Ανοίγοντας το Γενί Τζαμί

Tου Σταύρου Τζίμα, Καθημερινή, 11.8.12

Το συζητούσε καιρό τώρα ο Γιάννης Μπουτάρης ότι σχεδιάζει να δώσει ένα οθωμανικό μνημείο για να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι. «Γιατί, ρε παιδιά, να μην τους το δώσω; Ας έρχονται στο μπαϊράμι να κάνουν την προσευχή τους, να αφήνουν λεφτά στην πόλη και να πάνε στην ευχή του θεού», απαντούσε σε όσους συνομιλητές του διατύπωναν ενστάσεις προβλέποντας νέο γύρο αντιπαράθεσης με αυτόκλητους προστάτες της ανόθευτης ελληνικότητας της Θεσσαλονίκης. Στις αρχές της εβδομάδας δημοσιοποίησε κιόλας τον σχεδιασμό, υπογραμμίζοντας ότι έιναι σύμφωνος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος. Θα παραχωρεί μία φορά τον χρόνο το μπαϊράμι, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της οθωμανικής περιόδου για τις λατρευτικές ανάγκες των μουσουλμάνων της πόλης, αλλά και εκείνων από την Τουρκία ή άλλη μουσουλμανική χώρα που επιθυμούν να έρθουν να προσκυνήσουν. Αυτό θα είναι, όπως είπε, το Γενί Τζαμί, ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα εποχής κατασκευασμένο από τον αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι το 1904 για ταζαμί των Ντονμέδων, των εξισλαμισθέντων Εβραίων δηλαδή, που μέχρι το 1962 στέγασε το Αρχαιολογικό Μουσείο και πλέον χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός χώρος. Με την πρωτοβουλία του ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης στοχεύει αφ’ ενός στην προσέλκυση τουριστών και αφ’ ετέρου στην ανάδειξη του πολυπολιτισμικού της προσώπου της, που φέρει και ανεξίτηλα οθωμανικά χαρακτηριστικά.

Συγκρούσεις στην Ευρώπη. Η εμβάθυνση της ενοποίησης και η εκχώρηση κυριαρχίας σε πρώτο πλάνο

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη, NEA, 10.8.12

Οι υπηρεσίες όλων των θεσμών της ΕΕ κλείνουν κάθε Αύγουστο για τις παραδοσιακές διακοπές. Εφέτος όχι. Πολλές υπηρεσίες και στις Βρυξέλλες και στη Φρανκφούρτη (όπου και η ΕΚΤ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) εργάζονται εντατικά για την αντιμετώπιση της κρίσης με την εμβάθυνση της ενοποίησης, πάνω σε σχέδια που θα ξετυλιχθούν από τον Σεπτέμβριο. Το φθινόπωρο προβλέπεται θερμό. Θα εκχωρηθεί άραγε (νέα) κυριαρχία στην ΕΕ; Αυτό θα είναι το θέμα που θα κυριαρχήσει. Τα σχέδια για την προώθηση της τραπεζικής αλλά κυρίως της δημοσιονομικής ένωσης, με εξουσίες στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή οποιοδήποτε άλλο όργανο (με υπουργό Οικονομικών της Ενωσης υπεύθυνο, μεταξύ άλλων, να συν-καταρτίζει τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών της ευρωζώνης), μπορούν να υλοποιηθούν μόνο με τη μεταφορά κυριαρχίας στις Βρυξέλλες. Το σχέδιο για την τραπεζική ένωση θα παρουσιασθεί από την Επιτροπή στις αρχές Σεπτεμβρίου ενώ τον Οκτώβριο ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θα παρουσιάσει την τελική έκθεση για την ανάπτυξη της δημοσιονομικής ένωσης, στη βάση της οποίας οι ηγέτες της Ευρώπης θα αποφασίσουν έναν «οδικό χάρτη» για τον σκοπό αυτόν.

