Η οργή του Αλέξη Τσίπρα

Της Λώρης Κέζα, ΒΗΜΑ

Δεν ξέρουμε αν ο Αλέξης Τσίπρας ακκίζεται με τα μέσα ενημέρωσης στο πλαίσιο μιας στρατηγικής ή αν ο χαρακτήρας του είναι τέτοιος, αν δηλαδή δεν μπορεί να συγκρατήσει τον εκνευρισμό του όταν οι δημοσιογραφικές ερωτήσεις τον στριμώχνουν. Υπάρχουν, όμως, δεδομένα από τα οποία, αν τα παραθέσουμε, προκύπτουν συμπεράσματα. Πριν από λίγες ημέρες ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδιωξε από το γραφείο του τον ανταποκριτή της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Allgemeine Zeitung», ο οποίος έθεσε ερωτήματα βασισμένα σε παλιότερες δηλώσεις του. Οι ερωτήσεις δεν ήταν οι προσήκουσες, οι βολικές, και η συνομιλία κράτησε μόλις 8 λεπτά. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει εκφράσει ξεκάθαρα τις απόψεις του για τα media, τουλάχιστον για τα εγχώρια. Προεκλογικά στηλίτευσε τη «μαφία της οικονομικής, επιχειρηματικής, μιντιακής ολιγαρχίας», η οποία συνεργάστηκε με το χρεoκοπημένο πολιτικό σύστημα. Στο προεκλογικό επιτελείο του ενέταξε χωρίς ενδοιασμούς ιστορικό στέλεχος της «μαφίας», δηλαδή του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη. Κι ενώ από τα μπαλκόνια συνέχισε να υβρίζει τους εφημεριδάρχες, έκανε επισκέψεις αβρότητας στα γραφεία τους. Πήγε, δηλαδή, να δει από κοντά πώς είναι οι «νονοί». Θέλησε, έστω και για λίγο, να τα έχει καλά μαζί τους, στο πλαίσιο ενός «προγράμματος επαφών». 

Οι κρίσεις του 2008, του 1929 και αυτές του 1688 και του 1672! «Ολες ακολούθησαν μια περίοδο που το χρήμα ήταν φθηνό»

Συνέντευξη στη Νόρα Ράλλη, Εφημερίδα των Συντακτών

Συνομιλήσαμε με τον Ολλανδό οικονομολόγο και συγγραφέα Λόντεβεϊκ Πέτραμ (Lodewijk Petram), με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο «Η γέννηση του χρηματιστηρίου – Ιντριγκες και πάθη στο Αμστερνταμ του 17ου αιώνα», από τις εκδόσεις «Αιώρα». Και αρκεί να σκεφτεί κάποιος πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς κινητό τηλέφωνο (που μάλλον δεν θα υπήρχε, χωρίς την ύπαρξη του χρηματιστηρίου), για να καταλάβει πόσο φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα τελικά είναι αυτά που καθορίζουν τις συνθήκες της ίδιας μας της ζωής. «Τα περισσότερα απ’ όσα συνέβαιναν τότε και συνεχίζουν να συμβαίνουν στο χρηματιστήριο μπορούν να χαρακτηριστούν μια έντιμη μορφή εμπορίου. Κάποιες φορές όμως οι συναλλασσόμενοι συμπεριφέρονταν δόλια. Αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο συγκρίσιμο με τη συμπεριφορά κάποιων μεγάλων τραπεζών στις σύγχρονες χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οποίες μερικές φορές εκμεταλλεύονται την άγνοια των πελατών τους: πουλάνε πολύπλοκα προϊόντα που ξέρουν ότι οι πελάτες τους δεν θα καταλάβουν, με μόνο στόχο να κερδίσουν χρήματα. Οταν ο Βολτέρος επισκέφθηκε στα 1726 το Λονδίνο, θαύμασε πολλά πράγματα από την τότε μητρόπολη του εμπορίου, αλλά περισσότερο απ’ όλα το Βασιλικό Χρηματιστήριο. Το περιέγραψε μάλιστα ως ένα «μέρος πολύ πιο αξιοσέβαστο από πολλά δικαστήρια, όπου αντιπρόσωποι όλων των εθνών συναντώνται για το καλό της ανθρωπότητας». Εχει άραγε αυτό το περιστατικό σημασία για την ιστορία του Διαφωτισμού;

