Ανοίγει η κοινωνική ψαλίδα στην Παιδεία

Του Απόστολου Λακασά, Καθημερινή, 12.9.12

Χαμηλά τα ποσοστά αποφοίτων ΑΕΙ στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ.

Διευρύνεται και στην Ελλάδα η ψαλίδα ανάμεσα στα κοινωνικά στρώματα που έχουν πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και σε εκείνα που αποκλείονται από αυτήν. Τάση που έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις μεταξύ των νέων ανθρώπων, καθώς το πτυχίο παίζει, εν μέσω κρίσης, μεγάλο ρόλο στην εξεύρεση εργασίας και τις απολαβές. Διεθνώς, κατά μέσο όρο, ένας άνδρας με πτυχίο πανεπιστημίου το 2010 κέρδιζε 67% περισσότερα χρήματα από κάποιον που είχε ολοκληρώσει μόνο τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δυστυχώς στην Ελλάδα το χάσμα είναι ιδιαίτερα έντονο. Και αυτό διότι η χώρα μας έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά αποφοίτων Λυκείου, την ίδια στιγμή που μόνο ο ένας στους τέσσερις πολίτες ηλικίας 25 έως 64 ετών έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο. Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από την έκθεση του ΟΟΣΑ Educatioat Glance για το 2012, που δημοσιοποιήθηκε χθες και παρουσιάζει σήμερα η «Κ». Ειδικότερα, σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Μεξικό, Πορτογαλία, Ισλανδία και Τουρκία τα άτομα ηλικίας από 25 έως 64 ετών με πτυχίο Λυκείου είναι λιγότερα από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ (74%).

Γιατί ανεβαίνει η Χρυσή Αυγή; Ομοιότητες και διαφορές μεταξύ Αθήνας και... Βαϊμάρης

Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ, 11.9.12

Μετά τις δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν τη Χρυσή Αυγή στη θέση του τρίτου κόμματος, είχαμε τα τάγματα εφόδου στη Ραφήνα και στο Μεσολόγγι, γεγονότα που συνιστούν απειλές για το μέλλον της δημοκρατίας. Για την ενδυνάμωση του νεοελληνικού ναζισμού είναι σίγουρα υπεύθυνες η βαθύτατη οικονομική κρίση, η τεράστια ανεργία, οι οριζόντιες και άδικες περικοπές, η διάψευση των προσδοκιών των πολιτών αυτής εδώ της χώρας, το μεταναστευτικό κύμα, αλλά και οι προφανείς ανεπάρκειες ενός μεγάλου τμήματος του παλαιού (αλλά και σημερινού) πολιτικού προσωπικού που κατέφυγε στην πολιτική ως επάγγελμα, επειδή δεν ήξερε να κάνει άλλο επάγγελμα. Αν όμως μείνουμε σε αυτά, η ερμηνεία δεν θα είναι πλήρης. Πολλοί επιδιώκουν να κάνουν παραλληλισμούς μεταξύ της ανόδου του ναζισμού στη Βαϊμάρη και στη σημερινή Ελλάδα. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες. Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά, όπως η κρίση του κοινοβουλευτικού συστήματος, η αδυναμία των δυνάμεων της σύνεσης και της μετριοπάθειας να αφήσουν κατά μέρος τις προσωπικές στρατηγικές για να κοιτάξουν το μέλλον της χώρας και όχι το δικό τους, μια ριζοσπαστική Αριστερά που δεν διστάζει να χρησιμοποιεί την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο ώστε να επιδρά στο θυμικό των ανθρώπων και όχι στη λογική.

