Το Ευρωπαϊκό Σχέδιο να ξαναγίνει συνώνυμο του ενθουσιασμού και της φιλοδοξίας

Του Σωτήρη Ντάλη, ΝΕΑ, 

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση σηματοδοτεί πρωτίστως την ειρήνη στην ήπειρο που δοκιμάστηκε τόσο σκληρά στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Η ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία σημαίνει όμως και ένα πρότυπο ανάπτυξης μοναδικό στον κόσμο, που συνδυάζει (ή έως πρόσφατα συνδύαζε) πολιτικές αλληλεγγύης με αντικειμενικό σκοπό μια ανάπτυξη την οποία όλοι πρέπει να συμμεριζόμαστε.  Ποιος θα μπορούσε να είναι σήμερα ο αναστοχασμός πάνω στην ιστορική διακήρυξη της 9ης Μαΐου 1950, τη διακήρυξη του Ρομπέρ Σουμάν με την οποία μπήκαν τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑ) το 1951, της ΕΟΚ το 1957 και της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 (και από τον Ιούλιο, με την ένταξη της Κροατίας, των 28); Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την Ευρώπη χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν δεν είχε ξεκινήσει η ενοποίηση, η οικονομική ανάπτυξη της ηπείρου θα είχε προχωρήσει με πολύ πιο αργούς ρυθμούς. Δεν θα υπήρχε ενιαία πολιτική ανταγωνισμού, ενιαία αγορά ή ενιαίο νόμισμα. Οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των χωρών της Ευρώπης θα ήταν μικρότερες και θα υπήρχε μεγαλύτερη μακροοικονομική αστάθεια. Το μεγάλο επίτευγμα της ΕΕ είναι η εδραίωση του «κράτους πρόνοιας» και του «κράτους των υπηρεσιών» που σκοπό έχει να υπηρετεί τους πολίτες, όχι να τους εξουσιάζει. Τι εξυπηρετεί όμως σήμερα η ΕΕ, και ποιο είναι το μέλλον της; Τι έχει ήδη επιτευχθεί προς όφελος των πολιτών της και ποιες νέες προκλήσεις αντιμετωπίζει σήμερα; Όσο διευρύνεται, ποιες αλλαγές και καινοτομίες πρέπει να προωθήσει η ΕΕ;

Η δημοκρατία κοστίζει

Tου Θεόδωρου Χατζηπαντελή, Έθνος, 8.5.13

 Το ενδιαφέρον για την υπόθεση των οικονομικών του ΠΑΣΟΚ είναι ότι στα περίπου 10 χρόνια μάζεψε 20 εκατ. από τα μέλη του, 120 από το κράτος και 140 από δάνεια. Υποθέτω ότι και για τα άλλα κόμματα θα ισχύουν πάνω-κάτω τα ίδια. Ετσι και τα κόμματα είναι κρατικοδίαιτα! Το επόμενο ενδιαφέρον δεν είναι το αν ξόδεψε τα λεφτά αυτά σε διάφορες δραστηριότητες που φαίνονται σπάταλες. Είναι το αν τα έξοδα που αναφέρονται στην κρατική χρηματοδότηση έγιναν όπως προβλέπεται για κάθε θεσμό. Δηλαδή, αν όσοι πληρώνονταν από το ΠΑΣΟΚ δήλωναν όσα πήραν στην Εφορία, αν οι προμηθευτές του πλήρωναν ΦΠΑ, αν ακολουθούσε κάποιου είδους διαφανείς διαδικασίες για τα έξοδά του. Ο,τι περίπου απαιτούμε να κάνει κάθε δημόσιος οργανισμός που χρηματοδοτείται από το κράτος! Τα άλλα, τα 20 εκατ. των μελών του, αποτελούν χρήματα για το ξόδεμα των οποίων πρέπει να ασχοληθούν τα μέλη του. Και αυτά δικαιούνται να ρωτήσουν, πού και γιατί καταναλώθηκαν αυτά τα λεφτά, ποιος αποφάσισε και άλλες αντίστοιχες ερωτήσεις.

