Η ζυγαριά της Σοφίας

Του Ανδρέα Παππά, Athens Voice

Έτσι, κάθε κουτουράδα ή άστοχη κίνηση της κυβέρνησης, κάθε ανεπάρκεια και ιδεοληψία της που ξεχαρβαλώνει ακόμα και ό,τι είχε απομείνει όρθιο σε μια καθημαγμένη χώρα και κοινωνία, συνοδεύεται κατά κανόνα και από τις γνωστές αναφορές στους… νέγρους, από την επίκληση του μνημονίου αλλά και του γνωστού διαχρονικού μπαμπούλα: του φιλελευθερισμού/νεοφιλελευθερισμού. Όποιος, λοιπόν, ασκεί σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, όποιος βλέπει τα νομοσχέδια-τερατουργήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο στη Βουλή, όποιος εξανίσταται με τις ιδεοληψίες του Μπαλτά και τις ελαφρότητες της Τασούλας, όποιος φρίττει με τους Σταθοπαναγούληδες και τους Διαμαντόπουλους, όποιος βλέπει την εξυγίανση(!) να την εκπροσωπούν ο Κατρούγκαλος και ο Μητρόπουλος, κινδυνεύει να κατακεραυνωθεί με το ατράνταχτο επιχείρημα «ναι, αλλά και σεις δεχόσασταν τα μνημόνια» – τα οποία, βέβαια, μνημόνια εκλιπαρεί κατ’ ουσίαν η σημερινή κυβέρνηση να συνεχιστούν.

Βλέποντας τις βεβαιότητές της και τις κατασκευές της να καταρρέουν η μια μετά την άλλη, η κομμουνιστική και κομμουνιστογενής αριστερά είχε πάντα ένα τελευταίο καταφύγιο: το απελπισμένο όσο και απελπιστικό επιχείρημα του συμψηφισμού, αυτό που τόσο εύστοχα και εμβληματικά αποτυπώνεται στη φράση «Ναι, αλλά και σεις καταπιέζετε τους νέγρους» του γνωστού ανεκδότου. Στα χρόνια που ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» ήταν κραταιός και οι πρόθυμοι να τον υπερασπιστούν ουκ ολίγοι, στις φωνές διαμαρτυρίας ή κριτικής για όσα ακατονόμαστα συνέβαιναν σε εκείνον τον «επίγειο παράδεισο» η απάντηση ήταν συνήθως: «Αυτό σας πείραξε; Δεν βλέπετε τι κάνουν οι Αμερικανοί και οι άλλοι ιμπεριαλιστές;».

Ιδεολόγοι και κατσαπλιάδες

 Του Νίκου Δήμου, www.protagon.gr

Έτσι λοιπόν, τώρα που ήρθε στα πράγματα η Αριστερά, περίμενα μία εξυγίανση του δημόσιου βίου. Είχα αηδιάσει από την κομματίλα, το πελατειακό κράτος, την διαφθορά και την οικογενειοκρατία. Όπως και πάρα πολλοί Έλληνες, μπορεί να μην συμφωνούσα με τις πολιτικές θέσεις των Αριστερών, αλλά πίστευα στο ήθος τους. Αλίμονο! Φαίνεται πως με τα χρόνια εξαφανίστηκαν οι «ιδεολόγοι» και περίσσεψαν οι κατσαπλιάδες. Που έκαναν γιουρούσι στη εξουσία, διορίζοντας συντρόφους και συγγενείς, εξυπηρετώντας πελάτες και συμφέροντα, ασελγώντας στους νόμους, τους κανονισμούς και το σύνταγμα χειρότερα από τους σάπιους προηγούμενους. Τι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τι δεκάδες μεταμεσονύκτιες και φαύλες τροπολογίες, τι χαριστικές διατάξεις! Ευτυχώς που δεν ζει η μητέρα να δει τους «ιδεολόγους» της…

Αρχές δεκαετίας του 50. Στο σχολείο ήμασταν άκρως πολιτικοποιημένοι – μερικοί ήδη κομματικοποιημένοι. Ήμουν ηγετικό μέλος της φιλελεύθερης παράταξης. Είχα απέναντί μου τον (ακόμα πολύ στενό φίλο μου) Γιώργο Κ., από την εφηβεία του στέλεχος της Αριστεράς (ΕΔΑ, μεταναστεύσας αργότερα στο ΠΑΣΟΚ). Από όλα είχε ο μπαξές. Σταλινικούς, βασιλόφρονες, φασίστες, ένα τροτσκιστή (καημένε συνονόματε!) και μερικούς που σήμερα θα τους λέγαμε σοσιαλδημοκράτες. Ήταν άγριοι καιροί τότε, λίγο μετά τον εμφύλιο. Τα ξερονήσια σε ακμή. Παρόλο που δεν ήμουν «συνοδοιπόρος» (όρος της εποχής) με είχε συγκλονίσει η εκτέλεση Μπελογιάννη. Έφαγα και μία αποβολή γιατί σε εκδήλωση που είχα οργανώσει απαγγέλθηκαν ποιήματα του Ρίτσου και του Βρεττάκου.

