Μάτια ερμητικά κλειστά

Του Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr
Πριν από αρκετό καιρό, τον Μάρτιο, έγινε στο μέγαρο Μαξίμου σύσκεψη με τη συμμετοχή του τότε υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, του ενοίκου του μεγάρου πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, στελεχών των ταμείων των δημοσιογράφων και εκπροσώπων των εκδοτών. Εκεί, σχεδόν με ύφος υπερυπουργού οι εκπρόσωποι των εκδοτών ζήτησαν τον λόγο από τον τότε υπουργό των Οικονομικών κ. Στουρνάρα για το γεγονός ότι το αγγελιόσημο ήταν μεταξύ των ρυθμίσεων για τις «κρατήσεις υπέρ τρίτων», η κατάργηση των οποίων αποτελούσε θέμα συζήτησης ακόμα με την τρόικα. Με άλλα λόγια, η τρόικα είχε ζητήσει εδώ και πολύ καιρό να καταργηθεί το αγγελιόσημο, όπως και όλες οι άλλες κρατήσεις υπέρ τρίτων, ως προαπαιτούμενο για να απελευθερωθεί η δόση. Ο Στουρνάρας προσπάθησε και το θέμα έφυγε από την αντζέντα. Τώρα όμως επανέρχεται. Φυσικά οι εκδότες και τα μέσα που ελέγχουν θα αναφερθούν διεξοδικά στις διάφορες στρεβλώσεις που εμποδίζουν τον ανταγωνισμό, αλλά όταν φτάσουν στις πομπές τις δικές τους, και δικές μας (η ΕΣΗΕΑ συντάσσεται πλήρως υπέρ του δικαιώματος των δημοσιογράφων να πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία την ασφαλιστική τους εισφορά) θα το κάνουν «μόκο».

Μια συζήτηση για τα όρια

Του Περικλή Δημητρολόπουλου, ΝΕΑ

Μπορεί να φανταστεί κανείς τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ να βγαίνει από το Προεδρικό Μέγαρο μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να δηλώνει ότι «δεν μπορούμε να μένουμε αδιάφοροι απέναντι στη νέα γενοκτονία του κράτους της Κίνας εις βάρος του λαού του Θιβέτ», όπως έκανε πολύ σωστά ο Δημήτρης Κουτσούμπας μετά τη συνάντησή του με τον Κάρολο Παπούλια για να καταγγείλει το Ισραήλ; Εξέδωσαν ποτέ οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωση στην οποία διαπίστωναν ότι «η συνεχιζόμενη σφαγή των αμάχων στην Τσετσενία αποτελεί ένα ανεξίτηλο στίγμα στην ιστορία του κράτους της Ρωσίας», όπως αναφέρουν στην ανακοίνωση που εξέδωσαν χθες για το Παλαιστινιακό; Γιατί ενώ χαρακτηρίζουν δικαίως «έγκλημα κατά του δικαίου και της ηθικής» αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα, δεν έτυχαν ανάλογων χαρακτηρισμών η σφαγή στο Σουδάν σήμερα και στη Σρεμπρένιτσα παλαιότερα; Και γιατί δεν οργάνωσε ποτέ κανένα κόμμα διαδήλωση για τη Συρία όταν το καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ σκότωνε αμάχους που διεκδικούσαν την ελευθερία τους και βασάνιζε αγρίως παιδιά;

