Μάρτυρες για την ελευθερία

 Του Ηλία Κανέλλη, http://booksjournal.gr

Οι σκιτσογράφοι και οι δημοσιογράφοι του Charlie Hebdo είναι μάρτυρες για την ελευθερία. Ξεχωριστές προσωπικότητες του δημόσιου λόγου, αλλά πρωτίστως γενναίοι άνθρωποι, αψήφησαν την απειλή και δημοσίευσαν τα περίφημα σκίτσα του Μωάμεθ, τις επικηρυγμένες από το φανατικό Ισλάμ εικονογραφήσεις ενός «φανατικού Θεού», ενός θεού του θανάτου.

Ήξεραν ότι έμπλεκαν σε περιπέτεια. Ήξεραν ότι θα μπορούσαν και να το πληρώσουν. Ο φανατικός ισλαμοφασισμός και τα πλοκάμια του έχει εισδύσει στον δυτικό κόσμο και επιχειρεί να πλήξει τον πολιτισμό της ελευθερίας με το φόβο που εκπροσωπεί. Αλλά, πάλι, τι νόημα έχει να γράφεις δημόσια χωρίς να έχεις το δικαίωμα της ελευθερίας; Πόσο νόημα έχει να γράφεις υποταγμένος στη λογοκρισία οποιασδήποτε ανελευθερίας - ή στην αυτολογοκρισία που επιβάλλει ο φόβος; Οι σκιτσογράφοι και οι δημοσιογράφοι του Charlie Hebdo πήγαν κόντρα στον γενικό κομφορμισμό (και στο φόβο) του μεγαλύτερου μέρους του δυτικού Τύπου. Ακόμα κι αν διαφωνούσαν με την υπερβολή των σκίτσων του Ισλάμ, η απαγόρευση της δημοσίευσής τους ήταν γι' αυτούς το νήμα που δεν μπορούσαν να μην υπερβούν. Τα αναδημοσίευσαν. Και στη συνέχεια δημοσίευσαν κι άλλα σκίτσα, κι άλλα κείμενα, που πολεμούσαν κάθε είδους ολοκληρωτισμό, κάθε είδους ανελευθερία. Φροντίζοντας να διατηρήσουν την ιδεολογική τους αυτοτέλεια, αλλά και χωρίς να χαριστούν ούτε στην πολιτική ορθότητα στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας ούτε στο φόβο.

Ώρα του νέου συνασπισμού εξουσίας;

 Του Γιώργου Σιακαντάρη

Η απόρριψη της συνεργασίας ΔΗΜΑΡ – ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν όμως; Πριν εισέλθω στην ουσία του θέματος οφείλω μια μικρή διευκρίνιση. Επιδιώκω να κρίνω τις αντίθετες με μένα απόψεις με τρόπο και κριτήρια που θα ήθελα και οι άλλοι να κρίνουν τις δικές μου. Ενστερνιζόμουν πάντα την κατηγορική προσταγή «ενέργησε με τρόπο, ώστε οι αρχές σου να μπορούν να γίνουν καθολικός κανόνας». Δεν διανοούμαι, ακόμα και όταν κάνω λάθη, την πολιτική και συγγραφική μου δράση έξω απ’ αυτόν τον κανόνα. Σπεύδω επομένως να διευκρινίσω ότι δεν πιστεύω πως ο στόχος όσων υποστήριξαν τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ καθοδηγούνταν από προσωπικές στρατηγικές. Ήταν, κατά τη γνώμη μου, ένας πολιτικός στόχος, θεμιτός, αλλά από τη σκοπιά των ιδεών και των αρχών της Ανανεωτικής Αριστεράς πολιτικά λανθασμένος. Η ΔΗΜΑΡ μετά τις ευρωεκλογές έκανε την πρότασή της για τον διπλό διάλογο: από τη μια με τις δυνάμεις του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας, της πολιτικής οικολογίας και της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας και από την άλλη με τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Αυτό σήμαινε ότι η οποιαδήποτε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίζονταν στην αυτόνομη πολιτική παρουσία του πόλου των δυνάμεων του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας. Παρουσία που θα μπορούσε να εκλογικεύσει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, σε περίπτωση κυβερνητικής συνεργασίας.