Η ώρα της εσωτερικής διαπραγμάτευσης και ο ρόλος των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων

 Των Γ. Σιακαντάρη, Δ.Σκάλκου Μ. Ματσαγγάνη, ΝΕΑ

Η στιγμή της συμφωνίας με τους θεσμούς φαίνεται πως είναι πλέον θέμα χρόνου. Θα πρόκειται σίγουρα για έναν επώδυνο συμβιβασμό καθώς θα συντρίψει τα τελευταία απομεινάρια των ανεδαφικών αντιλήψεων που αναπτύχθηκαν τα χρόνια της κυριαρχίας του αριστερο-δεξιού εθνολαϊκισμού και εγκλώβισαν τον πολιτικό λόγο σε πλήρως μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις, οι συνέπειες των οποίων αντανακλώνται στη σημερινή δυσχερή μας θέση. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για άσκηση εύκολης κριτικής στην κυβέρνηση (αν και ο πειρασμός είναι δικαιολογημένος για όσους δέχτηκαν επιθέσεις και στιγματίστηκαν ως προδότες από τους ανέξοδα πλειοδοτούντες οπαδούς της «υπερήφανης διαπραγμάτευσης»), Αντίθετα, η κυβέρνηση θα έχει την ενεργό στήριξη όλων μόνο σε περίπτωση που έρθει σε κατηγορηματική ρήξη με την πολιτική ρήξης με τους εταίρους. Για να φτάσουμε όμως εκεί ο μόνος δρόμος είναι η συνέχιση και εμβάθυνση της κριτικής. Ωστόσο, η (όποια) συμφωνία δεν συνιστά τη λύση του ελληνικού δράματος. Η χώρα μοιάζει να βρίσκεται παγιδευμένη σε ένα φαύλο κύκλο χρηματοπιστωτικής ασφυξίας, θεσμικής κατάρρευσης και χαμηλών προσδοκιών, που απειλεί να την τροχοδρομήσει σε μια πολυετή περίοδο αναιμικής οικονομικής ανάπτυξης (και η οποία με τη σειρά της θα δυσχεραίνει τη δημοσιονομική προσαρμογή, θα μεγαλώνει την απόσταση από τους ευρωπαίους εταίρους μας και θα ανατροφοδοτεί την κοινωνική δυσαρέσκεια). Γίνεται πλέον εμφανές πως το αντιμνημόνιο όχι μόνο δεν συνιστά προοδευτική πολιτική, αλλά δεν συνιστά καν πολιτική.

Τo ΔΝΤ, το χρέος κι εμείς

Του Παύλου Τσίμα, http://www.huffingtonpost.gr

«Στις 2 τα ξημερώματα, στις 24 Απριλίου 2010, ένα αεροπλάνο που μετέφερε τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών, προσγειώθηκε στην αεροπορική βάση Andrews, έξω από την Washington DC, λίγη ώρα πριν ξεκινήσει ένα σημαντικό πρόγευμα εργασίας, στις 7πμ, στα γραφεία του ΔΝΤ»...
Έτσι αρχίζει ο Πολ Μπλουστάιν την αφήγησή του για το πώς καταρτίστηκε το πρώτο ελληνικό πρόγραμμα. Από ένα πρόγευμα στο οποίο παρακάθησαν ο Στρος-Καν, ο Τρισέ, ο Ολι Ρεν και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Το κείμενο του Μπλουστάιν είναι η πιο πρόσφατη, η πιο ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική δημοσίευση για τα παρασκήνια του ελληνικού «μνημονίου». Ο ίδιος ο Μπλουστάιν, στέλεχος της Washington Post και της Wall Street Journal, παλαιότερα, ανταποκριτής στην Αργεντινή στα χρόνια της κρίσης, είναι ο συγγραφέας του έργου αναφοράς για την αργεντίνικη κρίση - "And the money kept rolling in (and out)".
Σήμερα, ως senior fellow στον οργανισμό CIGI γράφει για τα παρασκήνια της ευρω-κρίσης, έχοντας πρόσβαση σε απόρρητα εσωτερικά έγγραφα του ΔΝΤ και μαρτυρίες των στελεχών του. Τίτλος της μελέτης που παρουσίασε πρόσφατα: "The IMF, the euro zone and the first rescue of Greece" (CIGI papers, April 2015)

Τι ανακαλύπτουμε, διαβάζοντάς το, πέρα από πολλές γαργαλιστικές (ή ανατριχιαστικές) λεπτομέρειες για τα κίνητρα, τις επιδιώξεις και τον ρόλο που έπαιξαν διάφοροι πρωταγωνιστές της υπόθεσης; Πέρα και από μιαν εξήγηση στην αιφνίδια (;) στροφή του Ταμείου που θέτει στους Ευρωπαίους το δίλημμα ή κούρεμα του ελληνικού χρέους ή έξοδος του ταμείου από το ελληνικό πρόγραμμα;

Η κρίση του κράτους

 Επιμέλεια Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών

Το ακόλουθο κείμενο του Πολωνού κοινωνιολόγου Ζίγκμουντ Μπάουμαν είναι απόσπασμα από το βιβλίο των Zygmunt Bauman, Carlo Bordoni «Stato di crisi» (Einaudi, 2015). Το βιβλίο αυτό είναι ένας μακρύς θεωρητικός και πολιτικός διάλογος του Μπάουμαν με τον Ιταλό κοινωνιολόγο Κάρλο Μπορντόνι.