Οι θεσμοί σε δοκιμασία

Του Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών

NΙΚΟΣ Κ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ

«Ποια δημοκρατία για την Ελλάδα μετά την κρίση;»

«Πόλις», 2013, σελ. 163

Η κρίση που ζούμε υποχρεώνει όλους μας σε μιαν αυτοκριτική επανεξέταση αντιλήψεων και πεποιθήσεων, που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε στέρεες και αναμφισβήτητες. Μόνον φανατικοί ή δογματικοί μπορούν να επαναπαύονται στηριζόμενοι πάντα στις ίδιες ακλόνητες και απλοϊκές βεβαιότητες. Ωστόσο, οι δραματικές συνέπειες της κρίσης και οι ανατροπές που επιφέρει στη ζωή των πολλών δεν ευνοούν τον αναγκαίο κριτικό και αυτοκριτικό αναστοχασμό. Τροφοδοτούν, αντίθετα, την πόλωση των πνευμάτων, τη διανοητική και πολιτική σύγχυση. Σε αυτό το ομιχλώδες πνευματικό τοπίο βρίσκει γόνιμο έδαφος ο λόγος των δημαγωγών κάθε είδους. Γι’ αυτό, ο συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος θεώρησε αναγκαίο, προτού διατυπώσει τις απόψεις του για τη δημοκρατία, τους θεσμούς και τη μεταρρύθμισή τους, να ξεδιαλύνει τα «βασικά», να αποσαφηνίσει δηλαδή το νόημα ορισμένων βασικών λέξεων και εννοιών που παραποιούνται βάναυσα στη δημόσια συζήτηση. Ξεκαθαρίζει έτσι από την αρχή ότι η ειλικρινής συζήτηση για τη δημοκρατία προϋποθέτει την ανεπιφύλακτη αποδοχή των θεμελιωδών κανόνων του δημοκρατικού παιχνιδιού στην πολιτική αντιπαράθεση. Προϋποθέτει, επομένως, την κατηγορηματική απόρριψη και καταδίκη της βίας ως μέσου πολιτικού αγώνα. Δεν μπορεί λ.χ. να γίνει διάλογος για τη δημοκρατία με τους μελανοχίτωνες της Χρυσής Αυγής.

Δημοτικοί αστικοί λαχανόκηποι και βιώσιμη πόλη: τοποθετώντας το αγρο-διατροφικό σύστημα στην αστική ατζέντα

ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

#Ανθοπούλου Θεοδοσία, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο 

#Νικολαίδου Σοφία, Δρ. Πολεοδομίας - Χωροταξίας
Ομιλία στο 11ο ΤΑΚΤΙΚΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ - 2013 (ERSA - GR) που έγινε στην Πάτρα 14-15 Ιουνίου 2013

Η αστική γεωργία, με μακρά ιστορία και γνώριμη δραστηριότητα στον δυτικό κόσμο της «παλιάς εκβιομηχάνισης και αστικοποίησης», ανακαλύπτεται μόλις πρόσφατα στην Ελλάδα υπό τη μορφή κυρίως δημοτικών αστικών λαχανόκηπων. Η πρόσφατη οικονομική κρίση, η εντεινόμενη ύφεση της οικονομίας και οι περικοπές στις κοινωνικές παροχές που δημιουργούν ανησυχητικά φαινόμενα φτωχοποίησης των νοικοκυριών, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα, οδήγησαν αρκετούς Δήμους της χώρας στην ανάληψη τέτοιων πρωτοβουλιών. Στις πολιτικές τους προβάλλονται η ανακούφιση των δημοτών μέσω της ιδίας παραγωγής τροφίμων και η κοινωνική ένταξη ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού (άνεργοι, συνταξιούχοι, μονογονεϊκές οικογένειες, κ.ά.), χωρίς να υποστέλλονται βέβαια οι στόχοι του εξωραϊσμού και της περιβαλλοντικής διαχείρισης.

