις δείχνουν ότι η Συμπαράταξη μπορεί να ξεπεράσει το νεοναζιστικό μόρφωμα και να αποτελέσει την τρίτη δύναμη. Να αποτελέσει τη δύναμη-καταλύτη για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης η οποία θα οδηγήσει τη χώρα σε ένα νέο προοδευτικό μοντέλο παραγωγής και διακυβέρνησης. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη μπορεί και πρέπει να είναι η μεγάλη έκπληξη των εκλογών αλλά και της επόμενης ημέρας. Οι πολίτες δεν αντέχουν να ακούνε άλλο «τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα». Πριν από επτά μήνες έπεσαν για μία ακόμη φορά θύματα μιας απίστευτης δημαγωγίας τού «πρώτη φορά Αριστερά». Βεβαίως, και εμείς στην Κεντροαριστερά οφείλουμε να πείσουμε πως μάθαμε. Κανείς δεν είναι κάτοχος της απόλυτης και μοναδικής αλήθειας. Γνωρίζουμε όμως μια αλήθεια και αυτή δεν είναι άλλη από αυτήν που λέει ότι το πιο επιτυχημένο παράδειγμα ευημερούσας κοινωνίας στην Ευρώπη αλλά και σ' ολόκληρο τον κόσμο στηρίχθηκε στο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο. Ενα μοντέλο δίκαιης προοδευτικής φορολόγησης με ελευθερία και έλεγχο στην επιχειρηματικότητα, με σεβασμό στο περιβάλλον, στην αειφορία, με διαδικασίες μείωσης των ανισοτήτων και δίκαιης αναδιανομής. Η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία βασίστηκε σε δύο ισότιμους πυλώνες. Ο ένας ήταν αυτός της στήριξης στα εργατικά στρώματα, τη μεσαία τάξη, το αποτελεσματικό κράτος πρόνοιας και ο δεύτερος αυτός που είχε ως προτεραιότητα την ανάπτυξη του κράτους δικαίου, τα ατομικά δικαιώματα, τον προοδευτικό ευρωπαϊσμό.

ΣΥΡΙΖΑ: η βεβαιότητα της επόμενης διάσπασης

Του Νίκου Αλιβιζάτου, Καθημερινή

Σ​​πεύδω ευθύς εξ αρχής να ξεκαθαρίσω ότι, για μένα, η ψήφος υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι διαφορετική από την ψήφο που του δόθηκε τον περασμένο Γενάρη. Οχι γιατί άλλαξε από τότε ο Αλέξης Τσίπρας ούτε γιατί το κόμμα του τάχα «ωρίμασε» μετά την αποχώρηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Αλλά γιατί η συμφωνία της 13ης Ιουλίου και η υπογραφή του Γ΄ Μνημονίου, όσο και αν δεν έλυσαν όλες τις εκκρεμότητες, τοποθετούν τον ΣΥΡΙΖΑ στο σωστό στρατόπεδο, δηλαδή από τη μεριά της Ευρώπης. Κάτι που έως τις 12 Ιουλίου ήταν ακόμη ζητούμενο. Αν η ανωτέρω διαπίστωση ισχύει, εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω πια τον Αλέξη Τσίπρα και τους φίλους του ως αντιπάλους, αλλά ως εν δυνάμει συμμάχους, με τους οποίους καλούμαστε να δώσουμε όλοι μαζί τη μάχη για την έξοδο από την κρίση και την αναγέννηση της πατρίδας στην ενωμένη Ευρώπη. Θα ήταν λάθος παρ’ όλα αυτά να στηρίξει κανείς τη στρατηγική για το ξεπέρασμα των Μνημονίων κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί αν παραμείνει στην κυβέρνηση, όχι βέβαια με αυτοδύναμη πλειοψηφία που, με τα σημερινά τουλάχιστον δεδομένα, αποκλείεται, αλλά ως πλειοψηφική συνιστώσα, φοβούμαι ότι θα απογοητεύσει όσους θα ποντάρουν σε αυτόν. Και αυτό, όχι μόνο για τους λόγους που έχουν κατά κόρον προβληθεί τις τελευταίες μέρες (διπλή γλώσσα, ιδεοληψίες, έλλειψη πείρας, απουσία ικανών στελεχών), αλλά για έναν επιπλέον, τον οποίο θεωρώ σπουδαιότερο: τη βεβαιότητα της επόμενης διάσπασης. Σχηματικά, όχι όμως και αυθαίρετα, θα μπορούσε πράγματι να λεχθεί ότι η ιστορία της Αριστεράς, ιδίως εκεί όπου δεν επικράτησε, είναι μια διαδοχή διασπάσεων. Αυτό ισχύει ειδικά για την κομμουνιστική και την κομμουνιστογενή Αριστερά στη χώρα μας, από την ίδρυση του ΚΚΕ (τότε ΣΕΚΕ), το 1918, έως τις μέρες μας. Αρκεί να θυμίσει κανείς, στη δεκαετία του 1920 - 30, τη λεγόμενη «φραξιονιστική μάχη χωρίς αρχές», στην οποία έθεσε τέρμα η επιβολή από τη Μόσχα της ηγεσίας Ζαχαριάδη το 1931, τη διάλυση του κατοχικού ΕΑΜ το 1944 - 45, την «ιστορική» διάσπαση του ΚΚΕ το 1968 και, τέλος, την αποχώρηση μεγάλου αριθμού στελεχών του ΚΚΕ, το 1991, όταν ο Γιάννης Δραγασάκης απέτυχε για λίγο να εκλεγεί γ.γ. του κόμματος.