ΖΙΓΚΜΟΥΝΤ ΜΠΑΟΥΜΑΝ: Παρ’ όλο που αποδέχομαι την ύπαρξη πολλών και εντυπωσιακών ομοιοτήτων μεταξύ της κρίσης του 1929 και της τρέχουσας κρίσης (πρώτα απ’ όλα και κυρίως η μαζική ανεργία χωρίς προοπτικές και η αυξανόμενη κοινωνική ανισότητα), μου φαίνεται ωστόσο ότι υπάρχει μια κομβική διαφορά ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις, η οποία τις διακρίνει και καθιστά τουλάχιστον συζητήσιμη τη σύγκρισή τους. Μολονότι φοβισμένα από αγορές που τρελαίνονταν και έκαιγαν περιουσίες και μαζί τους θέσεις εργασίας, οδηγώντας κερδοφόρες επιχειρήσεις στη χρεοκοπία, τα θύματα της κατάρρευσης του χρηματιστηρίου το 1929 δεν είχαν αμφιβολίες για το πού να ζητήσουν βοήθεια: στο κράτος φυσικά, ένα κράτος ισχυρό, τόσο ισχυρό ώστε να κατορθώνει να υποχρεώνει την οικονομική κατάσταση να υπακούει στη βούλησή του. Οι γνώμες για το ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος για να βγουν από εκείνη την κατάσταση μπορούσε να διαφέρουν ακόμη και σε αξιοσημείωτο βαθμό, αλλά δεν υπήρχε αμφιβολία για το ποιος όφειλε να οδηγήσει τα πράγματα στον δρόμο που τελικά έπρεπε να βαδίσουν: το κράτος φυσικά, προικισμένο και με τους δύο πόρους που ήταν αναγκαίοι γι’ αυτό το καθήκον, την εξουσία, δηλαδή την ικανότητα να κάνουν πράγματα, και την πολιτική, δηλαδή την ικανότητα να αποφασίζουν ποια πράγματα έπρεπε να κάνουν. Και πράγματι, την επαύριο της κατάρρευσης, το μεταβεστφαλιανό μοντέλο ενός κράτους προικισμένου με απόλυτη και αδιαίρετη κυριαρχία στην επικράτειά του και σε όλα όσα αυτή περιέχει θα επεκταθεί στο μέγιστο δυνατό, ώς το σημείο να συμπεριλάβει διαφοροποιημένες μορφές, όπως η σοβιετική οικονομία που διευθύνεται από το κράτος, η γερμανική που ρυθμίζεται από το κράτος και εκείνη των Ηνωμένων Πολιτειών που υποκινείται από το κράτος.

Πόλεμος με τον κανένα

 Της Αγγελική Σπανού, Athens Voice

Όχι, δεν είναι η χρεοκοπία που μας οδήγησε στα μνημόνια και στη δίνη μιας σκληρής κρίσης μέσα στην οποία χάθηκαν όλες οι βεβαιότητες της μεταπολίτευσης και το δικαίωμα να πιστεύει κανείς πως, αν προσπαθήσει, θα τα καταφέρει. Αυτό που μας συμβαίνει δεν είναι παρά η ήττα μας στον πόλεμο με τους δανειστές που βρήκαν την ευκαιρία χάρη στις «Τρόικες εσωτερικού» να μας χτυπήσουν και να μας μετατρέψουν σε αποικία χρέους. Γι’ αυτό και στόχος μας είναι να αντεπιτεθούμε για να νικήσουμε, να βρούμε τα κατάλληλα όπλα, ακόμη και πυρηνικά, ώστε να κατατροπώσουμε τον αντίπαλο και να τον τρέψουμε σε άτακτη φυγή μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες του.

Μια από τις σημαντικές αιτίες της ελληνικής υστέρησης είναι η εμπλοκή μας σε ένα φαντασιακό πόλεμο που δεν τελειώνει ποτέ. Οι πιστωτές δεν είναι εταίροι αλλά εχθροί, ενώ στο εσωτερικό συνεχίζεται με άλλα μέσα ο εμφύλιος. Η κυριαρχία αυτής της συλλογικής αίσθησης αποκτά υπόσταση με τη διχαστική ρητορεία, το φανατισμό και την ακρότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης, το μίσος που διαχέεται στο δημόσιο «διάλογο», την υποκατάσταση της ορθολογικής ανάλυσης από τυφλούς μανιχαϊσμούς. Ο ναρκισσισμός του θύματος συνδέεται με την καχυποψία του περικυκλωμένου και δημιουργείται ένα σκηνικό οργισμένης άμυνας που παράγει επιθετικές ιδεοληψίες. Πέρα από την επικίνδυνη γραφικότητα που ελλοχεύει (θα κάνουμε την ευρωζώνη Κούγκι, θα εξάγουμε τζιχαντιστές κοκ) αυτή η κατάσταση είναι αφόρητα κουραστική και απόλυτα αποπροσανατολιστική.

