Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας!

 Του Ανδρέα Παππά, Athens Voice

Άσχημα, πολύ άσχημα τα πράγματα. Ό,τι και αν βγάλουν οι κάλπες, όποιος και αν έρθει πρώτος. Ας προσπαθήσω, λοιπόν, να απωθήσω τις μαύρες σκέψεις που με ζώνουν και να εστιάσω στην πιο ευτράπελη (;) πλευρά όσων συμβαίνουν γύρω μας. Και πρώτα, δυο γενικού τύπου παρατηρήσεις. Έχω την εντύπωση ότι, εδώ και λίγον καιρόν, είναι της μόδας να βαφτίζονται τα νέα κόμματα με λέξεις βγαλμένες από τη φύση και από την καθημερινή ζωή. Έχουμε έτσι: Ποτάμι, Ελιά, Ρίζες, Τελεία, και έπεται ίσως συνέχεια. Δεν λέω, άχαρα τα Δημοκρατική Προοδευτική Ένωση, Ριζοσπαστική Ανανεωτική Συσπείρωση κ.λπ. από τα οποία είχαμε μπουχτίσει. Όμως, είπαν της γριάς να… Αν πάντως συνεχιστεί αυτή η τάση, προτείνω ενδεικτικά, για κάθε ενδιαφερόμενο: Ηλιοβασίλεμα (αυτό θα ήταν κατάλληλο για ενδεχόμενο κόμμα-επίγονο του ΠΑΣΟΚ), Μολόχα, Νεραντζούλα Φουντωτή, Λιμνοθάλασσα, Φαράγγι, Μίσχος, Παύλα κ.ο.κ. Μια δεύτερη γενική παρατήρηση είναι ότι αγγίζει πια τα όρια του γελοίου ο τρόπος με τον οποίο «χρησιμοποιείται» παρ’ ημίν η Οικολογία. Χωρίς καμιά ουσιαστική επαφή με την κοινωνία και με τα προβλήματά της, διάφοροι αφελείς ή επιτήδειοι (και τα δυο, άλλωστε, ευδοκιμούν κατεξοχήν στη χώρα μας) άλλοτε ζητούν όλοι μαζί την ψήφο μας, άλλοτε αλληλοϋβρίζονται και αλληλοκαταγγέλλονται, και άλλοτε σπεύδουν –με το (πολιτικά) αζημίωτο– να βάλουν μια κακότεχνη πράσινη πινελιά στην ήδη αντιαισθητική εικόνα που παρουσιάζουν τα κόμματα.

Η δημοκρατία, ο τρόπος ζωής μας είναι αυτός και δεν το διαπραγματευόμαστε

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Έζησα κάποτε σ’ αυτή την πόλη 8 χρόνια. Ήταν από τότε η πιο ζωντανή πρωτεύουσα της Ευρώπης γιατί ήταν μια πόλη πολύχρωμη και ανεκτική. Γνώρισα αυτά τα χρόνια πολλούς άραβες και μουσουλμάνους. Στο πανεπιστήμιο, η «αδελφή» πολιτική οργάνωση μ’ εκείνη που ήμουν εγώ τότε, ήταν Τούρκοι. Οι συγκάτοικές μου είχαν ερωτευτεί Ιρανούς. Η καλύτερή μου φίλη παντρεύτηκε έναν Αιγύπτιο. Διαβάζαμε Liberation, πηγαίναμε στις συναυλίες των Stranglers και βλέπαμε στο γήπεδο την Παρί Σεν Ζερμέν. Δεν θυμάμαι ούτε μια φορά στα 8 χρόνια να έκανα μια συζήτηση για θρησκείες. Τα πράγματα στις μουσουλμανικές χώρες δεν «είναι» έτσι. Έγιναν έτσι. Η ιδέα που είχαμε για τη διαρκή εξέλιξη αποδείχτηκε λανθασμένη. Τα πράγματα κάποτε πηγαίνουν προς τα πίσω. Η απάντηση στα τριτοκοσμικά καθεστώτα ήταν ο πραγματικός μεσαίωνας. Κάποτε οι νέοι της Δύσης υποστήριζαν τον Χομεϊνί και την Ιρανική επανάσταση, γιατί έριξε το καθεστώς του Σάχη. Το μάθημα το έχουμε πάρει. Κάθε «ριζοσπαστική» εξέγερση δεν είναι εξ ορισμού προοδευτική. Μπορεί να υπόσχεται επιστροφή σε μια χειρότερη φρίκη. Είναι σίγουρα επικίνδυνο να συγχέεις τον ολοκληρωτισμό με φυλές και θρησκευτικά πιστεύω. Να αντιμετωπίζεις τον ισλαμοφασισμό στοχεύοντας τους μετανάστες που συνωστίζονται στους φράχτες και τα σύνορα, ακριβώς για να γλιτώσουν από τον ισλαμοφασισμό.

