Νιώθει κανείς ότι χρησιμοποιήθηκε; Αισθάνεται κάποιος ότι πρέπει να ζητήσει μια συγγνώμη;

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Στη δικιά μας δουλειά, αλλά και σε πολλές ακόμα, δύο είναι οι «καλές» σεζόν, αυτές που βγάζουν ολόκληρη τη χρονιά. Πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων και πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Τον Νοέμβριο, πριν τις γιορτές, ένας εμπρησμός έκαψε τα γραφεία μας. Πάει το 2014. Και τον Ιούνιο με την αναγγελία του δημοψηφίσματος, η αγορά πάγωσε, έκλεισαν οι τράπεζες, ακολούθησαν τα κάπιταλ κοντρόλ, η οικονομία διαλύθηκε. Πάει και το 2015. Πρόχειρος υπολογισμός, απώλειες ισοδύναμες με ετήσιες αμοιβές 15 θέσεων εργασίας το ένα, με 20 θέσεων εργασίας το δεύτερο. Αυτό είναι η πραγματική ζωή. Όχι τα συνθήματα. Αυτή είναι και η ιστορία της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία 5 χρόνια. Θα μου πεις, δεν τους καίνε όλους, ακόμα και σ’ αυτή τη χώρα οι εμπρησμοί είναι κάπως εξαντρίκ. Δεν είναι ακριβώς έτσι γιατί χιλιάδες επιχειρήσεις και καταστήματα έχουν βανδαλιστεί αυτά τα χρόνια, ιδίως το 2010-2012 η Αθήνα είχε καεί πολλές φορές. Αλλά και η καθημερινή εμπόλεμη ατμόσφαιρα οδήγησε επιχειρήσεις στο λουκέτο. Με 700 πορείες και διαδηλώσεις το χρόνο, όπως επισήμαιναν οι εμπορικοί σύλλογοι, δεν δουλεύει τίποτα, οι κεντρικοί και εμπορικοί δρόμοι υπέστησαν μεγαλύτερες ζημιές στη κρίση απ’ ό,τι οι πίσω δρόμοι και οι γειτονιές. Πράγμα παράλογο, που εξηγείται όμως, γιατί αυτοί οι δρόμοι, το κέντρο της Αθήνας, είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Δολιοφθορές και πολιτική αναταραχή που δυναμίτιζαν την οικονομία, εκλογές κάθε 6 μήνες, μόνιμη προεκλογική ατμόσφαιρα. Καταστράφηκε ο τουρισμός τα καλοκαίρια του ’10, του ’11, του ’12, κάηκε η Αθήνα.

Ψέματα, μεγάλα ψέματα και ΣΥΡΙΖΑ

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

Οσοι ισχυρίζονται ότι το τσούρμο των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, που κυβέρνησε επτά μήνες, είχε σχέδιο είτε για έξοδο από το ευρώ είτε για μετάβαση στον σοσιαλισμό, τους κάνει μεγάλη χάρη. Απροετοίμαστοι και διά της καταγγελίας των πάντων βρέθηκαν στην κυβέρνηση. Aπροετοίμαστοι και διά της καταγγελίας των πάντων συνέχισαν. Aπροετοίμαστοι και διά της καταγγελίας των πάντων διεκδικούν ξανά την ψήφο μας. Αν στην κορυφαία -για τους ίδιους- διαδικασία της επιλογής των υποψηφίων, ξεχνιούνται προβεβλημένα στελέχη τους, μπορούμε να φανταστούμε με πόση επιμέλεια χειρίστηκαν άλλα -κρίσιμα για εμάς, αλλά αδιάφορα για την ψηφοθηρία τους- θέματα. Συνεχίζουν να πορεύονται με μισές αλήθειες, ολόκληρα ψέματα και τερατώδεις καταγγελίες. Ο κ. Πάνος Καμμένος καταγγέλλει την κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου για απόκρυψη δικογραφιών σχετικά με τα εξοπλιστικά, επειδή ο πατέρας της έχει φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις με κάποιους από τους κατηγορουμένους. Η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου καταγγέλλει όλα τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για συνωμοσίες εναντίον της και εναντίον της χώρας. Επειδή δε, στις πολλές συνεντεύξεις που δίνει, έχει περίσσευμα χρόνου (48 λεπτά ήταν στο κεντρικό δελτίο του Alpha 7.9.2015) ρίχνει και κάποια καρφιά κατά του ανώτατου άρχοντα, για υπονόμευση της Δημοκρατίας, της οποίας προφανώς έγινε θεματοφύλακας ιδία βουλήσει. Τα ψέματα πέφτουν βροχή. Αν ζούσε σήμερα ο Μαρκ Τουέν θα έλεγε ότι υπάρχουν ψέματα, μεγάλα ψέματα και ο ΣΥΡΙΖΑ ή όσοι τέλος πάντων προέρχονται από αυτόν. Ακούσαμε τον κ. Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξη της Θεσσαλονίκης να επαίρεται για το έλλειμμα που θα παρουσιάσει φέτος το κράτος. «Η συμφωνία η οποία φέραμε λέει ρητά ότι στον βαθμό που θα μπορούμε να εκπληρώνουμε τα πολύ χαμηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα στα οποία είμαστε αναγκασμένοι, σας θυμίζω -0,25% το 2015 αντί για 3%». Ακούμε και την κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου να προσθέτει χρέη που δεν υπάρχουν: «Κάθε μωρό που γεννιέται χρωστούσε πριν από ενάμιση μήνα 32.000 ευρώ.