Το πολιτικό όραμα του Γιούργκεν Χάμπερμας

Ο Γερμανός φιλόσοφος υποστηρίζει με πάθος την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη

Του Θεόδωρου Γεωργίου*, Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Jürgen Habermas (γεννήθηκε το 1929), ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος, ο Ευρωπαίος διανοούμενος και ο παγκόσμιος στοχαστής, συμπλήρωσε τον περασμένο Ιούνιο τα 84 χρόνια της βιολογικής ζωής του. Ο πνευματικός βίος του είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιστορική πορεία της Γερμανίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τον πόλεμο και την ιστορική μοίρα της Ευρώπης. Κατά τη δεκαετία του 1950, ο ίδιος ο Habermas εργάζεται πυρετωδώς και γίνεται πολύ νωρίς αδιαμφισβήτητος ακαδημαϊκός δάσκαλος, αλλά ταυτόχρονα ακολουθεί τα δύσβατα μονοπάτια του διανοούμενου, του στοχαστή της εποχής μας και των πραγματολογικών συνθηκών του καιρού μας. Ακολουθεί, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, τα ίχνη που χάραξε ο Heinrich Heine, ως διανοούμενος και ως στοχαστής της εποχής του. Τον περασμένο Ιούνιο κυκλοφόρησε και το πρόσφατο πόνημα του Jürgen Habermas. Το βιβλίο αυτό, με τίτλο «Im Sog der Technokratie» (Στον απόηχο της τεχνοκρατίας) εντάσσεται στην εκδοτική σειρά (εκδόσεις Suhrkamp) «Μικρά πολιτικά γραπτά» και είναι το δωδέκατο στη χρονική ακολουθία. Εάν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν, θα διαπιστώσει ότι ο Habermas, παράλληλα με τα θεωρητικά και φιλοσοφικά κείμενά του (βιβλία, παραδόσεις, ακαδημαϊκό και συστηματικό φιλοσοφικό έργο), επιδίδεται στην πολιτική ανάλυση των συμβάντων της εποχής του.

Το γερμανικό μοντέλο και ο ευρωπαϊκός Νότος

Του Κώστας Καλλίτση, Καθημερινή, 4.8.13

Οι σχολές κατάρτισης του ΟΑΕΔ είχαν εγκαινιαστεί στις αρχές της 10ετίας του 1960 κατόπιν ειδικής συμφωνίας με τη γερμανική κυβέρνηση, για να προετοιμάζουν τους Ελληνες που σκόπευαν να μεταναστεύσουν στη Γερμανία. Σήμερα, κάτι ανάλογο με εκείνες τις σχολές του ΟΑΕΔ δεν χρειάζεται. Τα ελληνόπουλα όπως και τα περισσότερα παιδιά του ευρωπαϊκού Νότου έχουν κάνει καλές σπουδές, είναι μορφωμένα και καταρτισμένα. Ο Βορράς, λοιπόν, μπορεί να εισάγει έτοιμους, νέους και μορφωμένους μετανάστες από τον νότο. Οπερ συμβαίνει. Σύμφωνα με τα επίσημα γερμανικά στοιχεία, την 3ετία 2010-2012 αυξήθηκε η μετανάστευση στη Γερμανία από την Ελλάδα 306%, από την Ιταλία 121%, την Ισπανία 225% και από την Πορτογαλία 115%. Το 40% ήταν κάτω των 25 ετών. Η τάση ενισχύεται. Ηδη, η γερμανική κυβέρνηση συνεργάζεται με την πορτογαλική και την ισπανική για να διευκολυνθεί η μετανάστευση προς τη Γερμανία. Η δε Ευρωπαϊκή Επιτροπή (αυτή η virtual ηγέτιδα...) εργάζεται ώστε οι σχετικές διαδικασίες να υπερβούν τις δυσχέρειες των διμερών συμφωνιών και με ρυθμίσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, να ενισχυθεί περαιτέρω η λεγόμενη «κινητικότητα της εργασίας».

ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ: «Το πνεύμα της αλληλεγγύης επιστρέφει από την εξορία»

«Η Ε.Ε. είναι εργαστήριο για την αντιμετώπιση της δυσαρμονίας οικονομίας – πολιτικής

Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου, Εφημερίδα των Συντακτών

«Το να σκεφτόμαστε κοινωνιολογικά σημαίνει ότι καταλαβαίνουμε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μας, κατανοούμε τις ελπίδες τους και τις επιθυμίες τους, τις ανησυχίες και τα προβλήματά τους». Αυτή υπήρξε μέχρι σήμερα η ηθική αρχή της κοινωνιολογίας του Ζ. Μπάουμαν, ο οποίος στην αποκλειστική συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» αναλύει με μάτι ανατόμου τις σχέσεις οικονομίας – κράτους, τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και τα νέα κοινωνικά κινήματα, ενώ θέτει στο επίκεντρο την έννοια-κλειδί της αλληλεγγύης.

• Εχετε δηλώσει ότι στις σημερινές κοινωνίες η οικονομία βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από την πολιτική. Ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της δυσαρμονίας;

Στην τωρινή του κατάσταση το κράτος στερείται των μέσων και των πόρων ώστε να εκπληρώσει το καθήκον για αποτελεσματική επιτήρηση και έλεγχο των αγορών, για να μη μιλήσουμε για την αναγκαία ρύθμιση και τον χειρισμό τους. Η εμπιστοσύνη στην ικανότητα του κράτους να ανταποκριθεί βασίζεται στην προϋπόθεση ότι και οι δύο συνθήκες του αποτελεσματικού μάνατζμεντ της κοινωνικής πραγματικότητας –η εξουσία και η πολιτική– βρίσκονται στα χέρια του κράτους, το οποίο πρέπει να είναι κυρίαρχος αφέντης εντός των γεωγραφικών του ορίων: «εξουσία» σημαίνει η ικανότητα να φέρει εις πέρας τις υποθέσεις, ενώ «πολιτική» σημαίνει η ικανότητα να αποφασίζει ποια πράγματα πρέπει να γίνουν.

Στο κενό η μεγαλύτερη «αγορά» της χώρας

Tης Χριστίνας Κοψίνη, Καθημερινή, 3.8.13

Τι κάνεις όταν ξαφνικά γίνεις ένας από τους ανέργους; Εκτός από τους φίλους, ποιον μπορείς να συμβουλευτείς; Mε τίνος τις οδηγίες θα τολμήσεις, αν χρειαστεί, τα πρώτα βήματα στον τομέα των αγροτουριστικών προϊόντων; Ποιος μπορεί να σε συμβουλεύσει για το ποιες δεξιότητες έχουν ζήτηση και πώς θα τις προσεγγίσεις; Ποιος αξιόπιστος φορέας θα σε ενημερώσει για την εκτός συνόρων έξοδο σε αναζήτηση νέας δουλειάς; Σε αυτά τα ερωτήματα δεν υπάρχει απάντηση. Ή μάλλον -κι ας με συγχωρήσουν τα αξιόπιστα μεγάλα ιδιωτικά γραφεία ευρέσεως εργασίας ή τα πάσης φύσεως σκλαβομεσιτικά γύρω από την Ομόνοια- η απάντηση είναι μόνο μία: πουθενά. Στη χώρα της ανεργίας του 27% δεν υπάρχει τέτοιος μηχανισμός. Το μόνο που υπάρχει είναι ψίχουλα αποτυχημένων προγραμμάτων, όπως αποδεικνύονται και τα τελευταία με το Voucher. H αλήθεια είναι ότι είτε ο εργαζόμενος, που μέσα σε λίγα 24ωρα βρίσκεται χωρίς δουλειά, είτε ο νέος, που ξεκινά το επαγγελματικό του δρομολόγιο μετά την περάτωση οποιασδήποτε βαθμίδας σπουδών, δεν ξέρει πού να αποτανθεί για το επόμενο, νόμιμο, βήμα. Οσοι έχουν καλά διαπροσωπικά δίκτυα γνωριμιών κάτι κάνουν. Οι υπόλοιποι θα περιμένουν την... ανάπτυξη. Οι σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι (συμπεριλαμβανομένων και των εν ενεργεία απασχολουμένων, οι οποίοι παραμένουν απλήρωτοι επί μήνες) αποτελούν αυτήν τη στιγμή μία από τις μεγαλύτερες, αν όχι τη μεγαλύτερη, «αγορά» της χώρας.