Ο κίνδυνος του ισλαμισμού

 Του Σταύρου Τζίμα, Καθημερινή

Ωσπου να σκοτωθούν στη Συρία μερικοί Αλβανοί, πολεμώντας στο πλευρό των εξτρεμιστών ισλαμιστών, η εικόνα για τους συμπαγείς μουσουλμανικούς πληθυσμούς στα Βαλκάνια ήταν αυτή των ήρεμων κοινωνιών που βλέπουν το μέλλον τους σε μια δημοκρατική Ευρώπη, με τα έθνη και τις θρησκείες να πορεύονται ειρηνικά. Οι αποκαλύψεις για στρατολογίες τζιχαντιστών και προσηλυτισμό, στον οποίο επιδίδονται όλο και περισσότεροι σκληροπυρηνικοί ιμάμηδες στα τζαμιά, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη ροή «ιερού χρήματος» από αραβικές χώρες και την Τουρκία, «χτύπησαν καμπανάκι». Η «τζιχάντ» διάβηκε τη Μεσόγειο και εισχωρεί, με οργανωμένη επιχείρηση ριζοσπαστικοποίησης του ήπιου και κοσμοπολίτικου Ισλάμ σε Αλβανία, ΠΓΔΜ, Κόσοβο, Σερβία, Βοσνία, αυξάνοντας την ανησυχία στις πολιτικές, θρησκευτικές, πνευματικές ελίτ αλλά και στη Δύση. Την πιο ακραία έκφρασή της αποτελούν οι «στρατιώτες του Αλλάχ», οι φανατικοί δηλαδή πιστοί που ζώνονται τα όπλα και σπεύδουν να πολεμήσουν στη Συρία και στο Ιράκ για την ίδρυση χαλιφάτου, πρώτα εκεί και μετά, όπως διακηρύσσουν, στην Ευρώπη. Ομως το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό. Η απειλή του θρησκευτικού διχασμού πλανάται πάνω από τα Δυτικά Βαλκάνια. Σε βάθος χρόνου ο κίνδυνος να διαταραχθούν οι υφιστάμενες -και ευαίσθητες- ισορροπίες, όπως αυτές διαμορφώθηκαν με τη λήξη των πολέμων και την εθνικ (ιστικ)ή χειραφέτηση των λαών, δεν πρέπει να αγνοηθεί, προειδοποιούν οι ειδικοί.

Ο 40άρης της Κεντροαριστεράς

 Της Αγγελικής Σπανού, www.metarithmisi.gr
Είναι μία από τις δημοφιλέστερες συζητήσεις στις συνάξεις για την ανασυγκρότηση του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου, μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Αν υπήρχε ο Έλληνας Ρέντσι, τότε θα ήταν όλα εύκολα και απλά, θα δημιουργούνταν μια μεγάλη κεντροαριστερά, που θα κυριαρχούσε πολιτικά και θα άφηνε πίσω της τη σημερινή εικόνα του κατακερματισμού και της αποστασιοποίησης. Θα ήταν πραγματικά ιδανικό: Αν υπήρχε ένας νέος, ωραίος, με ισχυρή πολιτική σκέψη, σπουδαία συγκρότηση, επικοινωνιακό ταλέντο, ηγετικά χαρίσματα και λοιπά και λοιπά, τότε οπωσδήποτε θα συγκέντρωνε την αποδοχή ακόμη και εκείνων που ονειρεύονται για τον εαυτό τους τον αρχηγικό ρόλο, γιατί κάποιος που φαίνεται ότι μπορεί να φέρει εκλογικές νίκες συσπειρώνει. Αλλά, αν υπάρχει, πώς θα βρεθεί; Θα ψαχτούν τα βιογραφικά πανεπιστημιακών και άλλων επιστημόνων με περγαμηνές μεταξύ 40 και 45 χρόνων; Θα γίνει η αναζήτηση μέσω fb με βάση τα πολιτικά σχόλια σε συνδυασμό με την ηλικία που φαίνεται στο προφίλ του χρήστη; Μήπως πάλι θα αξιοποιηθεί η κομματική δεξαμενή, για να βρεθεί ένα στέλεχος που βγήκε από τον κομματικό σωλήνα αλλά μπορεί να πλασαριστεί ως νέο και άφθαρτο πρόσωπο λόγω ηλικίας;

Γιατί η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στα Πανεπιστήμια;

