Ανταγωνισμοί πλήθους σε φόντο κρίσης

Του Nίκου Γ. Ξυδάκη, Καθημερινή, 20.2.11

Η κρίση διέλυσε τη φενάκη του ενός και ομοούσιου λαού των μη προνομιούχων, της δεκαετίας ’80, διέλυσε τις μονολιθικές βεβαιότητες με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, το ’90, διέλυσε τον ατομικιστικό και καταναλωτικό παραδαρμό του 2000. Τη στιγμή της κρίσης, ο λαός αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι ενιαίος και ομοούσιος, ότι υπάρχουν ισχυροί και ασθενείς, σύννομοι και άνομοι, ορθόφρονες και λαϊκιστές, ηθικοί και νόμιμοι, συντεχνίες και κλειστά σινάφια, κοπρίτες και υπεράριθμοι. Οταν δεν το αντιλαμβάνεται, του το υπενθυμίζουν, του το διατυμπανίζουν, με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο. Το νιώθει στο πετσί του, στην υλική του ταπείνωση, στην απομείωση της προσδοκίας, στον φόβο που τρώει τα σωθικά τα αμέριμνα, τα αδρανή.

Η Αιγυπτιακή Εξέγερση, ένα κίνημα του 21ου αιώνα

Eν χορδαίς και οργάνω. Πλατεία Ταχρίρ, 10.2.2011. Φωτογραφία του Αντώνη Λιάκου

Συζητούν ο Νικόλας Βουλέλης, η Μυρσίνη Ζορμπά και ο Αντώνης Λιάκος

Αυγή, 20.2.11,  ΕΝΘΕΜΑΤΑ, http://enthemata.wordpress.com/

H Mυρσίνη Ζορμπά και ο Αντώνης Λιάκος βρέθηκαν, επιτούτου, την προηγούμενη εβδομάδα, για λίγες μέρες στον Κάιρο, στην πλατεία που συγκλόνισε τον κόσμο και έζησαν από κοντά την ατμόσφαιρα της Αραβικής Εξέγερσης. Με την ευκαιρία αυτή, τους καλέσαμε να συζητήσουν μαζί με τον Νικόλα Βουλέλη, άριστο γνώστη του αραβικού κόσμου, σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που συμβαίνει στην Αίγυπτο όλη την ευρύτερη περιοχή, ποια είναι η σημασία του και πώς θα επηρεάσει τις εξελίξεις. Τους ευχαριστούμε θερμά για την ανταπόκρισή τους.

Μυρσίνη Ζορμπά: Εκείνο που κρατάω από τις τέσσερις μέρες στο Κάιρο είναι η αδιαμεσολάβητη πολιτική έκφραση των πολιτών, μια ατμόσφαιρα εξέγερσης, που όλοι εκεί τη χαρακτήριζαν επανάσταση.

Στο μέσο βαθιάς ύφεσης χωρίς ορατή διέξοδο

Της Ελίζας Παπαδάκη, Αυγή, 20.2.11

Ζοφερή εικόνα της ελληνικής οικονομίας αποτυπώνει η τελευταία Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, χωρίς προοπτική βελτίωσης στο ορατό μέλλον. Πλατιά ερμηνεύτηκε ως τεκμήριο αποτυχίας της ακολουθούμενης πολιτικής και του Μνημονίου. Χαρακτηρίζοντας σημαντικά όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα, και απαραίτητα για να αποτραπούν τα χειρότερα, η Έκθεση σημειώνει: «Δεν συνιστούν ωστόσο ένα συνολικό σχέδιο που θα οδηγήσει την οικονομία σε αυτοπροωθούμενη ανάπτυξη και ταχεία μείωση του χρέους». Εύσχημα βεβαιώνει έτσι τον κίνδυνο το βαρύ κόστος που ήδη πληρώνει μεγάλο μέρος της κοινωνίας να αποβεί μάταιο.

