Οι βλαβερές συνέπειες του ακραίου ναρκισσισμού

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Ορισμένα πράγματα μπορεί να έχουν πολύ απλές εξηγήσεις, αλλά εμείς να ψάχνουμε για βαθύτερες αιτίες. Αναζητούμε το κάτι παραπέρα, αλλά η βασική αιτία είναι τόσο προφανής που τείνουμε να μην την πιστεύουμε. Στην πρόσφατη δεύτερη φάση της «δραστηριότητας» της κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου, που τόσους εξόργισε, επιχειρήθηκε να δοθούν διάφορες εξηγήσεις. Θεωρώ εκτός τόπου και χρόνου τον ισχυρισμό ότι η νέα πρόεδρος της Βουλής κάνει ό,τι κάνει για να ευνοήσει την Χρυσή Αυγή. Είναι αδιανόητο. Επίσης, πρέπει να διαθέτει κανείς πολύ προχωρημένη φαντασία, για να πιστέψει ότι έχει ηγετικές βλέψεις και επιδιώκει από τώρα να εγγράψει υποθήκες. Μήπως η εξήγηση είναι πιο προφανής; Μήπως η κ. Κωνσταντοπούλου πάσχει από το σύνδρομο του μικροφώνου, της κάμερας, της δημοσιότητας; Ούτε η πρώτη είναι ούτε η τελευταία. Ο Αδωνις Γεωργιάδης, για παράδειγμα, τα τελευταία δύο χρόνια έδειξε να μην αντέχει ούτε μια μέρα χωρίς να εμφανιστεί σε τηλεοπτική εκπομπή, να μιλήσει σε ραδιοφωνική ή να γράψει ένα μήνυμα στο τουίτερ. Ο Γιάννης Βαρουφάκης δεν έχει αφήσει εκπομπή για εκπομπή. Είναι τέτοιο το πάθος του για δημοσιότητα που δεν μπορεί ν’ αντισταθεί ούτε σε φωτογραφίσεις τύπου λάιφ στάιλ. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν έχει οδηγηθεί ακόμη ολοκληρωτικά σ’ αυτό το σημείο, αλλά το πάθος της για προβολή δεν κρύβεται. Τις προάλλες, έμεινε στο Κοινοβούλιο ως αργά τη νύχτα προκειμένου να φωτογραφηθεί για τις ανάγκες μια συνέντευξης σε περιοδικό. Το μικρόφωνο της προκαλεί άμετρη ευχαρίστηση, είναι εμφανές.

Οι παρελάσεις των άλλων

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

Πολύς κόσμος είναι υπέρ των παρελάσεων. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κατά. Πρώτα απ’ όλα οι νεολαίοι του: «να καταργηθεί ο αναχρονιστικός θεσμός των παρελάσεων» έγραφαν. Οι παρελάσεις «το μόνο που δεν κάνουν είναι να καλλιεργούν την ιστορική μνήμη... Οι αγώνες τού σήμερα και όχι οι στρατοκρατικές παρελάσεις είναι αυτοί που θα δικαιώσουν τις θυσίες όσων αγωνίστηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής για τη δικαιοσύνη και την κοινωνική απελευθέρωση» (Ν. ΣΥΡΙΖΑ 26.11.2011). Ο νυν αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Τάσος Κουράκης, είχε υποσχεθεί ότι ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργήσει τις παρελάσεις. Ο ίδιος ως βουλευτής πίεζε, με ερώτησή του στη Βουλή, τη νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ: «Αν θεωρήσουμε ότι οι παρελάσεις εντάσσονται στο εκπαιδευτικό έργο, ποιος ακριβώς είναι ο παιδαγωγικός τους ρόλος; Προτίθεστε να εξετάσετε το ενδεχόμενο κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων και αντικατάστασής τους με πολιτιστικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες στα σχολεία που να δίνουν τη δυνατότητα ουσιαστικής εμβάθυνσης στα ιστορικά γεγονότα;» (29.10.2009) Γενικώς υπήρχε βοή μεγάλη από τον ΣΥΡΙΖΑ κατά των παρελάσεων. Ο υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για «τις βαλσαμωμένες εθνικές επετείους, τους βαρύγδουπους πανηγυρικούς, τις ανιαρές μεγαλοστομίες των “επισήμων”, που διαγκωνίζονται σε υπερπατριωτικές κορώνες στα κανάλια» (25.3.2014). Η βουλευτής Θεανώ Φωτίου τις χαρακτήριζε «απολίθωμα του παρελθόντος».