Μετά την ήττα του Αντιμνημόνιου

Tου Γιάννη Βούλγαρη, ΝΕΑ 

Η κρίση ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μακράς διάρκειας και δεν είναι βέβαιο ότι θα την υπερβεί. Η υπόθεση ότι θα μετεξελιχθεί ομαλά, όπως το ανδρεοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, σε κορμό μιας νέας Κεντροαριστεράς ή μιας ευρείας μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, είναι χλωμή. Δεν βοηθά στην εξέλιξη αυτή η αντιμνημονιακή του μήτρα, δεν βοηθούν οι εσωτερικές του αντιθέσεις που παραμένουν. Δεν έχει στο εσωτερικό του έναν ισχυρό εξωστρεφή εκσυγχρονιστικό πυρήνα όπως είχε το ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως το κεντρικό ηγετικό του προσωπικό δεν έχει το εύρος της πολιτικής και προγραμματικής κουλτούρας που είναι αναγκαίο για να επαναθεμελιώσει την ευρύτερη προοδευτική παράταξη. Η δημιουργία μιας νέας Κεντροαριστεράς θα είναι πρωτοβουλία άλλων δυνάμεων. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να είναι παράγοντας αστάθειας του πολιτικού συστήματος και οι εσωτερικές του αντιθέσεις δεν θα αργήσουν να ξαναεκδηλωθούν είτε έρθει πρώτος είτε έρθει δεύτερος στις εκλογές.

Ας μην μας κάνουν οι εκλογές και ο κομματικός ανταγωνισμός να χάσουμε το μείζον της περιόδου. Ζούμε την ήττα του Αντιμνημόνιου και τη διάλυση του αντιμνημονιακού ρεύματος. Μετά επτά μήνες διακυβέρνησης κατέληξε σε φιάσκο, έφερε το τρίτο Μνημόνιο γυρίζοντας τη χώρα στο 2012 με κόστος δεκάδες δις. Η κατάληξη ήταν μοιραία και προβλέψιμη.