Του Γιάννη Καρακάση, www.protagon.gr

Ο Κώστας Γαβρόγλου (ΚΓ) σε άρθρο του στη ΑΥΓΗ αναρωτιέται πώς η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στο εκλογικό σώμα δεν αντικατοπτρίζεται στους συσχετισμούς εντός των Πανεπιστημίων. Θα επιχειρήσω μια σύντομη απάντηση. Ο ΚΓ δεν είναι τυχαίος. Έχει παίξει σημαντικό ρόλο ως μέλος της ηγεσίας του πάλαι ποτέ ΕΔΠ (του συνδικαλιστικού οργάνου των βοηθών, επιμελητών και επιστημονικών συνεργατών πριν το 1982). Σε δικά του κείμενα σε μεγάλο βαθμό βασίστηκαν διατάξεις του πρώτου Νόμου-Πλαίσιο που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1982. Η μάχη που κέρδισε το τότε ΕΔΠ (το ένδοξο παρελθόν κατά ΚΓ) ναι μεν έφερε την κατάργηση του αρχαϊκού και, ως εκ τούτου, αναχρονιστικού θεσμού της καθηγητικής έδρας, αλλά συνοδεύτηκε από τη συλλήβδην «καθηγητοποίηση» όλου σχεδόν του τότε βοηθητικού προσωπικού, με ειδικές διαδικασίες. Το βασικό επιχείρημα ήταν ότι, εφόσον λειτουργούσε το Πανεπιστήμιο, οι 5000 βοηθοί είχαν εκ των πραγμάτων αξιολογηθεί και επομένως δεν χρειαζόταν να κριθούν με ανοικτές διαδικασίες. Αυτή η νίκη σφράγισε τη μετριότητα σε πολλά τμήματα για πολλά χρόνια.

Το τέλος μιας φθίνουσας πορείας για τα πανεπιστήμια – η ήττα της Αριστεράς

 Του Ιωακείμ Γρυσπολάκη, www.metarithmisi.gr

Σε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα Η ΑΥΓΗ (21/7/2014) με τίτλο «Μια σοβαρή ήττα της Αριστεράς στα Πανεπιστήμια» ο καθηγητής του ΕΚΠΑ και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Γαβρόλγου προσπαθεί να αναζητήσει τα αίτια της ήττας της Αριστεράς (εννοεί τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού η Αριστερά των νεανικών μας χρόνων ουδεμία σχέση έχει με την σημερινή αυτοαποκαλούμενη Αριστερά) στα πανεπιστήμια. Αυτό με χαροποιεί, αφού είναι σαφής ένδειξη ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο, μετά την ανατροπή της επί δεκαετίες κατεστημένης δικτατορίας των συνδικαλιστών και κομματαρχών, μιας ανατροπής που οφείλεται στον νόμο 4009/2011, άρχισε επιτέλους να ξαναβρίσκει τους στόχους του και να επανέρχεται στην αφοσίωσή του στην αριστεία, στην έρευνα και στη διδασκαλία. Ο κ. Γαβρόγλου, έχοντας σπουδάσει σε πολύ καλά πανεπιστήμια της αλλοδαπής, γνωρίζει τι σημαίνει πανεπιστήμιο, ποιος είναι ο ρόλος του, ποιοι οι στόχοι του και ποιος ο τρόπος με τον οποίο θα τους επιτύχει Τον προτρέπω δε να διαβάσει τις εξωτερικές αξιολογήσεις ορισμένων τμημάτων ελληνικών πανεπιστημίων, που διαπρέπουν στο ευρωπαϊκό και στο παγκόσμιο στερέωμα. Μία επίσκεψη στην ιστοσελίδα της Α.ΔΙ.Π. αρκεί, για να διαβάσει τα επιτεύγματα προς όφελος της κοινωνίας και τις καινοτόμες ιδέες που μετεξελίχθηκαν σε προϊόντα για να δημιουργηθούν επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας.