Ο Βαγγέλης, ο Καμμένος και ο «εθνικός κορμός»

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, http://booksjournal.gr

Τι ενώνει τον αυτόχειρα, θύμα του μπούλινγκ, Βαγγέλη Γιακουμάκη, τον εθνολαϊκισμό που θα γιορτάσει στις πλατείες ανήμερα εθνική γιορτή και τις αποφάσεις του υπουργού Άμυνας να εισαγάγει μάθημα εθνικής ηθικής πατριωτικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία; [ΤΒJ]

Η είδηση της αυτοκτονίας του Βαγγέλη Γιακουμάκη εκ πρώτης όψεως δεν έχει τίποτα κοινό με δυο πρόσφατες αποφάσεις στο υπουργείο Άμυνας. Η πρώτη αφορά το μοίρασμα φυλλαδίων στα σχολεία με στόχο την τόνωση του εθνικού αισθήματος υπεροχής των μαθητών έναντι των σημερινών γερμανών ναζιστών και των ελλήνων γερμανοτσολιάδων. Αυτά τα φυλλάδια θα γραφούν από το υπό σύσταση Τμήμα Ιστορικών Εκδόσεων (Πάνος Καμμένος και ιστορική επιστήμη) και από το τμήμα Μελέτης Ιστορικών Αρχείων (το τελευταίο υπό την αιγίδα του αριστερού υφυπουργού Άμυνας, Κώστα Ήσυχου) και θα μοιράζονται στα σχολεία με σκοπό την αναπτέρωση του ηθικού τού στρατεύματος (συγγνώμη, των μαθητών ήθελα να γράψω). Η δεύτερη φέρεται να είναι μια κοινή απόφαση του υπουργείου Άμυνας και της Περιφερειάρχη Αττικής Ρένας Δούρου, όπου σε σύσκεψη που είχαν, αποφάσισαν  αμέσως μετά τη στρατιωτική παρέλαση οι τρεις μπάντες του στρατού να παραμείνουν στο Σύνταγμα και να παίξουν γνωστάεμβατήρια, αλλά και δημοτικά τραγούδια. Εκεί θα βρίσκονται και σωματεία χορού από όλη την Ελλάδα που θα χορεύουν παραδοσιακούς χορούς.

Ο «λογιστικός έλεγχος του χρέους» και η οίηση

 Του Λευτέρη Κουσούλη, Athens Voice
Μέσα στο σκηνικό της έξαρσης και της διεκδικούμενης υπερηφάνειας, δεν θα μπορούσε να λείψει. Η Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, σε συνέντευξη Τύπου ανακοίνωσε τη συγκρότηση επιτροπής του ελληνικού κοινοβουλίου για το λογιστικό έλεγχο του χρέους. Πρόκειται για μια πομπώδη εξαγγελία, που επιδιώκει την κατασκευή μιας κυβερνητικής αλήθειας. Για να αντικρουστεί η απλουστευτική αφήγηση, όπως είπε η κα Κωνσταντοπούλου, που θέλει «τους Έλληνες να χρωστούν και πρέπει να πληρώσουν», καθώς αυτό επιτάσσει η «δικαιοσύνη» και η «αλήθεια». Κάθε φορά που η εξουσία επιχειρεί να κατασκευάσει τη δική της εκδοχή των πραγμάτων, κάθε φορά που θέλει να διατυπώσει τη δική της δικαιωτική αφήγηση για τις επιλογές της, επικαλείται τη δικαιοσύνη και την αλήθεια. Αν η αλήθεια είναι η αναγνώριση των ορίων της πραγματικότητας, εδώ το εγχείρημα των πρωταγωνιστών αποβλέπει στο να θέσει την πραγματικότητα μέσα στα δικά τους όρια. Έτσι, μια συζήτηση που διαρκεί τα τελευταία χρόνια, θα συνεχιστεί χωρίς ποτέ να μπορεί να δοθεί τελεσίδικη απάντηση, και επιχειρείται να πάρει επίσημο περιεχόμενο ώστε να μη νοείται ο πολύπλευρος χαρακτήρας της και ουσιαστικά να αμφισβητείται η πολιτική της διάσταση. Αυτά που συνέβησαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, δεν μπορούν να μπουν στις σελίδες ενός πορίσματος, ούτε μπορούν να λάβουν οριστική απάντηση και ερμηνεία. Θα είναι πάντα αντικείμενο της πολιτικής σύγκρουσης που βρίσκεται και θα βρίσκεται σε εξέλιξη.