Ένα αστέρι πέφτει-πέφτει

Της Ρούλας Γεωργακοπούλου, Athens Voice

Μια παλιά δοξασία κατατρύχει τους ανθρώπους του θεάματος. Αν τύχει και κόψεις ταχύτητα στην ανηφόρα, τότε γράψε αλίμονο. Σε μια τέτοια καταραμένη στιγμή επάνω χάθηκαν πολλές καριέρες. Τηλέφωνα έπαψαν να χτυπούν, σταριλίκια χλώμιασαν, κόκκινα χαλιά ρόλαραν κι έκαναν στην μπάντα από μόνα τους. Ιδού κι η Γκλόρια Σουάνσον με τα μπικουτί της, ξαπλωμένη τα μπρούμυτα στη διπλή γραμμή της Λεωφόρου της Δύσεως. Το ομαδικό ντιμπέιτ δεν είχε βέβαια χολιγουντιανές προδιαγραφές ούτε και χολιγουντιανές προθέσεις. Από τη στενή σκοπιά που βλέπω τα πράγματα, πιστεύω ωστόσο ότι ο Μπίλι Γουάιλντερ θα εντόπιζε άνετα κάποιες ομοιότητες και θα τσίμπαγε από εκεί μέσα το ιδανικό του κάστινγκ. Ο Αλέξης Τσίπρας καθισμένος μεταξύ ίσων στον πάγκο, απώλεσε τη λάμψη της επιθετικότητας. Δεν έσπασε το γυαλί, δεν γήτεψε την κάμερα, δεν έκλεψε το πλάνο, όπως τότε που έκανε μόνος του παιχνίδι. Από τη στιγμή που μπήκε στον ίδιο ντορό και λογαριάστηκε από κοινού με «χλωμά» πρόσωπα, κάπου εκεί στην άκρη του ηλιακού μας συστήματος ένας αστεροειδής έκαψε την ουρίτσα του και το μεγάλο σύμπαν απώθησε τις στάχτες μ’ ένα βαθύ και ανελέητο αψού. Ώστε, λοιπόν, αυτό ήταν το περίφημο σταριλίκι του Τσίπρα; Ένα απλό φτέρνισμα, λίγη σκονίτσα στα ρουθούνια και στο σουίφερ; «Δεν θα ξεμπλέξετε εύκολα μ’ έμενα» έλεγε τις προάλλες στους δημοσιογράφους αγνοώντας ίσως ότι, στην ιστορία του θεάματος, ποτέ μα ποτέ δεν ψυλλιάζεις το φαν κλαμπ για τις αδυναμίες σου. Γιατί και το φαν κλαμπ, μη θαρρείς, έχει κι αυτό τις δικές του αδυναμίες. Αν υποψιαστεί ότι το όχημα «κάθισε», την έκανε αμέσως γι’ αλλού. Μεγάλη καρμανιόλα, το παίγνιο των ταυτίσεων, και ποιους δεν έχει πάρει στο λαιμό του.

Το πελατειακό κράτος και όχι η λιτότητα καταστρέφουν την ελληνική οικονομία

Ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Έντμουντ Φελπς εξηγεί σε άρθρο του τις αιτίες για τις οποίες, κατά τη γνώμη του, έχει αποτύχει η ελληνική οικονομία.  Ο Φελπς σημειώνει στο άρθρο του στο Project Syndicate που αναδημοσίευσε η Die Welt με τίτλο «Τα θεμέλια της αποτυχημένης οικονομίας της Ελλάδας» ότι «πάρα πολλοί πολιτικοί και οικονομολόγοι κατηγορούν τη λιτότητα, την οποία επέβαλαν οι πιστωτές της Ελλάδας, για την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας». Παρόλα αυτά ο Αμερικανός οικονομολόγος εκτιμά ότι «τα στοιχεία δεν δείχνουν μια αξιοσημείωτη, ιστορικών διαστάσεων, λιτότητα ούτε και κρατικές περικοπές αρκετά μεγάλες ώστε να εξηγούν τη μεγάλη απώλεια θέσεων εργασίας». Αντίθετα, «αυτό που δείχνουν τα στοιχεία είναι οικονομικά προβλήματα που έχουν τις ρίζες τους στις αξίες και τις πεποιθήσεις της ελληνικής κοινωνίας». «Ο δημόσιος τομέας της Ελλάδας μαστίζεται από το πελατειακό σύστημα (για τη ψηφοθηρία) και την ευνοιοκρατία πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σε άλλα μέρη της Ευρώπης. Η ανώτερη σύνταξη για τους δημόσιους υπαλλήλους σε σχέση με τους μισθούς τους είναι σχεδόν διπλάσια από αυτή της Ισπανίας. Η κυβέρνηση ευνοεί τις επιχειρηματικές ελίτ εξαιρώντας τις από τη φορολογία. Και κάποιοι κρατικοί υπάλληλοι λαμβάνουν τους μισθούς τους χωρίς στην πραγματικότητα να πηγαίνουν στη δουλειά τους», τονίζει ο Φελπς. Εξάλλου ο Αμερικανός οικονομολόγος βλέπει σημαντικά προβλήματα και στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα, «κυρίως τη διαβρωτική επιρροή των παγιωμένων συμφερόντων και τις επιχειρηματικές και πολιτικές ελίτ». Και διευκρινίζει: «Όσοι βρίσκονται μέσα στο σύστημα λαμβάνουν επιδόματα και συμβόλαια, ενώ οι έξω από αυτό δυσκολεύονται να μπουν. (…) Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Ελλάδα είναι ένα από τα πιο δύσκολα μέρη στην Ευρώπη για να ξεκινήσει κανείς επιχείρηση. Το αποτέλεσμα είναι πως ο ανταγωνισμός για ένα μερίδιο της αγοράς είναι αδύναμος και υπάρχουν λίγες εταιρείες με νέες ιδέες».