Η ασυλία των ταγμάτων εφόδου

Του Παντελή Μπουκάλα, Καθημερινή, 11.9.12

Αν έφτανε η γενειάδα για να γίνει κάποιος σπουδαίος φιλόσοφος, τότε ο μακρυγένης τράγος θα γινόταν πάραυτα Πλάτωνας. Αυτά έλεγε για τους δήθεν φιλοσόφους ο Λουκιανός, ο οποίος, λόγω συριακής καταγωγής, δεν θα αποσπούσε πιστοποιητικό ελληνικότητας από τους γονιδιομέτρες της Χρυσής Αυγής, που θα τον κατέτασσαν στους ανεπιθύμητους νόθους, μαζί -για να ’ρθουμε στις μέρες μας- με τον Χοσέ Χολέμπας και τον Σωτήρη Νίνη. Σύμφωνα πάντως με το σαρκαστικό λουκιάνειο πνεύμα, αν έφταναν τα μακριά μουστάκια και μαλλιά για να θεωρηθεί κάποιος Καραϊσκάκης, τότε ο βουλευτής της Χ.Α. που «απελευθέρωσε» τη λαϊκή του Μεσολογγίου από τους ιταμούς εχθρούς της πατρίδος, θα ήταν πιο γνήσιος Καραϊσκάκης κι από τον «γιο της καλογριάς», αφού, μόνος αυτός, αντιμετώπισε τα εχθρικά στίφη, βαριά εξοπλισμένα με πλαστικά παιδικά παιχνίδια, μυγοσκοτώστρες, μπλουζάκια και ό,τι άλλο έχει στην αρματωσιά του ένας λιανοπωλητής. Οσο για τον άλλο βουλευτή της Χ.Α, τον «Καιάδα», που «απελευθέρωσε» τη Ραφήνα, όπου κατά την επίσημη ανακοίνωση «βρέθηκε προς τιμήν της Θεοτόκου Παντοβασιλίσσης», ας χαίρεται το ψευδώνυμό του. Κι η Παναγιά μαζί μας...

Ποιές αλλαγές προτείνει η ΔΗΜ.ΑΡ στο πακέτο των μέτρων

Εν μέσω των πιέσεων που ασκούνται στην κυβέρνηση συνεργασίας από την τρόικα, λόγω των «γκρίζων ζωνών» στο πακέτο μέτρων των 11,9 δισ. ευρώ, η ΔΗΜ.ΑΡ τάσσεται υπέρ της αλλαγής του πακέτου και υπέρ της διαφύλαξης της συνοχής της κυβέρνησης. Όπως δήλωσε στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Ανδρ.Παπαδόπουλος: «Επιβάλλεται αυτήν την ώρα της διαπραγμάτευσης, να εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια». «Aς θέσουμε και το ζήτημα της κοινωνίας στην τρόικα ότι, εκτός από τους αριθμούς, υπάρχουν και άνθρωποι, να τους εξηγήσουμε ότι αν δεν έχουμε την κοινωνία ή έστω τμήματά της μαζί μας, δε θα μπορέσουμε να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα. Νομίζω ότι, κάποια στιγμή, θα πρέπει να το καταφέρουμε» δήλωσε. Σε ότι αφορά τη στάση του κόμματος ανέφερε: «Πρέπει να διατηρηθεί η συνοχή της κυβέρνησης και πρέπει το πακέτο να αλλάξει. Εμείς σε αυτό το δίπτυχο κινούμαστε. Επιβάλλεται, αυτή την ώρα της διαπραγμάτευσης, να εξαντλήσουμε όλα τα περιθώρια». Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ οι εκπρόσωποί της κατέθεσαν στις 2 Σεπτεμβρίου, με αφορμή το προσχέδιο που δόθηκε στους τρεις αρχηγούς ολοκληρωμένο κείμενο συμβολής στην προσπάθεια εξειδίκευσης των μέτρων.

Ποιά μέτρα προτείνει η ΔΗΜΑΡ

 A. Στο κείμενο των προτάσεων της ΔΗΜΑΡ καταγράφονταν μέτρα, τα οποία πρέπει να εξαιρεθούν και ισοδύναμα μέτρα, που θα μπορούσαν να τα υποκαταστήσουν 