Ονειροπολήσεις με πεμπτοφαλαγγίτες

 Του Νίκου Κωνσταντάρα, Καθημερινή

Μέσα στην ονειροπόλησή τους, στη στοχοποίηση ανθρώπων που δεν είναι λιγότερο Ελληνες από τους ίδιους, οι κυβερνήτες μας αγνοούν έναν τραγικό κανόνα της ζωής και της Ιστορίας: ότι αυτοί που υπήρξαν θύματα, μόλις μπορέσουν μιμούνται τη συμπεριφορά του θύτη. Πότε θα κατανοήσουν την ευθύνη της εξουσίας; Πόσο θα μας κοστίσει η ενηλικίωση του ΣΥΡΙΖΑ;

Η ολοένα εντεινόμενη επιθετικότητα υπουργών και άλλων κυβερνητικών στελεχών εναντίον όσων δεν συμφωνούν μαζί τους, η οποία συμπυκνώνεται στο άρθρο του Παναγιώτη Λαφαζάνη «Να απομονώσουμε την “πέμπτη φάλαγγα”», μαρτυρεί σαφή διάθεση ρήξης με τους ξένους εταίρους, αλλά και με εσωτερικούς αντιπάλους. Ή βλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί να υποχωρήσει από τις θέσεις του και αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους στο εσωτερικό μέτωπο ή ρίχνουν το γάντι στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα για να αποκλείσουν συμβιβασμό με τους ξένους ή σκοπεύουν στη ρήξη, ώστε να βρεθεί η Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης. Οποιος και αν είναι ο στόχος, γιατί να θέτουν τη χώρα σε τέτοιους κινδύνους, γιατί να ανατρέψουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων; Οι προχθεσινές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, του πρωθυπουργού, των υπουργών και κομματικών στελεχών, με αφορμή την Πρωτομαγιά, δείχνουν πόσο μεταδοτικός είναι ο ενθουσιασμός, η πίστη ότι θα επιβάλουν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε εταίρους και πιστωτές. Η επιμονή σε αυτή τη θέση συσπειρώνει το κόμμα και την κυβέρνηση, ενώ προκαλεί όλους τους «αντιπάλους», δηλώνοντας ότι δεν θα υπάρξει συμβιβασμός. Επειδή, όμως, η κυβέρνηση δείχνει να προσπαθεί να έρθει σε κάποια συμφωνία με τους εταίρους προκειμένου να μπορέσει να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, δόσεις δανείων και άλλες υποχρεώσεις μέσα σε αυτόν τον μήνα, δηλώσεις όπως «Δεν εκβιαζόμαστε. Ούτε βήμα πίσω», έχουν στόχο να ξεγελάσουν είτε τους ξένους είτε τους ψηφοφόρους. Οσο η πραγματικότητα απαιτεί οδυνηρές διαπιστώσεις και δύσκολες αποφάσεις, οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγουν να πλέουν στα πελάγη της εξουσίας, να μη χαλούν το κέφι τους με τη σκέψη του αναπόφευκτου ναυαγίου.

