Ελικόπτερα

Tου Γιάννη Παπαθεοδώρου, http://dimartblog.com

Συνεχίζοντας τη μονότονη και μάλλον αδύναμη προεκλογική εκστρατεία του ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται ως προνομιακός εκπρόσωπος του «νέου» και εξορκιστής του «παλιού»∙ χωρίς απαραίτητα να σημαίνουν κάτι αυτοί οι όροι, που στεγάζονται κάτω από το μεταπολιτικό σύνθημα: «ξεμπερδεύουμε με το παλιό». Υιοθετώντας επίσης το στερεότυπο του εκβιασμού της υπογραφής του για το νέο σκληρό Μνημόνιο, ο κ. Τσίπρας πρωταγωνιστεί στο νέο προεκλογικό δράμα με μελοδραματικές κορώνες  («Αμάρτησα για το Λαό μου») και με ενδιάμεσες ελαφρολαϊκές παραλλαγές που παραπέμπουν ενίοτε στο Γιάννη Πάριο («Με προδώσαν οι φίλοι μου») και ενίοτε σε έναν «Τσαπάγιεφ» της Κουμουνδούρου, που αντιμετωπίζει τη νέα διακυβέρνηση σα να είναι η «αφιλόξενη γη των κοζάκων». Το «παράλληλο πρόγραμμα» συμπληρώνει τις τελευταίες πινελιές σε αυτό το σκηνικό, με φόντο την «παράλληλη πραγματικότητα» και το «παράλληλο νόμισμα», που θα οδηγούσε βέβαια στο «ελικόπτερο». Όπως σωστά υπενθύμισε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας (καρφώνοντας όχι μόνο τον κ. Λαφαζάνη αλλά και τον εαυτό του) στο κοινό που άκουγε την τηλεοπτική εξομολόγησή του, πολλά κυβερνητικά στελέχη εξέφραζαν το φόβο ότι «αν “πέσει” μια τράπεζα, θα τους πάρουν με ελικόπτερο από το πρωθυπουργικό γραφείο».

Μήπως είμαστε σε απόκλιση από τον κόσμο;

 Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή

Αν αυτό συμβαίνει στο κρίσιμο, ευαίσθητο και στρατηγικά σημαντικό πεδίο της εκπαίδευσης, εκεί όπου θεμελιώνεται το μέλλον, δεν συμβαίνει όχι μόνο εκεί. Οποιος παρατηρεί τις αλλαγές που ταχύτατα έως ραγδαία εξελίσσονται και τις επαναστατικές ανατροπές που συμβαίνουν σε κάθε πεδίο κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας σε όλο τον κόσμο και τις αντιπαραθέσει με τη θεματολογία και το περιεχόμενο του δημοσίου διαλόγου στη χώρα μας, τείνει να καταλήξει σε ένα θλιβερό συμπέρασμα: ότι η Ελλάδα είναι σε πορεία αποκλίνουσα όχι μόνον από την Ευρώπη αλλά και από το μεγαλύτερο τμήμα του σύγχρονου κόσμου γενικώς. Οχι μόνον ο βασικός κορμός της, το πολύ μεγάλο μέρος αρμοδίων και αναρμοδίων, δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις για να βελτιώσει τη διεθνή θέση της και τη ζωή του ελληνικού λαού, αλλά ούτε καν τις μαθαίνει, δεν ασχολείται με αυτές. Η δε δημόσια συζήτηση στρέφεται γύρω από τις ξύπνιες ατάκες που εκφωνούν οι εραστές της εξουσίας και διαμορφώνεται από τα καφενειακού, συνήθως, χαρακτήρα σχόλια που αναπαράγουν τα τηλεπαράθυρα. Αλλού πηγαίνει ο κόσμος, αλλού η χώρα μας. Πού; Ασφαλώς δεν έχει προσδιοριστεί και, αν μη τι άλλο, κάθε άλλο παρά σαφές είναι.