Γεννημένοι την 24η Ιουλίου

Του Ανδρέα Πετρουλάκη, www.protagon.gr

Τη νύχτα που το Προεδρικό αεροπλάνο της Γαλλικής Δημοκρατίας προσγειωνόταν στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, μαζί με την Γ Ελληνική Δημοκρατία  γεννιόταν και η πιο προνομιούχα, η πιο τυχερή και πιο ευλογημένη από τη μοίρα γενιά  Ελλήνων από συστάσεως ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα. Η γενιά της Μεταπολίτευσης. Μια γενιά καθόλου μυθολογημένη και ένδοξη, που σαν να λαθροβίωσε μέσα στην πολυτάραχη ιστορία του τόπου και να έδρεψε αθόρυβα τους πιο πλούσιους καρπούς του, με τον λιγότερο κόπο και κυρίως χωρίς δράμα και πόνο. Είναι η μόνη γενιά που δεν γνώρισε ούτε πόλεμο, ούτε κατοχή, ούτε εμφύλιο, ούτε δικτατορία, ούτε πολιτική ανωμαλία, ούτε οικονομική ύφεση, ούτε βέβαια πτώχευση μέχρι το ΄10. Η χώρα αναπτυσσόταν μαζί με αυτήν τη γενιά. Της δόθηκαν όσες ευκαιρίες δεν είχαν δοθεί σε καμιά μέχρι τότε και κυρίως χωρίς να της ζητηθεί αντίτιμο να πολεμήσει, να υποβάλει πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, να αντισταθεί σε δικτατορία, να ξενιτευτεί. Δεν χρειάζεται ασφαλώς να πούμε ότι δεν καταργήθηκαν στην ηλικία αυτή οι ανισότητες και οι ταξικές διαφορές, απλώς η αφετηρία όλων ήταν καλύτερη. Οι οικονομικές προϋποθέσεις ήσαν ευνοϊκότερες και οι ευκαιρίες πολύ περισσότερες από πριν. Πήρε τη σκυτάλη από τη γενιά του Πολυτεχνείου, τους ήρωές της, συμμετέχοντας μαζί της στην δημοκρατική παραζάλη των δρόμων και των αμφιθεάτρων που ήταν πιο πολύ χαρά, έρωτας, έξαψη, μουσική, τραγούδια, ξενύχτια, συλλογικό πανηγύρι και πολύ λιγότερο αγώνες δημοκρατίας, αφού πως να πεις  αγώνα κάτι που δεν έχει εχθρούς.

Η αλαζονεία της νέας(;) πολιτικής

 

Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ

Τι καινούριο έχουν να παρουσιάσουν το Ποτάμι και οι "Πρωταγωνιστές" του;

Η επιστολή - απάντηση του επικεφαλής του Ποταμιού κυρίου Σταύρου Θεοδωράκη στην πρόσκληση για διάλογο του προέδρου της ΔΗΜΑΡ κυρίου Φώτη Κουβέλη δείχνει πόσο κοντά είναι η (νέα) πολιτική με την αλαζονεία. Ο κύριος Θεοδωράκης αρνείται να συζητήσει με πρόσωπα «και πολιτικούς που μετέχουν σήμερα στην κυβέρνηση». Δεν θέλει να συζητά με ανθρώπους που έχουν «αντικειμενική πολιτική ευθύνη (και ορισμένοι από αυτούς και προσωπική ευθύνη) για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα». Ναι, είναι ο ίδιος που προεκλογικά υποστήριζε ότι μόνο κυβερνήσεις του 51% θα έχουν τη νομιμοποίηση για να προχωρήσουν σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Τώρα πώς μπορεί να προκύψει μια τόσο μεγάλη πλειοψηφία όταν χαράσσεις μια κόκκινη γραμμή μεταξύ των «νέων» και όσων έχουν κυβερνήσει κατά τη Μεταπολίτευση, μόνο η υπερβατολογική «διαλεκτική» μπορεί να γνωρίζει.  Τι σημαίνει όμως «αντικειμενική πολιτική ευθύνη»; Να ένας άλλος όρος της σταλινικής «διαλεκτικής» αυτός. Ελπίζω κάποιος από τους πολύ σοβαρούς και αξιόλογους ανθρώπους, μερικοί και με υψηλή φιλοσοφική παιδεία, που ακολουθούν το ρεύμα του Ποταμιού να τον ενημερώσει ότι η κατηγορία της «αντικειμενικής ευθύνης» ανήκει στα όπλα της πολύ παλιάς πολιτικής του ολοκληρωτισμού κατά της δημοκρατίας.