Ο διάβολος στο λάπτοπ

Της Βένας Γεωργακοπούλου, Εφημερίδα των Συντακτών, 2.8.13

Πριν από δημοσιογράφος είμαι αναγνώστρια. Ενημερώνομαι σαν σπαστικό από το πρωί μέχρι το βράδυ. Από εφημερίδες, ραδιόφωνα, σάιτ, περιοδικά, μπλογκ, ακόμα και από το Facebook (να ΄ναι καλά οι ακόμα πιο σπασίκλες από μένα, που ποστάρουν τα καλύτερα και με βγάζουν από τον κόπο να τα ψάχνω). Το γεγονός ότι είμαι δημοσιογράφος δεν βοηθάει καθόλου. Aκριβώς το αντίθετο. Το επάγγελμά μου μετατρέπει αυτή την καθημερινή διαδικασία ενημέρωσης σε μαρτύριο, σε τσατίλα και απανωτές υπαρξιακές κρίσεις. Διότι διαβάζω τα πάντα και δεν πιστεύω τίποτα. Τίποτα απολύτως. Για να καταλήξω σε μια άποψη υποχρεώνω τον εαυτό μου να κάνει μια γύρα σε πολλές και διαφορετικές πηγές. Αχ, πόσο πιο ξεκούραστα θα ήταν τα πράγματα αν με ένα μόνο ρεπορτάζ, σε μία και μόνη εφημερίδα, μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει, τι παίζει, τι θα γίνει, ποιος φταίει.

Πολλά παραδείγματα:

•Τι ακριβώς έγινε όταν ο Αδωνις Γεωργιάδης επισκέφτηκε το «Αττικόν»; Του έριξαν ή δεν του έριξαν καφέ; Ηταν πολλοί ή λίγοι οι διαμαρτυρόμενοι; Τον εμπόδισαν να μπει ή απλώς τον έκραξαν; Επεσαν ή δεν έπεσαν ψιλές από τα ΜΑΤ;

• Τις προάλλες στο πανεπιστήμιο ήταν ειρηνική η κινητοποίηση των φοιτητών κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Συμβουλίου Διοίκησης του ΕΚΠΑ, όπως λέει ο Λαφαζάνης, ή τρομοκράτησαν και εξευτέλισαν τα μέλη του δημοκρατικά εκλεγμένου οργάνου, όπως υποστηρίζει η αν. καθηγήτρια Βάσω Κιντή;

Κάθε εφημερίδα και το δικό της στόρι. Κάθε ρεπόρτερ και η συμπάθειά του. Κι εγώ στη μέση η άμοιρη αναγνώστρια και πολίτης. Απορημένη και θυμωμένη.