Media και κωλοτούμπες

 Του Γιάννη Παντελάκη ,www.protagon.gr
Η αρχή έγινε με κάποιους δημοσιογράφους, νομίζω. Πολλοί από αυτούς που περιφέρονται γύρω από τα γραφεία πολιτικών κομμάτων και πολιτικών, είδαν από νωρίς πως το προσωπικό τους μέλλον είναι προς Κουμουνδούρου μεριά. Κάποιοι που το υποψιάστηκαν πιο νωρίς, έκαναν τα κουμάντα τους, προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν παρων, πήραν κάποιες θέσεις και τώρα προσδοκούν περισσότερα από την επικείμενη ανάληψη της εξουσίας. Η συνέχεια, δόθηκε από κάποιους πολιτικούς και αυτό έγινε σε δημόσια θέα, οι μεταγραφές της τελευταίας στιγμής έγιναν αντικείμενο έντονου σχολιασμού, αφού κάποιες ήταν κραυγαλέες. Και τώρα, ήρθε η ώρα των εκδοτών/καναλαρχών - για να ειμαστε δίκαιοι,  κάποιων από αυτούς. Το πιο κραυγαλέο το είδαμε στο πρωτοσέλιδο του Βήματος της Κυριακής, αλλά δεν ήταν το μοναδικό. Ήταν αυτό που έκανε περισσότερο θόρυβο γιατί αφορούσε μια ιστορική εφημερίδα, η οποία τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον, είχε στηρίξει με φανατισμό τις επιλογές της συγκυβέρνησης. Ωστόσο, είναι αρκετά ακόμα Μέσα τα οποία αναζητούν νέες ισορροπίες (sic), αναζητούν δηλαδή συνομιλητές με αυτούς που, όπως όλα δείχνουν, θα έρθουν σε λίγες ημέρες στην εξουσία. Και αυτό, είναι και το μεγάλο πρόβλημα. Ότι ένα μεγάλο μέρος των Μέσων Ενημέρωσης δεν παίζουν τον ρόλο για τον οποίο (θα έπρεπε να) υπάρχουν, αλλά προσπαθούν να διαιωνίσουν τον ρόλο που έχουν συνηθίσει να παίζουν εδώ και αρκετά χρόνια.

Η χρηματοδότηση του προγράμματος ΣΥΡΙΖΑ, προϋποθέτει συμφωνία με πιστωτές

 Του Βασίλη Καραγιάννη, Athnes Voice

Κατά τη γνώμη μου, δεν είναι μόνο οι ελληνικές τράπεζες που δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε ένα δευτερόλεπτο χωρίς τη ρευστότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Είναι και το ίδιο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ανακοινώθηκε στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης που δεν μπορεί να εφαρμοστεί , χωρίς τη χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή χωρίς να έχουν εμπεδωθεί αρμονικές σχέσεις με την ευρωπαϊκή πλευρά. Οι αρμονικές σχέσεις παραπέμπουν σε συμφωνία με τους πιστωτές μέχρι την 28η Φεβρουαρίου είτε για την ολοκλήρωση του μνημονίου, είτε για την παραταση του μνημονίου. Καταρχήν, ο όρος «αρμονικές σχέσεις» δεν σημαίνει ότι η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να διαπραγματευτεί την ελάφρυνση του χρέους, τουναντίον. Σε κάθε περίπτωση, σημαίνει ότι οι διεθνείς συμβάσεις με τους πιστωτές μπορούν να αλλάξουν μόνο με νέες συμβάσεις, κι όχι με μονομερείς ενέργειες Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κ.Τσίπρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, κοστολογήθηκαν από τον ίδιο το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, με το ποσό των 12 δισ. ευρώ. Για τη συζήτηση, ας δεχθούμε ότι όντως το κόστος χρηματοδότησης ανέρχεται στα 12 δισ. μόνο. Επίσης, το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται , ότι το πρόγραμμα δεν δημιουργεί δημοσιονομικό κενό, γιατί έχουν εξασφαλιστεί οι πηγές χρηματοδοτήσεις. Αλλά όλες οι υποτιθέμενες πηγές χρηματοδότησης που αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, περνούν από την έγκριση των ευρωπαϊκών αρχών ή την οικονομική δραστηριότητα στο πλαίσιο της ευρωζώνης.