Αλέξης Τσίπρας: ένας κυνικός της εξουσίας

To προεκλογικό editorial του Books' Journal 58, Σεπτέμβριος 2015, από το τεύχος που μόλις κυκλοφόρησε. 

Το επτάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απογύμνωσε το κόμμα και τα στελέχη του. Μια ομάδα ετερόκλητων ατάκτων που ζούσαν ερήμην της πραγματικότητας, στο όνομα ιδεοληψιών περί δήθεν κοινωνικής χειραφέτησης από μια εκμεταλλευτική κοινωνία, πλαισιωμένη από άλλες ομάδες συμφερόντων, από συνδικαλιστές του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ κι από επαγγελματίες της πολιτικής επιβίωσης, διεκδίκησε και κέρδισε, τον προηγούμενο Ιανουάριο, με παραπλανητικό τρόπο την εξουσία. Το έκανε απαξιώνοντας τη μεταπολίτευση και, συλλήβδην, το κοινωνικό και πολιτικό μοντέλο πάνω στο οποίο είχε στηθεί, υπέρ ενός άλλου, υπερβατικού μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης, «ενός άλλου κόσμου που είναι εφικτός». Προνομιακά, κατά βάσιν, κοινωνικά στρώματα, μεσαία τάξη που σε μεγάλο βαθμό έζησε υπό την αιγίδα του ελληνικού Δημοσίου, συντάχθηκαν ασμένως σε αυτό το στόχο, ο οποίος υποκινούνταν σε μεγάλο βαθμό από το ελληνικό όνειρο της προστατευμένης μονιμότητας που δεν λογοδοτεί παρά μόνο στον εαυτό της. Τα στρώματα αυτά, μάλιστα, πίστεψαν ότι αυτό το μοντέλο μπορεί να είναι χρήσιμο για την Ευρώπη, την οποία φιλοδοξούσαν να αλλάξουν – να την εγκλωβίσουν, δηλαδή, στην ελληνική δήθεν αριστερή κουλτούρα της ραστώνης, την οποία οι έλληνες ριζοσπάστες της Αριστεράς προτείνουν ως αντίβαρο στην όλο και εντεινόμενη ανταγωνιστικότητα του κόσμου την εποχή της παγκοσμιοποίησης (όνειρα αντί πραγματικότητας). Για να κερδίσουν τα κρίσιμα μεγέθη, για να πείσουν όσο το δυνατόν περισσότερους ψηφοφόρους, οι επιτελείς και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είπαν ψέματα. Κραυγαλέα ψέματα, ανάκατα με συνωμοσιολογίες και αγανάκτηση, με οργή και μίσος.

Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ

Του Αριστείδη Χατζή, www.protagon.gr
Οι εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου φαινόταν αρχικά σε πολλούς (και σε μένα) ένας περίπατος για τον Αλέξη Τσίπρα. Περίπατος σε μικρή ανηφόρα βέβαια, αλλά περίπατος. Στο προηγούμενο κείμενό μου εξηγούσα γιατί η ημερομηνία αυτή ήταν (και παραμένει) ιδανική για τον ΣΥΡΙΖΑ – όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα. Αναρωτιόμουν όμως αν όλα αυτά τα αβαντάζ για το κυβερνών κόμμα θα μπορούσαν να κρατήσουν, να μην εξανεμιστούν μέχρι την ημέρα των εκλογών. Έχουν περάσει από τότε μόλις 12 μέρες και πολλά έχουν αλλάξει. Η ανατροπή που βλέπουμε στις δημοσκοπήσεις οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους:
(α) Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έχει κατορθώσει επιτυχημένα να συσπειρώσει το κόμμα του και έχει ήδη αρχίσει να εισπράττει από τον πανικό που κυριαρχεί στους ψηφοφόρους του κέντρου. Η οκτάμηνη βιβλική καταστροφή που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τρομοκρατήσει τόσο που για πολλούς κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς ψηφοφόρους η προοπτική ενός δεύτερου επεισοδίου φαντάζει εφιαλτική. Βοηθάει και το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι πάσχουν συνήθως από πολιτική αμνησία. Το ερώτημα εδώ είναι: έχει φτάσει στα όριά της η Νέα Δημοκρατία ή θα αντλήσει περισσότερους ψηφοφόρους από τη δεξαμενή της κεντροαριστεράς; Αν η Νέα Δημοκρατία καταφέρει να επανέλθει στην εξουσία οκτώ μήνες μετά τη μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο και μόλις 2,5 μετά τον θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο, τίποτα πια δεν θα μπορεί να χαρακτηριστεί απίθανο.