ΑΝΕΛ: μοιραίος συνοδοιπόρος

 Του Στάμου Ζούλα, Καθημερινή

Θυμάμαι την πολύ πετυχημένη διαφήμιση των ΑΝΕΛ προεκλογικά. Τον κ. Καμμένο να καθοδηγεί τον «μικρό Αλέξη», ώστε να μην εκτροχιάζεται το παιδικό τρένο που οδηγούσε. Η διαφήμιση προκαθόριζε τον ρόλο των ΑΝΕΛ στην περίπτωση που θα συγκυβερνούσαν με τον ΣΥΡΙΖΑ· κάτι που μας επιφύλαξε η μοίρα. Ο κ. Καμμένος αυτοπροβαλλόταν ως τροχοπέδη του ΣΥΡΙΖΑ και ως εγγυητής μιας διακυβέρνησης χωρίς ακρότητες και επικίνδυνους ακροβατισμούς. Προσωπικά πιστεύω ότι η διαφήμιση αυτή συνέτεινε σε μεγάλο βαθμό στο να ξεπεράσουν οι ΑΝΕΛ το 3%, που προεκλογικά ήταν εξαιρετικά αβέβαιο, και να μετάσχουν στην κυβέρνηση. Επιπλέον δε, ξεπέρασαν την έντονη δυσφορία της Αριστερής Πλατφόρμας, που θεωρούσε το κόμμα αυτό «υπερπατριωτικό και αλλοπρόσαλλο». Και φυσικά, «περισσότερο δεξιό» απ’ το «Ποτάμι». Φαίνεται, όμως, ότι ο κ. Τσίπρας ήξερε τι έκανε. Προτίμησε τον αλλοπροσαλλισμό από την εγνωσμένη μετριοπάθεια και ο κ. Καμμένος τον δικαιώνει. Στην κοινή αντιμνημονιακή τους στάση ο κ. Καμμένος όχι μόνον δεν επιχείρησε να τροχοπεδήσει «το τρένο» σε κάποιους επικίνδυνους χειρισμούς, αλλά συνέπραξε και ο ίδιος στα εκβιαστικά ανοίγματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Συχνά και με πρωτοβουλιακό οίστρο. Τελικά, τα ανοίγματα αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά και άχρηστα, μόνον και μόνον διότι οι «παραλήπτες» τους ζύγισαν περισσότερο τις αντιδράσεις εταίρων και συμμάχων απ’ ό,τι οι εγχώριοι και ανεύθυνοι τολμητίες. Ως επιστέγασμα έρχεται, τώρα, η σιωπή των ΑΝΕΛ στο «ενδεχόμενο δημοψηφίσματος» που θέτει ο κ. Τσίπρας, για να εκφοβίσει την Αριστερή του Πλατφόρμα. Ανεξαρτήτως αν το πυροτέχνημα αυτό εκραγεί στα χέρια του σημερινού πρωθυπουργού, με ολέθριες συνέπειες όχι μόνον για τον ίδιο, αλλά δυστυχώς και για τη χώρα.

Να μην ξεχάσουμε να πούμε ένα ευχαριστώ στο ΣΥΡΙΖΑ

 Του Λεωνίδα Καστανά, http://metarithmisi.gr

Δεν χρειάζονται ανώτερα μαθηματικά. Απλή λογική χρειάζεται. Και αυτή οδηγεί στη Συνεργασία. Οι εξελίξεις τρέχουν η χώρα και η αντιμνημονιακή  της κυβέρνηση είναι στο καναβάτσο. ¨Οπου νάναι θα ακουστεί το “abandon”. Την Τετάρτη 6 ώρα το πρωί υπήρχαν ουρές εκατοντάδων ηλικιωμένων έξω από τα ΑΤΜ των τραπεζών. Η ανησυχία δεν είναι απλά μια ιδέα, εγκαθίσταται. Στη χώρα των συνταξιούχων και των δημοσίων υπαλλήλων μια εσωτερική στάση πληρωμών του Δημοσίου θα ανάψει τα καζάνια της κόλασης. Καμιά κυβέρνηση του πελατειακού συστήματος δεν μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση με κόλπα, ψέματα και πατέντες του παρελθόντος. Όποια συμφωνία και να υπογράψει δεν θα την τηρήσει αφού δεν βλέπει ή αρνείται να δει την πραγματικότητα. Και οι εταίροι είναι πια τελείως ενήμεροι για το τι παίζεται στο εσωτερικό και δεν έχουν καμιά διάθεση να εξαπατηθούν. Θα ανοίξουν το πουγκί μόνο σε μια κυβέρνηση που θα πιστεύει και θα θέλει να κάνει μεταρρυθμίσεις, να υλοποιήσει κάποιο σοβαρό πρόγραμμα ανάταξης της οικονομίας και πάνω απ΄ όλα να μειώσει τα έξοδα του δημοσίου. Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα. Η οριζόντια φοροκαταιγίδα για να συντηρείται το πελατειακό και αναποτελεσματικό κράτος δεν είναι λύση, όλοι το ξέρουν. Ειδικά σε μια εποχή μεταναστευτικών ροών τεραστίων διαστάσεων τις οποίες κανείς δεν μπορεί να ανακόψει.  Η χώρα χρειάζεται ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας. Χρειάζεται μισθούς και όχι συμβασιούχους Το κράτος χρειάζεται αύξηση εσόδων αλλά και μείωση εξόδων. Η Ελλάδα χρειάζεται δικαιοσύνη.

Η παιδεία του «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε...»

 Του Γιώργου Μαυρωτά, www.huffingtonpost.gr

Αλέξης Τσίπρας, Πρωθυπουργός, 8/2/2015, Προγραμματικές δηλώσεις: «...Η νέα Κυβέρνηση θα ξεκινήσει έναν μεγάλο και ουσιαστικό διάλογο για την αλλαγή ολόκληρου του θεσμικού πλαισίου και των τριών βαθμίδων.... Αυτό θα το πράξει σε ορίζοντα τετραετίας. Τίποτα στο χώρο της Παιδείας δεν πρόκειται να γίνει με αιφνιδιασμούς και εκπλήξεις, αλλά με διάλογο και με συναινέσεις.»

Αριστείδης Μπαλτάς, Υπουργός Παιδείας, 9/2/2015, Προγραμματικές δηλώσεις: «...σε ό,τι αφορά το σχολείο, δεν πειράζουμε τίποτα κατά τον τρέχοντα ακαδημαϊκό χρόνο, γιατί δεν θέλουμε να επισωρεύσουμε προβλήματα σε μια ήδη διαλυμένη κατάσταση. Τρίτο στάδιο, αμέσως μετά, σχεδιασμός προγραμματισμένος σε διάλογο δημόσιο για τη ρύθμιση σε μακροχρόνια βάση όλων των προβλημάτων».