Το μεγάλο κόλπο- Το μεγάλο πλιάτσικο

Του Νίκο Γραικούση, 20.2.11

Το μεγάλο κόλπο στήνεται σιγά σιγά και με αξιοζήλευτο τρόπο. Στόχος ένας και μοναδικός:  Η λεηλασία των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας σε εξευτελιστική τιμή. Η όλη διαχείριση  της κρίσης του δημόσιου χρέους της Ελλάδας,  αποβλέπει αποκλειστικά και μόνο στο σκοπό αυτό. Στο πλιάτσικο και την λεηλασία. Ο ξέφρενος δανεισμός της χώρας τα τελευταία χρόνια και οι ορατές συνέπειές του από αυτούς που μας δάνειζαν, από αυτούς που παρακολουθούσαν τα επίπεδα δανεισμού μας και φυσικά από αυτούς που τα έπαιρναν (Ελληνικές Κυβερνήσεις), είχε ένα συγκεκριμένο και αυστηρά  καθορισμένο ποσοτικό και χρονικό όριο, ύστερα από το οποίο οι στρόφιγγες θα έκλειναν και το σχέδιο θα έμπαινε στην τελική του φάση.

Ο «πατριωτισμός» του οφειλέτη

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

Τoυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΙΠΙΔΗ

Οταν το κράτος πουλάει ένα μέρος της ακίνητης περιουσίας του, δε συρρικνώνεται η Ελλάδα, αλλά το κράτος ως ιδιοκτήτης. Η ελληνική επικράτεια (η ελληνική γη) παραμένει ακέραιη, αφού αυτή ορίζεται πολιτικά και όχι με βάση το ιδιοκτησιακό καθεστώς των εντός αυτής χωραφιών, οικοπέδων και λοιπών ακινήτων. Ενα κρατικό ακίνητο δεν είναι περισσότερο ελληνικό από ένα άλλο ακίνητο που ανήκει σε ιδιώτη, Ελληνα ή ξένο. Τα πατριωτικά επιχειρήματα γελοιοποιούν τη συζήτηση για την αξιοποίηση της ακίνητης δημόσιας υπηρεσίας. Ο κρατισμός δεν είναι πατριωτισμός.

Γιατί μόνο 50 δισ. και όχι 150;

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ*

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

Η δημόσια περιουσία σε ακίνητα (γαίες, κτίρια κ.λπ.) εισέβαλε δυναμικά, σχεδόν αφόρητα, στην καθημερινότητά μας. Ακούμε απίθανους αριθμούς, 50 δισ. στα επόμενα χρόνια, που με μαγικό τρόπο θα μπουν στα κρατικά ταμεία και θα μειώσουν το χρέος. Υπάρχει και ο καβγάς αν πρόκειται για εκποίηση ή για αξιοποίηση καθώς και τίνος ιδέα ήταν πρώτα.

Εκτιμώ ότι μας δουλεύουν, γιατί αλλιώς δεν ξέρουν τι τους γίνεται, πράγμα επικίνδυνο.

Κιµπάρηδες

ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ TA NEA- 19/2/2011 

Καράφλιασα, όπως λένε οι νέοι, µε όσα είδα σε εκποµπή του Κώστα Χαρδαβέλλα την περασµένη Τρίτη. Γιανα µη µείνω όµως µόνο εγώ χωρίς µαλλιά, σας αποκαλύπτω ότι υπάρχει µια Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ), ο «Κύκλος της Πάτµου», που πήρε συνολικά 576.228 ευρώ (παραπάνω από µισό εκατοµµύριο δηλαδή) από το υπουργείο Εξωτερικών το 1999 και το2003! Και τι έκανε αυτός ο «Κύκλος»; ∆εν έχω ιδέα.

Σταθµός διοδίων η Ελλάς

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ

ΤΑ ΝΕΑ-19/2/2011

Αν δεν ήταν ανησυχητική, η κατάσταση θα µπορούσε να χαρακτηριστεί σουρεαλιστική. Η φωτογραφία (δεξιά) του Τσε Γκεβάρα να κοσµεί τα διόδια Αφιδνών µε πρωτοβουλία του κινήµατος των «τζαµπατζήδων», των «δεν πληρώνω», των «πληρώστε εσείς», ή όπως αλλιώς έχει ονοµατιστεί. Οι γιατροί - καταληψίες να επιδίδονται online στην αποµυθοποίηση του επαγγέλµατος µε το µεγαλύτερο κοινωνικό κύρος. Και από την άλλη, η επικοινωνιακή πολυπραγµοσύνη της τρόικας και η νέα «υστερική κρίση» του πολιτικού κόσµου µε αφορµή την αξιοποίηση της δηµόσιας γης που παρεµπιπτόντως είναι κατά 40% καταπατηµένη.

