Η πύλη του ανεξήγητου

 Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή
Οταν το 7% των Αμερικανών πιστεύει πως ο Ελβις Πρίσλεϊ είναι ακόμη ζωντανός δεν πρέπει να μας εκπλήσσει που το 67% των Ελλήνων πιστεύει πως ο Κώστας Σημίτης είναι εβραϊκής καταγωγής. Το 7% των Αμερικανών κάνει δύο Ελλάδες σε σύνολο πληθυσμού και στο κάτω κάτω το 33% των Ελλήνων, το ένα τρίτο, δηλαδή, δεν συμμερίζεται την άποψη περί εβραϊκής καταγωγής του Κώστα Σημίτη. Κάτι είναι κι αυτό. Υπάρχει, βέβαια, μια ουσιαστική διαφορά. Οι Αμερικανοί που πιστεύουν πως ο Πρίσλεϊ ζει ελπίζουν ενδεχομένως πως κάποια μέρα θα ξαναβγεί από το μπουντρούμι του για να τραγουδήσει. Στη χειρότερη περίπτωση, ενδεχομένως να πιστεύουν πως κάποιοι τον κρατούν κλεισμένο εκεί κάτω για να απολαμβάνουν κατ’ ιδίαν τη φωνή του. Στην περίπτωση του Κώστα Σημίτη, όμως, η υποτιθέμενη εβραϊκή καταγωγή του λειτουργεί ως ερμηνευτικό κλειδί για την πολιτική στάση του. Αν μάλιστα συνυπολογισθεί πως για πρώτη φορά στην έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονία, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της Ιωάννας Φωτιάδη («Κ» 18/7), φαίνεται πως ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα φτάνει το 70% –ευρωπαϊκό ρεκόρ στη χώρα που δεν την κατοικούν ρατσιστές– μπορεί κανείς να αντιληφθεί τα μεγέθη βάσει των οποίων κρίνεται το παιχνίδι της δημοκρατίας. Ηττα της παιδείας; Σίγουρα.

Η αξιολόγηση των Πανεπιστημίων ολοκληρώθηκε. Τώρα τι;‏

 Του Θέμη Λαζαρίδη, www.aixmi.gr

Η αξιολόγηση των ελληνικών Πανεπιστημίων θεσπίστηκε το 2005 μετά από πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην αρχή πολεμήθηκε με πάθος από τους συνδικαλιστές και τις ηγεσίες των Πανεπιστημίων, αλλά με τα χρόνια ο θεσμός έγινε αποδεκτός. Πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι ολοκληρώθηκαν οι εξωτερικές αξιολογήσεις όλων των ελληνικών πανεπιστημιακών Τμημάτων, με τις εκθέσεις αναρτημένες στην ιστοσελίδα της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας (ΑΔΙΠ, adip.gr). Στις περισσότερες περιπτώσεις οι αξιολογητές ήταν καθηγητές ελληνικής καταγωγής που εργάζονται σε Πανεπιστήμια της αλλοδαπής. Όλα αυτά είναι πολύ θετικά, αλλά ο θεσμός δεν θα επιτελέσει το στόχο του, που είναι η βελτίωση της Εκπαίδευσης, αν δεν ακολουθήσουν περαιτέρω βήματα. Το πρώτο ερώτημα που μπορεί να θέσει κάποιος είναι το εξής: ποια είναι η ποιότητα αυτών των αξιολογήσεων; Είναι πλήρεις; Είναι αντικειμενικές; Είναι αυστηρές; Είναι, φυσικά, δύσκολο να γίνει συστηματική «αξιολόγηση των αξιολογήσεων» και η μεθοδολογία για κάτι τέτοιο δεν είναι προφανής.