Αυτά είναι τα λόγια, ας πάμε τώρα και στα έργα. Πριν λίγες ημέρες ο κ. Κουράκης, Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας φέρνει με το νομοσχέδιο «Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της βίας στον αθλητισμό» -το οποίο σημειωτέον εισάγεται κι αυτό με την διαδικασία του επείγοντος - σε άσχετα άρθρα μέτρα που έχουν να κάνουν με την δευτεροβάθμια εκπαίδευση (τράπεζα θεμάτων, τρόπος προαγωγής από τάξη σε τάξη, αναπλήρωση ωρών). Σε αυτή τη διαδικασία εξπρές στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων καμία από τις προτάσεις της αντιπολίτευσης ή που προέκυψαν από την ηλεκτρονική δημόσια διαβούλευση δεν ενσωματώθηκε στο νομοσχέδιο που θα έρθει στη Βουλή.

Η παραπλανημένη μαγείρισσα

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice

Όταν ο Καντ υποστήριζε ότι πρέπει να ενεργείς έτσι ώστε ο δικός σου κανόνας συμπεριφοράς να μπορεί να γίνεται καθολικός, απέκλειε το ψέμα ως κανονιστικό πλαίσιο, ακόμη και στην περίπτωση που αυτό θα μπορούσε να σώσει ανθρώπινες ζωές. Ε, λοιπόν, μάλλον δεν φαντάζονταν ποτέ πως μια χούφτα 18 μερκελιστών υπουργών με τα εγχώρια τσιράκια και τους ύπουλους τεχνοκράτες τους θα τον διέψευδαν τόσο οικτρά. Αυτοί οι άνθρωποι παραβίασαν ρητά την καντιανή κατηγορική προσταγή. Έκαναν το ψέμα και την παραπλάνηση κανόνα ευρωπαϊκής συμπεριφοράς. Μας παραπλάνησαν, εμάς τους πρώτη φορά αξιοπρεπείς. Α, να μη το ξεχάσω, αξιοπρεπείς σε γεύση «πρώτη φορά αριστερά» με φακελάκια ακροδεξιάς ζαχαρίνης. Γιατί όπως είπε ο κ. Τσίπρας στον Νίκο Χατζηνικολάου και επιβεβαίωσε και ο υπουργός Οικονομικών αυτοί οι άνθρωποι είπαν ψέματα, τους υποσχέθηκαν στις 20 Φεβρουαρίου πως θα εκταμιεύσουν τη δόση, ακόμη και αν δεν κάνουν τίποτα. Έτσι ο κ. Βαρουφάκης, ως νεοέλληνας βαλκάνιος ριζοσπάστης, τους κατηγόρησε ότι δεν «υπήρξε προσήλωση στην μπέσα». Η αλήθεια όμως είναι πως στις 20 Φεβρουαρίου οι εταίροι ξετρελαμένοι με τους νέους κώδικες συμπεριφοράς που προωθεί η κυβέρνηση, αποφάσισαν όχι μόνο να βγάλουν τις γραβάτες, υποκλινόμενοι στους νέους κώδικες, αλλά να ξεγυμνωθούν εντελώς για χάρη της. Αποφάσισαν έτσι να πληρώσουν τις δόσεις που δεν ήθελε ο Βαρουφάκης, τις οποίες οι Δραγασάκης-Τσακαλώτος ήθελαν, ενώ ο πρωθυπουργός τις ήθελε αρκεί τα χρήματα να μην είναι μνημονιακά. Περιμένουν όμως να κοπεί αντιμνημονιακό ευρώ για να μας πληρώσουν. Έτσι μέχρι να κοπεί το νέο αντιμνημονιακό ευρώ, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα. Μέχρι τότε δεν πρέπει να κατηγορούμε τους εταίρους για παραπλάνηση, αλλά για καθυστέρηση στην κοπή του νέου ευρώ.