Ο Νταβίντ Γκρόσμαν και το πένθος της Ιστορίας

 BHMA

Μετά τον χαμό του γιου του, συνέθεσε μια παναθρώπινη ελεγεία για την απώλεια ενώ το 2012 με ανοιχτή επιστολή στον Νετανιάχου ζητούσε να επαναπροσδιορίσει τη στάση του απέναντι στους Παλαιστίνιους

Το φθινόπωρο του 2012 ο ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκρόσμαν απηύθυνε, μέσω της εφημερίδας «Haaretz», ανοιχτή επιστολή στον σημερινό πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου - οι δυο τους ανήκουν σε διαμετρικά αντίθετους πολιτικούς χώρους - με την οποία τον καλούσε, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου μάλιστα, να επαναπροσδιορίσει συνολικά την στάση του απέναντι στους Παλαιστίνιους. Ο τίτλος της επιστολής του προοδευτικού Γκρόσμαν προς τον συντηρητικό Νετανιάχου ήταν: «Είναι ώρα να μιλήσετε με τον Αμπάς». Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής είχε εκφράσει τότε, με συνέντευξή του στην ισραηλινή τηλεόραση, την επιθυμία του να επισκεφθεί ξανά τη γενέθλια πόλη του (Σαφέντ) η οποία σήμερα βρίσκεται σε ισραηλινό έδαφος.

Και τώρα, πού πάμε;

Του Νικόλα Σεβαστάκη, Εφημερίδα των Συντακτών

Μια νέα επινόηση της ελληνικής δημοκρατίας που αφήνει εκτός δημόσιου διαλόγου μόνο φασίστες και ακραία αντιδραστικούς. 

Τέσσερις δεκαετίες ζούμε στο κατόπι της Μεταπολίτευσης και των χρονικών της. Μας απασχολούν τα ανώγια και τα κατώγια, οι επίσημες κι οι παράτυπες όψεις της ελληνικής κοινωνικοπολιτικής ζωής του ύστερου 20ού αιώνα. Οι απολογισμοί, περισσότερο πικροί παρά γενναιόδωροι, περισσεύουν. Ζούμε, κυρίως, με την απορία για το πού ακριβώς κατευθυνόμαστε, για τον προσανατολισμό αυτού του κράτους και της συγκεκριμένης κοινωνικής του ενδοχώρας. Τα τελευταία χρόνια, η κρίση πυροδότησε ουσιαστικά όλες τις εκδοχές παρωδιακής αναβίωσης ή δογματικής αποκήρυξης της Μεταπολίτευσης. Εχει έλθει η ώρα να τεθεί και το πραγματικό ερώτημα, πέρα από το άγχος για την ανάσταση παλαιάς κοπής αγωνιστικών ριζοσπαστισμών αλλά και δίχως εχθρότητα προς τον δημοκρατικό άνεμο των χρόνων μετά το ’74, αίσθημα φανερό ακόμα σε ορισμένους κύκλους της πολιτικής και της διανόησης. Το πραγματικό ερώτημα νομίζω ότι αφορά τη νέα επινόηση της δημοκρατίας μας ως πολιτικής κοινότητας αλλά και ως κοινωνικών πρακτικών που συναποτελούν τον ελληνικό δημόσιο χώρο. Τι σημαίνει όμως «επινόηση» όταν αναφερόμαστε σε δημόσια πρότυπα και πολιτικές συλλήψεις; Υπάρχει, ως γνωστόν, ο πειρασμός να δοθεί μιαν απάντηση στο ερώτημα με ένα «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», λύση που προωθεί πλέον έναν ακραίο εκλεκτικισμό σερφάροντας, δίχως ιεράρχηση, απ’ τα αντικρατικά στερεότυπα της νεοφιλελεύθερης Κεντροδεξιάς ώς την πολιτισμική Αριστερά.