Θέλει πολύ ο άνθρωπος Αντώνη;

Του Κώστα Στούπα, www.capital.gr

Μερικές φορές το καλύτερο ρεπορτάζ και οι εμβριθέστερες οικονομικές αναλύσεις δεν βρίσκονται στα βαρύγδουπα οικονομικά στοιχεία, αλλά στη διέξοδο ή τα αδιέξοδα του καθημερινού ανθρώπου. Το που ακριβώς βρισκόμαστε και το τι μέλλει γενέσθαι το περιγράφει το μήνυμα που έλαβα χθες το βράδυ, από συνάδελφο. Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ και τον γνωρίζω μόνο μέσα από τη δημοσιογραφική του παρουσία.

«Καλησπέρα…

Το λέω σε σένα γιατί θα σκάσω και ξέρω ότι εσύ θα με καταλάβεις: Με μπλοκάκι, ακαθάριστα έσοδα 11.120 ευρώ, πρέπει να πληρώσω φόρο 2.922 + 650 για το μπλοκάκι. Εννοείται ότι δεν έχω πληρώσει ασφαλιστικές εισφορές (ΕΤΑΠ ΜΜΕ) επειδή δεν είχα κι εννοείται ότι δε θα πληρώσω το φόρο….» Δεν χρειάζονται ανακοινώσεις του Υπουργείου Οικονομικών για το πόσο είναι το πλεόνασμα στο 6μηνο, ούτε να έχει τελειώσει τρία Χάρβαρντ και τέσσερα Λόντον Σκουλ για να καταλάβεις πως δεν πάμε καλά. Υπάρχει, το μπορώ ή δεν μπορώ  να πληρώνω φόρους και το θέλω να πληρώνω φόρους με βάση κάποιο κοινωνικό συμβόλαιο ανταποδοτικότητας. Αμφότερα συγκλίνουν στο μηδέν…

Αναδιαρθρώνοντας το ιδιωτικό χρέος

Του Τάσου Tέλλογλου, www.protagon.gr
Τα χρέη των επιχειρήσεων: Οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς
Οι φοροελαφρύνσεις και η αναδιάθρωση του χρέους των ιδιωτικών επιχειρήσεων ήταν τα δύο θέματα που απασχόλησαν αυτόν τον γύρο των συζητήσεων με τους δανειστές μας. Ο υπουργός ανάπτυξης, μάλιστα, Νίκος Δένδιας δεσμεύθηκε στην παρουσίαση ενός μηχανισμού αναδιάρθρωσης του ιδιωτικού χρέους, που φτάνει τα 40 δισ. ευρώ, έως τον Δεκαπενταύγουστο. Θα πρέπει όμως οι πολιτικοί να είναι ειλικρινείς όταν μιλούν για το θέμα. Ένας τραπεζίτης, ο Α. Θωμόπουλος της Πειραιώς, είχε πει πριν από ένα δίμηνο σε μια ημερίδα ότι δεν αρέσει στους τραπεζίτες να αποφασίζουν «ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει». Όταν μετέφερα αυτή την τοποθέτηση σε έναν άλλο τραπεζίτη μου αντέτεινε «Μα αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε τώρα»... Εκείνο που κρύβουν πολιτικοί -και ο Δένδιας είναι ένας από αυτούς που δεν μασάει τα λόγια του- αλλά και τραπεζίτες είναι ότι σε πρώτη φάση ακόμα και οι επιχειρήσεις που θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούνται -υπό νέα μετοχική σύνθεση αν δεν βάλουν οι παλιοί μέτοχοι χρήματα πάνω στο τραπεζι- θα χρειασθεί να συρρικνώσουν τη δραστηριότητά τους.
Αυτοί που θα ζήσουν θα γίνουν αρχικά μικρότεροι
Πάρτε τις ιχθυοκαλλιέργειες. Έχουν «κλουβιά», συχνά στις ίδιες περιοχές, απασχολώντας σήμερα, στον Αστακό π.χ., στον Μαλλιακό ή την Αργολίδα, δύο και τρεις φορές το προσωπικό που θα απασχολούσαν αν δεν είχαν τόση εύκολη πρόσβαση στον δανεισμό.