Εθνικοφροσύνη εις άφεσιν αμαρτιών

Του Αχιλλέα Γραβάνη, Athens Voice

Tα προβλήματα της χρηματοδότησης των βασικών αναγκών της χώρας συσσωρεύονται, με πιο πρόσφατο αυτό της διαφαινόμενης δυστοκίας εκταμίευσης των κονδυλίων του ΕΣΠΑ. Προηγήθηκαν οι διεθνείς «θεσμοί», όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τραπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η οικονομική κατάσταση του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα πλησιάζει πλέον και επίσημα τη χρεοκοπία. Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που της έστρωσαν το έδαφος, προσπάθησαν το 2010 να την αποφύγουν, όμως με ημίμετρα, για να μη θίξουν την κρατικοδίαιτη εκλογική τους πελατεία. Απέφυγαν τις σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όπως ο διάβολος το λιβάνι, εφαρμόζοντας οριζόντιες περικοπές δίχως αναπτυξιακή λογική, δίχως κοινωνική δικαιοσύνη. Προστάτευσαν έτσι τον πελατειακό τους δημόσιο τομέα, προγράφοντας τον ιδιωτικό. Έτσι κι αλλιώς οι αιμοδότες τους επιχειρηματίες από το δημόσιο ανέπνεαν οικονομικά. Η τύχη της χώρας σ’ αυτή την εξαιρετικά επικίνδυνη ιστορική συγκυρία είναι στα χέρια sui generis οικονομολόγων, που «φούσκωσαν» τα τελευταία χρόνια μέσα απο τις δημόσιες σχέσεις και το συγχρωτισμό τους με την εξουσία. Το «κυβερνητικό» ζεύγος» του Γιάνη και της Έλενας είχε «κουμπάρο» τον Γιώργο, είναι δε εξαιρετικά περιγραφικό της sui generis διεθνούς εικόνας της χώρας! Αυτό σήμερα συζητά με τους διεθνείς «θεσμούς» για τη σωτηρία της. Η επιστημονική τους επάρκεια δύσκολα υποστηρίζεται από τα ακαδημαϊκά και διεθνή τους πεπραγμένα και η αξιολόγησή τους απο κορυφαίους συναδέλφους τους (peers evaluation) είναι κατά πλειοψηφία αρνητική. Η εξόχως ανησυχητική εικόνα της «αριστερής» κυβερνητικής ελίτ συμπληρώνεται από τους γόνους εύπορων οικογενειών (Αλέξης, Πάνος) που δεν έχουν διοικήσει στη ζωή τους ούτε περίπτερο. Η μόνη τους εμπειρία είναι μέσα από τους κομματικούς διαδρόμους, όμως από τα γεννοφάσκια τους. Έχουν αποκτήσει μία εκ του ασφαλούς, virtual επαφή με τα προβλήματα των πολιτών, μέσα απο τις πρώιμες φιλοδοξίες τους να κυβερνήσουν την Ελλάδα.

Η χώρα ως θύμα

 Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος

«Παραπονεμένα λόγια / έχουν τα τραγούδια μας / γιατί τ” άδικο το ζούμε / μέσα από την κούνια μας» τραγουδούσαν μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα χιλιάδες κόσμου σε στάδια και πλατείες τις εποχές της μεταπολιτευτικής έξαρσης. Το τραγούδι αυτό, με στίχους του Μάνου Ελευθερίου και μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, που ακούγεται βέβαια ακόμα, εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο μια διαχρονική αντίληψη της ελληνικής κοινωνίας για τον εαυτό της. Κάθε Ελληνας, από τη γέννησή του ήδη, είναι αδικημένος από τον υπόλοιπο κόσμο και την Ιστορία. Η Ελλάδα, καθ” όλη την ιστορική της διαχρονία, είναι μονίμως θύμα εκμετάλλευσης και αντικείμενο επεμβάσεων των ξένων δυνάμεων και έχει πάντα κάποια δίκαια, τα οποία δεν αναγνωρίζονται ποτέ. Για όλα μάλιστα τα ιστορικά γεγονότα που καθόρισαν την πορεία της, όπως ο Διχασμός και η Μικρασιατική Καταστροφή, ο Εμφύλιος, η δικτατορία του 1967 και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, ευθύνονται πάντα οι Μεγάλες Δυνάμεις. Οσοι δε Ελληνες αναμείχθηκαν αρνητικά στα κρίσιμα γεγονότα ήταν απλά ενεργούμενα των ξένων. Δυστυχώς η αντίληψη αυτή της θυματοποίησης, της εμφάνισης δηλαδή του έθνους και της κοινωνίας ως θύματος των ποικίλων ξένων, είναι κυρίαρχη και παράγει πολλαπλά αλυσιδωτά αποτελέσματα. Κατ” αρχάς επιτείνει την ψευδή σχέση της ελληνικής κοινωνίας με την πραγματικότητα. Ενώ μια απλή σύγκριση ενός χάρτη της ευρύτερης περιοχής των αρχών του εικοστού αιώνα με έναν τωρινό δείχνει το ελληνικό έθνος ως ένα από τα πλέον ευνοημένα της Ιστορίας, η συντριπτική εγχώρια πλειοψηφία πιστεύει το ακριβώς αντίθετο. Στην πραγματικότητα οι τραγικές συχνά διακυμάνσεις της διαδρομής της χώρας οφείλονταν στις λανθασμένες δικές της επιλογές, στις έντονες αντιθέσεις στο εσωτερικό του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας και στην οξύτατη πολιτική και κοινωνική πόλωση σε κάποιες ιστορικές στιγμές.