Πιο συγκεκριμένα, οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονται ότι θα βρουν τα χρήματα από τις παρακάτω πηγές:

Με τον Σπύρο στο Ποτάμι

Του Βασίλη Καπετανγιάννη, Athens Voice

Πριν από ένα χρόνο περίπου σ’ ένα άρθρο μου για τον Σπύρο Λυκούδη, στη φιλόξενη αυτή στήλη της Athens Voice, είχα τονίσει ότι ο δικός του σοβαρός και μεστός πολιτικός λόγος, η στάση του, ολόκληρη η πολιτική του διαδρομή με τις αξίες και τη δημοκρατική πολιτική κουλτούρα που τη συνόδευε, δεν είχαν πλέον καμία σχέση με την κατεύθυνση που είχε πάρει η ΔΗΜΑΡ κι ότι τόσο αυτόν όσο και τους διαφωνούντες εντός του κόμματος περίμενε το πολικό ψύχος των γνωστών μηχανισμών, που υποτίθεται ότι είχαν ανανεωθεί, για να παραμείνουν φυσικά οι ίδιοι. Plus ca change… Μετ’ ου πολύ, στις Ευρωεκλογές τον Μάιο του 2014, η ΔΗΜΑΡ καταποντίστηκε εκλογικά. Ηττήθηκε μεν κατά κράτος αλλά ηγέτης και γραμμή «δικαιώθηκαν» δια της παταγώδους αποτυχίας, όπως συνήθως συνέβαινε στα στημένα Συνέδρια χειροκροτητών των πάλαι ποτέ κραταιών ΚΚ. Η εμφανής αλλαγή πλεύσης του κόμματος γνώρισε και πάλι νέα συντριβή ως τον πλήρη εξευτελισμό στο θέμα της εκλογικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, προφανώς κυνικότερος των άλλων, το χρησιμοποίησε μαζί με τους ακροδεξιούς ψεκασμένους της ΑΝΕΛ ως «χρήσιμους ηλίθιους» για να τορπιλίσει την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δημιουργώντας εσκεμμένα ένα νοσηρό πολιτικό κλίμα κι οδηγώντας τη χώρα σε μια αχρείαστη και άκαιρη εκλογική σύγκρουση.

Ποια Αριστερά;

 Επιμέλεια Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Γάλλου φιλοσόφου Ζαν-Κλοντ Μισεά «Τα μυστήρια της Αριστεράς» (μετάφραση Στράτος Ιωαννίδης, Εναλλακτικές Εκδόσεις). Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Μισεά «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (Βιβλιόραμα, 2002), «Το αδιέξοδο Ανταμ Σμιθ» (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2007) και «Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού» (Πόλις, 2008). Στην ακόλουθη συνέντευξή του, που δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «Marianne», ο Ζαν-Κλοντ Μισεά μιλάει για το βιβλίο του «Τα μυστήρια της Αριστεράς».

• Εκτιμάτε ότι είναι επείγουσα η ανάγκη να εγκαταλείψουμε τον όρο «Αριστερά», να ονομάσουμε διαφορετικά τις πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάμβαναν εκ νέου το καθήκον να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης…

Αν κατέληξα -ακολουθώντας μεταξύ άλλων τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Κρίστοφερ Λας- να αμφισβητήσω τη λειτουργία της παλιάς διαίρεσης Αριστεράς-Δεξιάς, που έχει γίνει σήμερα παραπλανητική, το έκανα απλώς στον βαθμό που ο ιστορικός συμβιβασμός, ο οποίος έγινε την επαύριο της υπόθεσης Ντρέιφους, ανάμεσα στο εργατικό σοσιαλιστικό κίνημα και τη φιλελεύθερη και ρεπουμπλικανική Αριστερά (αυτό το «κόμμα της κίνησης» του οποίου το ριζοσπαστικό κόμμα και ο βολτερικός τεκτονισμός αποτελούσαν εκείνη την εποχή την πιο προωθημένη πτέρυγα) μου φαίνεται ότι έχει ήδη εξαντλήσει όλες τις θετικές αρετές του. Στην αρχή πράγματι επρόκειτο μόνο για τη σύναψη μιας αμυντικής συμμαχίας εναντίον εκείνου του κοινού εχθρού που ενσάρκωνε τότε η παντοδύναμη «αντίδραση».