Τα πολύτιμα μαθήματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

Του Θοδωρή Γεωργακόπουλου, Καθημερινή
Νομίζω ότι, πέρα από τις επιμέρους διαφωνίες και πολιτικές τοποθετήσεις του καθενός, μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε μαζί στο εξής: Η επτάμηνη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν υπέροχη. Περιμένετε, μη φεύγετε. Ένα λεπτό. Να σας εξηγήσω. Οι επτά μήνες “πρώτη φορά αριστερής” διακυβέρνησης της χώρας ήταν κάτι (μια συμφορά, όπως αποδείχτηκε) που δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Έχουμε βαθιά κρίση, πολύ μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος είναι θυμωμένο και απογοητευμένο, το συγκεκριμένο κόμμα της ριζοσοσπαστικής αριστεράς είχε το λεξιλόγιο, τα αντανακλαστικά και την τύχη να κεφαλοποιήσει αυτό το θυμό και αυτή την απογοήτευση, ε, αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Έτσι λοιπόν πρέπει να την κρίνουμε, ως κάτι το αναπόφευκτο. Και ως τέτοια, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ήταν μια πάρα πολύ διδακτική εμπειρία. Φυσικά, το πρώτο πράγμα που θα πει κανείς είναι “ναι, αλλά πόσο μας κόστισε”. Μας κόστισε αδιανόητα πολλά. Οπωσδήποτε δεν άξιζε τον κόπο, τη σπατάλη και την οικονομική καταστροφή τόσων ανθρώπων. Μπορεί να το πληρώσαμε πανάκριβα, αλλά τουλάχιστον μάθαμε τέσσερα πολύτιμα πράγματα.
1) Δεν υπάρχει εναλλακτική.
Δεν υπάρχει “καλύτερη διαπραγμάτευση”. Δεν υπάρχει “έξοδος από τα μνημόνια με αξιοπρέπεια”. Δεν υπάρχει τρίτος ή τέταρτος δρόμος προς το σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει ένας άλλος κόσμος, εφικτός. Το μόνο που υπάρχει είναι μια χρεοκοπημένη χώρα, που πρέπει να υλοποιήσει τους όρους των δανείων που χρειάζεται για να μην καταρρεύσει, και ταυτόχρονα να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο για να συνεχίσει να υπάρχει.