Αναστοχασμός

Του Ορέστη Καλογήρου, καθηγητής του ΑΠΘ

Έχουν ήδη συμπληρωθεί σχεδόν πέντε χρόνια από το 2009, τότε που διαφάνηκε ότι η χώρα εισέρχεται σε βαθιά πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική κρίση. Τα αίτια της κρίσης δεν τα ερμήνευσαν όλοι και όλες με τον ίδιο τρόπο. Αλλά και τα οδυνηρά αποτελέσματα της κρίσης δεν τα βίωσαν όλοι και όλες με τον ίδιο τρόπο. Πολλοί και πολλές πίστεψαν ότι όλα ήταν μια παγκόσμια συνωμοσία εναντίον μας, που στόχο είχε την εξαθλίωση και το ξεπούλημα της χώρας. Πολλοί και πολλές θεώρησαν ότι η κρίση αποτελεί μια ευκαιρία για να δούμε πιο καθαρά τα δικά μας λάθη. Ο δημόσιος διάλογος δεν αναπτύχθηκε με τρόπο που να βοηθάει πραγματικά στο ξεπέρασμα των προβλημάτων. Τα προβλήματα αποδείχτηκε ότι είναι βαθιά και οι απαντήσεις συνήθως ήταν ρηχές. Πριν από δύο χρόνια η “Μακεδονία” πρόσφερε γενναιόδωρα τον χώρο της για να αναπτύσσονται κάθε εβδομάδα οι αγωνίες, οι ιδέες και οι απόψεις του γράφοντα. Εννοείται αφιλοκερδώς. Υπήρξε μια ιδιαίτερα γόνιμη περίοδος. Κάθε δημόσιο βήμα αποτελεί ένα είδος προνομίου. Και οφείλει όποιος το διαθέτει, να το διαχειρίζεται έντιμα και δημιουργικά. Αυτή ήταν από την αρχή η προσπάθεια. Το αποτέλεσμά της κρίνεται φυσικά πάντα από τον αποδέκτη.

Νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση. Ο χαρακτήρας των μεταρρυθμίσεων σε ένα σύστημα που θήτευε στον κρατισμό

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ

Εύλογα εξεγείρονται οι όποιοι λίγοι νεοφιλελεύθεροι όταν κανείς καταφέρεται κατά του νεοφιλελευθερισμού για την κατάσταση της Ελλάδας. «Μα πού είναι ο νεοφιλελευθερισμός; Δεν βλέπεις ότι αυτή εδώ η χώρα μαστίζεται από τον κρατισμό, τις πελατειακές σχέσεις και τις συντεχνίες;» Ερωτήματα εύλογα, γιατί όντως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν νεοφιλελεύθεροι κυβερνώντες, εκτός κάποιων στην περίοδο Μητσοτάκη. Υπάρχουν όμως νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Η αντίφαση να υπάρχουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε μια χώρα που κανείς από τους κυβερνώντες δεν είναι νεοφιλελεύθερος λύνεται όταν κανείς κοιτάξει πίσω από την κουρτίνα. Και πίσω από την κουρτίνα βρίσκεται μια χώρα ενσωματωμένη στις διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης. Η Ελλάδα είναι μέλος της ΟΝΕ, της ΕΕ, του ΟΟΣΑ, συμμετέχει στο ΔΝΤ. Σʼ αυτή την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία από τη δεκαετία του 1980 κυριαρχεί ο νεοφιλελευθερισμός. Από το 1990 ενσωματώνονται στους ευρωπαϊκούς θεσμούς όλα τα αξιώματα του νεοφιλελευθερισμού. Ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης συμπυκνώνει τεράστιες ανισότητες, μετασχηματισμούς των διεθνών ισορροπιών, οικονομικές κρίσεις, έξαρση της βίας, αλλά ταυτοχρόνως αποτελεί πεδίο συμπύκνωσης αλλαγών, ενίσχυσης της αλληλεξάρτησης και δημιουργίας προϋποθέσεων ανάπτυξης