Συνταγματική διέξοδος σε ενδεχόμενο κυβερνητικό αδιέξοδο

 Του Αντώνη Μανιτάκη, Καθημερινή
Είναι γεγονός ότι η μετεκλογική πορεία σχηματισμού κυβέρνησης προαλείφεται δύσβατη, στενόχωρη συνταγματικά και εξαιρετικά αβέβαιη πολιτικά. Αν κρίνει κανείς από τις ασφυκτικές συνταγματικές προθεσμίες, τόσο από αυτές που τάσσει το Σύνταγμα για τον σχηματισμό κυβέρνησης όσο και από αυτές που προβλέπονται για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, τότε η προοπτική για μια ενδεχόμενη πολιτειακή κρίση, αν δεν προκύψει από τις εκλογές κοινοβουλευτική κυβέρνηση, δεν είναι απίθανη. Εκτός και εάν, όπως θα δούμε στη συνέχεια, στην ύστερη φάση της διαδικασίας των διερευνητικών εντολών, οι αρχηγοί των κομμάτων ανταποκριθούν σε σχετική πρόσκληση του ΠτΔ., όπως προνοεί, άλλωστε, το Σύνταγμα, και συνεννοηθούν. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη συνταγματική σειρά τους. Υπάρχει, πράγματι, το ενδεχόμενο να μη σταθεί δυνατόν να σχηματιστεί κυβέρνηση στις προθεσμίες που ορίζει το Σύνταγμα και να οδηγηθούμε και πάλι, στα μέσα Φεβρουαρίου, σε δεύτερες εκλογές, όπως τον Μάιο του 2012. Τούτο, ενδέχεται να συμβεί αν κανένα κόμμα δεν συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή και δεν τελεσφορήσει η διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Οπότε ενεργοποιείται, κανονικά, η διαδικασία σχηματισμού εκλογικής κυβέρνησης με ταυτόχρονη διάλυση της Βουλής και διενέργεια νέων εκλογών. Για να αποτραπεί κάτι τέτοιο και για να σταθεί δυνατόν να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας η νέα Βουλή, όπως απαιτεί, κατά προτεραιότητα, το Σύνταγμα (άρθρο 32 παρ. 5, εδ. β), θα πρέπει να διατηρηθεί εν ζωή η ίδια και για να γίνει αυτό θα πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση που να έχει την εμπιστοσύνη της νέας Βουλής.

Χωρίς αλήθεια το μέλλον είναι η κόλασι

 Του Στέλιου Ράμφου, Καθημερινή
Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 θα δείξουν πόσο μας ωρίμασε η πεντάχρονη οικονομική κρίσι, τι διδαχθήκαμε από μια δυστυχία την οποία εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε. Αν κρίνω από την στάσι της Αντιπολίτευσης, που ματαίωσε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και μας ωδήγησε στις κάλπες με μετέωρη την συμφωνία για την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο, η κομματική σκοπιμότητα ακόμα μια φορά υπερίσχυσε του γενικού συμφέροντος. Η φαντασίωσι της εξουσίας και το άγχος της ανυπομονησίας επεκράτησαν, αφήνοντας κραταιό στην ψυχή έναν αποφασιστικό συντελεστή της κακοδαιμονίας μας. Παραπατούμε προς τις εκλογές, υπό την πίεσι δύο ισχυροτάτων συναισθημάτων: Του φόβου και του θυμού. Μας ανησυχεί βαθύτατα το ενδεχόμενο μιας καταστροφής την οποία συνεπάγεται η έξοδος από την Ευρωζώνη, ενώ είμαστε θυμωμένοι για το κακό που προκάλεσαν στον τόπο αμαρτωλές πολιτικές ηγεσίες, χωρίς ωστόσο να αναγνωρίζουμε δικές μας ευθύνες. Στην τελευταία περίπτωσι η παρουσία της λογικής είναι τόσο ισχνή, ώστε να λείπη ο κοινός νους και μαζί του το μέτρο. Το μέτρο, που ανεκάλυψαν οι Ελληνες, όμως δεν το κατώρθωσαν ποτέ για λογαριασμό τους, αυτό το μέτρο προσφέρει με τους θεσμούς και με τον τρόπο της η Ευρώπη. Το ιστορικό όφελος που θα έχουν στην ευρωπαϊκή τους θητεία λαοί, όπως οι Βαλκάνιοι, δεν είναι η καθόλου ευκαταφρόνητη οικονομική υποστήριξι, αλλά μια ζωή με κανόνες και νόμους.