Περί γλώσσας, περί ιστορικής συνέχειας, περί αίματος, περί παιδείας και περί των αρχαίων ημών προγόνων

Του Γιώργου Τσακνιά, http://dimartblog.wordpress.com

Το ακόλουθο κείμενο, γράφτηκε με αφορμή πρόσφατο άρθρο του Βύρωνα Πολύδωρα στην Καθημερινή με τίτλο «Η ιερότητα της γλώσσας μας». Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει απαντήσεις και σχόλια επί συγκεκριμένων σημείων του άρθρου. Ακολουθεί παράθεση ορισμένων δικών μου σκέψεων επ’ αφορμή του άρθρου.

Κύριε Πολύδωρα, 

διάβασα το άρθρο σας στην Καθημερινή της 28/7/2012, καθώς και το ίδιο κείμενο εμπλουτισμένο στη σελίδα σας στο facebook. Επιτρέψτε μου μερικές παρατηρήσεις.

1) Τίτλος του άρθρου είναι «Η ιερότητα της γλώσσας μας». Η γλώσσα μας θεωρείται όντως ιερή από θρησκευτικής απόψεως, για την ακρίβεια είναι μία από τις τρεις ιερές γλώσσες του χριστιανισμού (οι άλλες είναι τα εβραϊκά και τα λατινικά). Πέραν τούτου, δεν αντιλαμβάνομαι την έννοια της «ιερότητας», όταν μιλούμε για γλώσσα σε κοσμικό πλαίσιο.

2) Γράφετε πως δεν λησμονείτε «τον ορισμό του έθνους που μας παρέδωσε ο Ηρόδοτος: το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον και το “ομότροπον”». Πέραν του ότι δεν τον λησμονείτε, προκύπτει —διορθώστε με αν κάνω λάθος— ότι τον ενστερνίζεστε επίσης. Επιτρέψτε μου να σας ενημερώσω ότι τόσο η ανθρώπινη ιστορία όσο και η θεωρητική σκέψη έχει προχωρήσει αρκετά στα 2.500 χιλιάδες χρόνια που πέρασαν από τον «πατέρα της ιστορίας» μέχρι σήμερα.

"Ευρωπαίοι όλων των χωρών, ενωθείτε!"

Tου Ντομινίκ Ντε Βιλπέν, http://www.ppol.gr, La désunion est la véritable cause de la crise de l’euro, par Dominique de Villepin ©La Croix

Ας ανοίξουμε τα μάτια! Αυτό είναι ίσως το τελευταίο καλοκαίρι για το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) όπως τα ξέραμε. Αν συμβεί το απευκταίο, εμείς οι Ευρωπαίοι παρά μόνο τον εαυτό μας θα μπορούμε να κατηγορήσουμε. Εδώ και τρία χρόνια, το μόνο που κάνουμε είναι να γλιστρούμε στην ίδια μοιραία κατηφόρα, χωρίς καμία σύνοδος κορυφής να μπορεί να κάνει το παραμικρό. Γιατί; Διότι κάναμε λάθος διάγνωση. Οι μεν έσπευσαν να υποδείξουν τα ελλείμματα ως υπεύθυνα για τη μη βιωσιμότητα των εθνικών δημοσιονομικών. Μολοταύτα, αυτή η διάγνωση δεν εξηγεί το γιατί η Ισπανία βυθίζεται κατ' αυτόν τον τρόπο. Πριν το 2008, είχε λελογισμένο έλλειμμα. Έκτοτε τήρησε επιμελώς ένα αυστηρό πρόγραμμα μείωσης των κρατικών δαπανών της. Εις μάτην· οι αγορές δεν έπαυσαν να της επιτίθενται, λόγω της ύφεσής της,  Αυτομάτως, οι δε άρχισαν να κατηγορούν το «σκληρό» ευρώ, που το παρομοίαζαν με ένα αμόνι γύρω από το λαιμό οικονομιών που δεν ξέρουν να κολυμπούν. Αλλά ακόμα κι όταν το ευρώ υποτιμάται, όπως συμβαίνει σήμερα, δεν αρκεί για να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης, εν πολλοίς λόγω τους κόστους της ενέργειας, που αποτιμάται σε δολάρια.