Ο Αλέξης, η Ραχήλ, η Λούκα και ο Φωτόπουλος

Του Αντρέα Παππά, Athens Voice

Δεν είμαι από αυτούς που συμμερίζονται την κινέζικη ρήση «μια εικόνα, χίλιες λέξεις». Ίσως από γενικότερη δυσπιστία προς το «φαίνεσθαι», ίσως επειδή –λόγω και επαγγέλματος– τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στις λέξεις. Υπάρχουν, ωστόσο, περιπτώσεις όπου πράγματι μια φωτογραφία μπορεί να συμπυκνώνει μια ολόκληρη κατάσταση πραγμάτων. Ας πούμε, την εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για τη «μικρή ΔΕΗ», στην οποία εικονίζεται ο Τσίπρας να σηκώνεται από τη θέση του και να σφίγγει το χέρι του Φωτόπουλου, συμβόλου της περιόδου όπου οι συντεχνίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα έλυναν και έδεναν, ου μην αλλά και υπόδικου για τα έργα και τις ημέρες του ως επικεφαλής της κάποτε πανίσχυρης ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Σαν για να συμπληρωθεί το κάδρο και για να έχουμε πλήρη εικόνα τι μας περιμένει αν ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην εξουσία, ανάμεσα στους δυο αυτούς πυλώνες του «αντισυστημισμού», εμφανώς ευχαριστημένη με τον εαυτό της αλλά και με την «ωραία ατμόσφαιρα» διακρίνεται η μία και μοναδική Ραχήλ Μακρή, η εν κραυγαίς και τσιρίδαις συνάδελφος (ή μήπως ανταγωνίστρια;) της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Κάπου πιο πέρα, απ’ ό,τι διάβασα, ήταν μια άλλη ηγερία του «σοσιαλισμού», η κυρία Λούκα Κατσέλη, υπουργός της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, η οποία, τον Δεκέμβριο του 2009, με τη χώρα ήδη κατ’ ουσίαν χρεοκοπημένη, πρότεινε να δοθούν αυξήσεις ώστε να τονωθεί η ζήτηση!

Το μέλλον του φιλελευθερισμού

Του Κώστα Κουτσουρέλη, Καθημερινή

«Οπως οι μαρξιστές έζησαν το ναυάγιο της ουτοπίας τους, έτσι και οι φιλελεύθεροι θα βρεθούν σύντομα μπροστά στα ερείπια της δικής τους, την οποία θα γκρεμίσουν οι τρομακτικοί αγώνες κατανομής του 21ου αιώνα» ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ

Φ​​ιλελευθερισμός αμιγής, εφαρμοσμένος πλήρως στην πράξη δεν υπήρξε ποτέ. Από μόνη της, η ιδέα του πρωτείου του ατόμου έναντι του συνόλου είναι τόσο ουτοπική ώστε ούτε οικονομικά ούτε κοινωνικά ήταν ποτέ δυνατό να πραγματωθεί. Ετσι, ακόμα και στο Δυτικό του λίκνο, ο φιλελευθερισμός εφαρμόστηκε πάντα νερωμένος. Η δεξιά του πτέρυγα, δανειζόμενη στοιχεία από τη συντηρητική και τη ρομαντική κοσμοεικόνα, κράτησε απ’ αυτόν την πίστη στην οικονομική ελευθερία και την πλαισίωσε με αναφορές στην πατρίδα, τη θρησκεία και την παράδοση. Η αριστερή του πτέρυγα έδωσε έμφαση στις ατομικές ελευθερίες και την αυτοπραγμάτωση και τις αντιστάθμισε με την επίκληση κοινωνιστικών αξιών, όπως η ισότητα και η αλληλεγγύη. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλα τα κόμματα του σημερινού πολιτικού φάσματος, όπως κι αν αυτοαποκαλούνται, από τους Τόρις και τους Γερμανούς Χριστιανοδημοκράτες ώς τους Αμερικανούς Δημοκρατικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι κόμματα κατά βάση φιλελεύθερα. Σε διαφορετική δοσολογία το καθένα, όλα αναγνωρίζουν τη σημασία μιας κάποιας οικονομικής ελευθερίας και όλα ομνύουν στο όνομα των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Η ΔΗΜΑΡ και η πολιτική του «ίσως»