Τον καλεί για να τον... ανατρέψει;

Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr

Είναι παλιό το κόλπο: κάθε φορά που μια κυβέρνηση ζορίζεται, έχει την εύκολη λύση. Φτιάχνει μια-δυο συνωμοσίες, με ή χωρίς συγκεκριμένους συνωμότες, εσωτερικούς ή (και) εξωτερικούς, για να στρέψει αλλού τα φώτα. Στη δεκαετία του ’80, ο Ανδρέας Παπανδρέου ανακάλυψε στην αρχή «αμερικανικό δάκτυλο». Και αργότερα, όταν άρχισε να τα βρίσκει με τους Αμερικανούς, άρχισε να ψάχνει εσωτερικούς εχθρούς: πότε τη Δεξιά, πότε τα συγκροτήματα του Τύπου κ.ά. Στη δεκαετία του ’90 ο  Κ. Μητσοτάκης ανακάλυψε τη «διαπλοκή», με την υποστήριξη της οποίας, όμως, είχε έρθει στην εξουσία. Πέρασαν κάμποσα χρόνια, ώσπου ο Κώστας Καραμανλής να ανακαλύψει τους «νταβατζήδες», οι οποίοι, πάντως, δεν τον εμπόδισαν να κυβερνήσει επί πέντε και πλέον χρόνια. Και τώρα το έργο επαναλαμβάνεται με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η οποία δεν έχει, βεβαίως, πρόβλημα με κάποιον εσωτερικό εχθρό (όλα τα συγκροτήματα μέσων ενημέρωσης, που μέχρι χτες υποστήριζαν τον Σαμαρά, έχουν κάνει την κωλοτούμπα τους και είναι στο πλευρό της), άρα πρέπει ο όποιος εχθρός να είναι εισαγόμενος. Το μοτίβο της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι «θέλουν να μας ρίξουν», γι’ αυτό «μας βάζουν τη θηλιά τη ρευστότητας». Ποιοι το κάνουν; Είναι ο Σόιμπλε μεταξύ αυτών; Εκατό τοις εκατό. Την ώρα, λοιπόν, που ο Σόιμπλε ετοιμαζόταν να σφίξει τη θηλιά, να ΄σου η Μέρκελ να τηλεφωνεί στον Τσίπρα και να τον καλεί στο Βερολίνο! Λίγες ώρες νωρίτερα, επιφανή κυβερνητικά στελέχη συνέχιζαν να λένε τα ίδια (εδώ), μη φανταζόμενα, προφανώς, αυτό που θα ακολουθούσε.
Οπότε, ανακύπτουν τα εξής δύο ερωτήματα:
1. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας θέλει να «πνίξει» την κυβέρνηση Τσίπρα και την ίδια ώρα η καγκελάριος καλεί τον  πρωθυπουργό στο Βερολίνο; Γιατί, άραγε; Για να του πει ότι θα του σφίξει κι άλλο τη θηλιά; Ή μήπως για να του πει ότι διαφωνεί με τον υπουργό της; Αστειότητες.

Δικαιοσύνη για όλους

Επιμέλεια Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Ινδού νομπελίστα οικονομολόγου Αμάρτια Σεν «Η ιδέα της δικαιοσύνης» (μετάφραση Γιώργος Χρηστίδης, επίμετρο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, εκδόσεις «Πόλις»). Η ακόλουθη συνέντευξη του Αμάρτια Σεν δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό Le Point.

• Εκτός από την επιθυμία σας να συνεχίσετε τον κριτικό διάλογό σας με τον φίλο σας Τζον Ρολς, στον οποίο αφιερώνετε το βιβλίο, γιατί ασχοληθήκατε με αυτό το ζήτημα; Η δικαιοσύνη είναι ή θα έπρεπε να είναι ο απώτερος σκοπός των ανθρώπινων δραστηριοτήτων;

Η δικαιοσύνη παίζει κεντρικό ρόλο στην ανθρώπινη ζωή. Αυτή κινητοποιεί ψυχικές διαθέσεις και συναισθήματα -έχουμε αυθόρμητα μιαν ιδέα αυτού που είναι δίκαιο ή άδικο- και ταυτόχρονα αυτή μπορεί να αξιολογηθεί και να αναλυθεί με τον στοχασμό, την επιχειρηματολογία και την παρατήρηση. Αυτή η πολύ ευρεία έννοια έχει επιπτώσεις σε πολυάριθμα πεδία και έτσι εξηγείται η σημασία που έχει στην πολιτική φιλοσοφία, από τον Χομπς στον Λοκ, τον Ρουσό ή τον Καντ και, στις μέρες μας, τον Τζον Ρολς, τον Ρόμπερτ Νόζικ ή τον Ρόναλντ Ντουόρκιν.