Πίσω από την πρόσοψη. Δημοκρατία το ζητούμενο, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη

Της Ελίζας Παπαδάκη, NEA, 9.8.12

Tην ώρα που εμείς χρειάζεται να παλέψουμε με νύχια και με δόντια για να κρατηθούμε στο ευρώ, μεγάλες προσπάθειες και πολιτικές πρωτοβουλίες απαιτούνται σε ολόκληρη την Ευρώπη ώστε να διασφαλιστεί ότι θα επιβιώσει το ενιαίο νόμισμα, ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση που ξεκίνησε πριν από εξήντα χρόνια δεν θα ακυρωθεί αλλά θα προχωρήσει. Η κρίση βαθαίνει όσο οι πολιτικές περιορίζονται σε μικρά, ατελή βήματα, υπογραμμίζουν διανοητές, πολιτικοί, επιχειρηματικοί και κοινωνικοί παράγοντες, προειδοποιώντας ότι απειλείται το τέλος του ευρώ. Με μυωπική ιδιοτέλεια κάποιοι άλλοι δεν κρύβουν ότι αυτό ακριβώς επιδιώκουν. Εκεί στοιχηματίζουν και πάλι κερδοσκοπικά κεφάλαια και τράπεζες από τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο, ή ψάχνουν να καλυφθούν από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Περιφερειακό Μάρκετινγκ για Προσέλκυση Επενδύσεων: Η περίπτωση της Περιφέρειας Θεσσαλίας

Πόλεις και Πολιτικές

#ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΟΤΙΟΣ, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστήμιο Πειραιά

#ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΑΤΣΗΣ, Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας 

Η προσπάθεια για ανάπτυξη των Ελληνικών Περιφερειών, ανεξάρτητα της υφιστάμενης οικονομικής συγκυρίας, περνάει μέσα και από τη δυνατότητα που έχουν για να προσελκύσουν επενδυτικό ενδιαφέρον. Σημαντικά στοιχεία για την προσέλκυση επενδύσεων είναι το γενικό οικονομικό περιβάλλον, η νομοθεσία σχετικά με την δημιουργία επιχειρήσεων, το επίπεδο των υποδομών, οι ικανότητες του ανθρώπινου δυναμικού σε μια περιοχή, οι οικονομικές συγκεντρώσεις, η γεωγραφική θέση και πολλά ακόμα στοιχεία που η σχετική βιβλιογραφία έχει αναδείξει. Σημαντικό ρόλο όμως, πέραν των γενικών και ειδικών συνθηκών υποδοχής επενδύσεων, διαδραματίζει και η στρατηγική και τα μέσα προσέλκυσης επενδυτών, δηλαδή του περιφερειακού επενδυτικού μάρκετινγκ. Στόχος της εργασίας είναι η αξιολόγηση της στρατηγικής προσέλκυσης επενδύσεων σε περιφερειακό επίπεδο και η διατύπωση μιας συστημικής μεθόδου περιφερειακού μάρκετινγκ το οποίο θα έχει ως κύρια στόχευση την προσέλκυση επενδυτικού ενδιαφέροντος. 