Ενα κόμμα έτσι, χωρίς πρόγραμμα

 Του Μάνου Ματσαγγάνη, ΒΗΜΑ

Ηταν ιστορική η τηλεοπτική συνέντευξη του Π. Καμμένου την περασμένη Τρίτη (1η Σεπτεμβρίου 2015) στον Alpha. Ούτε λίγο ούτε πολύ επιβεβαίωσε όσα από καιρό είχαμε υποψιαστεί. Οτι δηλαδή μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σχεδίαζε την έξοδο από το ευρώ. Μόνο το βράδυ του δημοψηφίσματος έγινε επιτέλους σαφές ακόμη και στα αφελέστερα μέλη του στενού πυρήνα γύρω από τον έλληνα πρωθυπουργό ότι η Ρωσία δεν είχε την παραμικρή διάθεση να χρηματοδοτήσει τη μετάβαση στη νέα δραχμή. Μόνο τότε κατάλαβε ο Αλ. Τσίπρας ότι οι ώμοι του δεν είναι επαρκώς στιβαροί ώστε να σηκώσουν το βάρος της εθνικής καταστροφής. Και τότε βέβαια δεν του έμενε άλλη επιλογή από την πλήρη και άνευ όρων συνθηκολόγησή του με τους ευρωπαίους εταίρους μας. Αλλη ήταν η πραγματική διαχωριστική γραμμή μεταξύ δήθεν ασυμβίβαστων και δήθεν ρεαλιστών. Οι μεν ήταν διατεθειμένοι να μας πάνε στη δραχμή ακόμη και χωρίς ρωσική χρηματοδότηση. Οι δε, όχι. Λίγους μήνες αργότερα, κάποια από τα πρόσωπα του δράματος έχουν αποχωρήσει από τη σκηνή. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, έχοντας σώσει τη χώρα, φιλοδοξεί τώρα να σώσει την υφήλιο. Ο Π. Λαφαζάνης θα συνεχίσει τον αντιμνημονιακό αγώνα, μαζί με πολλά μέχρι πρότινος στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιποι όμως εμπνευστές του εφιαλτικού (αλλά ευτυχώς αδέξιου) σχεδίου για έξοδο από το ευρώ με ρωσική βοήθεια παραμένουν στο κόμμα του Αλ. Τσίπρα. Στο καλά ενημερωμένο, όπως τελικά αποδείχθηκε, άρθρο του Π. Παπαδόπουλου στο «Βήμα» (19 Ιουλίου 2015) αναφέρονται τρεις από αυτούς: Ν. Κοτζιάς, Ν. Παππάς, Γ. Δραγασάκης.

Η κουλτούρα της ήττας

Της Ρούλας Γεωργακοπούλου, Athens Voice

Δεν θέλω να σας το χαλάσω, φοβούμαι όμως ότι οι δημοσκοπήσεις μάς προειδοποιούν και για κάτι άλλο, πιο βαθύ, πιο απλό και πιο μεγάλο από μια ενδεχόμενη εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν με γελούν τα μάτια μου, από το συγκεκριμένο πολιτικό μείγμα που συγκροτήθηκε εξ ολοκλήρου από νευρώνες φθόνου και επιθηλιακά κύτταρα επιθετικότητας, λείπει παντελώς η λεγόμενη «κουλτούρα της ήττας». Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατασκευασμένος από τα ανώριμα ψυχικά υλικά της παντοδυναμίας και της επιθυμιοκρατίας, πολύ δύσκολα θα διαχειριστεί μια πιθανή πολιτική αποτυχία. (Όσοι είδαν τη μιλιταριστικού χαρακτήρα κουστωδία που πλαισίωσε τον Τσίπρα στη συγκέντρωση του ΟΧΙ, θα καταλάβουν. Όσοι θυμούνται τον επιχείλιο έρπητα και ξέρουν ότι η σωματοποίηση του άγχους συμβαίνει συνήθως σε ανθρώπους με μικρό ψυχικό χώρο, θα καταλάβουν κι αυτοί.) Αν δεν ήταν κόμμα εξουσίας και μεγάλο κοινωνικό σύνολο, αν δεν ήταν ένας από τους βασικούς εταίρους της ελληνικής δημοκρατίας, θα έλεγα, κομμάτια να γίνει και μικρό το κακό. Κι όμως, η ελληνική Αριστερά, από την οποία ισχυρίζεται ότι έλκει την καταγωγή του, έχει εντρυφήσει στην κουλτούρα της ήττας, την έχει ενσωματώσει, την έχει κάνει δομικό υλικό της, παράγοντας άλλοτε θηριώδη μεγέθη όπως ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Άρης Αλεξάνδρου, ο Στρατής Τσίρκας και ο Νίκος Πουλαντζάς κι άλλοτε ψευδοπροφήτες και τέρατα όπως η τότε ΟΠΛΑ και τα σημερινά της απόνερα. Δεν πιστεύω ότι θα συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο. Για να γίνει το πρώτο λείπει εντελώς το νιονιό. Για να γίνει το δεύτερο λείπουν οι καβάντζες.