Μπορεί κανείς στα σοβαρά να εγγυηθεί τις συντάξεις;

Του Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr
Πολλοί σχολιαστές -όχι μόνο εδώ- έχουν παρατηρήσει ότι ο δήθεν προεκλογικός διάλογος γίνεται γύρω από κατασκευασμένα διλήμματα, στα οποία το ένα σκέλος που είναι η δήθεν θέση του αντιπάλου αποκαθηλώνεται για τις ανάγκες της εκλογικής οικονομίας. Έτσι και με τις συντάξεις: Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι η ΝΔ έχει δεσμευθεί στην τρόικα για συντάξεις 300 ευρώ και ο ίδιος υπόσχεται αύξηση της κατώτατης σύνταξης, την ίδια ώρα που η ΝΔ (και το ΠΑΣΟΚ) προεξοφλούν ότι οι συνταξιούχοι θα πληρώσουν την ανεύθυνη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές μας. Πώς έχουν τα νούμερα: Τα 4 τελευταία χρόνια τα δημόσια ταμεία συνεισέφεραν 6.6 δισ. ευρώ για να κλείσουν οι τρύπες των ασφαλιστικών οργανισμών. Το 2014 χρειάσθηκαν πόροι 460 εκατομμυρίων επιπλέον, παρά τις περικοπές. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αλλά και του υπουργείου Απασχόλησης, ενώ η συνολική απασχόληση στο διάστημα 2008-2013 έπεσε κατά 1.1 εκατομμύριο, ο αριθμός των εργαζομένων του ιδιωτικού-παραγωγικού τομέα έπεσε κατά 1 εκατομμύριο (από 3.7 σε 2.7 εκ.), οι απασχολούμενοι στη γενική κυβέρνηση μειώθηκαν κατά 140.000, ενώ οι συνταξιούχοι αυξήθηκαν κατά 150.000 και φτάνουν τον αριθμό των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα στα 2,75 εκατομμύρια. Και επειδή πολλοί ρωτούν πώς δημιουργήθηκε το χρέος, χωρίς περιστροφές τα πολιτικά κόμματα πρέπει κάποια στιγμή -δέχομαι ότι η προεκλογική περίοδο δεν είναι ο ευνοϊκότερος χρόνος- να παραδεχθούν ότι το 1/3του σημερινού χρέους οφείλεται στις συντάξεις (κατά τα άλλα ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει εξεταστικές για τη Siemens, τα υποβρύχια κ,\.λπ.). Από 1ης Ιανουαρίου ισχύει ενα πακέτο αλλαγών που είχε συμφωνήσει ο Ανδρέας Λοβέρδος με την τρόικα. Αλλά μετά το PSI και με δεδομένη τη σημερινή κατάσταση απασχόλησης αυτό δεν φτάνει.

Η ιδιωτικοποίηση του μέλλοντος

 Επιμέλεια Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών

Ο Ιταλός φιλόσοφος Ρέμο Μποντέι έχει διδάξει σε πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής (Κέμπριτζ, Οτάβα, Νέα Υόρκη, Τορόντο κ.ά.). Σήμερα διδάσκει στο UCLA του Λος Αντζελες. Το ακόλουθο κείμενό του δημοσιεύτηκε στην περιοδική επιθεώρηση Lettera Internazionale.

Η ικανότητα να σκεφτόμαστε ένα συλλογικό μέλλον και να το φανταζόμαστε πέρα από τις δικές μας ατομικές προσδοκίες μειώνεται δραστικά. Η Ιστορία φαίνεται ήδη να στερείται την ενδογενή λογική της, η οποία -όπως πίστευαν πολλοί- την οδηγούσε προς έναν καθορισμένο σκοπό, είτε αυτός ήταν η πρόοδος είτε το βασίλειο της ελευθερίας ή η αταξική κοινωνία. Μια κουλτούρα χάνεται, η οποία -στον 18ο και τον 19ο αιώνα- είχε οδηγήσει δισεκατομμύρια πρόσωπα να πιστεύουν ότι τα γεγονότα θα βάδιζαν αναπόφευκτα προς μιαν ορισμένη κατεύθυνση, που είχε προαναγγελθεί ή ήταν προβλέψιμη. Εχουμε συνηθίσει επί μακρόν να σκεφτόμαστε ότι μια συνειδητή ανθρώπινη παρέμβαση ήταν σε θέση να συντομεύσει τον χρόνο που ήταν αναγκαίος ώστε το αναπόφευκτο να γεννηθεί, όπως επιταχύνουμε τις συστολές του τοκετού. Η ιδέα μιας μοναδικής και προσανατολισμένης σε έναν σκοπό Ιστορίας έχει παρέλθει. Σήμερα, το νόημα του τρόπου με τον οποίο ζούμε μέσα στον χρόνο φαίνεται, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να έχει διασκορπιστεί σε μια πολλαπλότητα ιστοριών (με μικρό ι), σε προσωπικά πεπρωμένα που δεν συνδέονται στενά με τα κοινά γεγονότα.