Του Δημητρη Τσιόδρα, Καθημερινή

Τον Ιούνιο του 2010, η Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού αποχωρούσε από το κόμμα. «Ο αριστερισμός που αποπνέει ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί πλαίσιο πολιτικής ασφυξίας για τη σύγχρονη, ανανεωτική, δημοκρατική και ριζοσπαστική Αριστερά που φιλοδοξούμε να εκφράσουμε», τόνιζε ο επικεφαλής της πτέρυγας, Φώτης Κουβέλης. Λίγες εβδομάδες αργότερα ιδρυόταν η ΔΗΜΑΡ, «μια επιβεβλημένη κίνηση για να απαντήσουμε άμεσα στο ολοένα διογκούμενο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας για ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού πεδίου και για τη διατύπωση μιας ολοκληρωμένης εναλλακτικής πολιτικής πρότασης». Στους δραματικούς μήνες που ακολούθησαν, τα πάντα άλλαξαν. Το ΠΑΣΟΚ, που αποτελούσε τον παραδοσιακό εκφραστή του κεντροαριστερού χώρου στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, αποδιαρθρώθηκε πλήρως λόγω του βάρους που σήκωσε στον χειρισμό της κρίσης και των «αμαρτιών» που κουβαλούσε από το παρελθόν. Μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του άρχισε να αναζητεί νέα στέγη. Το νεοπαγές κόμμα φαινόταν ένας πιθανός προορισμός των «άστεγων» ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Τον Φεβρουάριο του 2012, στο Πολιτικό Βαρόμετρο της Public Issue, η ΔΗΜΑΡ είχε εκτοξευθεί στο 18% στην εκτίμηση της εκλογικής επιρροής, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στο 12%.

Σαράντα ερωτήματα για την ευρωπαϊκή κρίση

Ο 85χρονος Γερμανός συγγραφέας Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ αναδεικνύει το δημοκρατικό έλλειμμα στην Ε.Ε. 

Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ «Γλυκό τέρας Βρυξέλλες» (Νεφέλη, 2014). Ο, 85χρονος σήμερα, Γερμανός συγγραφέας υψώνει φωνή διαμαρτυρίας εναντίον της αυταρχικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών παρεμβαίνουν με τις ντιρεκτίβες τους για να ρυθμίσουν κάθε λεπτομέρεια της καθημερινής ζωής των πολιτών, στερώντας τους έτσι κάθε ίχνος αυτονομίας. Το περίφημο «κοινοτικό κεκτημένο», που είναι δεσμευτικό για όλους τους εταίρους, αποτυπώνεται σε μια τερατώδη συλλογή κανόνων, οδηγιών και κανονισμών, που σήμερα η έκτασή της υπερβαίνει κατά πολύ τις 150.000 σελίδες. Σύμφωνα με τον Εντσενσμπέργκερ, το λεγόμενο δημοκρατικό έλλειμμα δεν είναι μια απλή κατασκευαστική ατέλεια της Ενωσης. Πρόκειται μάλλον για σκόπιμη και συνειδητή επιλογή, που αποκλείει τα Κοινοβούλια και τους πολίτες από τις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων. Σαν καλοσυνάτος κηδεμόνας η Ευρωπαϊκή Ενωση γνωρίζει τι είναι το καλύτερο για μας και αναλαμβάνει η ίδια το καθήκον να το κάνει πράξη. Ούτε στιγμή δεν της περνά από τον νου ότι μπορεί και εμείς οι ίδιοι να γνωρίζουμε από μόνοι μας ποιο είναι το καλό μας. Το ακόλουθο κείμενο του Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ δημοσιεύτηκε στη γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung».