Συνομωσίες…. το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές

Του Θεόδωρου Ζαρέτου, Μεταρρύθμιση, 9.8.12

Έχει πολύ μεγάλη σημασία να κατανοήσουμε ότι όλοιέχουμε τον δικό μας «κώδικα» σκέψης γύρω από παλιά και νέα κοινωνικά φαινόμενα.  Αυτός  διαμορφώνεται σε κάθε άνθρωπο από τα ευρύτερα κοινωνικά και  τα ιδιαίτερα προσωπικά  του χαρακτηριστικά. Κάθε κοινωνία διαθέτει ένα μεταβλητό σύνολο τέτοιων κωδίκων που παρ’ όλη την μοναδικότητα των υποκειμένων-φορέων  τους έχουν κοινά βασικά χαρακτηριστικά. Με αφορμή την κρίση, έχει γίνει ολοφάνερο ότι ένας από τους κώδικες αυτούς είναι η προσέγγιση ή και ερμηνεία τέτοιων φαινομένων  με τον  κώδικα της συνομωσίας. Μιας κατάστασης δηλαδή όπου τα αντίθετα καλό-κακό, φώς-σκότος, ύλη-πνεύμα, μετατρέπονται στο μανιχαϊστικό δίπολο  θύματα των συνομωτών-συνομώτες. Είναι μεθοδολογικά χρήσιμη  η παρατήρηση ότι ενώ οι «συνομώτες» προσδιορίζονται συγκεκριμένα πχ «οι Τράπεζες», «Τα μονοπώλια» ή ενσαρκώνονται σε υπαρκτά πρόσωπα πχ  Τόμσεν, Παπαδήμος, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα θύματα: Εδώ συνωθούμαστε όλοι οι.. Αλλοι… οι Καλοί.. ο Λαός.. ο Εργάτης…κλπ, κλπ.  Ανεξάρτητα αν εμείς οι άλλοι, τα… θύματα, πληρώνουμε τους  φόρους μας, αν κλέβουμε, αν μολύνουμε το περιβάλλον, αν  είμαστε βολεμένοι υποκριτές ή απλώς λαμόγια.

Ουδείς αλάνθαστος

Του Ηλία Κανέλλη, ΝΕΑ, 8.8.12

Ο Βύρων Πολύδωρας είναι ιδιαίτερο είδος πολιτικού. Αποστρέφεται το χιούμορ, αρνείται να κατανοήσει την αξία του σαρκασμού ή και του αυτοσαρκασμού στη ζωή. Πομπώδης, του αρέσει να επικαλείται τους κλασικούς, διανθίζει τον λόγο του με λατινικά τσιτάτα, μιλάει για την ελευθερία και την τιμή παραπέμποντας στην ελληνική αρχαιότητα και εμπλουτίζοντας τις παραπομπές του με τον Μπουσίντο, τον κώδικα των σαμουράι. Εσχάτως, άρχισε να ανησυχεί και για τα φωνήεντα της γλώσσας μας. Τέλειος; Λάθος! Nemo sine vitio est: δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει ελάττωμα, όπως έλεγε ο δάσκαλος του Νέρωνα, ο Σενέκας. Το βασικό ελάττωμα του Βύρωνος Πολύδωρα, όμως, δεν έχει να κάνει ούτε με την πολλή Ελλάδα της ιδεολογίας του ούτε με την ακαμψία του χιούμορ του ούτε με τις παραπομπές του. Το βασικό του ελάττωμα, δυστυχώς, είναι κοινό για τη μερίδα των πολιτικών που θεωρούν την πολιτική φέουδό τους. Κι ούτε αυτός αποτελεί εξαίρεση.

Ποιών τα αυγά να σπάσουμε;

Του Λεωνίδα Καστανά, http://mhmadas.blogspot.gr/

«Τα νούμερα δεν βγαίνουν αν δεν σπάσουμε αυγά» δήλωσε στο «Βήμα» ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Στουρνάρας λίγες ώρες πριν από τη δεύτερη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών το απόγευμα της Τρίτης.  Το αναγκαίο και επιτακτικό σπάσιμο αυγών συνοδεύεται με ένα ερώτημα.

Ποιών τα αυγά να σπάσουμε;