Οι Εκλογές της Παρηγοριάς

Του Σπύρου Λυκούδη,  www.iefimerida.gr
Παρακολουθώ άναυδος τα πολιτικά κόμματα να επιδίδονται με απύθμενο θράσος στα προσφιλή τους παλαιοκομματικά προεκλογικά τεχνάσματα, σε απίστευτες λεκτικές και νοητικές ακροβασίες. Ο παλιός είναι γνωστός. Δεν θα ξαναγυρίσει στο Ζάππειο αλλά που και που ξεσκίζει και κανένα φύλλο του Μνημονίου, κυρίως στις αγροτικές περιοχές. Οι αεί ψεκασμένοι «παραμένουν αντι-μνημονιακοί» κι ας ψήφισαν το Μνημόνιό του Τσίπρα. Με μάγια θα το εξοβελίσουν. Άλλωστε, πιστεύουν στα μάγια. Ο Νέος-Παλιός και παλαιότατο επιφανές και συστατικό μέρος του επάρατου Συστήματος έγινε γνωστός μόνο από την ανάποδη, διότι καλή όψη δεν είχε. Εμφανίζεται τώρα ως ο ηρωϊκά πεσών στην Ευρώπη για τη σωτηρία της χώρας. Άλλο ένα Μεγάλο Ψέμα για τους αφελείς. Το σαρκίο του προσπάθησε να σώσει, διότι ο κομματικός και αποσυναρμολογημένος σήμερα στρατός του αρνήθηκε να τον ακολουθήσει προς τη Δαμασκό. Τα δημοκρατικά κόμματα της αντιπολίτευσης, που άρχισε και πάλι να υβρίζει ασύστολα, ήταν εκείνα που έσωσαν τη χώρα από το χείλος της καταστροφής, όπου συνειδητά αλλά τελείως ανεύθυνα ο ίδιος την οδήγησε. Γι αυτό ο κ. Τσίπρας, εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του προβλήματος της χώρας, όχι τη λύση του. Ως Λουδοβίκος 14ος, βλέπει μόνο το είδωλό του στον κρατικό καθρέπτη ως τέλειος αλαζών. Δεν αφήνει κανέναν άλλο να πλησιάσει. Προεξοφλεί και την παραμονή του στην εξουσία για άλλα 8 έτη, με άλλα 8 «προγράμματα Θεσσαλονίκης», έστω και «παράλληλα». Τι σημασία έχει; Οι «παράλληλοι» έτσι και αλλιώς δεν συναντώνται στην «Ευκλείδεια» πραγματικότητα.

Ούτε «μη χείρον» ούτε «βέλτιστον»

Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr

Για ένα πράγμα έχουν δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας. Ότι δεν μπορούν να συνεργαστούν σε κυβέρνηση με οποιοδήποτε από τα κόμματα που θα είναι στην επόμενη Βουλή, πλην του Καμμένου (που μάλλον δεν θα είναι). Επομένως, οι ψηφοφόροι πρέπει να λάβουν από τώρα τα μέτρα τους. Οσοι επιθυμούν να κυβερνήσει ξανά ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν αρκεί να τον φέρουν πρώτο κόμμα. Πρέπει να του δώσουν και αυτοδυναμία. Ο ισχυρισμός μπορεί να ξενίζει, αλλά είναι η μοναδική λύση προς αυτήν την κατεύθυνση (νίκη ΣΥΡΙΖΑ). Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν (θα) έχει κανέναν σύμμαχο, επομένως δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να κυβερνήσει. Μόνον η αυτοδυναμία. Για δύο πολύ σαφείς λόγους:

1. Η συγκυβέρνηση με την ΝΔ πρέπει να αποκλειστεί εντελώς. Όσοι ισχυρίζονται ότι μια τέτοια συγκυβέρνηση θα διευκολύνει την εφαρμογή των απαιτούμενων μέτρων και δεν θ’ αφήσει έξω από τις ευθύνες το δεύτερο κόμμα (όποιο κι αν είναι) παραβλέπουν την απλή αλήθεια: ότι την επομένη του σχηματισμού μιας τέτοιας κυβέρνησης τα δύο κόμματα θα τραβάνε προς αντίθετες κατευθύνσεις. Φαντάζεται κανείς πώς θα συγκυβερνήσουν, για παράδειγμα, ο Κατρούγκαλος του ΣΥΡΙΖΑ, που θα κάνει προσλήψεις στο Δημόσιο και ο Μητσοτάκης της ΝΔ, που θα κάνει απολύσεις με διαιτητή τον Τσίπρα;
2. Η συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ δεν θα είναι ευκολότερη. Παρά τη σφοδρή επιθυμία του Σταύρου Θεοδωράκη, η συγκατοίκηση των κρατιστών του ΣΥΡΙΖΑ με τους φιλελεύθερους του Ποταμιού θα οδηγήσει σε κωμικές καταστάσεις.