Το Παράδοξο της Κωλοτούμπας

Του Απόστολου Δοξιάδη, www.protagon.gr
Στις παρακάτω σκέψεις με έσπρωξε αρχικά η απορία μου συζητώντας με κάποιους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο, στο ερώτημά μου για τις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα περί σκληρής στάσης στους δανειστές μας, ακόμη και σε μονόπλευρες ενέργειες “αν μας αναγκάσουν”, κατά την επίσημη διατύπωση, ακούω τη φράση: “Μα αυτά που λέει ο Τσίπρας δεν θα τα κάνει. Έτσι τα λέει, προεκλογικά”. Η άποψη αυτή συνοψίζεται συχνά στο δημόσιο διάλογο με την έκφραση“ ο Τσίπρας θα κάνει κωλοτούμπα”.
Δεν αδικώ αυτούς που το πιστεύουν, καθώς σε άλλη εποχή, και με άλλο κόμμα η “υπόθεση της κωλοτούμπας” θα ήταν φυσική, βάσει ενός συλλογισμού με μεγάλη στατιστική επιβεβαίωση στην κύρια παραδοχή του:

• Οι έλληνες αρχηγοί κομμάτων εξουσίας δεν εφαρμόζουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.
• Ο Τσίπρας είναι Έλληνας αρχηγός κόμματος εξουσίας.
• Άρα, ο Τσίπρας δεν θα εφαρμόσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

Συχνότερο παράδειγμα αυτού του φαινομένου είναι οι περιβόητες διακηρύξεις του Ανδρέα Παπανδρέου πριν τις εκλογές του 1981. Κι αυτές επικαλούνται τώρα, ως πρότυπο μετεκλογικής κωλοτούμπας, οι περισσότεροι πασοκογενείς ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ -δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία- όταν μιλούν για τον άνθρωπο που επιλέγουν να τους κυβερνήσει: «Πώς έλεγε ο Ανδρέας ότι θα διώξουμε τις βάσεις και δεν τις έδιωξε; Έ, έτσι θα κάνει και ο Αλέξης!» Και με αυτή τη βεβαιότητα πορεύονται ικανοποιημένοι προς στην κάλπη.

Μεταξύ Νόνης Δούνια και Χάρρυ Κλυνν

 Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Καθημερινή

Αν ζούσαμε σε άλλη χώρα, είναι βέβαιο ότι με όσα συμβαίνουν στην τόπο μας θα κάναμε ακόμη και την πλάκα μας. «Κοίτα», θα λέγαμε μεταξύ μας, «ποιους επιλέγουν για να τους βγάλουν από την κρίση. Οι μεν τσακώνονται για την Αντζελα Γκερέκου και ο δε πανηγυρίζει ως μετεγγραφή της τελευταίας στιγμής τη Ραχήλ Μακρή»! Δυστυχώς, όμως, φίλες και φίλοι, οι περισσότεροι ούτε ζούμε σε άλλη χώρα ούτε έχουμε τη δυνατότητα να φύγουμε γι’ αλλού και επομένως όσα ιλαροτραγικά συμβαίνουν ούτε πικρά πλέον δεν μπορούν να μας κάνουν να χαμογελάσουμε. Ειλικρινά, όμως, και προσπαθώντας ειδικώς τις τελευταίες μέρες να μπω νοερά στα παπούτσια των πολιτικών αρχηγών, αναρωτιέμαι: Δεν έχει καταλάβει άραγε ο κ. Σαμαράς πόσο έβλαψε το κόμμα του ο αλλοπρόσαλλος ανασχηματισμός και οι επιλογές τύπου Ντινόπουλου και Βούλτεψη; Δεν συνειδητοποιεί ότι ένα σημαντικό τμήμα ψηφοφόρων της Ν.Δ. είναι έτοιμο σήμερα να ψηφίσει το «Ποτάμι» ακριβώς γιατί ουδέποτε κατάλαβε πώς είναι δυνατόν στην κρισιμότερη στιγμή της κυβέρνησής του να επιλέξει ως υφυπουργό Ανάπτυξης τον Γερ. Γιακουμάτο; Κι αν έχει περάσει από το μυαλό του κ. Σαμαρά ότι όλα τούτα ήταν λάθη και ότι μια αυτοκριτική θα βοηθούσε, πώς εξηγούνται επιλογές τύπου Γκερέκου και Νόνης Δούνια; Δεν αντιλαμβάνεται ότι, ακόμη και σε επίπεδο συμβολισμού, ένα κόμμα που καταφεύγει σήμερα σε ηθοποιούς και μοντέλα δείχνει εκτός τόπου και χρόνου;