Οι μορφωμένοι φονιάδες και ο «μάγος» Χίτλερ

Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Norbert Elias Ναζισμός και γερμανικός χαρακτήρας
Μτφ.: Γιάννης Πεδιώτης, Γιάννης Θωμαδάκης, Επιμ.: Θάνος Σαμαρτζής, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2015, Σελ. 182

Αυτό το βιβλίο είναι έργο ενός ανθρώπου που υπέφερε από τη ναζιστική Γερμανία. Ο Γερμανοεβραίος Νόρμπερτ Ελίας (1897 - 1990) γεννήθηκε στο τότε πρωσικό Μπρεσλάου και σημερινό πολωνικό Βρότσλαβ. Η άνοδος των Ναζί στην εξουσία τον υποχρέωσε να εγκαταλείψει αμέσως τη Γερμανία χωρίς να τελειώσει τη διατριβή του. Οι περισσότεροι όμως δικοί του άνθρωποι έμειναν και κατέληξαν στα γερμανικά κρεματόρια. Μα και αυτός, προτού γίνει ο μεγάλος κοινωνιολόγος του ευρωπαϊκού πολιτισμού, έζησε στιγμές ανείπωτης πείνας και ταλαιπωριών. Ο Ελίας είναι ένας μελετητής του ναζισμού, από τον οποίο όμως έχει βαθιά προσωπικά βιώματα. Ο συγγραφέας έγραψε αυτό το δοκίμιο το 1961 και αφορμή ήταν η δίκη του Αϊχμαν. Αυτή η δίκη επανέφερε στο προσκήνιο τα γεγονότα της γενοκτονίας των Εβραίων. Μερικοί αρνούνταν να πιστέψουν ότι αυτά τα πράγματα είχαν συμβεί σε μια πολιτισμένη κοινωνία. Ο Ελίας έγραψε το 1939 το εμβληματικό «Η εξέλιξη του πολιτισμού» (στα ελληνικά από Εκδόσεις Νεφέλη). Εκεί ανέλυε τη στάση εσωτερίκευσης των κοινωνικών καταναγκασμών και των κανόνων συμπεριφοράς των ανώτερων στρωμάτων από τα κατώτερα στην πολιτισμένη Δύση. Στάση που οδηγούσε στον εκπολιτισμό της συμπεριφοράς και στην ειρήνευση χωρίς την ανάγκη καταφυγής στην ωμή βία. Ο ναζισμός φαινόταν να καταρρίπτει τη θεωρία του. Στο παραπάνω σπουδαίο έργο, ωστόσο, το οποίο μάλιστα γράφτηκε στην πιο άγρια περίοδο του ναζισμού, υποστήριζε πως τίποτα δεν εγγυάται τον αποκλεισμό της επιστροφής στη βία και στην αγριότητα. Αντιθέτως η ναζιστική λαίλαπα επιβεβαίωνε την άποψή του πως αν οι δυτικές κοινωνίες δεν αναπροσαρμόζονται στις κοινωνικές αλλαγές και συνθήκες, τότε μπορούν εκ νέου να οδηγηθούν στη βαρβαρότητα.

Πουλώντας δραχμή στο σακί

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

Δεν είναι λίγο παράξενο που το κόμμα της δραχμής υπόσχεται τον σοβιετικό παράδεισο αποτιμημένο σε ευρώ; Σε δελτίο Τύπου η Λαϊκή Ενότητα τάζει αφορολόγητο 12.000 ευρώ και σίγουρα έπεται η υπόσχεση για βασικό μισθό 751 ευρώ. Φυσικά κάποιος θα αντιτείνει: «Και πώς αλλιώς θα μπορούσαν να υποσχεθούν κάτι; Σε δραχμές; Αφού δεν ξέρουμε την ισοτιμία τους». Σωστά! Εμείς δεν την ξέρουμε. Σάμπως, όμως, την ξέρουν αυτοί; Οι άνθρωποι πωλούν δραχμή στο σακί. Το μόνο που υπόσχεται ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι «εισαγωγή εθνικού νομίσματος για την αποκατάσταση της ρευστότητας». Η αλήθεια είναι ότι η ρευστότητα επί των ημερών της ΛΑΕ θα είναι μεγάλη και προφανώς γι’ αυτό μάζεψαν την κ. Ραχήλ Μακρή, που ξέρει από εκτυπώσεις. Το ερώτημα όμως είναι: τι θα αγοράζει αυτή η ρευστότητα; Χαρτιά μπορούν να τυπωθούν άπειρα· το θέμα είναι να αξίζουν κάτι. Υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει ότι τα προϊόντα του Χολαργού θα γίνουν ποτέ αντάξια ενός σκληρού νομίσματος και όχι χαρτούρα σαν τα γερμανικά μάρκα του μεσοπολέμου, που έχαναν την αξία τους στο διάστημα που μεσολαβούσε από το ταμείο πληρωμής των εργαζομένων μέχρι το μπακάλικο; Μπορεί κάποιος να εμπιστευτεί αυτό το συνονθύλευμα της Λαϊκής Ενότητας ότι θα κινητοποιήσει παραγωγικές δυνάμεις για να φτιαχτούν υπεραξίες και προϊόντα και να μη γίνεται ταπετσαρία ό,τι τυπώνει η κ. Ραχήλ Μακρή; Εξάλλου τα βασικά στελέχη του νεοπαγούς κόμματος δοκιμάστηκαν σε υπουργεία πριν ζητήσουν την ψήφο μας. Ποιο είναι το έργο που άφησε πίσω του ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο κ. Κώστας Ησυχος ή η κ. Νάντια Βαλαβάνη; Δεν μάθαμε καν αν η τελευταία, μετά τη θητεία της στο υπουργείο Οικονομικών, έμαθε τουλάχιστον πώς συμπληρώνεται η φορολογική δήλωση.