Η δημοκρατική παράταξη στο μέλλον

Του Σταύρου Λιβαδά, NEA, 10.9.12

Οι προσπάθειες που αναπτύσσονται τελευταία για το μέλλον της δημοκρατικής παράταξης στην πατρίδα μας, συναρτώνται άμεσα με την εξέλιξη που θα έχει το μεγάλο εθνικό στοίχημα: η έξοδος της χώρας από την κρίση. Μετά τις επανειλημμένες αποτυχίες δυόμισι χρόνων, το ζητούμενο περί την κρίση σήμερα επικεντρώνεται σε έναν πραγματιστικό στόχο: την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, εν αναμονή μιας συνολικότερης ρύθμισης προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης. Αναγκαίες προϋποθέσεις μιας τέτοιας προοπτικής αποτελούν η δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, η τήρηση των δεσμεύσεων προς εταίρους και δανειστές, η άμεση ψήφιση των μέτρων των 11,88 δισ. ευρώ. Ωστόσο, η αποδοχή των μέτρων συναντά, δικαιολογημένα, μεγάλες αντιδράσεις. Οι έως τώρα θυσίες, μέχρις εξαντλήσεως για μεγάλα κοινωνικά στρώματα, φαίνεται να πήγαν χαμένες. Η αυξανόμενη ανεργία και η ύφεση θέτουν σε αμφισβήτηση τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς πως τα νέα μέτρα θα είναι τα τελευταία. Στο κλίμα δυσπιστίας για τους κυβερνητικούς χειρισμούς συντείνουν η δυστοκία περί την οριστικοποίηση των μέτρων, η εμφανής καθυστέρηση στο πεδίο των διαρθρωτικών αλλαγών και η έλλειψη εθνικού οράματος, ολοκληρωμένου σχεδίου με χρονοδιάγραμμα πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Σχέδιο που να πείθει για την ανάγκη των νέων (και τελευταίων) αυτών θυσιών.

Και τώρα, κύριε Λαζόπουλε;

Του Νίκου Μπίστη, www.protagon.gr, 10.9.12

Ομολογώ ότι περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τα νέα επεισόδια του Αλ Τσαντίρι News του Λάκη Λαζόπουλου. Θέλω να δω αν συνειδητοποίησε τι έσπειρε τα δυο τελευταία χρόνια και τι θερίζει τώρα. Αν θα υπάρξει ένα ψήγμα αυτοκριτικής. Μια επωφελής αξιοποίηση του καλοκαιριού θα ήταν να έβλεπε σε επανάληψη τα προηγούμενα επεισόδια και παράλληλα σε ζωντανή μετάδοση τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής να επιδίδονται στις προσφιλείς πρακτικές τους και να διαδηλώνουν την απέχθεια τους για το κοινοβούλιο, τους δημοκρατικούς θεσμούς και τον πολιτικό κόσμο. «Μα τι σχέση έχω εγώ με αυτούς ;» θα μας αντιτείνει αγανακτισμένος. « Εγώ ενδιαφερόμουν για τον απλό λαό, για την «κυρία» στην οποία απευθυνόμουν, για την Αριστερά, για το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ολόκληρη εκπομπή – αγιογραφία  έκανα για τον Τσίπρα, την Λιάνα Κανέλλη πρόβαλα σαν πρότυπο πολιτικού, εγώ φταίω που την πλάκωσε στις μάπες ο Κασσιδιάρης; Εγώ φταίω που πάνω από 400.000 συμπολίτες μας ψήφισαν τους νεοναζί; Η τρόικα και το μνημόνιο φταίνε». Προφανώς για την ψήφο στην Χρυσή Αυγή δεν φταίει μόνο ούτε κυρίως ο Λάκης Λαζόπουλος, έχει όμως σοβαρό μερίδιο ευθύνης, μεγαλύτερο από όσο ο ίδιος φαντάζεται. Γιατί σε ρόλο τηλε-ευαγγελιστή κανοναρχούσε ένα εύπλαστο κοινό και το εξοικείωνε με την ανομία, την περιφρόνηση των θεσμών και το μπάχαλο, με την αντίληψη ότι όταν «αντιστέκεσαι» τα πάντα επιτρέπονται. Ένα πράγμα έκανε με απαράμιλλη συνέπεια: χάιδευε αδιακρίτως τους πάσης φύσεως αγανακτισμένους.

ΔΗΜ.ΑΡ: σκληραίνει την στάση του ο Κουβέλης

«Σκληρή διαπραγματευτική γραμμή» αναδεικνύει τα τελευταία 24ωρα ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ κ. Φ. Κουβέλης, που, ενόψει της διαμόρφωσης του τελικού πακέτου των μέτρων περικοπών 11,5 δις ευρώ, διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι η στάση της ΔΗΜΑΡ δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.  Αυτό το μήνυμα έστειλε και προς την Τρόικα και προς το εσωτερικό της κυβέρνησης, κατά τη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών , το βράδυ της Κυριακής, και έχοντας να αντιμετωπίσει μια πιεστική Τρόικα που θέλει «χειροπιαστά» μέτρα άμεσης οικονομικής «απόδοσης» , ανεξάρτητα αν αυτά πλήττουν χαμηλά εισοδηματικά κοινωνικά στρώματα.  Ξετυλίγοντας την πολιτική τακτική του, οξύνει με στοιχεία αντιπαράθεσης τον ...συμπολιτευτικό του λόγο. Δίνει έμφαση στις δυνατότητες πίεσης και το ειδικό βάρος που του δίνει το γεγονός ότι η ΔΗΜΑΡ είναι ένα από τα κόμματα της συγκυβέρνησης. 