Ο επόμενος, παρακαλώ

Tου Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr

Από το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2007/2008, η Ελλάδα θα αποκτήσει την 5η της κυβέρνηση στις 26 Ιανουαρίου. 6 στους 10 Έλληνες που ερωτήθηκαν -και εγώ μεταξύ τους- πιστεύουμε ότι η σύνθεσή της θα είναι διαφορετική από τη σημερινή. Ο Κώστας Καραμανλής έφυγε και ήρθε ο Γιώργος Παπανδρέου για να φύγει και να έρθει ο Λουκάς Παπαδήμος για να φύγει και να έρθει ο Αντώνης Σαμαράς. Ο διάδοχός του -πιθανά ο Αλέξης Τσίπρας- θα κληθεί να διαχειρισθεί ένα πρόβλημα που δεν αφήνει περιθώρια να είσαι ευχάριστος με εκείνους που σε ψήφισαν αλλά και τους άλλους που δεν σε ψήφισαν. Ο Σαμαράς άντεξε δυόμισι χρόνια, ο Καραμανλής δύο, ο Παπανδρέου δύο και ο Παπαδήμος που δεν ήταν πολιτικός το 6μηνο που του παρεχώρησαν οι πολιτικοί που στήριζαν την κυβέρνησή του. Δεν θα χρειασθεί πολύ καιρός μετά τις 25 Ιανουαρίου για να δούμε αν ο Τσίπρας -μόνος του ή με πιθανούς κυβερνητικούς εταίρους- θα μπορέσει να επιβιώσει του προβλήματος μιας οικονομίας και μιας χώρας που δεν είναι βιώσιμη. Αν ο Σαμαράς χάσει με μικρή διαφορά θα είναι η εφεδρεία για την επόμενη φορά που θα χρειασθεί κάποιος να διευθύνει έναν τόπο με 2,7 εκατομμύρια εργαζόμενους και 2,7 εκατομμύρια συνταξιούχους.
Τα προβλήματα ρευστότητας της χώρας είναι μεγαλύτερα από εκείνα που παραδέχεται δημόσια η κυβέρνηση. Τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων μειώθηκαν κατά 75% το 2014 και η Γενική Γραμματεία Εσόδων δεν έχει παραδώσει ακόμα δια του Λογιστηρίου του Κράτους τα στατιστικά από τους φόρους στις μεγάλες επιχειρήσεις.

Η άνοδος της πλουτοκρατίας και η αποτυχία της πολιτικής

Tου Paul Marshall*, Financial Times, www.euro2day.gr

Εκείνο που φοβίζει τον κόσμο είναι ότι ο αγγλοσαξονικός καπιταλισμός οδεύει στο πλουτοκρατικό μοντέλο. Την οικονομία τη διοικούν οι πλούσιοι για τους πλούσιους. Κι αυτό είναι αποτυχία της πολιτικής, όχι του καπιταλισμού.