Επειδή η αναζήτηση γαργαλιστικών λεπτομερειών δεν έχει καμιά σημασία, ίσως το μάθημα που θα πάρουμε να είναι ότι τα λεφτά των φορολογουμένων που δίνονται σαν κρατική ενίσχυση στα κόμματα πρέπει να ξοδεύονται όπως ξοδεύεται το κάθε κρατικό ευρώ.

Κι όμως η Ελλάδα αλλάζει...

Του Κώστα Στούπα, www.capital.gr

Οι εκθέσεις και τα θετικά  δημοσιεύματα  για την Ελλάδα πλέον, μετά από μερικούς μήνες διάλειμμα, εξελίσσονται σε χιονοστιβάδα. Οι ξένοι βλέπουν πώς κάτι αλλάζει στην Ελλάδα, γεγονός που δεν βλέπουμε εμείς, ακόμη. Αλλάζει η Ελλάδα ή απλά οι ξένοι αναλυτές και δημοσιογράφοι είναι θύματα παραπλάνησης; Ο καιρός θα δείξει... Πάντως η πεποίθηση που αποκτούν  οι ξένοι για την Ελλάδα ενδέχεται να έχει επίδραση στην διαμόρφωση των πεποιθήσεων στην Ελλάδα και κατά συνέπεια και των εξελίξεων στην τελευταία. Το ταμπού των απολύσεων στο ελληνικό δημόσιο έχει καταρρεύσει επιπλέον το πολιτικό-συνδικαλιστικό κύκλωμα των ημετέρων που λυμαίνεται τη χώρα έχασε μια από τις πλουσιότερες πηγές διαφθοράς και οικονομικής αναπαραγωγής του, τον ΟΠΑΠ με τη διαφημιστική δαπάνη του οποίου επηρέαζε την κοινή γνώμη... Είχε προηγηθεί η πώληση της γαλακτοβιομηχανίας παρά τις διαμαρτυρίες των τοπικών βουλευτών και δημάρχων, οι οποίοι όπως είχαμε υπολογίσει είχαν τους λόγους τους. Βλέπε: Θα διώξουν τους μόνιμους να πάρουν τους συμβασιούχους; Πριν από τρία χρόνια η άρση της μονιμότητας θα συνοδευόταν με συγκρούσεις και εφόδους στη Βουλή, με αποσκιρτήσεις «πατριωτών» βουλευτών με πλατεία «σοσιαλιστική» συνείδηση, η οποία μόνο αυτή είναι ικανή να διακρίνει τον βαθειά ταξικό χαρακτήρα της απόφασης  να τιμωρούνται οι επίορκοι, κλέφτες και κοπανατζήδες δημόσιοι υπάλληλοι... Σήμερα η απόφαση πέρασε χωρίς αντιδράσεις, άλλες πέραν των συνηθισμένων ανακοινώσεων σε υψηλούς τόνους της αριστεράς και των λοιπών «προοδευτικών» δυνάμεων.

Ευρώπη, μίλα για τις σκοτεινές σου πλευρές. Η Ευρώπη στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι

Συνέντευξη της Γιούλια Κρίστεβα στην Frankfurter Allgemeine Zeitung, 3.5.2013: Sprich über deine Schatten, http://aftercrisisblog.blogspot.gr

Γιούλια Κρίστεβα, ας υποθέσουμε πως η Ευρώπη έρχεται στο γραφείο σας και κάθεται στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι σας. Τι θα λέγατε σ' αυτόν τον παράξενο "ασθενή" σας, οι απογοητεύσεις του οποίου πολλαπλασιάζονται τελευταία;

Πρώτα-πρώτα, θα προσπαθούσα να τον κάνω να μιλήσει για την κρυφή σκιά του, την σκοτεινή του πλευρά, αυτή τη σύγχρονη εκδοχή του προπατορικού αμαρτήματος. Η Ευρώπη πάσχει από τα εγκλήματα που έχει διαπράξει. Όταν άρχισαν την οικοδόμηση της Ευρώπης μετά τον πόλεμο, άφησαν συνειδητά το παρελθόν και την μνήμη στην άκρη. Για το λόγο αυτό, οι Συνθήκες της Ρώμης του 1957 δεν παραπέμπουν ούτε τον πολιτισμό, ούτε την ιστορία. Ήθελαν να οικοδομήσουν και πάλι την ήπειρο απωθώντας το παρελθόν της, ελπίζοντας να δημιουργήσουν έναν λειτουργικό homo economicus.