Λεωνίδας Λουλούδης: ένας αταξινόμητος αριστερός δημοκράτης

 http://booksjournal.gr

Ο καθηγητής Λεωνίδας Λουλούδης, που πέθανε στις 13 Ιουλίου 2014 σε ηλικία 67 ετών, ήταν ένας παρεμβατικός πολίτης. Για όλους τους τομείς με τους οποίους ασχολήθηκε: το περιβάλλον, τη δημοκρατική Αριστερά, τον κινηματογράφο (που ήταν η κρυφή του αγάπη).

Απόφοιτος της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής Αθηνών, ο Λεωνίδας Λουλούδης έκανε μεταπτυχιακό στην Επιστήμη Τροφίμων από το Πανεπιστήμιο Reading Αγγλίας και Διδακτορικό Δίπλωμα από το Τμήμα Γεωργικής Οικονομίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε Αγροτική Πολιτική και Ανάπτυξη με έμφαση στην Πολιτική Προστασίας και Διατήρησης του Αγροτικού Περιβάλλοντος. Οι παρεμβάσεις του σε ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος, πολύ συχνά, περιβάλλονταν από πολεμική διάθεση, ιδιαιτέρως όταν αναφερόταν σε ό,τι θεωρούσε κοινότοπη ηθικολογία. Στο παρελθόν, από τις σελίδες του περιοδικού Πολίτης, συζητιόταν για μεγάλο διάστημα η πολεμική του στον θεαματικό ακτιβισμό της Greenpeace, ενώ πρόσφατα αρθρογραφούσε και μιλούσε εναντίον του «φαινομένου του θερμοκηπίου», το οποίο ο ίδιος αποκαλούσε «φαινόμενο του τρομοκηπίου». Ο Λουλούδης θεωρούσε τον πανικό για το φαινόμενο του θερμοκηπίου τεχνητό, ενώ μιλούσε για πολιτικοποίηση της Επιστήμης την οποία απέδιδε στις πρωτοβουλίες της αμερικανικής κυβέρνησης και κυρίως του Αλ Γκορ, όπως επίσης παλαιότερα στις πρωτοβουλίες της Θάτσερ και, αργότερα, του Τόνυ Μπλαιρ. Προφανώς, οι θέσεις του τον έθεταν στον αντίποδα των πεποιθήσεων που ενστερνίζονται το κράτος, τα κόμματα, οι ΜΚΟ και τα ΜΜΕ.