Οπου παλεύουν πολλοί σωτήρες, αργεί να ξελασπώσει

 Του Γιώργου Γιατρομανωλάκη, ΒΗΜΑ

Η Αριστερά, με όρους - όπως λέμε με τιμές - του 20ού αι., ύστερα από τον ολέθριο Εμφύλιο, δεν είχε καμία ευκαιρία να κυβερνήσει. Ομως αυτή η Αριστερά ευτύχησε να έχει στις τάξεις της ανθρώπους αδογμάτιστους που αντί να θρηνολογούν για μια χαμένη «επανάσταση» προσπάθησαν να δείξουν, με τρόπο ορθολογικό, ως συνειδητά μέλη μιας ευρωπαϊκής Αριστεράς, ότι απεχθάνονται την τρομοκρατία, τον λαϊκισμό, την αγραμματοσύνη και την οργουελική συνθηματολογία. Αυτοί οι αριστεροί δεν κυβέρνησαν ποτέ. Τα ποσοστά τους κυμαίνονταν γύρω στο 3%. Ο λόγος τους αντηχούσε ανοίκειος στα αφτιά ενός λαού που τα ήθελε όλα Εδώ και Τώρα. Εύκολα. Γρήγορα. Για τούτο και η ρητορική της Αριστεράς, από τη Μεταπολίτευση ως και πρόσφατα, δεν μπόρεσε να τον πείσει. Δεν τον έπεισαν ο Ηλιού, ο Κύρκος, ο Πουλαντζάς, ο Παπαγιαννάκης, ο  Ελεφάντης. Ο Τσίρκας, ο Αναγνωστάκης, ο Αλεξάνδρου. Τον έπεισε ο κ. Τσίπρας. Η ανερμάτιστη λαφαζανική πλατφόρμα αποδείχθηκε σταθερότερη από όλα τα κηρύγματα της Ανανεωτικής Αριστεράς!

Oι μεγαλύτερες συμφορές του νεότερου Ελληνισμού (ας αφήσουμε τους αρχαίους) έχουν προέλθει από αυτόκλητους σωτήρες, ψωνισμένους λαϊκούς, στρατιωτικούς και συναφείς. Η Μικρασιατική Καταστροφή οφείλεται εν πολλοίς σε «σωτήρες» που πίστευαν ότι ο Βενιζέλος ήταν το Κακό. Ο Εμφύλιος, που ακόμη δεν λέει να τελειώσει, οφείλεται πρωτίστως σε ανταγωνισμό αντιμαχόμενων σωτήρων. Από εδώ οι αγγελικοί, από εκεί οι διαβολικοί. Η απριλιανή δικτατορία και η συνακόλουθη καταστροφή στην Κύπρο έγιναν επειδή κάποιοι παράφρονες πίστευαν ότι θα μας έσωζαν από τον διεφθαρμένο κοινοβουλευτισμό.

Πολιτική του φόβου ή φόβος της πολιτικής;

 

Του Ανδρέα Πανταζόπουλου, ΒΗΜΑ

Λέγεται ότι η πολιτική είναι συνώνυμη διλημμάτων και αποφάσεων. Οπως αυτά που προκύπτουν και θα ληφθούν στην αναμέτρηση της 25ης Ιανουαρίου. Και στην οποία αντιπαρατίθενται και συγκρούονται ουσιαστικά δύο λογικές: η λογική συνέχειας της ευρωπαϊκής επανενσωμάτωσης της χώρας, με σημαντικό κοινωνικό κόστος λόγω της κρίσης, και η λογική μιας βολονταριστικής διαπραγμάτευσης του ευρωπαϊκού της μέλλοντος. Το πράγματι σκληρό αυτό δίλημμα, η δύσκολη αυτή απόφαση, τα οποία τίθενται για τέταρτη συνεχή φορά (μετά τις διπλές εκλογές του 2012 και τις ευρωεκλογές του 2014) ενώπιον της λαϊκής ετυμηγορίας, για ορισμένους είναι ένα ψευδές δίλημμα, που οδηγεί σε λάθος απάντηση, προπαγανδιστική μεταμφίεση, επικοινωνιακή τεχνική, που συνοψίζεται σε μια «πολιτική του φόβου», προκειμένου οι δυνάμεις του «κατεστημένου» να συνεχίσουν την αδιατάρακτη κυριαρχία τους. Βασικός, αν και όχι μοναδικός, φορέας αυτής της δεύτερης λογικής είναι η αυτοαποκαλούμενη ριζοσπαστική Αριστερά, η οποία οφείλει την ύπαρξή της και την ανάδειξή της στην οικειοποίηση του αντιδραστικού λαϊκισμού της κινητοποίησης των Ελλήνων «Αγανακτισμένων». Δεν ήταν η μόνη δύναμη που οικειοποιήθηκε αυτό το «κίνημα» του ελληνοκεντρικού εγωισμού, οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες» επίσης διεκδίκησαν με αξιώσεις την προέλευσή τους από το ίδιο «κίνημα των πλατειών», ενώ οι νεοναζί, ήδη διακριτοί λόγω της εγκληματικής τους ξενοφοβίας, εκμεταλλεύθηκαν την αγανακτισμένη απελευθέρωση της «πατριωτικής ομιλίας», προκειμένου να εγκατασταθούν στην πολιτική σκηνή.