Για τη δεκαετία του 1950 συμφωνώ μαζί σας. Αλλά από τότε, έχει γίνει στην Ευρώπη μια συνεπής επεξεργασία της ιστορικής μνήμης...

Νομίζω ότι αυτή η απώθηση είναι σήμερα αντιφατική, αμφιλεγόμενη. Βεβαίως, οι διανοούμενοι και οι επιστήμονες έχουν φέρει σε πέρας ένα αξιοσημείωτο αναλυτικό έργο. Αλλά αυτή η γνώση δεν έχει μεταβιβασθεί επαρκώς στις μάζες. Ορισμένες χώρες - και αναφέρομαι βέβαια κατά πρώτο λόγο στη Γερμανία, αλλά όχι μόνο σ' αυτήν - έχουν σκύψει με γενναιότητα στο παρελθόν τους. 

Η Σιωπή του Λαού

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη, Αυγή, 5.5.13

Ο πολίτης, μέχρι και τη δεκαετία του '70, πήγαινε στον τοπικό δεξιό βουλευτή για να λύσει το πρόβλημά του. Tο ΠΑΣΟΚ, αποκέντρωσε το «μέσον» με τον γραμματέα της Τοπικής Οργάνωσης, τον κλαδικό αρχισυνδικαλιστή κ.λπ. Για να «γίνει η δουλειά», έπρεπε να βρει κανείς την «άκρη», δηλαδή την αμοιβαία ωφέλεια με κάποιο στέλεχος επιρροής. Αυτή υπήρξε, για πολλές δεκαετίες ελληνικής ανάπτυξης και άνθησης, η μέγιστη εκδήλωση λαϊκής αυτοβουλίας, ευφυΐας και οικογενειακού προγραμματισμού. Η επινοητικότητα στην εύρεση «άκρης». Η επαγγελματική και οικονομική επιβεβαίωση των έξυπνων, των καπάτσων ή των αδίστακτων, δίδασκε και τους υπόλοιπους, «τους απ' έξω». Εμπεδώθηκε μια αγωγή μεσιτείας, αναζήτησης του ενδιάμεσου κόμβου, που λύνει προβλήματα, που ξεμπλοκάρει τα πλείστα νομικά, διοικητικά και λειτουργικά προβλήματα του κράτους. Ή, ακριβέστερα, διαμορφώθηκε από τη μια η αγωγή της φωναχτής διεκδίκησης, της ρητορικής κλαδικότητας (για να υπάρχουν τα αγωνιστικά άλλοθι) κι από την άλλη η επιμελής ύφανση του ιστού με το στέλεχος ή τον «δικό μας» κρατικό παράγοντα, για να «γίνει η δουλειά». Οικογένειες ολόκληρες μετακινούνταν από τη μια κυβερνητική παράταξη στην επόμενη, πετυχαίνοντας τους ιδιοτελείς στόχους: διορισμούς συγγενών, ανάληψη τοπικών έργων από τους «δικούς μας» μικρoεργολάβους, δάνεια αγύριστα κ.λπ. Να μην παραλείψω ότι από τη νοσηρή λειτουργία επωφελήθηκαν και αρκετοί, που με όχημα την Αριστερά (και την αδίστακτα καιροσκοπική ένταξή τους σ' αυτήν) έπαιρναν «δουλίτσες» από το κράτος ή άρπαζαν κόκκαλο από το πλούσιο ψαχνό.