Επικίνδυνη πολιτική ναφθαλίνη

Του Αχιλλέα Γραβάνη, Athens Voice

H κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αλώνει ταχύτατα και δίχως ουσιαστική αντίσταση το κράτος, γεμίζοντάς το με κομματικούς της μουτζαχεντίν ή συγγενείς της. Εκβιάζει τον Τύπο με υπερβολικές οικονομικές αξιώσεις για να τον ελέγξει ή να τον αφανίσει και ανασυντάσσει την κομματική της ΕΡΤ. Αποδιοργάνωνει την Παιδεία γυρίζοντάς τη δεκαετίες πίσω, σε ένα αναχρονιστικό, περίκλειστο εκπαιδευτικό σύστημα, με εμφανή στόχο το συστηματικό ιδεολογικό έλεγχο της νέας γενιάς. Παλαιοκομμουνιστικοί ή επιτηδευμένοι δραχμολάγνοι πόλοι της σπρώχνουν ενσυνείδητα τη χώρα εκτός Ευρώπης, σε περαιτέρω φτωχοποίηση, ώστε από απελπισία να αποδεχθεί ως αναγκαίο κακό την για χρόνια ποθούμενη «καθεστωτική» αλλαγή. Μόνη στον κόσμο η δύσμοιρη Ελλάδα αφιερώνει τις ελάχιστες κοινωνικές και πολιτικές της δυνάμεις για την ανάσταση ενός ιστορικά αποτυχημένου, κρατικίστικου κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου του προηγούμενου αιώνα. Ένα κυβερνητικό συνονθύλευμα από καλοζωισμένους αστούς καριέρας, ιδεοληπτικούς παλαιομαρξιστές και συνωμοσιολόγους ακροδεξιούς διαφεντεύει τη χώρα στη δυσκολότερη σύγχρονη ιστορική της συγκυρία. Η ημιμάθεια και η ιδεοληψία τους δεν τους επιτρέπουν να διαμορφώσουν μια καινοτόμο, νέα πολιτική πρόταση για την έξοδο από την κρίση και το μέλλον της χώρας, γι’ αυτό τσαλαβουτούν στις γνωστές τους παρωχημένες και ιστορικά αποτυχημένες παλαιομαρξιστικές προσεγγίσεις του προηγούμενου αιώνα. Το βασικό του όπλο καθήλωσης της απελπισμένης κοινωνίας είναι ο εθνικός διχασμός και ο σταλινικού τύπου εκφοβισμός των πολιτικών αντιπάλων, στην κοινωνία, στη Βουλή. Περίτρανο παράδειγμα η ανεκδιήγητη πρόεδρός της.

Δραχμή, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη

 Του Παύλου Τσίμα, www.huffingtonpost.gr/

Αρκεί να θέσει κάποιος το ερώτημα ή να επιχειρηματολογήσει υπέρ της επιλογής που δημοσκοπικά πλειοψηφεί, για να ξεσηκωθεί θύελλα. Από όλα τα θέματα- κι είναι εκατοντάδες- που έχουν τεθεί προς συζήτηση από αυτές τις στήλες, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι εκείνο που ξεσηκώνει περισσότερο τα πάθη, εκείνο που παρακινεί περισσότερα και πιο μαχητικά σχόλια, είναι το θέμα του νομίσματος.

Μόνο που η περί νομίσματος συζήτηση, όπως διεξάγεται, παραμένει στενά «νομισματική», δημοσιονομική, οικονομική. Καταγράφει σε καταλόγους τα «πλεονεκτήματα» και τα «μειονεκτήματα» κάθε μιας από τις δύο επιλογές. Τι κερδίζουμε, τι χάνουμε με το ευρώ; Τι θα κερδίζαμε, τι θα χάναμε με την επιστροφή στην δραχμή; Αδιέξοδη συζήτηση, αφού φαίνεται ότι ο καθένας προσέρχεται σε αυτήν ήδη βαθύτατα και φανατικά πεπεισμένος για την θεολογική ορθότητα της άποψής του. 'Ετοιμος να στολίσει με κάθε είδους προσωπική ύβρι και απαξιωτικό στολίδι εκείνους που εκκλησιάζονται την αντίθετη άποψη.

Προσωπικά, η μόνη εισφορά που θα είχα σε αυτήν την συζήτηση, είναι αυτή που υποστήριξε και ο Πωλ Κρούγκμαν, κατά το πρόσφατο πέρασμά του από την Αθήνα:

Η Ελλάδα υπέστη, τα τελευταία πέντε χρόνια, μιαν «εσωτερική υποτίμηση», ανάλογη της «εξωτερικής», νομισματικής υποτίμησης που θα έφερνε η επιστροφή στην δραχμή. Το μέσο εισόδημα μειώθηκε σχεδόν κατά το ένα τρίτο και ειδικά στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας το «μισθολογικό κόστος» μειώθηκε κατά περίπου 40%. Με μια τέτοιας έκτασης υποτίμηση δεν θα έπρεπε να έχουν απογειωθεί οι ελληνικές εξαγωγές; Δεν θα έπρεπε να έχει θριαμβευτικά ανακτηθεί η χαμένη ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας; Γιατί, αντιθέτως, οι εξαγωγές μειώθηκαν; Γιατί ακόμη και του τουρισμού η μπονάντσα ελάχιστα οφείλεται σε μείωση κόστους και κυρίως αποδίδεται σε γεωπολιτικούς λόγους και λόγους ασφάλειας; Και τι, τέλος πάντων, τώρα πια που την υποτίμηση την υποστήκαμε με τον πιο επώδυνο τρόπο, θα είχαμε να κερδίσουμε, ως μέρισμα ευημερίας, από μια περαιτέρω, μεγάλη υποτίμηση γυρίζοντας στην δραχμή; Τι, πέραν της εθνικής περηφάνειας που κάποιοι ίσως αισθανθούν;

Ο Τσίπρας στην Ονειροχώρα

Του Γιόσκα Φίσερ, www.huffingtonpost.gr

«Κάποιος μπορεί μόνο να λυπάται την Ελλάδα. Για περισσότερα από πέντε χρόνια, η τρόικα (η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) την έχει μετατρέψει σε αντικείμενο ενός αποτυχημένου πειράματος λιτότητας που έχει επιδεινώσει την οικονομική κρίση της χώρας. Και τώρα η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρας φαίνεται αποφασισμένη να βυθίσει τη χώρα στην άβυσσο».