Επιχείρηση... στρουθοκάµηλος

 TA NEA-ΒΟΥΛΑ ΚΕΧΑΓΙΑ-19/2/2011

Στην Κουµουνδούρου προσποιούνται πως δεν τους νοιάζει τυχόν αποχώρηση Αλαβάνου από τον ΣΥΡΙΖΑ

Τακτική στρουθοκαµηλισµού επέλεξε η Κουµουνδούρου απέναντι στην αιφνιδιαστική ανακοίνωση ηµιαποχώρησης του Αλέκου Αλαβάνου από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή τη φορά ο Συνασπισµός δεν αντέδρασε ούτε µε επικριτικές δηλώσεις στελεχών του ούτε µε καταγγελτικές ανακοινώσεις στην πρόκληση που δέχτηκε από τον επικεφαλής του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής και πρώην πρόεδρο του ΣΥΝ. Αντιθέτως, προσποιήθηκε πως... βρέχει, περίπου αδιαφορώντας για την προειδοποίηση του Αλέκου Αλαβάνου ότι όπως είναι και λειτουργεί σήµερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τον χωράει.

The Economist: Η αφύπνιση

Σκίτσο του Στιβ Μπελ από την "Γκάρντιαν"

Αυγή, 19.2.11

Οι λαοί της Μέσης Ανατολής ένιωθαν πάντοτε καταδικασμένοι. Καταδικασμένοι να ζουν κάτω από δυνάστες που συσσώρευαν πλούτη και κατέπνιγαν την κοινωνική δυσαρκέσκεια, καταδικασμένοι να έχουν ως μοναδική εναλλακτική τους ισλαμιστές. Σε ορισμένα μέρη, όπως η Σαουδική Αραβία και το Ιράν, οι δυνάστες και οι ισλαμιστές συγχωνεύτηκαν. Και η Δύση αποδέχτηκε αυτή την απελπισία, υποθέτοντας ότι μόνο οι δυνάστες μπορούσαν να καταστείλουν τους εξτρεμιστές.

Οι εξτρεμιστές ισλαμιστές ήταν εδώ και καιρό οι υποτιθέμενοι επαναστάτες του αραβικού κόσμου αλλά η πρόσφατη εξέγερση δεν τους ανήκει. Σε μια περιοχή που σάπιζε στην καταπίεση, μια νέα γενιά βρήκε ξαφνικά τη φωνή της. Οι νέοι ξεπέρασαν τους μεγαλυτέρους τους μεθώντας από τη δυνατότητα της αλλαγής.

Καθαρές κουβέντες Σμιτ

 Του Κώστα Κάρη, Αυγή, 19.2.11

Αποφασιστικός και τετράγωνος, όπως τότε που ήταν καγκελάριος και πιο τολμηρός, ίσως πιο αθυρόστομος, τώρα που είναι πάνω από 90, ο Χ. Σμιτ μίλησε στην εφημερίδα του, την "Die Zeit", για την Ευρώπη και τα μεγάλα χρέη. Με δυο λόγια είπε την κεντρική αλήθεια: οι Ευρωπαίοι έχουν ολοκληρώσει ένα μόνο πράγμα: το ευρώ. Παρά τη διεύρυνση, ισχύουν ακόμα οι παλιοί κανόνες του παιχνιδιού: Δεν υπάρχει κοινή οικονομική, δημοσιονομική ή φορολογική πολιτική.

Και εξήγησε: “Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν κατάλαβαν ότι ένα κοινό νόμισμα από μόνο του μπορεί να διασφαλίσει ευημερία μόνο από ευτυχή σύμπτωση. Και τώρα λογομαχούν με τις ώρες, αν θα πρέπει να βοηθήσουν με χρήματα ή με εγγυήσεις αυτά τα φτωχά παιδιά, όπως τους Έλληνες, τους Πορτογάλους, τους Ιρλανδούς, ή αν θα πρέπει να τους συμβουλέψουν να κηρύξουν πτώχευση”.

Σερ-βίροντας (επικίνδυνες) κοινοτοπίες -Ο στοχαστής των τριών ηπείρων και των είκοσι πέντε πανεπιστημίων

  Του Ανδρέα Παππά, Athens Review of Books, τχ. 15,

Βασίλειος Μαρκεζίνης, Μια νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα. Στα πλαίσια της βαθμιαίας ανεξαρτητοποίησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, Λιβάνη, Αθήνα 2010, σελ. 525

Εν πρώτοις, τρεις αναγκαίες διευκρινίσεις, προς άρσιν κάθε πιθανής παρεξηγήσεως, αλλά και κάθε καχυποψίας ως προς τους σκοπούς και τους στόχους του κειμένου που ακολουθεί.