Νιώθει κανείς ότι χρησιμοποιήθηκε; Αισθάνεται κάποιος ότι πρέπει να ζητήσει μια συγγνώμη;

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Στη δικιά μας δουλειά, αλλά και σε πολλές ακόμα, δύο είναι οι «καλές» σεζόν, αυτές που βγάζουν ολόκληρη τη χρονιά. Πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων και πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Τον Νοέμβριο, πριν τις γιορτές, ένας εμπρησμός έκαψε τα γραφεία μας. Πάει το 2014. Και τον Ιούνιο με την αναγγελία του δημοψηφίσματος, η αγορά πάγωσε, έκλεισαν οι τράπεζες, ακολούθησαν τα κάπιταλ κοντρόλ, η οικονομία διαλύθηκε. Πάει και το 2015. Πρόχειρος υπολογισμός, απώλειες ισοδύναμες με ετήσιες αμοιβές 15 θέσεων εργασίας το ένα, με 20 θέσεων εργασίας το δεύτερο. Αυτό είναι η πραγματική ζωή. Όχι τα συνθήματα. Αυτή είναι και η ιστορία της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία 5 χρόνια. Θα μου πεις, δεν τους καίνε όλους, ακόμα και σ’ αυτή τη χώρα οι εμπρησμοί είναι κάπως εξαντρίκ. Δεν είναι ακριβώς έτσι γιατί χιλιάδες επιχειρήσεις και καταστήματα έχουν βανδαλιστεί αυτά τα χρόνια, ιδίως το 2010-2012 η Αθήνα είχε καεί πολλές φορές. Αλλά και η καθημερινή εμπόλεμη ατμόσφαιρα οδήγησε επιχειρήσεις στο λουκέτο. Με 700 πορείες και διαδηλώσεις το χρόνο, όπως επισήμαιναν οι εμπορικοί σύλλογοι, δεν δουλεύει τίποτα, οι κεντρικοί και εμπορικοί δρόμοι υπέστησαν μεγαλύτερες ζημιές στη κρίση απ’ ό,τι οι πίσω δρόμοι και οι γειτονιές. Πράγμα παράλογο, που εξηγείται όμως, γιατί αυτοί οι δρόμοι, το κέντρο της Αθήνας, είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Δολιοφθορές και πολιτική αναταραχή που δυναμίτιζαν την οικονομία, εκλογές κάθε 6 μήνες, μόνιμη προεκλογική ατμόσφαιρα. Καταστράφηκε ο τουρισμός τα καλοκαίρια του ’10, του ’11, του ’12, κάηκε η Αθήνα.