Το σύστημα στριμώχτηκε στο μπούνκερ

The Athens Review of Books, Editorial, Τεύχος 40ό - Μάιος 2013

Το μεγαλύτερο ίσως ευτύχημα για το σύστημα εξουσίας, που οδήγησε την Ελλάδα στην καταστροφή, ήταν η ανάδειξη το 2012 του ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μια πολιτική δύναμη που ως αντιπολίτευση χαρακτηρίζεται από πλήρη έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα και επιπόλαιη χρήση αχαλίνωτης και χαμηλού επιπέδου δημαγωγίας μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη εφεδρεία του συστήματος, σε μια εποχή αδιέξοδης οργής και αποδοκιμασίας από την πλευρά της κοινής γνώμης. Χρήσιμη εφεδρεία για δύο λόγους. Καταρχήν γιατί μπορεί να λειτουργήσει ως ο κατάλληλος «μπαμπούλας» για να στέλνει τα «άτακτα» τμήματα του εκλογικού σώματος «νωρίς για (πολιτικό) ύπνο». Χρήσιμη όμως και γιατί σε περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, θα έχει τόσο εκτεθεί από την αχαλίνωτη αντιπολιτευτική δημαγωγία, που –όπως απέδειξε και η περίπτωση του νυν επικεφαλής της τρικομματικής–, θα είναι ως κυβέρνηση αναγκασμένος να στηριχθεί πλήρως στο υπάρχον σύστημα εξουσίας των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών-ιδιοκτητών ΜΜΕ. Για να πραγματοποιήσει και αυτός με τη σειρά του την αναγκαστική προσγείωση από τα προκλητικά  προεκλογικά ψέματα στην κυβερνητική πραγματικότητα.

Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση δείχνει άλλωστε πολλαπλώς πρόθυμη

Μελέτη ζωής

Sandro Botticelli ,  Επιτάφιος θρήνος

Του Σταύρου Ζουμπουλάκη, Καθημερινή, 4.5.13

Περισσότερο αφόρητο όμως μου είναι το γεγονός ότι η ιδέα αυτή διαπότισε τον χριστιανισμό, τη θρησκεία της Ανάστασης, και αλλοίωσε το κήρυγμα του ευαγγελίου του Χριστού, εκείνου που διαβεβαίωσε όσους θέλουν να είναι μαθητές του ότι αυτός ο ίδιος είναι η ζωή («Εγώ ειμί [...] η ζωή», Ιω. 14, 10) και ότι ήρθε στον κόσμο για να ζήσουν οι άνθρωποι, να ζήσουν τη ζωή στην πληρότητά της, και με το παραπάνω («εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσι», Ιω. 10, 10). «Και περισσόν»: έτσι, χωρίς άλλο προσδιορισμό, ζωή περίσσια, ζωή πλήρη και ακόμη παραπάνω. Ο ιστορικός χριστιανισμός ωστόσο γέμισε μαυρίλα, άρνηση της χαράς, ασκητική στέρηση, mortificatio, memento mori και μακάβριους χορούς. Η διηνεκής μνήμη του θανάτου θεωρήθηκε θεμέλιο της πνευματικής ζωής. Ο λόγος περί αλλοιώσεως μιας καθαρής αρχικής θέσης, ιδίως όταν πρόκειται για διδασκαλίες με μακρά παράδοση, είναι κατά κανόνα ανιστόρητος και τελικά μάταιος, στο ζήτημα ωστόσο που μας απασχολεί εδώ, δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη λέξη «αλλοίωση», όταν όλα αυτά συνδέθηκαν, με διάφορους τρόπους, με το κήρυγμα της Ανάστασης. Για την ευαγγελική διδασκαλία, ο θάνατος όχι μόνο δεν είναι φίλος αλλά είναι ο μεγάλος εχθρός, ο έσχατος εχθρός που πρέπει να νικηθεί και που νικήθηκε από τον Φίλο της ζωής, τον Χριστό, με την Ανάστασή του. Στον σημερινό χριστιανισμό έχουν υποχωρήσει, είν’ αλήθεια, όλα τα παραπάνω θανατερά στοιχεία. Το παράδοξο, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, είναι ότι έχει υποχωρήσει παράλληλα –στην Ευρώπη μάλιστα μέχρις εξαφανίσεως– και η πίστη στην Ανάσταση. Το ερώτημα λοιπόν δεν μπορεί παρά να τεθεί: μήπως σε αυτή την απαλλαγή του χριστιανισμού από θανάσιμα χαρακτηριστικά και στην ευαγγελικότερη έκφρασή του έχει συμβάλει ευεργετικά και ο πολιτισμός του Διαφωτισμού και της εκκοσμίκευσης;