Έτσι ξεκινά το άρθρο του στο Project Syndicate, ο πρώην αντικαγκελάριος και πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Γιόσκα Φίσερ. Δεν χρειαζόταν να γίνει έτσι η κατάσταση, αναφέρει, γιατί μέχρι να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ τη διακυβέρνηση της χώρας τον Ιανουάριο είχε ήδη επιτευχθεί ένας συμβιβασμός που θα προσανατολιζόταν περισσότερο στην ανάπτυξη. «Ακόμα και οι σκληροπυρηνικοί υπέρμαχοι της λιτότητας στη Γερμανία -και κυρίως η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ- είχαν αρχίσει να ξανασκέφτονται τη στάση τους, λόγω των αναμφισβήτητα δυσμενών επιπτώσεων που είχε αυτή η πολιτική στο ευρώ και στη σταθερότητα της ΕΕ», αναφέρει χαρακτηριστικά. Κατά τον Φίσερ, η κυβέρνηση του Τσίπρα θα μπορούσε να είχε εμφανιστεί ως ο καλύτερος εταίρος της Ευρώπης εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα μεγάλων μεταρρυθμίσεων και εκσυγχρονισμού. Όμως έχασε την ευκαιρία αυτή, αναφέρει, γιατί ο ίδιος και άλλα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσαν να δουν πέρα από τον ορίζοντα της προέλευσης του κόμματός τους, του ριζοσπαστικού ακτιβισμού της αντιπολίτευσης. «Δεν κατάλαβαν –ή δεν θέλησαν να καταλάβουν– τη διαφορά μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Η πραγματιστική πολιτική, κατά την άποψή τους, είναι ξεπούλημα», γράφει χαρακτηριστικά.

Τα λεφτά δεν έρχονται με «νωπή λαϊκή εντολή»

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Η επιλογή του Γιάνη με ένα ν ήταν μια έξυπνη επιλογή. Για δύο λόγους. Όταν οι Ευρωπαίοι αντίκρισαν πρώτη φορά τη νέα κυβέρνηση έμειναν έκπληκτοι. Όπως εκμυστηρεύονταν, περίμεναν να αντικρίσουν κάποιους νέους Ευρωπαίους ριζοσπάστες. Αντί αυτού συνάντησαν κάποιους εκπροσώπους της δημοσιοϋπαλληλίας, κάτι παλαιοκομμουνιστικών απόψεων πολιτικούς, από αυτούς που έχουν να αντικρίσουν στις χώρες τους από τη δεκαετία του ’70 και του ’80. Η επιλογή Βαρουφάκη ήταν η απάντηση σ’ αυτό το πρόβλημα. Την ώρα που τα σοβαρά ΜΜΕ της Ευρώπης αντιμετώπιζαν με ελαφρά ειρωνεία τις εξαντρίκ οικονομικές απόψεις του Έλληνα υπουργού, οι τηλεοράσεις και τα λαϊκά ταμπλόιντ είχαν βρει το νέο media darling. Μοντέρνο, πιασάρικο και ουάου. Και λίγο αστείο. Αλλά έτσι δεν είναι κάπως όλος ο σύγχρονος κόσμος μας; Ο δεύτερος λόγος ήταν η ίδια η αντιμνημονιακή παράνοια. Ήταν τόσο μακριά από την πραγματικότητα, τόσο μακριά από τη λογική, τα δεδομένα, τα πραγματικά γεγονότα, την απλή αριθμητική, που έκανε αδύνατη οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση. Χρειάζονταν λίγο χρόνο πουλώντας τρέλα για να απορροφήσουν το σοκ της πρόσκρουσης. Αυτό επετεύχθη με τη «δημιουργική ασάφεια» του υπαρκτού σουρεαλισμού. Τα δάνεια είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, δεν θέλουμε καινούργια δανεικά αλλά αξιοπρέπεια, δεν θέλουμε τη δόση, δώστε μας τη δόση, δώστε μας έστω τμήμα της δόσης, μας στραγγαλίζετε αν δεν μας δώσετε δόση, θέλουμε λεφτά, χανόμαστε. Η περίοδος αυτή τελείωσε. Η υπερβολική έκθεση οδηγεί πάντα στην κατανάλωση και στο γρήγορο «κάψιμο». Τα media αγαπούν, αλλά αγαπούν να μισούν. Και η περίοδος της αλαζονείας διαρκεί όσο κρατάνε τα λεφτά.