Συντηρητικές κομματικές δυνάμεις

 Του Θάνου Βερέμη, Καθημερινή

Οταν απομακρύνεται κανείς από την πατρίδα του, καταφέρνει να τη δει με τα πραγματικά της χρώματα. Αντιλαμβάνεται έτσι ότι η κρίση μας, πριν γίνει δημοσιονομική, ήταν κιόλας ηθική, πολιτική και κοινωνική. Η Ελλάδα από την αρχή της διαδρομής της ως έθνος–κράτος γνώρισε δύο παράλληλες και αντίπαλες πραγματικότητες: Εκείνη του διαφωτισμού και του εκσυγχρονισμού με ηγέτες όπως ο Καποδίστριας, ο Τρικούπης, ο Βενιζέλος και ο Καραμανλής, και από την άλλη, την παραδοσιακή κατακερματισμένη κοινωνία, της οικογενειοκρατίας, των φατριών και των πελατειακών δικτύων. Στις μέρες μας φαίνεται ότι επιβάλλεται η δεύτερη. Οι φιλόπονοι, οι μορφωμένοι και οι αξιοκράτες παραγκωνίστηκαν από τους αυθαίρετους, τους κομματικούς και τους τοπικούς παράγοντες. Σε ένα σύστημα χωρίς αξιοκρατικούς κανόνες διαδοχής, ο μέτριος φέρνει τον κακό και εκείνος τον χειρότερο. Βαδίζουμε έτσι πλησίστιοι προς τον αρπακτικό τριτοκοσμισμό. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αρίστευσε στην τέχνη της επανεκλογής. Ετσι ανακατένειμε στους Ελληνες τα πολλά δάνεια που σύναψε από το εξωτερικό, χωρίς όμως να τους εξηγήσει ότι τα καλά που εισέπραξαν θα τα επέστρεφαν σε μελλοντικό χρόνο. Και μάλιστα, με τη μορφή δυσβάστακτων φόρων. Η Ν.Δ. μιμήθηκε το ΠΑΣΟΚ σε δύο μέτωπα: της αύξησης του εξωτερικού χρέους και της μεγέθυνσης του δημόσιου τομέα. Το 1980 το δημόσιο χρέος ήταν 23% του ΑΕΠ. Το 1989 έγινε 60% και ώς το 1994 είχε φτάσει το 100%. Επί Ν.Δ. σκαρφάλωσε στο 130%. Το 1971 ο δημόσιος τομέας διέθετε 320.000 υπαλλήλους, το 1981, 500.000, το 1991, 700.000 και επί Νέας Δημοκρατίας πλησίασε το εκατομμύριο.

Τα ψέματα

 Του Αλέξη Παπαχελά, Καθημερινή

Και το ανεχθήκαμε στο παρελθόν, το ανεχόμαστε τώρα. Πρόκειται για μια υπέροχη παράδοση λαϊκισμού, που ξεκίνησε με τις «μαγκιές» του Ανδρέα Παπανδρέου. Θυμάστε εκείνες τις βάσεις που έφευγαν για να μείνουν; Αποθεώσαμε τον Ανδρέα ως μαέστρο της πολιτικής, επειδή κορόιδεψε τον λαό υποσχόμενος ότι οι βάσεις θα φύγουν και μετά τον ξανακορόιδεψε γιατί τις κράτησε. Νομιμοποιήσαμε το ψέμα και δεχθήκαμε την υποκρισία σαν μια θεμιτή τεχνική για τους πολιτικούς μας ηγέτες. Αυτή η παράδοση συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας, παρά την κρίση. Οι πολιτικοί λένε παρόλες για το κοινό, αλλά ταυτόχρονα κλείνουν το μάτι στο ψυλλιασμένο, «νοήμον» κοινό υπονοώντας ότι δεν θα κάνουν τίποτα απ’ όλα αυτά.

Εχουμε συνηθίσει στον κυνισμό και στο ψέμα σε σημείο που τίποτα πλέον δεν μας κάνει εντύπωση. Ακούω διάφορους γύρω μου να σχολιάζουν «έλα μωρέ, ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι τα λέει όλα αυτά, δεν πρόκειται να τα κάνει, είμαι απολύτως βέβαιος. Θα κάνει την κωλοτούμπα». Για να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι μόνο απλοί πολίτες που τα λένε αυτά. Στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης διαβεβαιώνουν εκπροσώπους της καθεστηκυίας (ο Θεός να την κάνει...) τάξης ότι δεν θα πρέπει να ανησυχούν για όσα υπάρχουν στο πρόγραμμα του κόμματος, γιατί δεν δεσμεύει κανέναν... Το ίδιο βεβαίως συνέβη και με την προηγούμενη αξιωματική αντιπολίτευση και την προπροηγούμενη. Αλλα υπόσχονταν, άλλα έγραφαν στα προγράμματά τους και άλλα έκαναν.