Η συνέπεια του κυρ-Φώτη Και οι πολιτικές ευθύνες του

 Του Κωνσταντίνου Σοφούλη, http://metarithmisi.gr

Μερικές βιαστικές σκέψεις καθώς παρακολουθώ τα όσα λέγονται δημόσια για την εμμονή του Φώτη Κουβέλη στην συνεργασία του με τον ΣΤΡΙΖΑ, δηλαδή την ηγετική δύναμη του εθνικολαϊκισμού. Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι αυτή η συμπεριφορά του είναι απόλυτα συνεπής στο πολιτικό παρελθόν του και κατά τούτο δεν πρέπει να εκπλήττει. Και το δεύτερο που έρχεται στο νου μου είναι η αφανής τεράστια ευθύνη της πολιτικής δράσης του για την διάλυση ενός από του θεμελιώδεις θεσμούς της αστικής μας δημοκρατίας. Της δικαιοσύνης. Σ’ αυτό το τελευταίο θα επιμείνω λίγο περισσότερο. Η παλιά ΔΗΜΑΡ στέγαζε δύο ηγετικά στελέχη με την ίδια πολιτική και κυρίως συνδικαλιστική διαδρομή. Τον Φώτη Κουβέλη και τον Αντώνη Ρουπακιώτη. Και οι δύο ανέβηκαν στην κεντρική πολιτική σκηνή πατώντας στο βήμα του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας. Και οι δύο χρησιμοποίησαν το πόστο τους για να προωθήσουν ένα λαϊκιστικό προφίλ που τους εξασφάλισε πολιτική επωνυμία αλλά την επωνυμία τους πλήρωσαν ακριβά οι συνέλληνες επειδή συνέβαλαν αποφασιστικά στην διάλυση του δικαστικού μας συστήματος. Ας δούμε πώς. Κεντρικός άξονας της πολιτικής του Φώτη Κουβέλη, αλλά και του ομοϊδεάτη του Αντώνη Ρουπακιώτη ήταν η αντιμετώπιση του πρωτοφανούς για την Ευρώπη υπερεπαγγελματισμού των δικηγόρων. Ως γνήσιοι λαϊκιστικοί μεταφραστές του αριστερού δόγματος, δεν ενέταξαν την σχετική πολιτική τους σε μια στρατηγική εξυπηρέτησης του γενικού κοινωνικού συμφέροντος, αλλά επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της συντεχνιακής εξυπηρέτησης και αγωνίστηκαν για την δημιουργία προνομιακών προσόδων στο επάγγελμα ώστε να δώσουν εισόδημα σε πλεονάζοντα,  και ως εκ τούτου κοινωνικά άχρηστο,  δικηγορικό πληθυσμό.

Η νέα Αριστερά του 19ου αιώνα

Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice

Σ'αυτές τις εκλογές κάποιοι ισχυρίζονται πως ο ΣΥΡΙΖΑ «νομοτελειακά» θα καταλάβει το χώρο της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Ξεχνούν βεβαίως πως το μόνο αφήγημα του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη και τώρα το «ψηφίστε με για να υλοποιήσω καλύτερα το Μνημόνιο (που σας έβαλα) και παράλληλα θα εφαρμόζω και τμήματα του προγράμματος Θεσσαλονίκης. Με αυτό το Πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ των Τσίπρα-Λαφαζάνη ως σχέδιο Α κέρδισε τις εκλογές. Οι περισσότερες ενστάσεις αφορούν στο αν ήταν υλοποιήσιμο ή όχι. Λίγοι εστιάζουν στο ότι αυτό το πρόγραμμα δεν ήταν καθόλου αριστερό. Εκτός αν αριστερό σημαίνει να λες «πράγματα που ακούονται ευχάριστα στα αυτιά», αν Αριστερά σημαίνει τελειοποίηση του ψέματος ως πολιτικού όπλου.  Γιατί μη μου πείτε πως ήταν αριστερές οι προτάσεις για φορολόγηση της επιχειρηματικότητας στην υπάρχουσα παραγωγική βάση, η γενικευμένη ρύθμιση των χρεών, η κρατικοποίηση των τραπεζών, το γενικό πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων, η συνέχιση των μη στοχευμένων επιδοματικών πολιτικών, οι υποσχέσεις για σταδιακή επιστροφή όλων των μισθών εκεί που ήταν το 2009; Είναι μήπως αριστερό να μη πρωτοστατεί η Αριστερά στην ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων, αφού ως γνωστό ο κατακερματισμός των ταμείων δημιουργεί πυραμιδικά ασφαλιστικά συστήματα, τα οποία αυξάνουν τις κοινωνικές ανισότητες και προσιδιάζουν στο λεγόμενο συντηρητικό-συντεχνιακό μοντέλο κράτους πρόνοιας (G. Esping-Andersen); Μήπως πάλι είναι αριστερό να συνεχίζεται επί διακόσια σχεδόν έτη η πολιτική υποφορολόγηση (Γιώργος Β. Δερτιλής) κάποιων που δηλώνουν αγρότες; Πολιτική που αποσκοπούσε στη συναίνεσή τους στην αναβολή της αγροτικής μεταρρύθμισης.