Δεξιός και αριστερός εθνικισμός

Του Τάκη Θεοδωρόπολου, Καθημερινή
Ο Εθνικισμός είναι η αναγκαστική συνύπαρξη με τα κατακάθια της πατρίδας σου. Αν δεν κάνω λάθος ο αφορισμός ανήκει στον Καρλ Κράους. Ο εθνικισμός απέχει από τον πατριωτισμό όσο απέχουν τα στερεότυπα από τα βιώματα. Ο εθνικισμός στηρίζεται σε ένα σύμπλεγμα στερεοτύπων. Αν είσαι Ελληνας πρέπει να μισείς τους Τούρκους, να περιφρονείς τους Σκοπιανούς, να είσαι αντισημίτης και να πιστεύεις ότι η μετανάστευση είναι ένα διεθνές σχέδιο του τραπεζικού κεφαλαίου για να μολύνουν τη γνησιότητα των Ελλήνων με πακιστανικό αίμα. Αν δεν τα πιστεύεις όλα αυτά, αν δεν πιστεύεις ότι οι Αμερικανοί υπάρχουν για να βομβαρδίζουν τον κοσμάκη και τη Σερβία, οι Γερμανοί για να δανείζουν, να καταχρεώνουν τον κόσμο και να ταπεινώνουν τη Βραζιλία στο ποδόσφαιρο –γιατί ναζί γεννήθηκαν ναζί θε να πεθάνουν– αν δεν είσαι βέβαιος ότι υπάρχει μια εβραιομασονική συνωμοσία που καταστρέφει την ωραιότερη και πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου –λες και δεν φτάνει ο ηλίθιος συμπατριώτης σου που την κακοποιεί– τότε δεν δικαιούσαι να λες ότι ανήκεις στον σοφό αυτό λαό που επινόησε ακόμη και τον μουσακά, όπως λέει ο Πλάτων στην Πολιτεία του. Εννοείται πως δεν το λέει αλλά είναι σαν να το έχει πει. Ο πατριωτισμός στηρίζεται σε βιώματα. Είναι η παιδική σου ηλικία, οι γονείς σου, το τοπίο που έκανες τα πρώτα σου βήματα, η γλώσσα στην οποία ψέλλισες τις πρώτες σου λέξεις. Ο εθνικιστής εξιδανικεύει την πατρίδα του για να υπηρετήσει τον δικό του ναρκισσισμό, για να εξιδανικεύσει τον εαυτό του. Ο πατριώτης την αγαπάει, ακόμη κι αν αισθάνεται ξένος σ’ αυτήν, κι αν θέλει να την διορθώσει, ακόμη κι αν την σαρκάζει ή την ειρωνεύεται το κάνει επειδή την αγαπάει. Ο Ροΐδης δεν ήταν λιγότερο πατριώτης από τον Παπαρρηγόπουλο.

Το μεγαλύτερο στοίχημα

 Του Γιώρου Παγουλάτου, Καθημερινή

Από νωρίς φάνηκε ότι η πορεία εξόδου από τη φοβερή αυτή κρίση θα είναι, μεταξύ άλλων, μια διαρκής αντιπαράθεση ανάμεσα στους καθ’ έξιν αισιόδοξους και στους κατ’ επάγγελμα καταστροφολόγους. Είναι ακόμα πολύ πρόωρο να αναγορευθεί νικητής. Η χώρα δεν σωζόταν αν δεν γυρνούσαν τα «μάκρο», τα συνολικά μεγέθη της οικονομίας: τα δύο τεράστια ελλείμματα έπρεπε να εξαλειφθούν, ο πληθωρισμός να πέσει κάτω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Με τη μείωση των παραπάνω, η χώρα πέτυχε το μίνιμουμ αναγκαίο: τη δυνατότητα να συνεχίσει να υπάρχει στο ευρώ και τον χρόνο για να διορθώσει όσα έπρεπε να διορθωθούν. Ομως για να περάσει στην ανάπτυξη, η ελληνική οικονομία πρέπει να κερδίσει και τη μάχη των «μίκρο»: όλα όσα διαμορφώνουν τη λειτουργία του κράτους και των επιμέρους κλάδων και αγορών, επιδρούν στα κίνητρα και τις επιλογές επιχειρήσεων, φορολογουμένων και καταναλωτών. Ολα όσα επηρεάζουν τις μυριάδες των ατομικών αποφάσεων και ενεργειών, που κινούν μια οικονομία και της επιτρέπουν να δημιουργεί εισοδήματα, ή την οδηγούν στη στασιμότητα, τη φτώχεια και την ασφυξία. Η διαχείριση της κρίσης στην πρώτη φάση χρειαζόταν κυρίως έναν δυνατό αντίχειρα – τον οποίο παρείχε η εξωτερική πίεση. Στην παρούσα φάση θα χρειάζονται όλο και πιο επιδέξια δάχτυλα – για τα οποία ποτέ δεν διακρίθηκε το ελληνικό κράτος.

Απάντηση στο Γιώργο Σιακαντάρη

Του Μάκη Καραγιάννη, badiera.gr 

Αγαπητέ Γιώργο.