Ο «διά της διολισθήσεως» κίνδυνος

 Του Γιάννη Βούλγαρη, http://metarithmisi.gr

Με άσχημο τρόπο μπήκε η χώρα στην προεκλογική περίοδο. Η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας υπέσκαψε ακόμα περισσότερο τους θεσμούς και το ήθος της πολιτικής ζωής. Προηγήθηκαν ασύστολες επιθέσεις κατά των βουλευτών μιας ενδεχόμενης προεδρικής πλειοψηφίας. Κωνσταντόπουλος, Σκουρλέτης, Κουβέλης, Πανούσης, Καμμένος παρήλασαν από τον ανακριτή κομίζοντας αέρα κοπανιστό. Υστερα πήρε τη σκυτάλη το πιο εξαμβλωματικό κόμμα που εμφανίστηκε από τη Μεταπολίτευση. Καμμένος, Ξουλίδου, Χαϊκάλης, Λαζόπουλος με τα σύνεργά τους παραβίασαν τους νόμους και τη λογική με πλήρη κάλυψη του ΣΥΡΙΖΑ. Υστερα έγινε η ψηφοφορία με το γνωστό αποτέλεσμα. Το γράμμα του Συντάγματος κρατήθηκε, αλλά το πνεύμα του καταπατήθηκε στα όρια του πολιτικού πραξικοπήματος καθώς η κοινοβουλευτική μειοψηφία ανέτρεψε κυβέρνηση που είχε τη δεδηλωμένη. Με την ψήφο μάλιστα της Χρυσής Αυγής. Δυσαρμονία κοινής γνώμης και παρούσας Βουλής; Πολύ συζητήσιμο. Από τη μια, υπήρχε μια κυβέρνηση που είχε χάσει την πολιτική πρωτοβουλία μετά τις ευρωεκλογές και έκανε αλλεπάλληλα λάθη εκτιμήσεων. Από την άλλη όμως δεν υπήρχε κάποιο κοινωνικοπολιτικό ρεύμα, παρά τη συσσωρευμένη κόπωση των πολιτών από την κρίση. Στις ευνοϊκές μάλιστα γι” αυτή συνθήκες, η αξιωματική αντιπολίτευση κινείται δημοσκοπικά στο 24-29%, έχει ακόμα ένα περιορισμένο και συρρικνούμενο προβάδισμα, το οποίο αποκτά εκβιαστική δύναμη λόγω του μπόνους των 50 εδρών. Η «πρόταση των 8» ανταποκρινόταν καλύτερα στη συνισταμένη των συσχετισμών και των διαθέσεων της κοινωνίας. Εδινε χρόνο για να βγει η χώρα από το Μνημόνιο, έβγαζε συναινετικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας και όριζε τις εκλογές σε χρόνο καλύτερο για τη χώρα (και ας σημειωθεί, ευνοϊκότερο για την αντιπολίτευση).

Μια εθνική εφεδρεία

Του Τάκη θεοδωρόπουλου, Καθημερινή

Ορισμένοι κακόβουλοι έσπευσαν να προεξοφλήσουν το πολιτικό του τέλος. Αποδίδουν με κακεντρέχεια την αδυναμία του να παρεισφρήσει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στο είδος της πολιτικής ευήθειας που σημάδεψε την ηγετική του σταδιοδρομία, παραγνωρίζουν όμως το γεγονός ότι το πολιτικό του μέγεθος μπορεί να φόβισε τους πρώην συντρόφους του. Του καταλογίζουν ότι εξαιτίας του δικού του καιροσκοπισμού η χώρα σύρεται σε εκλογές, αγνοούν όμως ότι υποχρεώνοντας τη ΔΗΜΑΡ να ψηφίσει κατά της εκλογής του κ. Δήμα επειδή του είχε υποσχεθεί ο κ. Τσίπρας την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, ο δαιμόνιος κύριος Φώτης ο Θετταλός ανέδειξε εαυτόν σε μοχλό των πολιτικών εξελίξεων. Και επειδή ο κύριος Φώτης βλέπει μακριά, προτιμά τώρα να γίνει αισθητή η απουσία εαυτού και των ακολούθων του από το Κοινοβούλιο, διότι μιλώντας ο ίδιος τη γλώσσα της ελληνικής ενδοχώρας, ήδη ακούει τις φωνές που σε δύο ή τρία χρόνια θα οικτείρουν τη Δημοκρατία μας γιατί της έλειψε ένας Κουβέλης, η φωνή της σύνεσης, το κόμμα του μηδέν άγαν και του σπεύδε βραδέως, μια πολιτική ορθότητα που διεκδικεί το δικαίωμα όλων των Ελλήνων να αναπνέουν, χωρίς υπερβολές εννοείται. Διότι δεν πιστεύω πως κανείς σας αμφιβάλλει ότι, βάσει των ιστορικών δεδομένων και των παραδόσεων του τόπου, ο κ. Φώτης ήταν, είναι και θα παραμείνει η απόλυτη εθνική εφεδρεία, ότι σε λίγα χρόνια να τον βαπτίσουν «Νέστορα του Κοινοβουλευτισμού» και ότι όλοι θα σωπαίνουν όταν ετοιμάζεται να ανοίξει το στόμα του―ασχέτως αν αμέσως μετά μετανιώνουν χασμώμενοι. Ο νεκρός δεδικαίωται, όμως στον υπέροχο αυτό τόπο οι αποτυχημένοι είναι οι μόνοι που δεν χρειάζεται να αποχωρήσουν για να δικαιωθούν.