Οι εκλογές δεν θα φέρουν τη λύση. Ίσως όμως είναι οι τελευταίες που κυριαρχούν τα παλιά διλήμματα.

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Ακόμα οι πολιτικές δυνάμεις δεν λένε όλη την αλήθεια. Ακόμα εκπέμπουν διφορούμενα μηνύματα, μιλάνε διπλή γλώσσα, προσπαθούν να διασωθούν, αδιαφορούν για την οικονομία που καταστρέφεται καθημερινά, θυσία στα κομματικά παιχνίδια εξουσίας. Μετά από 5 χρόνια αδιέξοδων προσπαθειών, είμαστε ένα μοναδικό παράδειγμα ευρωπαϊκής χώρας του 2015 που στις εκλογές συναγωνίζονται 4 κομμουνιστικά και μετακομμουνιστικά κόμματα, ένα νεοναζιστικό, ένα-δυο ακροδεξιά και ένα της πλάκας. Οι εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου δεν θα είναι οι τελευταίες, σύντομα θα ακολουθήσουν κι άλλες. Νέα αδιέξοδα θα δημιουργηθούν, νέες συνεργασίες θα ακολουθήσουν μέχρι να γίνει η απομυθοποίηση πλήρης και η κατεδάφιση των ψευδαισθήσεων οριστική.

Χρειάζονται συνήθως δεκαετίες για να αξιολογηθούν σωστά τα ιστορικά γεγονότα. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμα δεν μπορούμε να κάνουμε μια ψύχραιμη αποτίμηση του 1981. Αν υπάρχει κάτι θετικό μέσα στην ατυχία μας αυτή την περίοδο είναι ότι ο χρόνος έχει πυκνώσει τόσο πολύ, ώστε μέσα σε λίγα χρόνια, ακόμα και σε μήνες, όλα δοκιμάζονται, όλα αποκαλύπτονται. Οι προθέσεις, η αξιοπιστία, οι προτάσεις του καθένα. Τώρα ξέρουμε. Γιατί δεν έχουμε ακούσει απλώς διακηρύξεις και ωραία λόγια, έχουμε δει το έργο και στην πράξη, ξέρουμε τι έλεγε και τι έκανε σε κάθε φάση, κάθε πολιτικός, κάθε δημοσιογράφος, κάθε δημόσια φωνή. Και μπορούμε να κρίνουμε.

Ο μοιραίος κ. Φώτης Κουβέλης

 Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Καθημερινή
Στη ΔΗΜΑΡ υπήρχε μια αστεία φράση την οποία είχαν σκαρφιστεί οι ενδοκομματικοί επικριτές του κ. Φώτη Κουβέλη και την επαναλάμβαναν κάθε φορά που έπρεπε να λάβει μια δύσκολη απόφαση. «Να δεις που πάλι... Γιαμαμότο θα κάνει», έλεγαν. Πώς ακριβώς προέκυψε η λέξη «Γιαμαμότο» δεν είναι γνωστό. Αλλά αυτό που εννοούσαν οι σύντροφοι του κ. Κουβέλη, καταλογίζοντάς του ότι μιλάει... γιαπωνέζικα για να μη λάβει σαφή θέση επί οποιουδήποτε θέματος είχε κόστος, το είχε περιγράψει εξαιρετικά ο Ανδρ. Πετρουλάκης σε ένα σκίτσο του την περίοδο που η ΔΗΜΑΡ ήταν στην κυβέρνηση. Εμφάνιζε τον κ. Κουβέλη να λέει το εξής καταπληκτικό στους κ. Σαμαρά και Βενιζέλο: «Καλά τα λέτε κι εσείς, δίκιο έχουν και οι άλλοι. Ναι μεν αλλά, ίσως μπορεί, τα ξαναλέμε πάλι»...Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα αστεία. Διότι ηθελημένα ή μη, ο κ. Κουβέλης αναδεικνύεται, αυταπόδεικτα, ο πιο μοιραίος αρχηγός της κρίσης. Δεν έχει προηγούμενο ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς της Μεταπολίτευσης όχι μόνον να αποδομείται μέσα σε μόλις 3 χρόνια, αλλά να γνωρίζει πια την καθολική περιφρόνηση ακόμη και από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Εξυπακούεται δε ότι όσα τραγελαφικά συμβαίνουν τώρα στη ΔΗΜΑΡ (κάποιος προέβλεψε ότι «θα διασπάται μέχρι να βρει... το σωματίδιο του Θεού») αποτελούν μόνον την αφορμή της σημερινής «απογραφής». Διότι πριν αυτογελοιοποιηθεί με τη ΔΗΜΑΡ του 0,6% ο κ. Κουβέλης -καταλογίζοντας στον διάδοχό του ότι του υφάρπαξε δολίως την πλειοψηφία της Κ.Ε.- είχε προβεί σε μια σειρά μοιραίων επιλογών που ζημίωσαν όχι το κόμμα του, αλλά την ίδια τη χώρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η ΔΗΜΑΡ έλαβε 6,1% στις εκλογές του Μαΐου του ’12. Και το απέσπασε υποσχόμενη να επιβάλει την υπεύθυνη κυβερνητική λύση που χρειαζόταν η χώρα. Τι έκανε όμως ο κ. Κουβέλης; Αντί να συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, οδήγησε άνευ λόγου τη χώρα σε δεύτερες εκλογές. Οι οποίες μάλιστα εκτίναξαν τη Ν.Δ. και κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ κατά 10 μονάδες, κρατώντας τη ΔΗΜΑΡ στο ίδιο ποσοστό (6,2%).

Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών

 Του Κώστα Λογαρά, www.protagon.gr
Να, ποιον πολιτικό θα εμπιστευόμουν, ποιον θα ψήφιζα και με τα δυο μου χέρια. Αυτόν που θα 'χε το κουράγιο να βγει στους ψηφοφόρους και να  ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς μαζί τους. Να βάλει ένα τέλος στις φαύλες σχέσεις τους και να ομολογήσει την πικρή αλήθεια.
«Ψηφοφόρε, σε φοβάμαι. Πάνω σ' αυτόν τον φόβο έχουν χτιστεί οι σχέσεις μας -σχέσεις αμοιβαίου εκβιασμού και εξαπάτησης- χρόνια τώρα. Τρέμω να σου πω την πάσα αλήθεια γιατί όποιος σου την λέει,  τον στέλνεις σπίτι του (σού θυμίζω τον Γιαννίτση). Ξεσηκώνεσαι με τους Κολλάδες, τους Φωτόπουλους, τους Λυμπερόπουλους και τον τρώει το χώμα.    Με λούζει κρύος ιδρώτας να στο πω κατάμουτρα ότι είσαι ο κινητήριος μοχλός ενός διεφθαρμένου πελατειακού συστήματος. Εσύ που παίρνεις ψεύτικες επιδοτήσεις – ναι, εγώ μεσολαβώ • που παριστάνεις τον τυφλό και τσεπώνεις επιδόματα μαϊμούδες – κι αυτό, εγώ το φρόντισα• που διορίζεσαι με ψεύτικα χαρτιά – εγώ τα έσπρωξα, στη ζούλα. Για όλα παίρνω τις ευθύνες πάνω μου. (Αλλά, ότι εισπράττεις απ’ το ΙΚΑ τη σύνταξη της πεθαμένης μάνας σου – αυτό είναι δική  σου ευθύνη, αποκλειστικά).  Είμαστε ίδια φάρα, κι αν τολμούσα να στο πω κατάμουτρα δεν θα με ψήφιζες ποτέ. Τρέμω να στο φωνάξω δυνατά ότι σ’ εξαγοράζω με αντάλλαγμα την ψήφο σου, κι εσύ το δέχεσαι. Ένας ζήτουλας χωρίς αξιοπρέπεια εσύ, ενώ εγώ δίχως τσίπα σε φλομώνω με το ψέμα μου (έχεις άλλωστε την τάση να πιστεύεις όποιον σου λέει το μεγαλύτερο). Έτσι πορευόμαστε, δεκαετίες ολόκληρες, και  έχουμε φτάσει στον εθνικό μας ξεπεσμό. Μοιάζουμε με κουλούς που ’χουν πέσει μες τη θάλασσα και προσπαθούν απεγνωσμένα να σωθούν χτυπώντας τα ποδάρια τους. Κάποιοι τους πετούν σωσίβια να πιαστούν, αλλά δίχως χέρια πώς; Βουλιάζουνε, ανήμποροι να βγουν απ’ τον βυθό.   