Η απαξίωση της ιδεολογίας

Του Ηλία Mαγκλίνη, Καθημερινή, 9.9.12

Ηταν όντως πρωτοφανής η συγκέντρωση των ενστόλων στο Καλλιμάρμαρο, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης. Οχι όμως μονάχα εξαιτίας του μεγάλου πλήθους. Περιφερόμενοι στις παρυφές της συγκέντρωσης και ακούγοντας από τα μεγάφωνα Λοΐζο και Μίκη Θεοδωράκη («Είμαστε δυο, είμαστε τρεις» κ.λπ.), την προσοχή μας τράβηξε κάτι άλλο: όταν άρχισαν οι αναγγελίες των πολιτικών εκπροσώπων που τιμούσαν τις διεκδικήσεις των ενστόλων με την παρουσία τους, συνέβη κάτι εντυπωσιακό. Κάθε φορά που από τα μεγάφωνα ανακοίνωναν την άφιξη εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, του ΣΠΙΘΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, το πλήθος αδιαφορούσε επιδεικτικά. Αντίθετα, μόλις ανακοινώθηκε η παρουσία της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χρυσής Αυγής, οι επευφημίες του πλήθους ήταν μαζικές και ενθουσιώδεις. Με Λοΐζο και Μίκη ως ηχητική μπάντα, με το πλήθος να μην απαρτίζεται από οικοδόμους, εργάτες ή φοιτητές, αλλά από μέλη των σωμάτων ασφαλείας, με τον ΣΥΡΙΖΑ πλάι στο ΚΚΕ και τους Ανεξάρτητους Ελληνες, και όλους μαζί πλάι στη Χρυσή Αυγή, το όλο σκηνικό είχε κάτι το σουρεαλιστικό. Με λίγη φαντασία, ένας αλαφροΐσκιωτος λάτρης της Ιστορίας θα μπορούσε να δει παραληρούντα τμήματα λαού να θαυμάζουν τα Τάγματα Εφόδου.

Κρίσης δεκάλογος

Του Νίκου Μουζέλη, ΒΗΜΑ,  9.9.12

1. Η παγκόσμια κρίση μπορεί να εξηγηθεί με διάφορους τρόπους. Νομίζω πως ο πιο σημαντικός έχει να κάνει με το νεοφιλελεύθερο δόγμα πως τα προβλήματα που δημιουργούν οι αγορές πρέπει να διορθώνονται μέσω των ίδιων των αγορών. Είναι αυτή η αντίληψη που από την εποχή του Ρίγκαν, με διάφορες διακυμάνσεις, οδήγησε στη σχετική απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα - και στη συνέχεια στη μαζική δημιουργία τοξικών προϊόντων που ευθύνονται σ' ένα μεγάλο βαθμό για την κρίση. Είναι η ίδια η νεοφιλελεύθερη νοοτροπία που εξηγεί γιατί ο Χένρι Πόλσον, ο αμερικανός υπουργός Οικονομικών επί διακυβέρνησης Μπους, αρνήθηκε να διασώσει τη Lehman Brothers με το επιχείρημα πως τα λάθη ή οι αποτυχίες της αγοράς πρέπει να διορθώνονται από την ίδια την αγορά (δηλ. μέσω πτώχευσης) και όχι μέσω κρατικής βοήθειας. Οταν τα ολέθρια αποτελέσματα αυτής της πολιτικής έγιναν αντιληπτά ήταν ήδη πολύ αργά.