Κλειστή στροφή

 Του Γιάννη Παπαθεοδώρου,  http://metarithmisi.gr

Με ένα μάλλον βιαστικό και επιπόλαιο τρόπο, η ΔΗΜΑΡ έσπευσε, το τελευταίο διάστημα, να αυτοεξαιρεθεί από τις μείζονες πολιτικές εξελίξεις, επιβεβαιώνοντας πλέον τον φθίνοντα ρόλο της στην κομματική γεωγραφία. Η έμφαση με την οποία επαναλάμβανε την προκαταβολική άρνηση της σε μια συναινετική εκλογή για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η μονομερής συνέχεια του διαλόγου για την «προοδευτική διακυβέρνηση» αποκλειστικά με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η εμμονή της σε έναν ιδιότυπο απομονωτισμό- στο όνομα πάντα του «κομματικού πατριωτισμού»-, συνθέτουν σήμερα μια πολιτική φυσιογνωμία, που δεν ανταποκρίνεται ούτε στην ιδρυτική της ταυτότητα ούτε στις απαιτήσεις των καιρών. Η ΔΗΜΑΡ μοιάζει να παίρνει την τελευταία της «κλειστή στροφή» σε μια πίστα που οδηγεί στο αδιέξοδο : είτε στην απορρόφηση της από τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω μιας ταπεινωτικής εκλογικής σύμπραξης είτε στη συντριβή της μέσω της «ηρωικής» αυτόνομης εκλογικής καθόδου. (Ελπίζω φυσικά να μην θεωρηθεί ως σανίδα σωτηρίας, τούτη την ύστατη ώρα, μια ενδεχόμενη συνεργασία με τον «ηγέτη του Καστελόριζου», γιατί τότε ο εξευτελισμός θα άγγιζε τα όρια της ιστορικής φάρσας). Είμαι ο τελευταίος που θα «κουνήσω το δάχτυλο» για αυτές τις επιλογές σε αγαπημένους φίλους και συντρόφους, με τους οποίους συμπορευτήκαμε τόσα χρόνια, επιδιώκοντας να αλλάξουμε το πολιτικό παράδειγμα της Ανανεωτικής Αριστεράς, μέσα σε ένα εξαιρετικά σύνθετο και δύσκολο πολιτικό τοπίο που ευνοούσε τη λαϊκιστική πόλωση. Ωστόσο, υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες για τον τρόπο με τον οποίο η ΔΗΜΑΡ μετατράπηκε από κόμμα ελπίδας των πολιτών για τη σωτηρία της χώρας και για μια ευρεία προοδευτική συμμαχία είτε σε στριμωγμένη «συνιστώσα» ενός άλλου κόμματος είτε σε εξαερωμένο απομεινάρι της πολυδιάσπασμένης «κεντροαριστεράς».