Ελμαρ Αλτφατερ: Η αποτυχία της λιτότητας

 Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών

Επιφανής εκπρόσωπος της γερμανικής αριστερής διανόησης, ο 76χρονος σήμερα Ελμαρ Αλτφατερ ήταν καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου μέχρι το 2004, οπότε συνταξιοδοτήθηκε. Η ακόλουθη συνέντευξή του δημοσιεύτηκε στο ιταλικό περιοδικό «Micromega».

• Καθηγητή Αλτφατερ, σε ένα πρόσφατο κείμενό σας, με το οποίο συμμετείχατε στη συζήτηση που αναπτύχθηκε στη Γερμανία για το μέλλον της Ευρώπης, γράψατε: «Στις αρχές του 21ου αιώνα, επέστρεψε στην Ευρώπη η μεγάλη φτώχεια, η οποία μετά το 1945, στη διάρκεια των “σοσιαλδημοκρατικών δεκαετιών” που σημαδεύτηκαν από την επιρροή του κεϊνσιανισμού, είχε εξαλειφθεί». Εσείς είστε ένας από τους μεγαλύτερους επικριτές στη Γερμανία των πολιτικών της λιτότητας, στις οποίες αποδίδετε αυτήν την επιστροφή της φτώχειας στη γηραιά ήπειρο. Γιατί;

Αυτή δεν είναι μόνον η δική μου θέση. Είναι πολλοί σήμερα εκείνοι που κατανοούν ότι οι πολιτικές της λιτότητας μοιραία θα αποτύχουν. Το γνωρίζουμε ήδη από τη δεκαετία του 1980, από την κρίση του χρέους στις αναπτυσσόμενες χώρες, που υποχρεώθηκαν να εφαρμόσουν σκληρότατες πολιτικές λιτότητας. Η λιτότητα είναι προορισμένη να αποτυγχάνει πάντοτε και για λόγους συστημικού χαρακτήρα. Πρώτα απ’ όλα, για να το πούμε με όρους κλασικά κεϊνσιανούς, επειδή μειώνει την εσωτερική ζήτηση. Και χωρίς εσωτερική ζήτηση δεν υπάρχει ανάπτυξη, επομένως ούτε και έξοδος από την κρίση.

Ο ποιητής του λαού στο facebook

 Του Μάκη Καραγιάννη, ΝΕΑ, 19.7.14

Εκανα ένα βράδυ μια περιήγηση στις σελίδες των λογοτεχνών κι έπεσα σε περισυλλογή για τα νέα ήθη, που αθόρυβα διαμορφώνουν οι νέες πραγματικότητες του διαδικτύου. Ποιητής κάτω από την ανάρτηση με το ποίημά του είχε 620 like και 340 σχόλια. Δεν άντεξα και μπήκα στον πειρασμό να τα διαβάσω. Απαντούσε στους άπειρους φίλους που εκδήλωναν το θαυμασμό τους με ύφος σεμνό, πίσω από το οποίο διανυκτέρευε ένα νικητήριο χαμόγελο. «Ευχαριστώ, να ’σαι καλά» και πάλι «ευχαριστώ και ανταποδίδω» στον επόμενο. Έσφιγγε ηλεκτρονικά το χέρι, με άπειρη υπομονή, ένα έκαστο εκ των 170 θαυμαστών του με την ίδια αμηχανία που απαντούν οι οικείοι στα μνημόσυνα, τους γάμους και τα βαφτίσια, στους εκατοντάδες μακρινούς συγγενείς και αγνώστους.