α) Δεν έχω την πρόθεση, ούτε και τα προσόντα, να κρίνω τις επιδόσεις και την αξία του Βασίλειου Μαρκεζίνη (στο εξής, Β.Μ.) ως νομικού. Προφανώς, δεν θα υπήρξαν ευκαταφρόνητες, εξού –μεταξύ άλλων– και ο τίτλος του Sir.

β) Δεν ασπάζομαι σε καμιά περίπτωση τη θεωρία της οικογενειακής ευθύνης. Με άλλα λόγια, η κριτική μου σε όσα γράφει ο Β.Μ. δεν έχει επηρεαστεί έστω και στο ελάχιστο από τον βίο και την πολιτεία του πατέρα του

Υπέρ ενός (λογικού και δίκαιου) κοινωνικού συμβολαίου για τα διόδια

Του Γιάννη Σακιώτη*, 18.2.11

Είναι αλήθεια ότι έχουμε πολλές κακές συμβάσεις του ελληνικού κράτους με κατασκευαστικές εταιρείες και άπληστες τράπεζες που επέτρεψαν μια συνεχή, καταχρηστική, αδιαφοροποίητη και άδικη αύξηση του αντιτίμου των διοδίων στους χρήστες των νέων αυτοκινητοδρόμων τα τελευταία χρόνια. Αυτή η κατάσταση δεν αποτελεί όμως επαρκή δικαιολογία για την Αριστερά της ευθύνης να καταλήξει να αποδεχθεί τα αιτήματα των δυνάμεων του λαϊκισμού και της κοινωνικής αδικίας του «δεν πληρώνω» για πλήρη κατάργηση των διοδίων.

Ο αγώνας των γιατρών και οι κακοί δημοσιογράφοι

Του Κλέαρχου Τσαουσίδη, Η ΑΥΓΗ - 18/2/2011

Διάβασα με προσοχή το κείμενο της κ। Ε. Ηλιοπούλου για την κατάληψη των γιατρών και τα δεινά που επιφυλάσσει η κυβέρνηση στον ταλαιπωρημένο και πενόμενο κλάδο τους με τη βοήθεια των πουλημένων («στρατευμένων» τους λέει) δημοσιογράφων.

Θα αποφύγω τον πειρασμό να απαντήσω επί της ουσίας, διότι προφανώς εγώ ζω στην Ελλάδα και η κ। Ηλιοπούλου στην Αυστρία, στη Νορβηγία ή στην Ελβετία. Οπότε είναι λογικό να υπερασπίζεται τους απεργούντες συναδέλφους της γιατρούς. Το αν ο ελεύθερος επαγγελματίας κάνει απεργία ή λοκ άουτ, ας το αφήσω. Όπως και κάποια ξεχασμένα για ταξική αλληλεγγύη και άλλες ανοησίες.

Σφάλμα, λάθος πορεία και ελαφρότητα

Zeit on line-17/2/2011

Peer Steinbrueck*

Μετάφραση: Ελίζα Παπαδάκη

'Ποια στάση πρέπει να τηρήσει η Γερμανία ως προς τη διατήρηση της Ευρωζώνης και την υποστήριξη των γειτονικών χωρών;'

Εν αρχή ην η ορθή ανάλυση, και αυτή είναι εν προκειμένω: Δεν υφίσταται κρίση του ευρώ! Η λειτουργία του μέσου πληρωμών, η νομισματική αξία και η εξωτερική αξία του ευρώ είναι απολύτως ακέραιες। Αυτό που συμβαίνει είναι μια κρίση αναχρηματοδότησης μεμονωμένων κρατών μελών. Οφείλεται σε υπερβολικά δημόσια χρέη, φθίνουσα ανταγωνιστικότητα, ασταθείς τράπεζες, ένα μπουμ ακινήτων που κατέρρευσε, ή σε συνδυασμό αυτών των αιτίων. Και εδώ υποτιμάται ευρέως ο ρόλος που εξακολουθούν να παίζουν επιρρεπείς και υποκεφαλαιοποιημένες τράπεζες: επιπλέουν χάρη σε μιαν υπόσχεση σταθερότητας των κυβερνήσεών τους, και έτσι δημιουργείται η δίαυλος μετάδοσης προς τους προϋπολογισμούς.