Οι ΗΠΑ προχωρούν, η Ευρώπη "κόλλησε"

Του Jose Ignacio Torreblanca, El Pais, www.capital.gr

Στο γύρισμα της χιλιετίας, ήταν της μόδας να μιλάμε για την παρακμή της Δύσης και την άνοδο της Ασίας και των BRICs (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα). Ο λόγος ήταν ότι ο 21ος αιώνας επρόκειτο να είναι ο αιώνας της Ασίας, και ότι η Δύση απλώς έπρεπε να χαμογελάσει και να το υπομείνει, η πραγματική ανωμαλία των τελευταίων 200 ετών που υπήρξε η έκρηξη της Δύσης. Ο νέος αιώνας θα αποκαθιστούσε την ισορροπία που υπήρχε για τουλάχιστο μια χιλιετία. Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 απλώς επιβεβαίωσε αυτές τις προβλέψεις. Σε μια επανάληψη του «ο Πόλεμος των Κόσμων», του H.G. Wells, οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν πληγεί από τον ίδιο ιό οικονομικού και χρηματοπιστωτικού φιλελευθερισμού με τον οποίο είχε εμβολιάσει όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Όχι τυχαία, ο Warren Buffet, ο Αμερικανός δισεκατομμυριούχος, προσδιόρισε τα subrime και τα χρηματοοικονομικά παράγωγα ως τα πραγματικά όπλα μαζικής καταστροφής της εποχής μας. Πέρα από τον Ατλαντικό, η υπόλοιπη Δύση φαινόταν ότι δεν ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Στην Ευρώπη επίσης, μια χρηματοοικονομική καινοτομία, το ευρώ, που θεωρητικά ήταν προορισμένο να προστατεύσει τους κομιστές της από την χρηματοπιστωτική αστάθεια και να τους διασφαλίσει μια θέση στον ήλιο του 21ου αιώνα, έγινε ένας εφιάλτης, εγείροντας αμφιβολίες για το μοντέλο πολιτικής και οικονομικής ενοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ επιτάχυνε την παγκόσμια παρακμή της.

Επενδύοντας στην εκπαίδευση

Της Ελίζας Παπαδάκη, NEA, 1.8.13

Για τις έρευνές του γύρω από την απασχόληση και την αγορά εργασίας ο Χριστόφορος Πισσαρίδης τιμήθηκε το 2010 με το βραβείο Νομπέλ. Αλλά στη μαστιζόμενη από τρομακτική ανεργία - των νέων προ πάντων - χώρα μας, καμία αξιοποίηση των συμπερασμάτων από τις έρευνες αυτές δεν έχει επιχειρηθεί. Με ευκολία κατατάχθηκαν στη σχολή του «νεοφιλελευθερισμού», που θεωρείται υπαίτιος όλων των δεινών μας. Είναι αλήθεια ότι στις μελέτες του Πισσαρίδη αναδεικνύονται τα οφέλη από την ευελιξία στην αγορά εργασίας για την απασχόληση, συνολικά για την ανάπτυξη της οικονομίας. Και στην Ελλάδα, ενόσω απόλυτη, άγρια ευελιξία κυριαρχούσε πολύ πριν από την κρίση στο απροστάτευτο, «μαύρο», επίσημα αόρατο κομμάτι της αγοράς εργασίας, ως καθολική, θεσμοθετημένη πρακτική, ανέκαθεν την απέρριπταν τα συνδικάτα, η Αριστερά, μαζί τους μια μεγάλη πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Πόσω μάλλον σήμερα, που η αναγκαστική επιβολή μέτρων σε τέτοια κατεύθυνση από την τρόικα μεταφράζεται στην επιδείνωση των όρων αμοιβής και εργασίας για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους, χωρίς διακριτό όφελος. Παράλληλα, ωστόσο, ο κύπριος οικονομολόγος εξαρχής διαπίστωνε ότι από μόνη της η αγορά εργασίας δεν οδηγεί σε βέλτιστα αποτελέσματα, για να προβάλει την ανάγκη δημόσιων πολιτικών για την απασχόληση: ανάγκη που, προφανώς, γίνεται επιτακτική στις συνθήκες της ύφεσης και της υψηλής ανεργίας, τον ακούσαμε να υποστηρίζει σε πρόσφατη διάλεξη που διοργάνωσε το ΚΕΠΕ.