Είναι εύκολες οι διαμαρτυρίες εναντίον του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν είναι εύκολη, όμως, η προσφορά μιας ουσιαστικής εναλλακτικής λύσης. Και όταν οι επικριτές της δυτικής οικονομικής τάξης πραγμάτων, από τον Τόμας Πίκετι, μέχρι τον «επαναστάτη»-κωμικό Ράσελ Μπραντ, δεν το καταφέρνουν, τους επικρίνουμε. Ίσως επειδή δεν θέτουμε (ή δε θέτουν) τη σωστή ερώτηση. Ίσως να μην υπάρχει αποδεδειγμένη και προφανής εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό. Υπάρχουν όμως καθοριστικές επιλογές γιατί υπάρχουν διαφορετικά είδη καπιταλισμού. Εκείνο που προκαλεί τη μεγαλύτερη αβεβαιότητα στον κόσμο είναι ότι ο αγγλοσαξονικός καπιταλισμός οδεύει προς το πλουτοκρατικό μοντέλο. Την οικονομία τη διοικούν οι πλούσιοι για τους πλούσιους. Οι άνθρωποι που κυριαρχούν στις λίστες με τα υψηλότερα εισοδήματα δεν είναι αθλητές, ούτε διασημότητες, ούτε δημιουργοί. Είναι στελέχη επιχειρήσεων. Το 2013, ο μέσος διευθύνων σύμβουλος στις ΗΠΑ έβγαλε 11,7 εκατ. δολάρια, δηλαδή 331 φορές τη μέση αμοιβή του Αμερικανού εργάτη. Είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι από τη χειραγώγηση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Στα πέντε τελευταία χρόνια, η αμερικανική κεντρική τράπεζα Federal Reserve έχει διοχετεύσει πάνω από 3,5 τρισ. δολάρια στις αγορές ομολόγων, κατεβάζοντας τα επιτόκια και αυξάνοντας τις τιμές σε πολλά ακόμη άλλα ενεργητικά.

Οι αρνητές της δημοκρατίας

 Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, http://booksjournal.gr

«Εύχομαι και ελπίζω ότι δεν θα χρειαστεί να καταλάβουμε την αξία της δημοκρατίας όταν θα την έχουμε χάσει…» Αναδημοσίευση από το Books” Journal, τχ. 51, Ιανουάριος 2015, που κυκλοφορεί. 

Ένα τοξικό νέφος αντιδημοκρατίας έχει σκεπάσει τη χώρα. Ένα νέφος που ξεκινάει από την άρνηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και καταλήγει στο μίσος για την ίδια τη δημοκρατία. Νεαρή μαθήτρια υποστηρίζει σε τηλεοπτική εκπομπή ότι στην Ελλάδα έχουμε χούντα, και χαμογελάει με αυταρέσκεια χωρίς να σκέπτεται ότι η ίδια η δήλωσή της αυτοδιαψεύδεται αφού μπορεί και λέει τις απόψεις της χωρίς καμία συνέπεια. Στο σάλο που ξεσπάει, κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πολλοί σπεύδουν να την υποστηρίξουν. Το εντυπωσιακό είναι ότι ανάμεσα σε αυτούς που την υποστηρίζουν και την αποθεώνουν συγκαταλέγονται και πολλοί που πραγματικά αγωνίστηκαν κατά της δικτατορίας¹. Ακολουθεί η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ που κυκλοφορεί αφίσα με σύνθημα «χούντα δε γνωρίσαμε, ούτε δημοκρατία»². Νέα παιδιά, πολιτικοποιημένα στην Αριστερά, περιφρονούν την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, την απεχθάνονται. Χαρακτηριστικά, στην πρόσφατη εκδήλωση της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο του εορτασμού του Πολυτεχνείου, υπήρχε εισήγηση με τίτλο «Στο όνομα των δημοκρατικών κατακτήσεων και της δημοκρατίας που δεν υπάρχει ακόμη»³. Όλα αυτά, παρ’ ότι στο φεστιβάλ της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, τον Οκτώβριο του 2014, ακόμα και ο Αλέξης Τσίπρας αισθάνθηκε την ανάγκη να διαφοροποιηθεί από αυτή την αντιδημοκρατική επιδημία λέγοντας στους νεολαίους του κόμματός του ότι «όμως στην Ελλάδα έχουμε ακόμα δημοκρατία. Τραυματισμένη από τις πολιτικές των μνημονίων, αλλά ζωντανή. Αυτή τη δημοκρατία ο λαός και η νεολαία του θα την υπερασπιστούν, όπως ορίζει το Σύνταγμα της χώρας»⁴.