• Αντιπαραβάλλετε δύο τύπους θεωριών, εκείνες που ενδιαφέρονται για τις συμπεριφορές και τις άλλες που ενδιαφέρονται για τους θεσμούς. Ποια κριτική ασκείτε στον Ρολς, τον επιφανέστερο εκπρόσωπο αυτής της δεύτερης παράδοσης;

Θα άρχιζα λέγοντας ότι ο Ρολς, όποιες και αν είναι οι διαφωνίες μου μαζί του, είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος θεωρητικός της δικαιοσύνης. Από τη στιγμή όμως που επιχειρεί να ορίσει τα φιλοσοφικά θεμέλια μιας εντελώς δίκαιης κοινωνίας, η απάντησή του εστιάζει στους θεσμούς. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι αυτή η θεωρία δεν λειτουργεί παρά μόνο στο εσωτερικό του εθνικού πλαισίου, αφού μόνον τα κυρίαρχα κράτη μπορούν να εγκαθιδρύουν όλους τους θεσμούς που είναι αναγκαίοι για τη δικαιοσύνη.

Όχι και έτσι σύντροφε Φλαμπουράρη

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice

Είχε ήδη δημοσιευτεί αυτό το άρθρο όπου στηριγμένος στο βιβλίο του Ρίτσαρντ Έβανς Το Γ’ Ράιχ στον πόλεμο (Αλεξάνδρεια, μτφ. Ελένη Αστερίου) έκανα μια μικρή αναφορά στις θυσίες του πολωνικού λαού κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής της χώρας, όταν άκουσα για τις δηλώσεις του υπουργού Επικρατείας κ. Φλαμπουράρη. Αυτός φέρεται να δήλωσε ότι «εκτός Πολωνών και Αυστριακών που ήταν σύμμαχοι των ναζί, όλη η Ευρώπη υπέφερε». Θα ευχόμουν να μην είχαν γίνει ποτέ αυτές οι δηλώσεις, αλλά δυστυχώς έγιναν. Αν πω ότι δεν πίστευα σ’ αυτά που διαβάζω, θα ήταν λίγο. Να πω ότι αγανάκτησα, θα ήταν ψέματα. Γιατί τέτοια «μπαρούφα» δεν αξίζει τίποτα παρά μόνο μια βαθύτατη περιφρόνηση. Τότε γιατί κάθομαι να απαντήσω και δεν το αφήνω να χαθεί στα βάθη της ανθρώπινης ανοησίας; Γιατί ντρέπομαι. Ντρέπομαι επειδή δίνεται σήμα στους Ευρωπαίους λαούς ότι οι Έλληνες σκέπτονται έτσι. Αν και η πολωνική κυβέρνηση δεν θα κάνει διάβημα για τέτοιες ανοησίες, αν μη τι άλλο κάποιος από την κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από τον πολωνικό λαό. Εδώ θα μου επιτραπεί μια προσωπική αναφορά, κάτι που κατά τα άλλα αποφεύγω. Σχεδόν πριν 30 χρόνια οι πολιτικές μου ανησυχίες είχαν διασταυρωθεί με αυτές του Αλέκου Φλαμπουράρη, όπως και με πολλούς από τους παλιούς της παρέας της Αίγινας. Οι δρόμοι μας χώρισαν νωρίς, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν θα ξεχάσω το ήθος και την αγωνία για γνώση μερικών απ’ αυτή την παρέα του ΚΚΕ εσΑΑ, από την παρέα του αείμνηστου Γιάννη Μπανιά, ενός ανθρώπου που τίμησε την πολιτική. Αν δεν ήταν ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ίσως θα ήμουν πολύ καιρό ακόμη με αυτόν τον άνθρωπο. Μόνο και μόνο γιατί ήταν πολιτικός με ήθος.

Υπό τους ήχους των κλαρίνων...

Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr

Μετά τη στρατιωτική παρέλαση (σταθερή και αμετάβλητη αξία για τη χώρα!), οι μπάντες του στρατού δεν θα φύγουν, θα μείνουν στην πλατεία Συντάγματος για να παίξουν δημοτικά τραγούδια και να χορέψει ο λαός! Παράλληλα, θα καταφθάσουν χορευτικά σωματεία από διάφορες περιοχές της χώρας -βρακοφόροι, Θρακιώτες κ.ά- ενώ στον κόσμο θα δοθούν ελληνικά σημαιάκια... Κάπως έτσι περιέγραψε ο Πάνος Καμμένος και καταγράφονται σε δημοσιεύματα όσα θα δούμε να συμβαίνουν στην επέτειο της 25ης Μαρτίου. Αυτά αποφασίσθηκαν σε συνάντησή του με τη Ρένα Δούρου, ώστε να δοθεί φέτος ένας διαφορετικός χαρακτήρας στις εκδηλώσεις. Να αποτελέσουν, όπως είπε ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ, μια «πράξη εθνικής κυριαρχίας»! Στρατιωτική παρέλαση, άρματα, επίσημοι, χειροκροτήματα, στρατιωτικές μπάντες, δημοτικά τραγούδια, σημαιάκια και χοροί. Και φυσικά συνθήματα, πολλά συνθήματα. Αναρωτιέμαι για το τι ακριβώς είναι όλο αυτό; Μια γιορτή του ενωμένου στρατού-λαού; Ενός είδους τόνωση του εθνικού φρονήματος; Μια διαδήλωση, όπως το χαρακτήρισε ο Καμμένος σε συνέντευξή του; Ό,τι και αν είναι, νομίζω πως υπάρχει ένα πρόβλημα. Και αυτό είναι πως ο λαός πάλι χρησιμοποιείται, για την ακρίβεια χρησιμοποιούνται ένστικτα, χρησιμοποιείται η έννοια του  πατριωτισμού, χρησιμοποιείται η διαμορφωμένη θυματοποίηση, όλα ιδιαίτερα χρήσιμα για να προωθήσουμε πολιτικές.