Αν είναι της κομματοθρεμμένης νομενκλατούρας της ΑΤΕ, μετά χαράς, αργήσαμε κιόλας. Αν είναι αυτών που αδίκως απολαμβάνουν τα προνόμια των ειδικών μισθολογίων, ούτε λόγος. Αν είναι όσων διορίστηκαν «παρανόμως» στο δημόσιο και με κομματικά κριτήρια, τα τελευταία 7-8  χρόνια, είμαστε μέσα. Αν είναι τα χρυσά αυγά του πολιτικού συστήματος, δηλαδή βουλευτών, κομμάτων, συνδικαλιστών του δημοσίου, υπαλλήλων βουλής κλπ επιβάλλεται. Αν είναι όσων εκατομμυριούχων φυγάδευσαν τον «ιδρώτα» τους στην Ελβετία, φωνάξτε και εμάς να σας βοηθήσουμε.Αν όμως είναι να σπάσετε κι άλλο τα αυγά του μισθωτού ή του συνταξιούχου των 600 Ευρώ, του μικροϊδιοκτήτη, του άρρωστου ασφαλισμένου του ΙΚΑ, του πιτσιρικά του δημοτικού βρεφονηπιακού σταθμού, τότε φίλοι μου να ξέρετε ότι θα ξεσπάσει «πόλεμος» και ας πάμε στη δραχμή και στο γρόσι.

Προτάσεις Βελτίωσης της Ελκυστικότητας και Βιωσιμότητας των Παραδοσιακών Οικισμών μέσω Στρατηγικών Μάρκετινγκ του Τόπου: Το παράδειγμα του Αγίου Γερμανού Πρεσπών

Πόλεις και Πολιτικές

#ΣΟΦΙΑ ΠΑΡΘΕΝΟΠΟΥΛΟΥ, Μηχανικός Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης ΠΘ, MSc στην Προστασία του Περιβάλλοντος και Βιώσιμη Ανάπτυξη ΑΠΘ, MSc στον Περιβαλλοντικό Σχεδιασμό Πόλεων και Κτιρίων ΕΑΠ

#ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΠΑΡΘΕΝΟΠΟΥΛΟΥ, Αρχιτέκτων Μηχανικός ΑΠΘ, ΜΒΑ Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ΜSc στη Διοίκηση και Διαχείριση Τεχνικών Έργων ΑΠΘ

#ΠΑΥΛΟΣ ΚΡΑΒΑΡΗΣ, Μηχανικός Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης ΠΘ, MSc στην Περιφερειακή Πολιτική ΠΘ

#ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ, Μηχανικός Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης ΠΘ, MSc στο Σχεδιασμό, Οργάνωση και Διαχείριση Συστημάτων Μεταφορών ΑΠΘ

Στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης και της τάσης για ισοπέδωση κάθε διαφορετικότητας, η διατήρηση και ενίσχυση του τοπικού στοιχείου και της ιδιοσυγκρασίας του εκάστοτε πολιτισμού κρίνεται απαραίτητη. Επιπρόσθετα, η παρούσα οικονομική κατάσταση έχει δημιουργήσει την ανάγκη για επιστροφή στην επαρχία και την τόνωση του ενδιαφέροντος για εύρεση νέων δραστηριοτήτων μέσα από την προώθηση της πολιτισμικής ταυτότητας και του βιώσιμου τουρισμού.

Η σφαγή στη Συρία και η στάση της Αριστεράς.

  Του Γιάννη Αλμπάνη

Νομίζω λοιπόν ότι απάντηση στο ερώτημα περί μιας ορισμένης αριστερής «ανοχής» απέναντι στον Άσαντ μάλλον βρίσκεται στο ότι η εν λόγω δικτατορία δεν είναι φιλοαμερικανική και φιλοϊσραηλινή αλλά οι ιμπεριαλιστικοί πάτρωνες της είναι η Ρωσία και η Κίνα. Το γεγονός ότι ο Άσαντ εμφανίζεται ως γεωπολιτικός αντίπαλος των ΗΠΑ και του Ισραήλ φαίνεται αρκετό για να παραβλεφθεί ως ένα βαθμό το ότι εξοντώνει το λαό του. Η ηθική ένσταση που αυτομάτως εγείρει μια τέτοια προσέγγιση είναι προφανής: μια Αριστερά που δεν είναι αμείλικτη με τους κάθε είδους δικτάτορες-σφαγείς, και υιοθετεί την αστική υποκρισία των δύο μέτρων και δύο σταθμών, έχει απολέσει το ηθικό προβάδισμά της ενάντια στις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις.