Ευρώπη - Ισλάμ μετά το Charlie

 Της Ξένιας Κουναλάκη, Καθημερινή

Μετά και τη χθεσινή επίθεση εναντίον του περιοδικού Charlie Hebdo, σύσσωμη η Ευρώπη μοιάζει να έχει βυθιστεί σε πένθος και περισυλλογή. Σε μία τέτοια χρονική στιγμή πληθαίνουν τα ερωτήματα και λιγοστεύουν οι βεβαιότητες. Είναι υπαρξιακές απορίες που είχαν ανακύψει και πριν από λίγα χρόνια, μετά την υπόθεση δημοσίευσης των περιπαικτικών σκίτσων του Μωάμεθ στη Δανία. Πώς μπορεί να αντιμετωπίσει ο δυτικός κόσμος τους ακραίους ισλαμιστές, χωρίς να ηττηθούν οι βασικές του αρχές και αξίες; Πώς θα καταφέρει να σεβαστεί το Ισλάμ, χωρίς όμως να ενδώσει στη λογοκρισία; Πού βρίσκονται τα όρια μεταξύ ανεκτικότητας απέναντι σε μια άλλη θρησκεία και προσβολής θεμελιωδών δικαιωμάτων, ειδικά των γυναικών; Ποιος είναι ο ενδεδειγμένος δημοσιογραφικός τρόπος κάλυψης τέτοιων αποτρόπαιων πράξεων χωρίς να κλιμακωθεί η ούτως ή άλλως διαδεδομένη ισλαμοφοβία στην Ευρώπη; Πώς είναι δυνατόν να εμπεδωθεί στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ότι Ισλάμ και βία είναι ασύμβατες έννοιες και πως επιθέσεις σαν τη χθεσινή καταδικάζονται μετά βδελυγμίας από τους μετριοπαθείς μουσουλμάνους; Αν η Γαλλία από χθες αναρωτιέται τι έφταιξε και δεν κατάφερε να ενσωματώσει επαρκώς ορισμένους μουσουλμάνους νέους των προαστίων, που στρέφουν το όπλο τους όλο και συχνότερα και με όλο μεγαλύτερο μίσος εναντίον της «μητέρας πατρίδας», στη Γερμανία ο πολιτικός και δημοσιογραφικός κόσμος προσπαθεί να ερμηνεύσει τη μαζική συμμετοχή στις αντιισλαμικές διαδηλώσεις της Δρέσδης και άλλων πόλεων.

Η ΠΟΛ.ΑΝ δεν βγαίνει από μέσα μας

 Του Ανδρέα Παπαδόπουλου, Athens Voice

Οι πρωτοετείς στις σχολές πολιτικών επιστημών ένα από τα πρώτα πράγματα που διδάσκονται είναι ότι η δημοκρατία έχει κανόνες, δεν είναι ala carte. Ο κ. Σαμαράς μπορεί να μην είναι πολιτικός επιστήμων, ωστόσο οφείλει να γνωρίζει και να σέβεται τους βασικούς κανόνες της δημοκρατίας, ιδίως την προεκλογική περίοδο. Ένας από αυτούς τους κανόνες, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά σε όλες τις προηγμένες δημοκρατίες, είναι η διεξαγωγή debate μεταξύ των πολιτικών αρχηγών. Με εντελώς αυθαίρετο τρόπο, ο πρόεδρος της ΝΔ αρνήθηκε, λέγοντας ότι δεν θα κάτσει στο τραπέζι με τον υβριστή του. Το επιχείρημα αυτό είναι αδιανόητο και απολύτως αντιδημοκρατικό. Διότι δεν είναι στη διακριτική ευχέρεια του πρωθυπουργού να αντιπαρατεθεί δημοσίως με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι υποχρέωσή του. Επιπλέον, δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Σαμαράς γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τους κανόνες της δημοκρατίας. Το ίδιο είχε πράξει και στις εκλογές του 2012, όταν και τότε είχε αρνηθεί τη διεξαγωγή debate, με κάποιο άλλο πρόσχημα. Μπορεί να πει κανείς ότι φοβάται τον κ. Τσίπρα. Μήπως, όμως, φοβάται και τους δημοσιογράφους; Διότι ο κ. Σαμαράς κατήργησε και την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου στη ΔΕΘ. Άρα, συμπερασματικά, μιλάμε για έναν πολιτικό που συμπεριφέρεται όπως γουστάρει απέναντι στους κανόνες της δημοκρατίας, με την έννοια ότι έχει καταργήσει τις συνεντεύξεις τύπου, έχει καταργήσει τα debate, δεν πηγαίνει στη βουλή, δεν συνεδριάζει το υπουργικό συμβούλιο, δεν υπάρχει κυβερνητική επιτροπή. Ενδεχομένως ο πρόεδρος της ΝΔ να έχει ως μοντέλο συνέντευξης το διάγγελμα που έκανε στη ΝΕΡΙΤ πριν 10 ημέρες παρουσία δυο δημοσιογράφων!