Πριν να είναι πολύ αργά…

 Της Μαρίας Γιαννακάκη, www.protagon.gr

Η ανάδειξη του ζητήματος των «γερμανικών αποζημιώσεων» σε νέο εθνικό ιδεώδες βρίσκει την ολοκλήρωσή της στην πρόθεση του ΥΠΕΘΑ κ. Καμμένου να διανείμει φυλλάδια στα σχολεία, με στόχο την «αντιφασιστική και αντιναζιστική θωράκιση της νέας γενιάς». 

 Η διαφαινόμενη κυριαρχία του εθνικολαϊκιστικού οράματος του αδούλωτου ελληνικού έθνους, το οποίο μόνο και «ανάδελφο» μάχεται υπέρ βωμών και εστιών απέναντι στον δυτικό εχθρό, είναι, τουλάχιστον, ανησυχητική. Καλλιεργεί το φαντασιακό του μονίμως αδικημένου Έλληνα, δημιουργώντας σταδιακά συνείδηση θυματοποίησης, που οδηγεί σε ανεξέλεγκτο μίσος και οργή. Η δυνάμει ταύτιση του γερμανικού λαού με τον ναζισμό, η οποία ενοχοποιεί τον λαό και στην ουσία απενοχοποιεί τη ναζιστική ιδεολογία, όταν προωθείται στα σχολεία και τους μαθητές, είναι κάτι παραπάνω από επικίνδυνη. Αντί η ιστορική μνήμη να είναι παρούσα και δυναμική προκειμένου να λειτουργήσει ως τροχοπέδη σε λάθη, χρησιμοποιείται για την έξαψη των παθών και την αναβίωση του μίσους. Έφταιγαν επειδή ήταν Γερμανοί, φταίνε επειδή είναι Γερμανοί. Φέρουν, και θα φέρουν εις το διηνεκές, το στίγμα του ναζιστή, του αιώνιου θύτη, του εγκληματία κατά της ανθρωπότητας. Δεν είναι η ιδεολογία που προκαλεί τα εγκλήματα, αλλά η ιδιοσυστασία μιας φυλής, ενός έθνους. Ένας εξ ορισμού αναπόδραστος ντετερμινισμός. Στο όλο εγχείρημα ενυπάρχει μια σαφής εγγενής αντίφαση. Υποτίθεται ότι γίνεται προσπάθεια αντίδρασης στον ναζισμό, αλλά χρησιμοποιούνται τα βασικά ιδεολογικά εργαλεία του φασισμού. Και ανοίγονται δρόμοι επικίνδυνοι, με σημαία μια ανεξέλεγκτη, φασίζουσα γενίκευση. Είναι ορατός, πια, ο κίνδυνος να αναβιώσουν οι θλιβερές ημέρες της «εθνικής ανάτασης», που προκαλούσε ο υπέρ πάντων «αντισκοπιανός» αγώνας. Με τους δημόσιους, εθνικά ορθούς αλαλαγμούς χειραγωγούμενων παιδιών στις πλατείες. Με τα σχολεία στους δρόμους και τους μαθητές παρελαύνοντες στους ιστορικούς, και όχι μόνον, δρόμους του Μεγαλέξανδρου.

Μήπως υπάρχουν (και) μαγικές λύσεις;..

 Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή

Κάποια προβλήματα, ίσως είναι τεχνητά. Παράδειγμα, ίσως δεν ήταν αναγκαία η περικοπή των συντάξεων, εφόσον -όπως αποκάλυψε ο γενικός γραμματέας Κοινωνικής Ασφάλισης και ευθαρσώς επιβεβαίωσε ο υπουργός του- έγινε ως συνέπεια λαθεμένων μελετών της Εθνικής Αναλογιστικής Αρχής και του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (όχι ως συνέπεια της έλλειψης χρημάτων, όπως αφελώς πιστεύαμε). Αφού πρόκειται για λάθος, δεν μένει παρά το υπουργείο να επαναφέρει τις συντάξεις στο αρχικό ύψος τους και μάλιστα αναδρομικά, πριν προσφύγουν οι συνταξιούχοι σε ένδικα μέσα – όπως νομιμοποιούνται. Ετσι, ένα μείζον πρόβλημα θα επιλυθεί, η αδικία θα αποκατασταθεί, η αναίτια λιτότητα σε βάρος εκατοντάδων χιλιάδων συνταξιούχων θα αρθεί. Ισως, μάλιστα, από τη βαθύτερη επεξεργασία αυτής της αποκάλυψης επιβεβαιωθεί ότι τα ασφαλιστικά ταμεία αντέχουν να συνταξιοδοτούν εγκαίρως και όσους τυχαίνει να κουράζονται στα 50 χρόνια τους. Κάποια άλλα προβλήματα, ίσως είναι virtual. Παράδειγμα, οι πολύ χαμηλές αποδόσεις που εμφανίζεται να έχει η δευτεροβάθμια εκπαίδευσή μας. Ποιο είναι το θέμα; Η Ελλάδα συμμετέχει στον διεθνή μαθητικό διαγωνισμό PISA. Δυστυχώς, κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις (42η μεταξύ 65 χωρών, 4η από το τέλος μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης). Πρόκειται για διασυρμό του εκπαιδευτικού συστήματός μας που δεν μπορεί να γίνεται ανεκτός. Μία λύση είναι να βελτιωθεί η εκπαίδευση, όπερ απαιτεί σχέδιο και, κυρίως, κόπο και χρόνο – στα σχολεία όχι στα «ιδιαίτερα». Η άλλη λύση είναι αυτή που εισηγείται η ΟΛΜΕ, απλή και εύκολη: Δεν χρειάζεται να παιδευόμαστε, αρκεί να μη λάβουμε ξανά μέρος στον διαγωνισμό PISA!

Χαίρε του αχωρήτου χώρα….

 Του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη

Χαίρε ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί….

Έχεις αυτό, ως πλάτη και ψελλίζεις γελοιότητες και ένας ολόκληρος λαός ορμάει κατακέφαλα και χτυπάει το κεφάλι του στο ντουβάρι…

Και από τους ποιητές, φτάσαμε στα αιδοία του βαψομαλλιά, που έβαλε στο μάτι την παιδεία και σκοπεύει να της αλλάξει τον αδόξαστο…

Χαίρε φιλοσόφους, ασόφους δεικνύουσα…
Και ξέπεσες καλή μου πατρίδα, όμορφη μου καλλιέργεια, γλυκιά μου πριν το έαρ ανασαιμιά, στους μπαλτάδες και γκαζμάδες, μιας δικής τους τελείως ιδιοτελούς ιδεοληψίας, που τη θεωρούν φιλοσοφία και ήρθεν η ώρα, να εκδικηθούν την κοινωνία, επιβάλλοντας, τη στραβωμάρα τους…
Χαίρε του αχωρήτου χώρα….
Ναι χαίρε, τα εναντία προς αυτήν, αγαπώσα…
Κι αυτή η χώρα, να νοιώθει την υπερχείλιση της μετριότητας, του απολύτου τίποτε, του κενού και να βαθαίνει το μίσος για τον άλλον, που της φταίει, για όλα…
Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται πνεύματος, έψαλλε εψές ο χορός, για τρίτη φορά φέτος…
Ποιανού πνεύματος, καλέ μου φίλε Πετέφριε - παππού;;;
Του Ζουράρη, που στα εβδομηντατόσα του, βρήκε παιχνίδι να παίζει και να ακκίζεται;;;
Του καμένου, που θα μας κάψει, τη γούνα και θα γίνει σύντομα, από ατύχημα;;;
Του λαφαζανί, που νομίζει, ότι το αζέρικο γκάζι, που επιμένει ότι θα το προμηθευτεί αυτονόμως και μοναχός του, θα το κουβαλάει στις χούφτες και τις τσέπες του κι άρα με τους διεθνείς αγωγούς, δε θέλει σχέσεις και μπλεξίματα;;;
Με του φίλου μου, του Παρασκευόπουλου, που ξαφνικά αλλόφρων, μιλούσε με τρόπο ανεπίτρεπτο, για το ήθος και την ιστορία του;;;
Θρηνώ και οδύρομαι, όταν εννοήσω τη γύμνια μας…