Πλάνες και τραγωδίες

Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος

Τελευταία, διάφοροι συστημικοί δημοσιογραφικοί οργανισμοί και αρκετοί φίλοι της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς διατείνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει και βλέπουν σ' αυτόν το πρόπλασμα ενός μεγάλου αριστερού ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος. Είναι όμως έτσι ή για μια ακόμα φορά οι επιθυμίες αφίστανται της πραγματικότητας; Κάποιες απαντήσεις σ' αυτό το ερώτημα ανιχνεύονται στα κείμενα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που δημοσιεύονται σποραδικά μετά την υπογραφή του τελευταίου μνημονίου. Τα κείμενα αυτά όμως δείχνουν ότι μάλλον η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντελήφθη τίποτα από τα όσα συνέβησαν και απλά αφήνει να πλανώνται τα περί αλλαγής του προς άγραν κάποιων ψήφων. Αίφνης σε κείμενο του Αριστείδη Μπαλτά, φιλόσοφου και επιφανούς στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, στην προχθεσινή ΑΥΓΗ (30-8-2015, Ενθέματα), που ήταν η ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου του Εντουάρντο Καντάβα «Λέξεις φωτός, θέσεις για τη φωτογραφία της Ιστορίας» (εκδ. Νήσος), στις 16 Ιουλίου, αποκαλύπτεται ότι η αφήγηση περί ηρωικής διαπραγμάτευσης και των άλλων φληναφημάτων παραμένει η ίδια όπως και η βαθύτατα λαϊκίστικη άποψη για μια συγκρουσιακή σχέση με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ετσι ο Μπαλτάς έχει την πεποίθηση και γράφει ότι η «Ελλάδα βρέθηκε στην εμπροσθοφυλακή της δημοκρατικής αντίστασης σε αυτόν τον πόλεμο νέας μορφής. Η πολιτική σκέψη μας οφείλει να ξεκινήσει από εδώ». Αυτό ίσως εξηγεί τα όσα σουρεαλιστικά ακούγονται από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για το δικό του μνημόνιο.

Το στοίχημα των εκλογών

 Του Πάνου Καζάκου, http://www.huffingtonpost.gr

Το διακύβευμα αυτών των εκλογών (όπως και των προηγούμενων) είναι τυπικά μεν η εφαρμογή του νέου «μνημονίου συνεννόησης» για το τριετές πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής 2015-2018 που εγκρίθηκε από την ελληνική Βουλή με συντριπτική πλειοψηφία, ουσιαστικά όμως, με κριτήριο τη γενική ευημερία η τιθάσευση του νεοελληνικού κρατισμού. Με άλλα λόγια αλλάζει πολιτικές προτεραιότητες, δομές, θεσμούς και πρακτικές που είχαν καθιερωθεί από καιρό και μας οδήγησαν στην κρίση - και την παρατείνουν. Οι λύσεις που προβλέπει ανταποκρίνονται στην αδήριτη ανάγκη για βαθιές θεσμικές αλλαγές στη χώρα και για επιστροφή στην ανάπτυξη.

Έχει σημασία να υπενθυμίσουμε εν τάχει τι προβλέπει: Ένα βιώσιμο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ως το 2016, επανεκκίνηση των ιδιωτικοποιήσεων, αποτελεσματικότερη διαχείριση της δημόσιας οικονομίας (με ανεξάρτητες αρχές και σαφείς κανόνες), ευρύ φάσμα μεταρρυθμίσεων στις αγορές εργασίας και στην ενέργεια, αποτελεσματικότερο δικαστικό σύστημα κλπ. Ακόμα και στις «λεπτομέρειες» το μνημόνιο έχει νόημα: Κατάργηση των πρόωρων συντάξεων, αξιολογήσεις στο Δημόσιο, κίνητρα για γενόσημα, αυστηρότερο ορισμό του αγρότη κλπ.

Αν εφαρμοσθεί ( επαναλαμβάνω: Αν...) η χώρα θα επωφεληθεί από τους πόρους του ΕΣΠΑ, τη χρηματοδότηση μεγάλων ιδιωτικών επενδύσεων, τη δραματική μείωση της γενικής αβεβαιότητας, την ανακεφαλαίωση των τραπεζών ώστε να είναι σε θέση να χρηματοδοτούν την οικονομία και την οργανωμένη ελάφρυνση του χρέους (αντί της χαοτικής πτώχευσης). Το πιθανότερο είναι να απογειωθεί γιατί διαθέτει (ακόμα) το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό και «ρικαρντιανά» συγκριτικά πλεονεκτήματα. Αυτά ως προς τα απτά αποτελέσματα.