Η πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ

 Του Ανδρέα Πετρουλάκη, www.protago.gr
Aς μη μιλήσουμε άλλο για τη ΔΗΜΑΡ, έχουν ειπωθεί όλα. Η σταθερά αυτοκαταστροφική πορεία της την τελευταία διετία προδιέγραφε ένα άδοξο τέλος για το κόμμα που είχε γεννήσει ελπίδες σε πολλούς. Ας μιλήσουμε για το κυριότερο, που θα το βρούμε και μπροστά μας. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που έδωσε ένα απογοητευτικό δείγμα τόσο της πολιτικής εντιμότητάς του όσο και της κουλτούρας συνεργασιών που διαθέτει. Θα ‘λεγε κανείς, παραφράζοντας παλαιότερη ατάκα στελέχους της ΔΗΜΑΡ, ότι αν δεν υπήρχε η ΔΗΜΑΡ ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να την εφεύρει. Η συμβολή της στη δημόσια ζωή ήταν ασύμμετρη εξ αρχής. Μικρό μέγεθος, μικρότερο ειδικό βάρος αλλά απρόσμενα μεγάλο εκτόπισμα. Προκάλεσε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, ακύρωσε μόνη της την προοπτική ενότητας της κεντροαριστεράς, προσέφερε και αφαίρεσε άλλοθι από μία κυβέρνηση, θα μπορούσε να προσφέρει ακόμα ισχυρότερα άλλοθι σε μια άλλη, του ΣΥΡΙΖΑ, που ψάχνει κυβερνητικούς εταίρους με τα κιάλια. Και εκείνος, ενώ την είχε έτοιμη και διαθέσιμη, φρόντισε να την οδηγήσει στον αφανισμό διαπράττοντας ταυτοχρόνως και μια πολιτική ατιμία. Δεν μου αρέσει να κάνω κατάχρηση χαρακτηρισμών για αυτό δεν θα μιλήσω για σταλινική νοοτροπία, αλλά αυτή η καλλιέργεια προσδοκιών για όσο χρόνο απαιτείτο μέχρι να καταψηφισθεί ο κ. Δήμας και η αποκάλυψη στη συνέχεια ενός αλαζονικού ηγεμονισμού με τον οποίο κονιορτοποίησε τον αφοπλισμένο συνομιλητή, αυτό θυμίζει.

Οι Σουηδοί και η καθ’ ημάς Ανατολή

 Του Διονύση Γουσέτη, Athens Voice

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που αναδεικνύουν τη διαφορά στα χαρακτηριστικά μεταξύ ανεπτυγμένων χωρών και της καθ’ ημάς Ανατολής. Ένα πρόσφατο παράδειγμα μας έδωσε η Σουηδία.

Πρώτη διαφορά: Τρεις μήνες η Σουηδία κυβερνάται από σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση μειοψηφίας, πράγμα αδιανόητο για την καθ’ ημάς Ανατολή.

Δεύτερη διαφορά: Στις 3 Δεκεμβρίου καταψηφίστηκε ο προϋπολογισμός και ο πρωθυπουργός της Σουηδίας κήρυξε πρόωρες εκλογές για τον Μάρτιο. Η διαφορά εδώ συνίσταται ότι η προηγούμενη φορά που διενεργήθηκαν πρόωρες εκλογές στη χώρα αυτή, ήταν πριν από …56 χρόνια. Στην καθ’ ημάς Ανατολή δεν θυμάμαι κυβέρνηση που να έχει εξαντλήσει την τετραετή θητεία της. Όλο και κάποια επείγουσα αδήριτη ανάγκη υπάρχει και καταφεύγουμε σε πρόωρες εκλογές.

Τρίτη διαφορά: Στις 27 Δεκεμβρίου συναντήθηκαν ο αρχηγός των σοσιαλδημοκρατών και ο αρχηγός της κεντροδεξιάς αξιωματικής αντιπολίτευσης της Σουηδίας. Συμφώνησαν στην ψήφιση του προϋπολογισμού και έτσι απετράπησαν οι πρόωρες εκλογές, που θα ζημίωναν τη χώρα, την εποχή που η οικονομία της παρουσιάζει προβλήματα. Μάλιστα, η συμφωνία ήταν γενικότερη, με ορίζοντα το έτος 2022.

Αυτή η Τρίτη διαφορά είναι η πιο κρίσιμη. Στην καθ’ ημάς Ανατολή ο πρόεδρος της κυβέρνησης και ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης όχι μόνο δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, αλλά καθένας μιλάει για τον άλλον και το κόμμα του μόνον υβριστικά, σαν να ήταν ο πιο ποταπός εχθρός.

Μίλησαν πρόσφατα και οι δυο και συνέπεσαν μέχρι και λεκτικά στις ύβρεις. Ιδού πώς εκφράστηκαν:

Σαμαράς (συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση, 27/12): «Αυτό που είδαμε είναι σκευωρία πολιτικών εκβιαστών [υπογρ. δική μου]. Αυτοί σέρνουν τη χώρα σε εκλογές. Θεωρώ ότι είναι βούρκος! Θεωρώ ότι είναι λάσπη, θεωρώ ότι είναι λαϊκισμός, συκοφαντίες χωρίς ίχνος αλήθειας, αυτό θα πει βούρκος!». 