Η ιδεολογία των γουναράδικων

 Το εντιτόριαλ του Books' Journal, τχ 34, Αύγουστος 2013

«Κάποτε, η γωνιά αυτή της γης που πατάμε και λέγεται Ελλάδα ήτανε δοξασμένη κι ευτυχισμένη κι είχε έναν πολιτισμό, που επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια συνεχίζει να παραμένει και να θαυμάζεται απ’ όλο τον κόσμο. […] Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί “έξυπνοι”, ανάμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ’ άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή. Μα ό,τι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμιά αξία. Την ελληνικότητά μας την αποδείξαμε. Γεγονός είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη. Αυτό κανείς δεν το ’θελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. […] Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σα μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ό,τι έκανε, δεν το ’κανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. […] Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβληθήκαν επάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει τον λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε. Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα: τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας κι ένας άλλος, ο Γιάννης ο Μεταξάς, έβαλε σ’ αυτή το καπάκι […]

Τα διαδικτυακά μιμίδια. Γιατί η συζήτηση για την πολιτική παραδόθηκε στους κήρυκες του λαϊκισμού

Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ, 31.7.13

Προκαλεί έκπληξη η «έκπληξη» μερικών τηλε-σχολιαστών και πολιτικών για τα όσα ακούγονται στη Βουλή, όπου η μια μιλάει για κρεμάλες, ο άλλος απειλεί με γουναράδικα, ο τρίτος νοσταλγεί το Γράμμο και το Βίτσι και η τέταρτη καταπατά και τους τελευταίους κανόνες της αστικής ευγένειας θίγοντας ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Και όμως αυτό το κλίμα στη Βουλή δεν είναι τίποτα άλλο από την ευθεία γραμμή που συνδέει τους κατασκηνωμένους έξω από τη Βουλή «αγανακτισμένους» του καλοκαιριού του 2011 με τους «οργανικούς διανοούμενους» αυτών των «αγανακτισμένων», οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τις γνωστές πρωινές (αλλά όχι μόνο) αγανακτώσες τηλεοπτικές περσόνες και τους τραγουδοποιούς διασκεδαστές του νεοπλουτισμού. Αυτές οι περσόνες στέκονται στις πλατείες του εθνολαϊκισμού και βασίζονται στην απουσία παιδείας και στην ημιμάθεια ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων για να «πουλήσουν» την πραμάτεια τους, η οποία είναι η απλοποίηση και ο εκχυδαϊσμός της σύνθετης και ποικιλόμορφης πραγματικότητας. Μια απλοποίηση που παριστάνει πως καίγεται από την επιθυμία να προασπίσει και να διαφωτίσει τους «απλούς ανθρώπους», αλλά λειτουργεί ως ο πιο σκοταδιστικός αντιλαϊκός μηχανισμός. Μια απλοποίηση που γεννά τα σκοτάδια των χρυσαυγιτών, με τραγουδιστές τύπου Σφακιανάκη ή Ρέμου στο ρόλο «εμψυχωτών» του ανορθολογισμού. Χωρίς βεβαίως να ξεχνώ και τους φίλους των γουναράδικων, ούτε όμως και τους «φιλελεύθερους» λαϊκιστές που περιφρονούν κάθε έκφραση κράτους πρόνοιας.

Στραβά αρμενίζετε κ. Στουρνάρα....