Πάση θυσία μόνος στην εξουσία

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΒΗΜΑ

Υπάρχουν κάποιες καλοπροαίρετες φωνές που διαφωνούν με όποιους θεωρούν πως ο κ. Τσίπρας, ακόμη και μετά την αναγκαστική κυβίστησή του, δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο για τη διακυβέρνηση του τόπου. Δεν είναι κάποιοι που πίστεψαν στον ριζοσπάστη και αλαζόνα νεαρό δημαγωγό, στον θαυμαστή της  «σκέψης» Ζίζεκ, στην «κινηματική» Αριστερά, στο «σχίζουμε τα μνημόνια», στο «Οχι» της αριστεροακροδεξιάς «εθνικής αξιοπρέπειας». Είναι πολίτες που εύχονταν να γίνει η στροφή και ήθελαν όσο τίποτε η χώρα να παραμείνει στην Ευρώπη. Ισχυρίζονται όμως πως, αφού έκανε τη μεγαλειώδη κωλοτούμπα του, γιατί να τον κόψουμε στη μέση και να μην τον αφήσουμε να την ολοκληρώσει; Γιατί να μην τον δοκιμάσουμε; Τον δοκιμάσαμε όμως και η ελληνική οικονομία και η κοινωνία θα τον πληρώνουν για καιρό ακόμη πολύ ακριβά. Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι υπαίθρια πανηγυριώτικη ορχήστρα στην οποία προτού ξεκινήσει η ορχήστρα δοκιμάζονται τα μικρόφωνα.ωΗ καλή διακυβέρνηση σαφώς και εμπεριέχει τακτικισμό. Η καλή προοδευτική διακυβέρνηση όμως θέλει και σχέδιο, εναλλακτικές προτάσεις, ανοικτά μυαλά για ευρύτερες συμμαχίες, γνώση των δεδομένων και κυρίως κουλτούρα ψυχής και συμπεριφοράς. Τι εγγυάται ότι ο 42χρονος Τσίπρας θα είναι το εντελώς αντίθετο του 38χρονου; Τι εγγυάται πως ο 42χρονος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την κουλτούρα που απουσίαζε στον 38χρονο; Ο κ. Τσίπρας είναι περισσότερο αλαζόνας απ' όσο μπορεί να αντέξει αυτή η χώρα. Οι αλαζόνες είναι δύο ειδών. Το πρώτο είδος είναι οι μεγαλοφυΐες και το δεύτερο οι μετριότητες. Οι μεγαλοφυΐες όμως αναγνωρίζουν τουλάχιστον τα ταλέντα, ενώ οι μετριότητες δεν αναγνωρίζουν τίποτα πάνω απ' αυτούς. Οι αλαζόνες μεγαλοφυΐες ενίοτε κυβερνούν καλά, οι μετριότητες ποτέ. Ο κ. Τσίπρας δεν είναι αλαζόνας του πρώτου είδους.

Οι φαντασιώσεις της Αριστεράς

 Του Νίκου Μουζέλη, ΒΗΜΑ

Στο παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθώ με τις συγκεκριμένες διαμάχες που οδήγησαν στη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ (ευρώ - δραχμή, μνημόνιο - αντιμνημόνιο κ.τ.λ.). Θα εξετάσω πιο γενικά / επιγραμματικά τρεις βασικές ιδεοληψίες / φαντασιώσεις που αφορούν μερικούς κύκλους της Αριστεράς, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και πιο γενικά. Σε παραμονές εκλογών ένα τέτοιο θέμα μπορεί να φανεί χρήσιμο, μια και διακινείται μια ρητορεία η οποία οικειοποιείται τα βασικά διακυβεύματα της Αριστεράς.

Η κατάρρευση του καπιταλισμού έρχεται. Η ιδέα πως ο καπιταλισμός λόγω συστημικών αντιφάσεων πνέει τα λοίσθια είναι παλιά. Τη βλέπουμε, για παράδειγμα, στον ντετερμινιστικό ιστορικό υλισμό όπου το καπιταλιστικό σύστημα εννοιολογείται μηχανιστικά, σαν ένα σύστημα που αναπτύσσεται στη βάση σιδηρών εξελικτικών νόμων που καθορίζουν τη μελλοντική πορεία του. Εδώ η κινητήριος δύναμη είναι λιγότερο οι φορείς δράσης και περισσότερο οι αντινομίες του συστήματος που θα οδηγήσουν σε ένα τελειωτικό κραχ. Τέτοιου είδους θεωρίες ξαναζωντάνεψαν στην περίοδο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 (βλ. π.χ. Wolfang Streeck, 2014). Το βασικό επιχείρημα αυτών των θεωριών είναι ότι πριν από την κρίση η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δημιούργησε τερατώδεις ανισότητες - σε βαθμό που μια μικρή πλουτοκρατία (1/100 του πληθυσμού) τείνει να κατέχει ή να ελέγχει ένα τεράστιο ποσοστό του παγκόσμιου πλούτου. Επιπλέον, οι παραγόμενοι πόροι κατευθύνονται όλο και περισσότερο στον χρηματοπιστωτικό τομέα όπου τα κέρδη είναι υψηλά, άμεσα και συχνά μη φορολογούμενα. Αυτή η κατάσταση δεν είναι δυνατόν να συνεχισθεί αφού βάζει σοβαρά εμπόδια στη διευρυμένη αναπαραγωγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Νομίζω πως η παραπάνω ανάλυση της νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας είναι σωστή αλλά η πρόβλεψη περί άμεσης καπιταλιστικής κατάρρευσης λανθασμένη.