Μεσαίος Χώρος: έλλειμμα ηγεσίας, δηλαδή έλλειμμα πολιτικού λόγου

 Του Ιωακείμ Γρυσπολάκη, Athens Voice

Φτάσαμε λοιπόν στο «δια ταύτα». Τα περιθώρια χρόνου στέρεψαν και οι πολίτες θα κληθούν σε 25 ημέρες να επιλέξουν το δρόμο που θα ακολουθήσει η χώρα για να βγει από τις στενωπούς. Θα επιλέξει μία ΝΔ, η οποία, αφού εγκατέλειψε το 2012 τα «Ζάππεια» με τα οποία κινδύνευσε ο αρχηγός της να αποβληθεί από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, προέβη με σοβαρότητα στην επιλογή των μεταρρυθμίσεων, συμφώνησε με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ στο διαμοιρασμό της εξουσίας με το περίφημο 4+2+1 για την αποκατάσταση των «δικών της παιδιών» και υποχώρησε άτακτα στο θέμα των μεταρρυθμίσεων μετά τις ευρωεκλογές; Ή θα επιλέξει το πλέον επικίνδυνα δημαγωγικό και συγχρόνως αντιφατικό κόμμα των τελευταίων δεκαετιών, το οποίο εφ’ όσον καταλάβει την εξουσία θα μας οδηγήσει είτε στην έξοδο από την ευρωζώνη είτε σε ένα πιο σκληρό και εξουθενωτικό Μνημόνιο; Δεδομένης μάλιστα της εμμονής της ηγεσίας του να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του κ. Τσίπρα κόστους 11,5 δις ευρώ (ΔΕΘ, Σεπτέμβριος 2014) και το πρόγραμμα των Μηλιού, Σταθάκη, Λαφαζάνη και Δραγασάκη, για το οποίο οι αγορές και οι εταίροι μας ανατρίχιασαν στο άκουσμά του (Λονδίνο 26/11/2014); Είναι προφανές πλέον σε όλους ότι ο εξισορροπητικός πολιτικός παράγων είναι ένας ισχυρός Μεσαίος Χώρος, που εκφράζει το Κοινωνικό Κέντρο, τον χώρο των Μεταρρυθμίσεων και της Σοσιαλδημοκρατίας. Τον χώρο, δηλαδή, που επιθυμεί την παραμονή μας στην ευρωζώνη και που επιδιώκει και προσπαθεί να πείσει τους εταίρους μας για μία πιο αλληλέγγυα Ευρώπη, η οποία θα δίνει έμφαση στο Κοινωνικό Κράτος, ενώ συγχρόνως θα μεριμνά για την περαιτέρω ενοποίηση της Ε.Ε., την συνέχιση των μεταρρυθμίσεων στη χώρα, την ανάπτυξη, την καταπολέμηση της ανεργίας και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας.

Προεκλογικά Αντισώματα

 Του Παύλου Τσίμα, www.huffingtonpost.gr

Όσο κρότο κι αν κάνουν τα προπαγανδιστικά κρόταλα τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες, για να μας πείσουν ότι η μοίρα μας εξαρτάται από το ποιός θα κόψει πρώτος το εκλογικό νήμα, ποιός θα πάρει το αμφίβολης δημοκρατικότητας «μπόνους» των 50 εδρών και θα καταστεί αναγκαστικά ο κύριος εταίρος της επόμενης συμμαχικής κυβέρνησης, πιστεύω ότι δεν είναι αυτό το μείζον και το πιο σημαντικό. Το πιο σημαντικό είναι να αποδειχθούν αυτές οι εκλογές το τέλος της εποχής της πόλωσης, της περιόδου του μεγάλου διχασμού. Και η κυβέρνηση συνεργασίας που, μοιραία, θα προκύψει, να γίνει η πρώτη πράξη μιας νέας εποχής. Όπου ο δημοκρατικός διάλογος θα πάρει την θέση του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. Και αντικείμενό του δεν θα είναι η αμοιβαία δαιμονοποίηση, αλλά ο προσδιορισμός των πολιτικών και ιδεολογικών διαφωνιών επί ενός σχεδίου εξόδου από την κρίση, με κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατική και παραγωγική ανασυγκρότηση.

Θεωρητικά, μπορεί να είχαν δίκιο όσοι έλεγαν ότι το καλύτερο θα ήταν να εκλεγεί Πρόεδρος Δημοκρατίας τώρα, με ευρεία συναίνεση. Θα ήταν καλό για την υγεία των θεσμών (δεν είναι πολύ υγιές να ανατρέπεται μια κυβέρνηση που, τυπικά, διατηρεί την δεδηλωμένη). Θα ήταν ένα βήμα που θα ισχυροποιούσε την θέση της χώρας, εν όψει δύσκολων διαπραγματεύσεων. Θα επέτρεπε στους πολίτες να ψηφίσουν, αργότερα, σε ένα πιο ήρεμο, ασφαλές περιβάλλον.