Ας προχωρήσουμε σε μια υπόθεση εργασίας. Μια φιλοαμερικανική και φιλοϊσραηλινή δικτατορία βομβαρδίζει συστηματικά τις πόλεις της χώρας της, δολοφονεί κατά χιλιάδες τους πολίτες της, έχει εντάξει τα πλέον σκληρά βασανιστήρια στην τυπική ανακριτική διαδικασία και αρνείται κάθε δυνατότητα ειρηνικής μετάβασης στη δημοκρατία. Ποια θα ήταν η αντίδραση της Αριστεράς;

Αρης Παλαιοφαρσάλων

Του Ηλία Κανέλλη, ΝΕΑ, 7.8.12

Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει πέντε μέρες κοσκινίζει. Και είναι γνωστό ότι ο πολιτικός κόσμος, απ' την αρχή της κρίσης, ψιλοκοσκίνιζε τα δεδομένα, αλλά τίποτα δεν έμπαινε στον φούρνο. Χρειάζονται μεταρρυθμίσεις, χρειάζονται αποκρατικοποιήσεις, μας έλεγαν οι εταίροι και δανειστές μας. Αλλά εμείς (διά των πολιτικών εκπροσώπων μας) τις μεν μεταρρυθμίσεις τις παραπέμπαμε στις ελληνικές καλένδες, διότι έχουν πολιτικό κόστος, τις δε αποκρατικοποιήσεις ούτε που θέλαμε να τις ακούσουμε. Εμείς είμαστε πατριώτες και δεν θα ξεπουλήσουμε ποτέ δημόσια περιουσία, ήταν η μόνιμη επωδός. Και τι θα είχε συμβεί αν συζητούσαμε με επενδυτές που, π.χ., ενδιαφέρονταν να αγοράσουν το Ελληνικό; Θα το έπαιρναν και θα έφευγαν; Δεν θα έμεναν εδώ, δεν θα επένδυαν σε αυτό, αναλόγως με τις επενδύσεις που θα γίνονταν δεν θα δημιουργούνταν θέσεις εργασίας, δεν θα πληρώνονταν φόροι; Δεν θα ήταν πηγή εσόδων για το κράτος; Αυτό δεν είναι το πρόβλημα του κράτους, να μαζεύει έσοδα από την οικονομική δραστηριότητα επαγγελματιών στην επικράτειά του, με τους κανόνες και τους περιορισμούς που θέτουν οι νόμοι; Και παραπέρα, αυτό δεν είναι η περίφημη ανάπτυξη;

Δαπάνες: ολημερίς τις κόβουνε...

Tου Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή, 6.8.12

Oλα δείχνουν ότι οι ένστολοι έχουν ειδική ευαισθησία στις περικοπές και η κυβέρνηση προσανατολίζεται να επιβαρύνει όλους τους άλλους -ειδικά τους συνταξιούχους- για την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή· ασχέτως αν και αυτή η υποχώρηση δημιουργεί τον ηθικό κίνδυνο να παραμείνουν ανέπαφα και τα άλλα ειδικά μισθολόγια. Ας θεωρήσουμε, όμως, ότι οι μισθοί των αξιωματικών πρέπει να παραμείνουν ως έχουν. Με την πληθώρα στρατηγών, ταξίαρχων -έχουμε περισσότερους από τον αμερικανικό στρατό- τι θα γίνει; Υπάρχει κάποιο σχέδιο για να εξοικονομηθούν από εκεί τουλάχιστον κάποια χρήματα; Με την παρανοϊκή παράδοση να προάγεται ένας (νεότερος) και να αποστρατεύονται, δηλαδή να συνταξιοδοτούνται, καμιά δεκαριά παλαιότεροι θα κάνει κάτι ο κ. Αβραμόπουλος; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι ο προϋπολογισμός φορτώνεται συντάξεις νέων ανθρώπων, αλλά ότι το στράτευμα χάνει άξια στελέχη, με δεξιότητες και σπουδές, στα οποία έχει επενδύσει πολλά. Φεύγουν ολόκληρες σειρές αξιωματικών επειδή μια κυβέρνηση ευνοεί την προώθηση στα ανώτατα κλιμάκια κάποιων που θεωρούνται «δικοί» της.