Τα 13 λάθη του Τσίπρα

 Της Αγγελικής Σπανού, Athens Voice

Η «μελαγχολία της Αριστεράς» (στην οποία αναφέρθηκε ο Α. Τσίπρας υιοθετώντας μια έκφραση του Γ. Σακελλαρίδη) είναι μάλλον ευφημισμός. Έτσι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, αυτό που παρακολουθούμε είναι η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ με τρόπο που δεν είχε προβλέψει ο πρώην πρωθυπουργός. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπεσε έξω στις εκτιμήσεις του. Από τότε που ανέλαβε την ευθύνη της διακυβέρνησης η μία διάψευση διαδεχόταν την άλλη: Μέτωπο του Νότου δεν συγκροτήθηκε, συμμαχίες στο εσωτερικό της ευρωζώνης δεν φτιάχτηκαν, εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης δεν βρέθηκαν, η μέθοδος Βαρουφάκη δεν απέδωσε, η Μέρκελ δεν ανοιγόκλεισε πρώτη τα βλέφαρα όταν κοιτάχτηκαν στα μάτια με τον Α. Τσίπρα, το δημοψήφισμα δεν βοήθησε την υπόθεσή μας και η συνέχεια είναι γνωστή. Με την ψήφιση του τρίτου μνημονίου άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ και για την προκήρυξη εκλογών που αρχικά αντιμετωπίστηκαν ως έξυπνη πρωτοβουλία για τον Α. Τσίπρα που θα έπιανε την αντιπολίτευση απροετοίμαστη, δεν θα άφηνε χρόνο στο κόμμα Λαφαζάνη να οργανωθεί και οι πολίτες θα πήγαιναν στις κάλπες χωρίς να έχουν πληρώσει ακόμη ΕΝΦΙΑ. Η συγκατάθεση που του έδωσαν οι εταίροι για γρήγορες εκλογές ενίσχυσαν την εντύπωση ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και την πολιτική κυριαρχία, επομένως ελέγχει τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Ομως, γρήγορα αποδείχτηκε ότι δεν ελέγχει τίποτα.

Ελικόπτερα

Tου Γιάννη Παπαθεοδώρου, http://dimartblog.com

Συνεχίζοντας τη μονότονη και μάλλον αδύναμη προεκλογική εκστρατεία του ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται ως προνομιακός εκπρόσωπος του «νέου» και εξορκιστής του «παλιού»∙ χωρίς απαραίτητα να σημαίνουν κάτι αυτοί οι όροι, που στεγάζονται κάτω από το μεταπολιτικό σύνθημα: «ξεμπερδεύουμε με το παλιό». Υιοθετώντας επίσης το στερεότυπο του εκβιασμού της υπογραφής του για το νέο σκληρό Μνημόνιο, ο κ. Τσίπρας πρωταγωνιστεί στο νέο προεκλογικό δράμα με μελοδραματικές κορώνες  («Αμάρτησα για το Λαό μου») και με ενδιάμεσες ελαφρολαϊκές παραλλαγές που παραπέμπουν ενίοτε στο Γιάννη Πάριο («Με προδώσαν οι φίλοι μου») και ενίοτε σε έναν «Τσαπάγιεφ» της Κουμουνδούρου, που αντιμετωπίζει τη νέα διακυβέρνηση σα να είναι η «αφιλόξενη γη των κοζάκων». Το «παράλληλο πρόγραμμα» συμπληρώνει τις τελευταίες πινελιές σε αυτό το σκηνικό, με φόντο την «παράλληλη πραγματικότητα» και το «παράλληλο νόμισμα», που θα οδηγούσε βέβαια στο «ελικόπτερο». Όπως σωστά υπενθύμισε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας (καρφώνοντας όχι μόνο τον κ. Λαφαζάνη αλλά και τον εαυτό του) στο κοινό που άκουγε την τηλεοπτική εξομολόγησή του, πολλά κυβερνητικά στελέχη εξέφραζαν το φόβο ότι «αν “πέσει” μια τράπεζα, θα τους πάρουν με ελικόπτερο από το πρωθυπουργικό γραφείο».