Η απατηλή νοσταλγία του αυταρχισμού

Του Νίκου Μαραντζίδη*, Καθημερινή, 4.5.13

Η πρόσφατη έρευνα γνώμης που κατέδειξε πως περίπου το ένα τρίτο της ελληνικής κοινωνίας αντιμετωπίζει θετικά τη δικτατορία του 1967, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Πολλοί ξαφνιάστηκαν αρνητικά από τα ευρήματα και επιχείρησαν να αποδώσουν το γεγονός σε μεθοδολογικές ατέλειες της έρευνας. Δυστυχώς όμως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρήσουμε πως επρόκειτο για λάθος. Εξάλλου, ήδη, από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 είχαν εμφανιστεί σημάδια νοσταλγίας ενός αυταρχικού παρελθόντος, που δεν έπρεπε να περάσουν απαρατήρητα. Αρκετοί συμπατριώτες μας, πολύ περισσότεροι απ’ όσους εξέφραζαν τα ασήμαντα τότε εκλογικά ποσοστά των κομμάτων της άκρας και μεταχουντικής Δεξιάς, έδειχναν να έχουν θετική στάση έναντι της δικτατορίας. Η δημοκρατία είχε αρχίσει να τους κουράζει. Οι προσδοκίες τους από αυτήν έμοιαζαν να έχουν διαψευστεί. Το φαινόμενο δεν είναι στενά ελληνικό. Χαρακτηρίζει πολλές κοινωνίες μετάβασης, ιδιαίτερα αυτές στις οποίες η οικονομική ανάπτυξη, ο πολιτικός εκσυγχρονισμός και το κράτος δικαίου δεν συνοδεύουν τον άρτι αφιχθέντα εκδημοκρατισμό. Σε αυτές τις κοινωνίες η δημοκρατία γίνεται πολλές φορές αντιληπτή ως αναρχία ή μαφιοκρατία.

Αλλαγή πορείας!

Tου Θόδωρου Μαργαρίτη, www.protagon.gr

Οργανώθηκα στην Ανανεωτική Αριστερά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ένα από τα βασικά στοιχεία της πολιτικής μου επιλογής ήταν ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ σε μία εποχή που κυριαρχούσε η ρητορική του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» από το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ. Αντιλαμβανόμουνα την ένταξη της χώρας στην κοινή ευρωπαϊκή προοπτική όχι μόνο μέσα από τα οικονομικά μεγέθη όσο, κυρίως, από τη σκοπιά της εξέλιξης της νεωτερικότητας στην Ελλάδα. Μια διαδικασία δηλαδή η οποία θα συνέβαλε για να ξεπεραστούν τα φαινόμενα καθυστέρησης, θεσμικής υπανάπτυξης και λαϊκισμού που εύστοχα έχει περιγράψει ο Π. Κονδύλης στον πρόλογο του βιβλίου του για τα αίτια της παρακμής στην Ελλάδα. Η χώρα κέρδισε σε οικονομική υποστήριξη, σε πακέτα ενίσχυσης για τα μεγάλα έργα, για τις αγροτικές επιδοτήσεις. Σταμάτησε το παιχνίδι με την υποτίμηση της δραχμής και διαμορφώθηκε ένα πιο σταθερό οικονομικό περιβάλλον. Όλα αυτά τα χρόνια οι θεσμοί της ΕΟΚ και μετά της Ε.Ε. έγιναν το «καταφύγιο» των διεκδικήσεων για περισσότερα ανθρώπινα δικαιώματα και για την προστασία του περιβάλλοντος. Οι «εικόνες» από την Ε.Ε. ήταν θετικές, τόσο για τη γενιά της μεταπολίτευσης, όσο και για τις επόμενες γενιές, καθώς ταυτιζόταν με την οικονομική αναβάθμιση, τον εκσυγχρονισμό και στη συνέχεια με την ισχύ του ευρώ.