Επίτρεψέ μου τον ενικό, αν και δεν γνωριζόμαστε. Διάβασα με προσοχή την έκκληση που κάνεις στους φίλους της ΔΗΜΑΡ Καλαμαριάς. Ειλικρινά εκτιμώ βαθύτατα την ευγενική χειρονομία του διαλόγου που μας απευθύνεις, γιατί σέβομαι και τις ιδέες σου και το ήθος σου. Δυστυχώς αυτές τις κρίσιμες ώρες  που το κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς βρίσκεται στην εντατική, αντί να ακούμε υπεύθυνες απόψεις παρακολουθούμε ένα θλιβερό κομματικό ξεκατίνιασμα στο facebook και τους πρωταγωνιστές να το παρακολουθούν ενεοί από τον καναπέ τους.

Η ίδρυση της ΔΗΜΑΡ το 2010 προκάλεσε ενθουσιασμό σε πολλούς απογοητευμένους από την αριστερά και το δικομματισμό,  καλλιέργησε προσδοκίες και ήταν ένα ευχάριστο ταξίδι για όλους μας.

Τι συνέβη, όμως, και όλοι εμείς που ξεκινήσαμε πριν τέσσερα χρόνια, με τη χαριτωμένη αφέλεια και την ομολογημένη ματαιοδοξία να φτιάξουμε ένα Άλλο κόμμα, το κάνουμε σήμερα κομμάτια και θρύψαλα; Είμαστε διχασμένοι όχι γιατί είμαστε κακοί, αλλά γιατί ήρθε η ώρα να συνεννοηθούμε για την αλήθεια και το βάρος των λέξεών μας. Μπροστά στην ταπεινωτική ήττα που βάζει το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς σε υπαρξιακά διλήμματα και στο περιθώριο της Ιστορίας είναι μάταιοι οι  τακτικισμοί, οι μηχανισμοί και το κοντόφθαλμο κυνήγι  του εσωτερικού εχθρού.

Η γραφειοκρατική βολή στα ΑΕΙ

Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

Το σημαντικότερο με την απόφαση των φοιτητών της Αρχιτεκτονικής δεν είναι η αυτοθυσία του εξαμήνου τους. Είναι ότι βροντοφώναξαν ότι αυτοί που βασιλεύουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση είναι γυμνοί. Εδειξαν τη μιζέρια των γραφειοκρατιών των ΑΕΙ (πρυτανείας, καθηγητών, φοιτητικών παρατάξεων) που θα βαφτίσουν τα πάντα ψάρι για να επιτύχουν τον βασικό σκοπό της εκπαίδευσης, ο οποίος κατ’ αυτούς είναι να μοιράζει στην ώρα τους κενά χαρτιά. Κατά έναν περίεργο τρόπο, αυτά τα παιδιά είπαν το αυτονόητο: ότι οι πανεπιστημιακές σχολές δεν φτιάχτηκαν για ασκήσεις δημιουργικής λογιστικής με τον χρόνο, όπως είναι παρατάσεις του εξαμήνου μέσα στο λιοπύρι του θέρους, οι τάχα μου επιπλέον ώρες και άλλα ευφάνταστα πασαλείμματα. Οι σχολές υπάρχουν για να μαθαίνουν οι φοιτητές. Επαναστατικώς και κακώς οι γραφειοκρατίες του Πολυτεχνείου, με πρώτη την πρυτανεία, άφησαν το εξάμηνο έρμαιο στα χέρια κάποιων τραμπούκων. Αυτοί «έκαναν πόρτα» (όπως οι μπράβοι των μπαρ) στις εισόδους των σχολών και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να κάνει τη δουλειά του. Η ζημιά αυτή δεν αναπληρώνεται με στραμπουλήγματα του ημερολογίου και της λογικής. Επήλθε σε βάρος των φοιτητών, δηλαδή σε βάρος εκείνων που θέλουν να μάθουν και να προκόψουν και όχι των άλλων που θεωρούν πολιτικό τους καθήκον να πληθαίνουν οι στρατιές των αδιόριστων στο κράτος πτυχιούχων, έτσι ώστε να υπάρχουν άδεια μυαλά για επαναστατική χρήση.