Μήπως είμαστε σε απόκλιση από τον κόσμο;

 Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή

Αν αυτό συμβαίνει στο κρίσιμο, ευαίσθητο και στρατηγικά σημαντικό πεδίο της εκπαίδευσης, εκεί όπου θεμελιώνεται το μέλλον, δεν συμβαίνει όχι μόνο εκεί. Οποιος παρατηρεί τις αλλαγές που ταχύτατα έως ραγδαία εξελίσσονται και τις επαναστατικές ανατροπές που συμβαίνουν σε κάθε πεδίο κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας σε όλο τον κόσμο και τις αντιπαραθέσει με τη θεματολογία και το περιεχόμενο του δημοσίου διαλόγου στη χώρα μας, τείνει να καταλήξει σε ένα θλιβερό συμπέρασμα: ότι η Ελλάδα είναι σε πορεία αποκλίνουσα όχι μόνον από την Ευρώπη αλλά και από το μεγαλύτερο τμήμα του σύγχρονου κόσμου γενικώς. Οχι μόνον ο βασικός κορμός της, το πολύ μεγάλο μέρος αρμοδίων και αναρμοδίων, δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις για να βελτιώσει τη διεθνή θέση της και τη ζωή του ελληνικού λαού, αλλά ούτε καν τις μαθαίνει, δεν ασχολείται με αυτές. Η δε δημόσια συζήτηση στρέφεται γύρω από τις ξύπνιες ατάκες που εκφωνούν οι εραστές της εξουσίας και διαμορφώνεται από τα καφενειακού, συνήθως, χαρακτήρα σχόλια που αναπαράγουν τα τηλεπαράθυρα. Αλλού πηγαίνει ο κόσμος, αλλού η χώρα μας. Πού; Ασφαλώς δεν έχει προσδιοριστεί και, αν μη τι άλλο, κάθε άλλο παρά σαφές είναι.

Ενα κόμμα έτσι, χωρίς πρόγραμμα

 Του Μάνου Ματσαγγάνη, ΒΗΜΑ

Ηταν ιστορική η τηλεοπτική συνέντευξη του Π. Καμμένου την περασμένη Τρίτη (1η Σεπτεμβρίου 2015) στον Alpha. Ούτε λίγο ούτε πολύ επιβεβαίωσε όσα από καιρό είχαμε υποψιαστεί. Οτι δηλαδή μέχρι κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σχεδίαζε την έξοδο από το ευρώ. Μόνο το βράδυ του δημοψηφίσματος έγινε επιτέλους σαφές ακόμη και στα αφελέστερα μέλη του στενού πυρήνα γύρω από τον έλληνα πρωθυπουργό ότι η Ρωσία δεν είχε την παραμικρή διάθεση να χρηματοδοτήσει τη μετάβαση στη νέα δραχμή. Μόνο τότε κατάλαβε ο Αλ. Τσίπρας ότι οι ώμοι του δεν είναι επαρκώς στιβαροί ώστε να σηκώσουν το βάρος της εθνικής καταστροφής. Και τότε βέβαια δεν του έμενε άλλη επιλογή από την πλήρη και άνευ όρων συνθηκολόγησή του με τους ευρωπαίους εταίρους μας. Αλλη ήταν η πραγματική διαχωριστική γραμμή μεταξύ δήθεν ασυμβίβαστων και δήθεν ρεαλιστών. Οι μεν ήταν διατεθειμένοι να μας πάνε στη δραχμή ακόμη και χωρίς ρωσική χρηματοδότηση. Οι δε, όχι. Λίγους μήνες αργότερα, κάποια από τα πρόσωπα του δράματος έχουν αποχωρήσει από τη σκηνή. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, έχοντας σώσει τη χώρα, φιλοδοξεί τώρα να σώσει την υφήλιο. Ο Π. Λαφαζάνης θα συνεχίσει τον αντιμνημονιακό αγώνα, μαζί με πολλά μέχρι πρότινος στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιποι όμως εμπνευστές του εφιαλτικού (αλλά ευτυχώς αδέξιου) σχεδίου για έξοδο από το ευρώ με ρωσική βοήθεια παραμένουν στο κόμμα του Αλ. Τσίπρα. Στο καλά ενημερωμένο, όπως τελικά αποδείχθηκε, άρθρο του Π. Παπαδόπουλου στο «Βήμα» (19 Ιουλίου 2015) αναφέρονται τρεις από αυτούς: Ν. Κοτζιάς, Ν. Παππάς, Γ. Δραγασάκης.