Τεράστια άνοδος του ευρωσκεπτικισμού στην ΕΕ

Των Jose Ignacio Torreblanca και Mark Leonard,  Guardian, Le Monde, El Pais, www.capital.gr

Η εμπιστοσύνη στην ΕΕ έχει υποχωρήσει σε όλη την Ευρώπη. Τόσο οι Βόρειοι πιστωτές όσο και οι Νότιοι πιστούχοι, αισθάνονται σα θύματα. Κάποτε θεωρούνταν σαν μια βρετανική ασθένεια. Αλλά ο ευρωσκεπτικισμός έχει τώρα εξαπλωθεί σε όλη την ήπειρο σαν ιός. Όπως αποδεικνύουν τα στοιχεία του Ευρωβαρόμετρου, η εμπιστοσύνη στο ευρωπαϊκό project έχει υποχωρήσει ακόμη πιο γρήγορα από ό,τι οι ρυθμοί ανάπτυξης. Από την έναρξη της κρίσης, η εμπιστοσύνη στην ΕΕ έχει μειωθεί από τις +10 μονάδες στις -22 μονάδες στη Γαλλία, από τις +20 μονάδες στις -29 μονάδες  στη Γερμανία, από τις +30 μονάδες στις -22 μονάδες στην Ιταλία, από τις +42 μονάδες στις -52 μονάδες στην Ισπανία, από τις +50 μονάδες στις +6 μονάδες στην Πολωνία και από τις -13 μονάδες στις -49 μονάδες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι όλοι στην ΕΕ έχουν χάσει την πίστη στο project: τόσο οι πιστωτές όσο και οι οφειλέτες, και οι χώρες της ευρωζώνης, τα μελλοντικά μέλη και οι opt-outs. Πίσω στο 2007, οι άνθρωποι πίστευαν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο εμφάνισε -13 ως ποσοστό στην εμπιστοσύνη, ήταν ακραία ευρωσκεπτικιστές. Τώρα, παραδόξως, οι τέσσερις μεγαλύτερες χώρες της ευρωζώνης έχουν ακόμη χαμηλότερα επίπεδα εμπιστοσύνης στα θεσμικά όργανα της ΕΕ σε σχέση με αυτά της Βρετανία το 2007. Τι συμβαίνει;

Η μαγκιά του Καμίνη

Του Γιάννη Παντελάκη, www.protagon,gr

Το ένα θέμα είναι αυτό. Υπάρχει και ένα δεύτερο όμως που αναδεικνύεται για μια ακόμα φορά με αφορμή την πρωτοβουλία του δήμαρχου της Αθήνας. Από την Τετάρτη το βράδυ, που εξήγγειλε την αντίρρησή του στην πρωτοβουλία των ακροδεξιών, μόνο δυο κόμματα έσπευσαν να τη χαιρετήσουν. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. Τα υπόλοιπα; Δεν το έμαθαν, δεν το πληροφορήθηκαν, άραγε; Ρητορική η ερώτηση. Το γνώριζαν πολύ καλά, αλλά φαντάζομαι κινήθηκαν στη γνωστή μίζερη και μικροπολιτική τους στάση. Μην "επιβραβεύσουμε τον δήμαρχο, δεν είναι δικός μας, άλλωστε". Νομίζω πως αυτό συνέβη. Ναι, είναι και τα υπόλοιπα κόμματα κατά των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής, αλλά δεν χρειάζεται μέσα από αυτούς να πούμε και ένα "μπράβο" στον δήμαρχο! Όσες αμφιβολίες είχα γι' αυτή την εκτίμησή μου, μου τις διέλυσε το ίδιο πρωί ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημ. Στρατούλης, με τον οποίο μίλησα στην ίδια εκπομπή. Κρίνετε θετικά ή αρνητικά τη στάση του δήμαρχου, τον ρώτησα. Ούτε θετικά, ούτε αρνητικά, απάντησε. Και επικαλέστηκε τις αντιδράσεις του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων, όταν οι νεοναζιστές έκαναν αιμοδοσία μόνο για Έλληνες. Όλο αυτό, η στάση των κομμάτων που... ξέχασαν να στηρίξουν τον δήμαρχο σε μια καλή απόφαση, λέγεται και μιζέρια. Και θα είχε μικρή σημασία, αν το θέμα δεν ήταν τόσο σοβαρό...