Τα μέζεα του Καράμπελα

 Της Ρούλας Γεωργακοπούλου, Athens Voice

Σαν Χάιδω και σαν άνθρωπος, δεν μπορώ παρα να του το αναγνωρίσω. Αλλοτε καθηγητής και παράγων του δημόσιου λόγου, σήμερα βουλευτής των ΑΝΕΛ, ο κύριος Ζουράρις από όπου κι αν σκοπεύσει, πετυχαίνει να περιγράψει την κατάστασή μας στην εντέλεια. Μου αρέσει η λέξη «μέζεα». Δίνει μια παραπάνω νοστιμιά, κάτι σαν μπάρμπεκιου σος, στην άνοστη «σαρμελιά», λέξη που χρησιμοποιούμε στην Καλαμάτα για το ίδιο ακριβώς σύστημα οργάνων. Τα μέζεα πάντως –μη θαρρείς– δεν είναι αποκλειστικό αξεσουάρ του ανδρικού κάτω διαζώματος. Καμιά φορά αυτονομούνται. Πώς αλλιώς να το πω; Αποκτούν οντότητα, εγείρουν αξιώσεις, κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας, ενίοτε δε πετάνε. Μάλιστα, πετάνε. Λεγεών τα «μέζεα πτερόεντα» των τελευταίων ημερών. Δεν χάλασε ο κόσμος αν από μια Τρόικα βρεθήκαμε ξαφνικά με δύο, ούτε αν κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έγραψαν εκεί που λέει ο Ζουράρις την προτροπή του πρωθυπουργού να μη χρησιμοποιούν κρατικά αυτοκίνητα. Ας έρχονται και με αμολυτά τα τιμόνια, όπως καλή ώρα ο Αμυράς. Σκασίλα μου μεγάλη αν ποδηλατώντας αδιάκοπα τους τσουρουφλιστεί η σαρμελιά. Το θέμα είναι να τη βγάλουμε εμείς καθαρή, κορίτσια. Αναλαμβάνω μάλιστα την ευθύνη να γιορτάσω με μια βδομάδα καθυστέρηση την 8η Μαρτίου. Όχι ότι είμαι καμιά παλιοημερολογίτισσα, αλλά να... Δεν το μπορώ, δεν το βαστάω να πάω στο πάρτι που ετοίμασαν τα media.

Η ανοικτή κοινωνία και τα μάτια μας

Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice

Γερμανοί και Έλληνες πολίτες ζουν στον κόσμο της κυριαρχίας των εθνικών στερεοτύπων. Γερμανικές εφημερίδες προσβάλλουν όλους τους Έλληνες, τηλεσχολιαστές και γιουροβιζινικές τηλεπερσόνες πετούν τη μια ανοησία πίσω από την άλλη, για τους Έλληνες, γενικά. Γερμανοί πολίτες, φωτογραφισμένοι, κρατώντας εφημερίδες με το ΟΧΙ στην Ελλάδα, ζητούν την εκδίωξη της Ελλάδας όχι μόνο από το ευρώ, αλλά από την ιστορία της Ευρώπης. Κάποιοι τύποι στέλνουν απειλητικές επιστολές σε Έλληνες που εργάζονται στη Γερμανία. Όλοι οι Έλληνες ταυτίζονται με τον όποιο αλαζόνα και αγενή υπουργό και αυτόματα γίνονται όλοι «αλαζόνες και αγενείς». Χώρια που δεν χρειάζεται να υπάρχει πρότυπο υπουργού για να χαρακτηριστούν τεμπέληδες και αμόρφωτοι όλοι οι Έλληνες. Στην Ελλάδα την ίδια στιγμή που ο δήμαρχος Διστόμου ζητάει να πληρώσουν οι σημερινοί Γερμανοί για τα εγκλήματα του ναζισμού, ο κ. Σγουρίδης αποδίδει σε γερμανικό δάκτυλο το γκράφιτι του Πολυτεχνείου. Η Ελλάδα στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις αναστενάζει για τους φασίστες Γερμανούς και τους Έλληνες κουίσλιγκ. Χώρια τα ανόητα στερεότυπα στο χώρο των ΜΜΕ. Σταχυολογώ εδώ, από αθλητικό ρεπορτάζ, μια ενδεικτική στερεοτυπική αναφορά για τον θάνατο του Γερμανού μπασκετμπολίστα Κρίστιαν Βελπ, «ο άνθρωπος, να το πούμε απλά, δεν θύμιζε Γερμανό. Ήταν πράος, ιδιαίτερα προσιτός και αγαπητός!». Ο ορυμαγδός των ένθεν και ένθεν στερεοτύπων τέλος δεν έχει.Αυτά όλα θα ήσαν αρνητικά για τη σχέση των δυο λαών, αλλά ως εκεί. Το πρόβλημα είναι ότι τα στερεότυπα στην Ελλάδα «ντύνονται» κυβερνητικές επιλογές. Ο κ. Τσίπρας στη συζήτηση στη Βουλή συνέδεσε τις κτηνωδίες των γερμανών ναζί του B' Παγκόσμιου Πολέμου με την «αφ' υψηλού ηθική διδασκαλία» των σημερινών Γερμανών εταίρων. Έκανε δηλαδή αναγωγή της ναζιστικής Γερμανίας στη σημερινή.