Σε λίγο διαπίστωσα ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο αλλά για τον κανόνα. Πεζογράφοι και ποιητές με χιλιάδες φίλους, ξημεροβραδιάζονται μπροστά στους υγρούς κρυστάλλους της οθόνης, θαυμάζοντες και υμνούντες αλλήλοις, ανταλλάσσοντας χαιρετισμούς και  ηλεκτρονικά φιλιά με τους αναγνώστες. Ενημέρωση, ναρκισσισμός ή το άγχος της παρουσίας;  Αλλεπάλληλες αναρτήσεις για να μάθουν όλοι πού είμαστε, τι κάναμε, τι σκεφτόμαστε ανά πάσα στιγμή.  Μια έκρηξη δημοσιότητας. Ο συγγραφέας σε  ζωντανή μετάδοση από το γραφείο, ίσως κι από την  από την κρεβατοκάμαρά του.

Δεν χρειάζονται πια έντυπες εκδόσεις, ούτε κριτικές. Ο ποιητής κι ο πεζογράφος επικοινωνούν κατευθείαν με το κοινό. Πρόσωπο με πρόσωπο. Με εκείνη την αδιαμεσολάβητη επαφή, ώστε ο συγγραφέας να εμβαπτίζεται στα νάματα του απλού κόσμου. Δεν υπάρχουν θεσμοί. Δεν υπάρχουν κριτικοί. Υπάρχει μόνον Λαός.

Μελανό κεφάλαιο της Μεταπολίτευσης;

Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

H Δημόσια Ιστορία στη χώρα μας είναι σαν τον δημόσιό της διάλογο. Πάει με τις μπάντες. Από εμπεδωμένη άποψη της «καταραμένης Δεξιάς που κατέστρεψε την Ελλάδα» (κάτι που καλλιέργησε επιτυχώς σύμπασα η Αριστερά), περνάμε σταδιακά στο «καταραμένο ΠΑΣΟΚ που κατέστρεψε την Ελλάδα» , κάτι που καλλιεργείται αμφίπλευρα -από τη Δεξιά και από την Αριστερά- και για διαφορετικούς λόγους. Βασικός στόχος της κριτικής είναι η δεκαετία του ’80 που παρουσιάζεται ως το μελανό κεφάλαιο της Μεταπολίτευσης. Αν και αυτήν τη δεκαετία φούντωσαν πολλά αρνητικά δαιμόνια (με κορυφαία τον λαϊκισμό και τη διόγκωση του κράτους), αυτά δεν ήταν καινά δαιμόνια. Προϋπήρχαν... Για παράδειγμα, οι εθνικοποιήσεις σημαντικών τομέων της οικονομίας γίνονται κατά τη διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1977-1980), ενώ στη δεκαετία του ’80 η χώρα βιώνει απλώς τον επίλογο της κατάρρευσης της μέχρι τότε προστατευμένης ελληνικής βιομηχανίας και έχουμε την κρατικοποίηση των προβληματικών επιχειρήσεων. Βεβαίως η διαχείριση αυτών των προβληματικών ήταν ένα διαρκές σκάνδαλο με κομματικές προσλήψεις και κομισάριους ως διοικητές, αλλά η κρατικοποίησή τους ήταν τότε πολιτικός μονόδρομος. Πέρα από κάποιες ελάχιστες φιλελεύθερες φωνές στη Νέα Δημοκρατία, υπήρχε γενική συναίνεση ότι «το κράτος πρέπει να κάνει κάτι γι’ αυτό».