Για την σοσιαλδημοκρατία. Με αφορμή το κείμενο του Γιώργου Σιακαντάρη.

Του Κώστα Καρακώτια, 02.05.2013

Ο Γιώργος Σιακαντάρης συνεχίζει τον πάντα ενδιαφέροντα προβληματισμό του για την σοσιαλδημοκρατία , την κρίση της και την φανερή αδυναμία της να ανακάμψει. Στο τελευταίο κείμενο του ,( Μεταρρύθμιση 1 – 4 – 2013 ) , αναπτύσσει τις απόψεις του για την παρατεταμένη κρίση ταυτότητας που διέρχεται η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και την εξ αυτού του λόγου σημερινή ιδιαζόντως προβληματική της κατάσταση. Ο Σιακαντάρης θεωρεί ότι η σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σήμερα σε δεινή θέση για τρείς πολιτικούς και θεωρητικούς λόγους. Ο πρώτος είναι η ιδεολογική και πολιτική υποχώρηση , από την δεκαετία του 1980 ακόμα, στις πολεμικές κατά του κράτους πρόνοιας και η αποδοχή επιπλέον απόψεων για λιγότερο η και ελάχιστο κράτος. Ο δεύτερος λόγος είναι η κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και η λανθασμένη ερμηνεία της και ο τρίτος η αποφυγή κριτικής στην κυρίαρχη τεχνοκρατική εκδοχή του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Οι επισημάνσεις αυτές των λόγων της σοσιαλδημοκρατικής κρίσης είναι γενικά σωστές και θεωρητικά χρήσιμες αλλά μάλλον δεν αρκούν. Ο Σιακαντάρης βλέπει την εκδήλωση της κρίσης της σοσιαλδημοκρατίας μόνο στο πολιτικό και θεωρητικό πεδίο. Θεωρεί δηλαδή ότι οι αιτίες της σημερινής κατάστασης της είναι οι λανθασμένες πολιτικές και θεωρητικές επιλογές της. Η κρίση δυστυχώς είναι βαθύτερη και πολύ πιο δομική.

Η αμηχανία του πολιτικού συστήματος

Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Καθώς συμπληρώθηκαν 3 χρόνια μνημονίου, υπάρχει μια αμηχανία στο πολιτικό σύστημα αλλά συγχρόνως και μια επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου. Η αμηχανία είναι μεγαλύτερη στην αντιπολίτευση γιατί η πολιτική της ήταν αυστηρά μονοθεματική, εναντίον της Ευρώπης και των μνημονίων της. Αμηχανία όμως στ’ αλήθεια υπάρχει και στην κυβερνητική παράταξη, η αντιπολίτευση πρέπει να βρει κάτι να πει, η κυβέρνηση να κάνει. Η αλλαγή των δεδομένων ξεκίνησε από την περιπέτεια της Κύπρου και έγινε φανερή με τη χαλαρή στάση της τρόικας στην τελευταία επίσκεψη. Στην καινούργια περίοδο τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αφενός πήρε το μάθημά της από την ελληνική περίπτωση, αφετέρου τα λεφτά τελειώνουν, το πρόβλημα έχει εξαπλωθεί και η διάσωση των αδύναμων μελών δεν μπορεί πια να γίνεται με κάθε κόστος. Στην Κύπρο είπαν εξαρχής: χρειάζεστε 17 δις, εμείς επειδή είμαστε φίλοι και εταίροι μπορούμε να δώσουμε 10. Οι γνωστοί έμποροι της δημαγωγίας προσπάθησαν κι εκεί να ξαναστήσουν το ελληνικό παιχνίδι αλλά ήταν δύσκολο, δεν κράτησε ούτε μια βδομάδα. Τι να πεις; Ανάλγητοι, μου δίνετε μόνο 10 δις, είσαστε ναζί και γκάνγκστερ; Ακόμα και στον πιο ψεκασμένο συμπολίτη μας, αυτό το «μόνο» φαίνεται λίγο παράλογο.