Η κουλτούρα της ήττας

Της Ρούλας Γεωργακοπούλου, Athens Voice

Δεν θέλω να σας το χαλάσω, φοβούμαι όμως ότι οι δημοσκοπήσεις μάς προειδοποιούν και για κάτι άλλο, πιο βαθύ, πιο απλό και πιο μεγάλο από μια ενδεχόμενη εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν με γελούν τα μάτια μου, από το συγκεκριμένο πολιτικό μείγμα που συγκροτήθηκε εξ ολοκλήρου από νευρώνες φθόνου και επιθηλιακά κύτταρα επιθετικότητας, λείπει παντελώς η λεγόμενη «κουλτούρα της ήττας». Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατασκευασμένος από τα ανώριμα ψυχικά υλικά της παντοδυναμίας και της επιθυμιοκρατίας, πολύ δύσκολα θα διαχειριστεί μια πιθανή πολιτική αποτυχία. (Όσοι είδαν τη μιλιταριστικού χαρακτήρα κουστωδία που πλαισίωσε τον Τσίπρα στη συγκέντρωση του ΟΧΙ, θα καταλάβουν. Όσοι θυμούνται τον επιχείλιο έρπητα και ξέρουν ότι η σωματοποίηση του άγχους συμβαίνει συνήθως σε ανθρώπους με μικρό ψυχικό χώρο, θα καταλάβουν κι αυτοί.) Αν δεν ήταν κόμμα εξουσίας και μεγάλο κοινωνικό σύνολο, αν δεν ήταν ένας από τους βασικούς εταίρους της ελληνικής δημοκρατίας, θα έλεγα, κομμάτια να γίνει και μικρό το κακό. Κι όμως, η ελληνική Αριστερά, από την οποία ισχυρίζεται ότι έλκει την καταγωγή του, έχει εντρυφήσει στην κουλτούρα της ήττας, την έχει ενσωματώσει, την έχει κάνει δομικό υλικό της, παράγοντας άλλοτε θηριώδη μεγέθη όπως ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Άρης Αλεξάνδρου, ο Στρατής Τσίρκας και ο Νίκος Πουλαντζάς κι άλλοτε ψευδοπροφήτες και τέρατα όπως η τότε ΟΠΛΑ και τα σημερινά της απόνερα. Δεν πιστεύω ότι θα συμβεί ούτε το ένα ούτε το άλλο. Για να γίνει το πρώτο λείπει εντελώς το νιονιό. Για να γίνει το δεύτερο λείπουν οι καβάντζες.

Οι μορφωμένοι φονιάδες και ο «μάγος» Χίτλερ

Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ
Norbert Elias Ναζισμός και γερμανικός χαρακτήρας
Μτφ.: Γιάννης Πεδιώτης, Γιάννης Θωμαδάκης, Επιμ.: Θάνος Σαμαρτζής, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2015, Σελ. 182

Αυτό το βιβλίο είναι έργο ενός ανθρώπου που υπέφερε από τη ναζιστική Γερμανία. Ο Γερμανοεβραίος Νόρμπερτ Ελίας (1897 - 1990) γεννήθηκε στο τότε πρωσικό Μπρεσλάου και σημερινό πολωνικό Βρότσλαβ. Η άνοδος των Ναζί στην εξουσία τον υποχρέωσε να εγκαταλείψει αμέσως τη Γερμανία χωρίς να τελειώσει τη διατριβή του. Οι περισσότεροι όμως δικοί του άνθρωποι έμειναν και κατέληξαν στα γερμανικά κρεματόρια. Μα και αυτός, προτού γίνει ο μεγάλος κοινωνιολόγος του ευρωπαϊκού πολιτισμού, έζησε στιγμές ανείπωτης πείνας και ταλαιπωριών. Ο Ελίας είναι ένας μελετητής του ναζισμού, από τον οποίο όμως έχει βαθιά προσωπικά βιώματα. Ο συγγραφέας έγραψε αυτό το δοκίμιο το 1961 και αφορμή ήταν η δίκη του Αϊχμαν. Αυτή η δίκη επανέφερε στο προσκήνιο τα γεγονότα της γενοκτονίας των Εβραίων. Μερικοί αρνούνταν να πιστέψουν ότι αυτά τα πράγματα είχαν συμβεί σε μια πολιτισμένη κοινωνία. Ο Ελίας έγραψε το 1939 το εμβληματικό «Η εξέλιξη του πολιτισμού» (στα ελληνικά από Εκδόσεις Νεφέλη). Εκεί ανέλυε τη στάση εσωτερίκευσης των κοινωνικών καταναγκασμών και των κανόνων συμπεριφοράς των ανώτερων στρωμάτων από τα κατώτερα στην πολιτισμένη Δύση. Στάση που οδηγούσε στον εκπολιτισμό της συμπεριφοράς και στην ειρήνευση χωρίς την ανάγκη καταφυγής στην ωμή βία. Ο ναζισμός φαινόταν να καταρρίπτει τη θεωρία του. Στο παραπάνω σπουδαίο έργο, ωστόσο, το οποίο μάλιστα γράφτηκε στην πιο άγρια περίοδο του ναζισμού, υποστήριζε πως τίποτα δεν εγγυάται τον αποκλεισμό της επιστροφής στη βία και στην αγριότητα. Αντιθέτως η ναζιστική λαίλαπα επιβεβαίωνε την άποψή του πως αν οι δυτικές κοινωνίες δεν αναπροσαρμόζονται στις κοινωνικές αλλαγές και συνθήκες, τότε μπορούν εκ νέου να οδηγηθούν στη βαρβαρότητα.