Απώλεια για την ακαδημαϊκή κοινότητα: Πέθανε ο αγγειοχειρουργός Αστέριος Κατσαμούρης

Έφυγε από τη ζωή ο καθηγητής Αγγειοχειρουργικής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Αστέριος Ν. Κατσαμούρης μετά από καρδιακό επεισόδιο.

Η ΔΗΜΑΡ για την απώλεια του Αστέριου Κατσαμούρη

Η ΔΗΜΑΡ και ο πρόεδρος της, εκφράζουν τη βαθιά θλίψη τους για την απώλεια του καθηγητή Αγγειοχειρουργικής στο ΑΠΘ, Αστέριου Κατσαμούρη που άφησε την τελευταία του πνοή χθες το απόγευμα. Η απώλεια του Α. Κατσαμούρη, ο οποίος στις πρόσφατες Ευρωεκλογές ήταν υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ», αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην ακαδημαϊκή κοινότητα και την ιατρική. O Α. Κατσαμούρης υπηρέτησε ως καθηγητής Αγγειοχειρουργικής για μια περίπου 20ετία, (1990-2009) στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και ακολούθως υπηρέτησε ως καθηγητής Αγγειοχειρουργικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (Γενικό Νοσοκομείο «ΑΧΕΠΑ»). Η Δημοκρατική Αριστερά εκφράζει τα συλλυπητήρια της στους οικείους του.

Ποιος ήταν ο Αστέριος Κατσαμούρης

O καθηγητής Αστέριος Κατσαμούρης καταγόταν από την Αρναία Χαλκιδικής και εκεί είχε ολοκληρώσει τη δημοτική και γυμνασιακή του εκπαίδευση. Ήταν απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ., είχε την ειδικότητα Χειρουργικής στην Α’ Χειρουργική Κλινική του Α.Π.Θ. και έκανε μετεκπαίδευση στο Harvard Μedical School και στη Mayo Clinic των Η.Π.Α με ειδκότητα στην Αγγειοχειρουργική στο Γενικό Νοσοκομείο Μασσαχουσέττης της Βοστόνης.

Περιορίζοντας τη φορολογία

 Του Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr
Κάθε μέρα η κυβέρνηση, είτε δια του ίδιου του πρωθυπουργού είτε τελευταία και δια του αντιπροέδρου της, μιλάει για την ανάγκη να αποδομηθεί η υπερφορολόγηση. Η ίδια η λέξη παραπέμπει στο προηγούμενο της εποχής των μνημονίων καθεστώς, μιας και το συνολικό ποσοστό των φόρων στο ΑΕΠ είναι κατά 1,5 ποσοστιαία μονάδα κάτω από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ. Αν μιλήσουμε για τους άμεσους φόρους η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη. Ο με διαφορά αποτελεσματικότερος φόρος των τελευταίων ετών ήταν ο βαθύτατα οθωμανικής εμπνευσης φόρος ακινήτων μέσω των τιμολογίων της ΔΕΗ, που συνδεόταν απόλυτα με τη στάθμιση ενός κοινωνικού αγαθού με ένα εξίσου ζωτικό, κατά τρόπο που ο πολίτης δεν μπορούσε να επιλέξει. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε η επιτυχία είσπραξης του συγκεκριμένου φόρου να εγείρει το ερώτημα αν οι πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να επιλέγουν. Φυσικά, στις κάλπες οι πολίτες τιμώρησαν τα κόμματα που κυβερνούν, και εκείνα θεώρησαν οτι ένα μεγάλο μέρος του «μηνύματος» είχε σχέση με την «υπερφορολόγηση». Η κυβέρνηση θέλει τώρα -μετά την αποπομπή Θεοχάρη και την επίτευξη ενός πλεονάσματος που δεν είναι βιώσιμο, όπως δείχνουν οι δικαστικές αποφάσεις, αλλά και τα 800 εκατομμύρια ευρώ που ζητούν από τη χώρα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί για παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις- να αρχίσει το «ξήλωμα» των φόρων από το πετρέλαιο θέρμανσης.