Για δες ποιος μιλάει! (μονόλογοι και διάλογοι γύρω από τα ΑΕΙ)

Του Γιάννη Παπαθεοδώρου, http://www.ananeotiki.gr

«Έσκασε ο Ιουλιανός και διέδοσε-
τι άλλο θα έκαμνε – πως η φωτιά ήταν βαλτή
από τους Χριστιανούς εμάς. Ας πάει να λέει.
Δεν αποδείχθηκε ∙ ας πάει να λέει.

Το ουσιώδες είναι που έσκασε».

Κ. Π. Καβάφης, Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας

1. Η επανεκκίνηση του νόμου

Ένα χρόνο μετά την ψήφιση του, ο νόμος 4009/11 για την ανώτατη εκπαίδευση βρίσκεται σε μια νέα πολιτική και ακαδημαϊκή επανεκκίνηση. Η συναινετική ψήφιση των λειτουργικών αλλαγών και των βελτιωτικών τροποποιήσεων του νόμου σηματοδοτεί ασφαλώς την επιστροφή στην ομαλότητα της ακαδημαϊκής ζωής αλλά και την αποκατάσταση των σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ του δημόσιου πανεπιστημίου και του Υπουργείου Παιδείας. Παράλληλα, αποδεσμεύει την καθημερινότητα του Πανεπιστημίου από τις γνωστές εμμονές, απειλές και τιμωρίες, που προσιδίαζαν, ως τώρα, σε μια μάλλον αυταρχική αντίληψη με φανερό έλλειμμα δημοκρατίας. Επιβεβαιώθηκε και σε αυτή την περίπτωση, πως καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τη συναίνεση της ίδιας της κοινότητας, χωρίς «δημοκρατικό βάθος» στη λειτουργία των θεσμών και των προσώπων, χωρίς, δηλαδή, ένα «συμβόλαιο με εγγυήσεις», στο οποίο θα αναγνωρίζουν αμοιβαία τον εαυτό τους όλες οι συμβαλλόμενες πλευρές.

Για τις ιδέες

Του Ηλία Κανέλλη, NEA, 6.8.12

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η ανανεωτική Αριστερά έμοιαζε να έχει χάσει οριστικά το παιχνίδι επιρροής στην ελληνική κοινωνία, έχοντας ηττηθεί κατά κράτος από αυτό που τα στελέχη της ονόμαζαν «δογματικό» ΚΚΕ. Το ΚΚΕ εσωτερικού είχε φτάσει να κινδυνεύει με οριστική συρρίκνωση. Λίγο πριν τις εκλογές του 1981, ο πραγματιστής Λεωνίδας Κύρκος έλεγε με νόημα: «μας αγαπάνε αλλά δεν μας παντρεύονται». Και πράγματι, ο λαός τότε ψήφισε φανταχτερά συνθήματα: εθνική ανεξαρτησία, η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων... Παρότι πολιτικά αναντίστοιχο με το αίτημα της εποχής του, το μικρό ΚΚΕ εσωτερικού όντως το αγαπούσαν για τη συνέπειά του, τη μετριοπάθεια των τοποθετήσεών του, τον πολιτικό φιλελευθερισμό που επικαλούνταν τα στελέχη του. Ηταν το μόνο κόμμα μαζί με τη ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή που μιλούσε για την ανάγκη της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Γι' αυτή τη ρητορική είχε καταδικαστεί χωρίς δίκη από τις σειρήνες του λαϊκισμού. Αλλά δεν την τροποποίησε, δεν την άλλαξε, δεν την εγκατέλειψε. Αντίθετα, την υποστήριξε με αποφασιστικότητα, προσπάθησε να πείσει για την ορθότητά της. Και στις εκλογές του 1981, βρέθηκε εκτός Βουλής.