Πουλώντας δραχμή στο σακί

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

Δεν είναι λίγο παράξενο που το κόμμα της δραχμής υπόσχεται τον σοβιετικό παράδεισο αποτιμημένο σε ευρώ; Σε δελτίο Τύπου η Λαϊκή Ενότητα τάζει αφορολόγητο 12.000 ευρώ και σίγουρα έπεται η υπόσχεση για βασικό μισθό 751 ευρώ. Φυσικά κάποιος θα αντιτείνει: «Και πώς αλλιώς θα μπορούσαν να υποσχεθούν κάτι; Σε δραχμές; Αφού δεν ξέρουμε την ισοτιμία τους». Σωστά! Εμείς δεν την ξέρουμε. Σάμπως, όμως, την ξέρουν αυτοί; Οι άνθρωποι πωλούν δραχμή στο σακί. Το μόνο που υπόσχεται ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι «εισαγωγή εθνικού νομίσματος για την αποκατάσταση της ρευστότητας». Η αλήθεια είναι ότι η ρευστότητα επί των ημερών της ΛΑΕ θα είναι μεγάλη και προφανώς γι’ αυτό μάζεψαν την κ. Ραχήλ Μακρή, που ξέρει από εκτυπώσεις. Το ερώτημα όμως είναι: τι θα αγοράζει αυτή η ρευστότητα; Χαρτιά μπορούν να τυπωθούν άπειρα· το θέμα είναι να αξίζουν κάτι. Υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει ότι τα προϊόντα του Χολαργού θα γίνουν ποτέ αντάξια ενός σκληρού νομίσματος και όχι χαρτούρα σαν τα γερμανικά μάρκα του μεσοπολέμου, που έχαναν την αξία τους στο διάστημα που μεσολαβούσε από το ταμείο πληρωμής των εργαζομένων μέχρι το μπακάλικο; Μπορεί κάποιος να εμπιστευτεί αυτό το συνονθύλευμα της Λαϊκής Ενότητας ότι θα κινητοποιήσει παραγωγικές δυνάμεις για να φτιαχτούν υπεραξίες και προϊόντα και να μη γίνεται ταπετσαρία ό,τι τυπώνει η κ. Ραχήλ Μακρή; Εξάλλου τα βασικά στελέχη του νεοπαγούς κόμματος δοκιμάστηκαν σε υπουργεία πριν ζητήσουν την ψήφο μας. Ποιο είναι το έργο που άφησε πίσω του ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο κ. Κώστας Ησυχος ή η κ. Νάντια Βαλαβάνη; Δεν μάθαμε καν αν η τελευταία, μετά τη θητεία της στο υπουργείο Οικονομικών, έμαθε τουλάχιστον πώς συμπληρώνεται η φορολογική δήλωση.