Ψέματα, μεγάλα ψέματα και ΣΥΡΙΖΑ

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

Οσοι ισχυρίζονται ότι το τσούρμο των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, που κυβέρνησε επτά μήνες, είχε σχέδιο είτε για έξοδο από το ευρώ είτε για μετάβαση στον σοσιαλισμό, τους κάνει μεγάλη χάρη. Απροετοίμαστοι και διά της καταγγελίας των πάντων βρέθηκαν στην κυβέρνηση. Aπροετοίμαστοι και διά της καταγγελίας των πάντων συνέχισαν. Aπροετοίμαστοι και διά της καταγγελίας των πάντων διεκδικούν ξανά την ψήφο μας. Αν στην κορυφαία -για τους ίδιους- διαδικασία της επιλογής των υποψηφίων, ξεχνιούνται προβεβλημένα στελέχη τους, μπορούμε να φανταστούμε με πόση επιμέλεια χειρίστηκαν άλλα -κρίσιμα για εμάς, αλλά αδιάφορα για την ψηφοθηρία τους- θέματα. Συνεχίζουν να πορεύονται με μισές αλήθειες, ολόκληρα ψέματα και τερατώδεις καταγγελίες. Ο κ. Πάνος Καμμένος καταγγέλλει την κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου για απόκρυψη δικογραφιών σχετικά με τα εξοπλιστικά, επειδή ο πατέρας της έχει φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις με κάποιους από τους κατηγορουμένους. Η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου καταγγέλλει όλα τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για συνωμοσίες εναντίον της και εναντίον της χώρας. Επειδή δε, στις πολλές συνεντεύξεις που δίνει, έχει περίσσευμα χρόνου (48 λεπτά ήταν στο κεντρικό δελτίο του Alpha 7.9.2015) ρίχνει και κάποια καρφιά κατά του ανώτατου άρχοντα, για υπονόμευση της Δημοκρατίας, της οποίας προφανώς έγινε θεματοφύλακας ιδία βουλήσει. Τα ψέματα πέφτουν βροχή. Αν ζούσε σήμερα ο Μαρκ Τουέν θα έλεγε ότι υπάρχουν ψέματα, μεγάλα ψέματα και ο ΣΥΡΙΖΑ ή όσοι τέλος πάντων προέρχονται από αυτόν. Ακούσαμε τον κ. Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξη της Θεσσαλονίκης να επαίρεται για το έλλειμμα που θα παρουσιάσει φέτος το κράτος. «Η συμφωνία η οποία φέραμε λέει ρητά ότι στον βαθμό που θα μπορούμε να εκπληρώνουμε τα πολύ χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα στα οποία είμαστε αναγκασμένοι, σας θυμίζω -0,25% το 2015 αντί για 3%». Ακούμε και την κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου να προσθέτει χρέη που δεν υπάρχουν: «Κάθε μωρό που γεννιέται χρωστούσε πριν από ενάμιση μήνα 32.000 ευρώ.

Αλέξης Τσίπρας: ένας κυνικός της εξουσίας

To προεκλογικό editorial του Books' Journal 58, Σεπτέμβριος 2015, από το τεύχος που μόλις κυκλοφόρησε. 

Το επτάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απογύμνωσε το κόμμα και τα στελέχη του. Μια ομάδα ετερόκλητων ατάκτων που ζούσαν ερήμην της πραγματικότητας, στο όνομα ιδεοληψιών περί δήθεν κοινωνικής χειραφέτησης από μια εκμεταλλευτική κοινωνία, πλαισιωμένη από άλλες ομάδες συμφερόντων, από συνδικαλιστές του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ κι από επαγγελματίες της πολιτικής επιβίωσης, διεκδίκησε και κέρδισε, τον προηγούμενο Ιανουάριο, με παραπλανητικό τρόπο την εξουσία. Το έκανε απαξιώνοντας τη μεταπολίτευση και, συλλήβδην, το κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο πάνω στο οποίο είχε στηθεί, υπέρ ενός άλλου, υπερβατικού μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης, «ενός άλλου κόσμου που είναι εφικτός». Προνομιακά, κατά βάσιν, κοινωνικά στρώματα, μεσαία τάξη που σε μεγάλο βαθμό έζησε υπό την αιγίδα του ελληνικού Δημοσίου, συντάχθηκαν ασμένως σε αυτό το στόχο, ο οποίος υποκινούνταν σε μεγάλο βαθμό από το ελληνικό όνειρο της προστατευμένης μονιμότητας που δεν λογοδοτεί παρά μόνο στον εαυτό της. Τα στρώματα αυτά, μάλιστα, πίστεψαν ότι αυτό το μοντέλο μπορεί να είναι χρήσιμο για την Ευρώπη, την οποία φιλοδοξούσαν να αλλάξουν – να την εγκλωβίσουν, δηλαδή, στην ελληνική δήθεν αριστερή κουλτούρα της ραστώνης, την οποία οι έλληνες ριζοσπάστες της Αριστεράς προτείνουν ως αντίβαρο στην όλο και εντεινόμενη ανταγωνιστικότητα του κόσμου την εποχή της παγκοσμιοποίησης (όνειρα αντί πραγματικότητας). Για να κερδίσουν τα κρίσιμα μεγέθη, για να πείσουν όσο το δυνατόν περισσότερους ψηφοφόρους, οι επιτελείς και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είπαν ψέματα. Κραυγαλέα ψέματα, ανάκατα με συνωμοσιολογίες και αγανάκτηση, με οργή και μίσος.

Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ

Του Αριστείδη Χατζή, www.protagon.gr
Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου φαινόταν αρχικά σε πολλούς (και σε μένα) ένας περίπατος για τον Αλέξη Τσίπρα. Περίπατος σε μικρή ανηφόρα βέβαια, αλλά περίπατος. Στο προηγούμενο κείμενό μου εξηγούσα γιατί η ημερομηνία αυτή ήταν (και παραμένει) ιδανική για τον ΣΥΡΙΖΑ – όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα. Αναρωτιόμουν όμως αν όλα αυτά τα αβαντάζ για το κυβερνών κόμμα θα μπορούσαν να κρατήσουν, να μην εξανεμιστούν μέχρι την ημέρα των εκλογών. Έχουν περάσει από τότε μόλις 12 μέρες και πολλά έχουν αλλάξει. Η ανατροπή που βλέπουμε στις δημοσκοπήσεις οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους:
(α) Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έχει κατορθώσει επιτυχημένα να συσπειρώσει το κόμμα του και έχει ήδη αρχίσει να εισπράττει από τον πανικό που κυριαρχεί στους ψηφοφόρους του κέντρου. Η οκτάμηνη βιβλική καταστροφή που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τρομοκρατήσει τόσο που για πολλούς κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς ψηφοφόρους η προοπτική ενός δεύτερου επεισοδίου φαντάζει εφιαλτική. Βοηθάει και το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι πάσχουν συνήθως από πολιτική αμνησία. Το ερώτημα εδώ είναι: έχει φτάσει στα όριά της η Νέα Δημοκρατία ή θα αντλήσει περισσότερους ψηφοφόρους από τη δεξαμενή της κεντροαριστεράς; Αν η Νέα Δημοκρατία καταφέρει να επανέλθει στην εξουσία οκτώ μήνες μετά τη μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο και μόλις 2,5 μετά τον θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο, τίποτα πια δεν θα μπορεί να χαρακτηριστεί απίθανο.

Τα 13 λάθη του Τσίπρα

 Της Αγγελικής Σπανού, Athens Voice

Η «μελαγχολία της Αριστεράς» (στην οποία αναφέρθηκε ο Α. Τσίπρας υιοθετώντας μια έκφραση του Γ. Σακελλαρίδη) είναι μάλλον ευφημισμός. Έτσι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, αυτό που παρακολουθούμε είναι η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ με τρόπο που δεν είχε προβλέψει ο πρώην πρωθυπουργός. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπεσε έξω στις εκτιμήσεις του. Από τότε που ανέλαβε την ευθύνη της διακυβέρνησης η μία διάψευση διαδεχόταν την άλλη: Μέτωπο του Νότου δεν συγκροτήθηκε, συμμαχίες στο εσωτερικό της ευρωζώνης δεν φτιάχτηκαν, εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης δεν βρέθηκαν, η μέθοδος Βαρουφάκη δεν απέδωσε, η Μέρκελ δεν ανοιγόκλεισε πρώτη τα βλέφαρα όταν κοιτάχτηκαν στα μάτια με τον Α. Τσίπρα, το δημοψήφισμα δεν βοήθησε την υπόθεσή μας και η συνέχεια είναι γνωστή. Με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ και για την προκήρυξη εκλογών που αρχικά αντιμετωπίστηκαν ως έξυπνη πρωτοβουλία για τον Α. Τσίπρα που θα έπιανε την αντιπολίτευση απροετοίμαστη, δεν θα άφηνε χρόνο στο κόμμα Λαφαζάνη να οργανωθεί και οι πολίτες θα πήγαιναν στις κάλπες χωρίς να έχουν πληρώσει ακόμη ΕΝΦΙΑ. Η συγκατάθεση που του έδωσαν οι εταίροι για γρήγορες εκλογές ενίσχυσαν την εντύπωση ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και την πολιτική κυριαρχία, επομένως ελέγχει τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Ομως, γρήγορα αποδείχτηκε ότι δεν ελέγχει τίποτα.