Κύριε Σαμαρά: Μα αυτοί μας χρεοκόπησαν...

Του Κώστα Στούπα, www.capital.gr, 1.5.13

Η επιλογή του κ. Θ. Αμπατζόγλου στη θέση του διοικητή του ΟΑΕΔ, στη θέση του κ. Κικίλια που απομακρύνθηκε, μετά τα τελευταία γεγονότα, είναι χαρακτηριστική του τρόπου που κυβερνάται η ελληνική σοβιετία και καταδεικνύει τις πήγες της κακοδαιμονίας της ελληνικής χρεοκοπίας. Για τα κατορθώματα του κ. Κίκιλια που εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να διορίσει μέλη της οικογένειάς του στο δημόσιο και του κ. Βρούτση να επιβάλλει συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ σε διευθυντικές θέσεις στον ΟΑΕΔ μιλήσαμε την περασμένη εβδομάδα. Η πορεία του κ. Αμπατζόγλου τα τελευταία χρόνια είναι χαρακτηριστική των κριτήριων με βάση τα οποία επελέγη, αλλά και του προβλήματος της ελληνικής κοινωνίας και της έντονης κομματοκρατίας, συντεχνιασμού και πελατοκρατίας που την οδηγούν, ταχύτερα από την σύγκλιση των γεωλογικών πλακών, προς το Κέρας της Αφρικής. Ο κ. Αμπατζόγλου φαρμακοποιός διετέλεσε υποδιοικητής του ΙΚΑ και στέλεχος σε άλλες θέσεις σε μια κρίσιμη περίοδο πριν  τη χρεοκοπία κατά την οποία οι δαπάνες του ιδρύματος για φάρμακα συνέχισαν να αυξάνονται με φρενήρεις ρυθμούς, καθιστώντας χιλιάδες γιατρούς, φαρμακέμπορους και φαρμακοποιούς (εκπρόσωπος της συντεχνίας ήταν ο κ. Αμπατζόγλου) πλούσιους σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας και των επόμενων γενεών που επωμίζονται με την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.

Το διαζύγιο καπιταλισμού – δημοκρατίας

Από τον Θανάση Γιαλκέτση, Εφημερίδα των Συντακτών

 Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο των Ιταλών οικονομολόγων Τζόρτζιο Ρούφολο και Στέφανο Σίλος Λαμπίνι «Il film della crisi. La mutazione del capitalismo» (Einaudi, 2012).

Η κεντρική θέση αυτού του βιβλίου είναι ότι η κρίση στην οποία έχουν βυθιστεί οι δυτικές χώρες γεννιέται από τη ρήξη ενός ιστορικού συμβιβασμού μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας. Η φάση που ακολουθεί μετά από αυτήν τη ρήξη μπορεί να οριστεί ως η εποχή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και αποτελεί την τρίτη μεταβολή που πέρασε ο καπιταλισμός από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Η πρώτη φάση είναι μια «εποχή των ταραχών» και αντιστοιχεί στο διάστημα μεταξύ των αρχών του αιώνα και της έκρηξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η δεύτερη φάση αποτελείται από τη λεγόμενη «χρυσή εποχή»: μια συνεννόηση μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας βασιζόμενη πάνω σε δύο θεμελιώδεις συμφωνίες. Η πρώτη συμφωνία περιελάμβανε την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, την οποία αντιστάθμιζε ο πολιτικός έλεγχος των κινήσεων των κεφαλαίων, ο οποίος εξασφάλιζε ένα ευρύ πεδίο στην αυτονομία της οικονομικής πολιτικής των κυβερνήσεων και στις διεκδικήσεις των εργαζομένων.