Η συνέπεια του κυρ-Φώτη Και οι πολιτικές ευθύνες του

 Του Κωνσταντίνου Σοφούλη, http://metarithmisi.gr

Μερικές βιαστικές σκέψεις καθώς παρακολουθώ τα όσα λέγονται δημόσια για την εμμονή του Φώτη Κουβέλη στην συνεργασία του με τον ΣΤΡΙΖΑ, δηλαδή την ηγετική δύναμη του εθνικολαϊκισμού. Το πρώτο που σκέφτομαι είναι ότι αυτή η συμπεριφορά του είναι απόλυτα συνεπής στο πολιτικό παρελθόν του και κατά τούτο δεν πρέπει να εκπλήττει. Και το δεύτερο που έρχεται στο νου μου είναι η αφανής τεράστια ευθύνη της πολιτικής δράσης του για την διάλυση ενός από του θεμελιώδεις θεσμούς της αστικής μας δημοκρατίας. Της δικαιοσύνης. Σ’ αυτό το τελευταίο θα επιμείνω λίγο περισσότερο. Η παλιά ΔΗΜΑΡ στέγαζε δύο ηγετικά στελέχη με την ίδια πολιτική και κυρίως συνδικαλιστική διαδρομή. Τον Φώτη Κουβέλη και τον Αντώνη Ρουπακιώτη. Και οι δύο ανέβηκαν στην κεντρική πολιτική σκηνή πατώντας στο βήμα του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας. Και οι δύο χρησιμοποίησαν το πόστο τους για να προωθήσουν ένα λαϊκιστικό προφίλ που τους εξασφάλισε πολιτική επωνυμία αλλά την επωνυμία τους πλήρωσαν ακριβά οι συνέλληνες επειδή συνέβαλαν αποφασιστικά στην διάλυση του δικαστικού μας συστήματος. Ας δούμε πώς. Κεντρικός άξονας της πολιτικής του Φώτη Κουβέλη, αλλά και του ομοϊδεάτη του Αντώνη Ρουπακιώτη ήταν η αντιμετώπιση του πρωτοφανούς για την Ευρώπη υπερεπαγγελματισμού των δικηγόρων. Ως γνήσιοι λαϊκιστικοί μεταφραστές του αριστερού δόγματος, δεν ενέταξαν την σχετική πολιτική τους σε μια στρατηγική εξυπηρέτησης του γενικού κοινωνικού συμφέροντος, αλλά επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της συντεχνιακής εξυπηρέτησης και αγωνίστηκαν για την δημιουργία προνομιακών προσόδων στο επάγγελμα ώστε να δώσουν εισόδημα σε πλεονάζοντα,  και ως εκ τούτου κοινωνικά άχρηστο,  δικηγορικό πληθυσμό.

Η νέα Αριστερά του 19ου αιώνα

Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice

Σ'αυτές τις εκλογές κάποιοι ισχυρίζονται πως ο ΣΥΡΙΖΑ «νομοτελειακά» θα καταλάβει το χώρο της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Ξεχνούν βεβαίως πως το μόνο αφήγημα του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη και τώρα το «ψηφίστε με για να υλοποιήσω καλύτερα το Μνημόνιο (που σας έβαλα) και παράλληλα θα εφαρμόζω και τμήματα του προγράμματος Θεσσαλονίκης. Με αυτό το Πρόγραμμα ο ΣΥΡΙΖΑ των Τσίπρα-Λαφαζάνη ως σχέδιο Α κέρδισε τις εκλογές. Οι περισσότερες ενστάσεις αφορούν στο αν ήταν υλοποιήσιμο ή όχι. Λίγοι εστιάζουν στο ότι αυτό το πρόγραμμα δεν ήταν καθόλου αριστερό. Εκτός αν αριστερό σημαίνει να λες «πράγματα που ακούονται ευχάριστα στα αυτιά», αν Αριστερά σημαίνει τελειοποίηση του ψέματος ως πολιτικού όπλου.  Γιατί μη μου πείτε πως ήταν αριστερές οι προτάσεις για φορολόγηση της επιχειρηματικότητας στην υπάρχουσα παραγωγική βάση, η γενικευμένη ρύθμιση των χρεών, η κρατικοποίηση των τραπεζών, το γενικό πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων, η συνέχιση των μη στοχευμένων επιδοματικών πολιτικών, οι υποσχέσεις για σταδιακή επιστροφή όλων των μισθών εκεί που ήταν το 2009; Είναι μήπως αριστερό να μη πρωτοστατεί η Αριστερά στην ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων, αφού ως γνωστό ο κατακερματισμός των ταμείων δημιουργεί πυραμιδικά ασφαλιστικά συστήματα, τα οποία αυξάνουν τις κοινωνικές ανισότητες και προσιδιάζουν στο λεγόμενο συντηρητικό-συντεχνιακό μοντέλο κράτους πρόνοιας (G. Esping-Andersen); Μήπως πάλι είναι αριστερό να συνεχίζεται επί διακόσια σχεδόν έτη η πολιτική υποφορολόγηση (Γιώργος Β. Δερτιλής) κάποιων που δηλώνουν αγρότες; Πολιτική που αποσκοπούσε στη συναίνεσή τους στην αναβολή της αγροτικής μεταρρύθμισης.

Οι εκλογές δεν θα φέρουν τη λύση. Ίσως όμως είναι οι τελευταίες που κυριαρχούν τα παλιά διλήμματα.

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Ακόμα οι πολιτικές δυνάμεις δεν λένε όλη την αλήθεια. Ακόμα εκπέμπουν διφορούμενα μηνύματα, μιλάνε διπλή γλώσσα, προσπαθούν να διασωθούν, αδιαφορούν για την οικονομία που καταστρέφεται καθημερινά, θυσία στα κομματικά παιχνίδια εξουσίας. Μετά από 5 χρόνια αδιέξοδων προσπαθειών, είμαστε ένα μοναδικό παράδειγμα ευρωπαϊκής χώρας του 2015 που στις εκλογές συναγωνίζονται 4 κομμουνιστικά και μετακομμουνιστικά κόμματα, ένα νεοναζιστικό, ένα-δυο ακροδεξιά και ένα της πλάκας. Οι εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου δεν θα είναι οι τελευταίες, σύντομα θα ακολουθήσουν κι άλλες. Νέα αδιέξοδα θα δημιουργηθούν, νέες συνεργασίες θα ακολουθήσουν μέχρι να γίνει η απομυθοποίηση πλήρης και η κατεδάφιση των ψευδαισθήσεων οριστική.