Του Κώστα Στούπα, www.capital.gr

Εσχάτως παρατηρούμε πολλούς επώνυμους της «οκάς» (της εγχώριας λούμπεν διαστρωματικής παρασιτικής ελίτ που παριστάνουν τους επιχειρηματίες με τα λεφτά των επιδοτήσεων, των δανείων και γενικώς των άλλων...) να διαβαίνουν τις πύλες των φυλακών για διάφορες ατασθαλίες. Το θέαμα αυτό δεν αποτελεί παρά μια προσπάθεια της κυβέρνησης να ρίξει «στάχτη» στα μάτια της κοινής γνώμης και ιδίως των Eυρωπαίων δανειστών, οι οποίοι  έχουν φρίξει απ΄ όταν  αντελήφθησαν σε ποια «μαύρη τρύπα» έχουν ρίξει τα διακόσια τόσα...  δισεκατομμύρια των φορολογούμενων τους. Για να μπορεί κάποιος, για δεκαετίες να έχει ανδρωθεί μέσω ατασθαλιών σημαίνει πως κάποιος άλλος του το επέτρεπε.  Στην περίπτωση μας είναι κάποιοι άλλοι, που όχι απλώς επέτρεπαν τις ατασθαλίες αλλά τις προήγαγαν ως κοινοί προαγωγοί της κλεπτοκρατίας: Είναι το πολιτικό σύστημα και η πελατεία του, η οποία διαρθρώνει και ελέγχει ασφυκτικά το δημόσιο τομέα. Όπως συμβαίνει με τους εμπόρους ναρκωτικών όταν υπάρχει ένταση και ο κίνδυνος από τα ναρκωτικά είναι στα πρωτοσέλιδα, δίνουν μερικά μικρά «ψάρια» στις διωκτικές αρχές να τις παρουσιάσουν ως επιτυχίες προκειμένου να αφήσουν το σύστημα άθικτο στην ησυχία του. Αυτό ακριβώς πιστεύω πως συμβαίνει με την  δήθεν ανασυγκρότηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός αποτελεί τη λύδια λίθο της ανασυγκρότησης της χώρας και της εξόδου της από την κρίση.

Να τι κάνουμε τα δανεικά

Του Αντώνη Παπαγιαννίδη, www.protagon.gr

Το γεγονός ότι κατά καιρούς έχει ακουστεί -με τον πιο άγαρμπο τρόπο από τους Αν. Έλληνες, κάπως πιο «δουλεμένα» από τον ΣΥΡΙΖΑ- ότι το σύνολο της στήριξης (=δανείων) που έχει λάβει η Ελλάδα από το 2010 και έως σήμερα από τους Ευρωπαίους «εταίρους» της και το ΔΝΤ έχουν πάει «για να αποπληρωθούν τα οφειλόμενα στους διεθνείς τοκογλύφους και τις τράπεζες» δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει, δεν έχουμε (έναντι του εαυτού μας του ίδιου) το χρέος να ξέρουμε, αληθινά, «τι τα κάναμε». Λοιπόν: είναι ενδιαφέρον ότι μόλις τώρα -μεσοκαλόκαιρα- αφέθηκαν να διαρρεύσουν, επεξεργασμένα, στοιχεία για το πώς ακριβώς διατέθηκαν τα σκάρτα 210 δισ. ευρώ που μέχρι τώρα έχουν εκταμιευθεί. (Μας έχουν έρθει από τον EFSF, από τα Κράτη-μέλη ή τους φορείς που αυτά έχουν ορίσει όπως η Γερμανία την KfW. Άλλα 100 δισ. ελληνικού χρέους βρίσκονται -ως έντοκα ή ως ομόλογα- στα χέρια ιδιωτών επενδυτών, ένα 30%, στα χέρια της ΕΚΤ ή άλλων Κεντρικών Τραπεζών τα υπόλοιπα). Τα 100 δισ., δηλαδή περίπου τα μισά από την ενίσχυση των 210 δισ., πήγαν κατευθείαν για τοκοχρεολύσια – τα 60 δισ. για αποπληρωμή κεφαλαίου, τα 40 δισ. για τόκους της περιόδου 2010-2013. Αν σας σοκάρει το ύψος των τόκων, ας θυμηθείτε ότι η τελευταία έκδοση 10ετούς, αρχές 2010, ήταν για 5 δισ. και έφερε επιτόκιο 6%. Με παρόμοια «τιμωρητικά επιτόκια» δόθηκαν μέχρι το 2011 οι πρώτες δόσεις στήριξης των εταίρων. Όμως, ακόμη μεγαλύτερο ήταν το βάρος από τα αυτοκτονικά επιτόκια των εντόκων, με τα οποία καλύπτουμε τα ελλείμματα που -πεισματικά- συνεχίζαμε να δημιουργούμε.