Χρειάζονται συνήθως δεκαετίες για να αξιολογηθούν σωστά τα ιστορικά γεγονότα. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμα δεν μπορούμε να κάνουμε μια ψύχραιμη αποτίμηση του 1981. Αν υπάρχει κάτι θετικό μέσα στην ατυχία μας αυτή την περίοδο είναι ότι ο χρόνος έχει πυκνώσει τόσο πολύ, ώστε μέσα σε λίγα χρόνια, ακόμα και σε μήνες, όλα δοκιμάζονται, όλα αποκαλύπτονται. Οι προθέσεις, η αξιοπιστία, οι προτάσεις του καθένα. Τώρα ξέρουμε. Γιατί δεν έχουμε ακούσει απλώς διακηρύξεις και ωραία λόγια, έχουμε δει το έργο και στην πράξη, ξέρουμε τι έλεγε και τι έκανε σε κάθε φάση, κάθε πολιτικός, κάθε δημοσιογράφος, κάθε δημόσια φωνή. Και μπορούμε να κρίνουμε.

Ο μοιραίος κ. Φώτης Κουβέλης

 Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Καθημερινή
Στη ΔΗΜΑΡ υπήρχε μια αστεία φράση την οποία είχαν σκαρφιστεί οι ενδοκομματικοί επικριτές του κ. Φώτη Κουβέλη και την επαναλάμβαναν κάθε φορά που έπρεπε να λάβει μια δύσκολη απόφαση. «Να δεις που πάλι... Γιαμαμότο θα κάνει», έλεγαν. Πώς ακριβώς προέκυψε η λέξη «Γιαμαμότο» δεν είναι γνωστό. Αλλά αυτό που εννοούσαν οι σύντροφοι του κ. Κουβέλη, καταλογίζοντάς του ότι μιλάει... γιαπωνέζικα για να μη λάβει σαφή θέση επί οποιουδήποτε θέματος είχε κόστος, το είχε περιγράψει εξαιρετικά ο Ανδρ. Πετρουλάκης σε ένα σκίτσο του την περίοδο που η ΔΗΜΑΡ ήταν στην κυβέρνηση. Εμφάνιζε τον κ. Κουβέλη να λέει το εξής καταπληκτικό στους κ. Σαμαρά και Βενιζέλο: «Καλά τα λέτε κι εσείς, δίκιο έχουν και οι άλλοι. Ναι μεν αλλά, ίσως μπορεί, τα ξαναλέμε πάλι»...Κάπου εδώ όμως τελειώνουν τα αστεία. Διότι ηθελημένα ή μη, ο κ. Κουβέλης αναδεικνύεται, αυταπόδεικτα, ο πιο μοιραίος αρχηγός της κρίσης. Δεν έχει προηγούμενο ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς της Μεταπολίτευσης όχι μόνον να αποδομείται μέσα σε μόλις 3 χρόνια, αλλά να γνωρίζει πια την καθολική περιφρόνηση ακόμη και από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Εξυπακούεται δε ότι όσα τραγελαφικά συμβαίνουν τώρα στη ΔΗΜΑΡ (κάποιος προέβλεψε ότι «θα διασπάται μέχρι να βρει... το σωματίδιο του Θεού») αποτελούν μόνον την αφορμή της σημερινής «απογραφής». Διότι πριν αυτογελοιοποιηθεί με τη ΔΗΜΑΡ του 0,6% ο κ. Κουβέλης -καταλογίζοντας στον διάδοχό του ότι του υφάρπαξε δολίως την πλειοψηφία της Κ.Ε.- είχε προβεί σε μια σειρά μοιραίων επιλογών που ζημίωσαν όχι το κόμμα του, αλλά την ίδια τη χώρα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η ΔΗΜΑΡ έλαβε 6,1% στις εκλογές του Μαΐου του ’12. Και το απέσπασε υποσχόμενη να επιβάλει την υπεύθυνη κυβερνητική λύση που χρειαζόταν η χώρα. Τι έκανε όμως ο κ. Κουβέλης; Αντί να συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, οδήγησε άνευ λόγου τη χώρα σε δεύτερες εκλογές. Οι οποίες μάλιστα εκτίναξαν τη Ν.Δ. και κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ κατά 10 μονάδες, κρατώντας τη ΔΗΜΑΡ στο ίδιο ποσοστό (6,2%).