Ας ξυπνήσουμε, οι «αθώοι»

Της Άννας Φραγκουδάκη, ΝΕΑ, 8,9,12

Με τίτλο «Μίσος στους δρόμους: η ξενοφοβική βία στην Ελλάδα», το διεθνές Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δημοσίευσε τον Ιούλιο 2012 μακροσκελή (100 σελίδες) έκθεση, που η ανάγνωσή της (με ντροπή ομολογώ) με άφησε εμβρόντητη. Οχι πως δεν ήξερα για επιθέσεις εναντίον μεταναστών, υπάρχουν πολλά δημοσιεύματα καιρό τώρα. Αυτό που μου προκάλεσε σοκ είναι οι τεκμηριωμένες περιγραφές μεγάλου αριθμού από συμβάντα αποτρόπαια, σημάδια κοινωνικής παρακμής πρωτοφανή, εκφοβιστικά και σχεδόν ακατανόητα ως προς τι είδους άνθρωποι τα πράττουν. Αισθάνομαι ντροπή και ενοχή, είναι ανεπίτρεπτο να ξαφνιάζομαι, άρα να μην ξέρω τι συμβαίνει δίπλα μου και να το μαθαίνω από έναν διεθνή θεσμό.  Συμμορίες από μικρές και συχνά μεγάλες (15-20 άτομα) ομάδες, με μαύρα ρούχα και κάσκες μοτοσικλέτας που κρύβουν τα πρόσωπα, κυκλώνουν δυο - τρεις ανθρώπους μαζί και συχνότερα έναν άνθρωπο που είτε περπατάει στον δρόμο ή κατεβαίνει από το λεωφορείο, κάθεται σε ένα πάγκο κ.ο.κ. Η ηπιότερη εκδοχή είναι να τον σπρώχνουν, κλωτσάνε, φτύνουν απειλώντας τον με χυδαίες βρισιές και να πηγαίνουν παρακάτω, η χειρότερη να τον μαχαιρώνουν και ενδιάμεσες να τον χτυπάνε με κλωτσιές, σιδηρογροθιές και ρόπαλα, ακόμα και αιμόφυρτο πεσμένο χάμω ή λιπόθυμο.

Τα βίαια οράματα του Σλάβοϊ Ζίζεκ

Από τον ΤΖΟΝ ΓΚΡΕΪ, New York Review Of Books, Athens Review of Books, Σεπτέμβριος 2012

Slavoj Zizek, Less Than Nothing: Hegel and the Shadow of Dialectical Materialism (Λιγότερο από τίποτα: ΟΧέγκελ και η σκιά του διαλεκτικού υλισμού), Verso, σελ. 1.038 Slavoj Zizek, Living in the End Times (Ζώντας στο τέλος εποχής), Verso, σελ. 504

 Ελάχιστοι στοχαστές αποτυπώνουν τις αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλισμού καλύτερα από τον σλοβένο φιλόσοφο και θεωρητικό του πολιτισμού,Σλάβοϊ Ζίζεκ. Η χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση κατέδειξε πόσο εύθραυστο είναι το σύστημα ελεύθερης αγοράς που οι υπέρμαχοί του θεωρούσαν ότι είχε θριαμβεύσει κατά τον Ψυχρό Πόλεμο? δεν υπάρχει εντούτοις ούτε ίχνος από οτιδήποτε που να μοιάζει με το σοσιαλιστικό σχέδιο που πολλοί στο παρελθόν είχαν θεωρήσει ότι ενσάρκωνε τον διάδοχο του καπιταλισμού. Το έργο του Ζίζεκ, το οποίο αντανακλά ποικιλοτρόπως αυτή την παράδοξη κατάσταση, τον έχει καταστήσει έναν από τους παγκοσμίως γνωστότερους διανοούμενους με δημόσια παρουσία. Γεννημένος στη Λιουμπλιάνα, πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σλοβενίας στην πρώην Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία μέχρι το 1990, όταν το ομοσπονδιακό κράτος άρχισε να διαλύεται και η Σλοβενία διακήρυξε την ανεξαρτησία της, και με σπουδές εκεί, ο Ζίζεκ έχει περάσει από ακαδημαϊκές θέσεις σε πανεπιστήμια της Βρετανίας, της Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης, αλλά και της Σλοβενίας.

Ευρώπη = ευρώ;

Του Πέτρου Μάρκαρη, NEA. 8.9.12

Ας φύγουμε για λίγο από τη ζοφερή πραγματικότητα των 11,88 δισ. Ας βάλουμε στην άκρη θέματα όπως τα λάθη και η ανεπάρκεια του πολιτικού μας συστήματος, τα απάνθρωπα βάρη στις πλάτες των πολιτών, οι περικοπές και οι θυσίες που απαιτεί η τρόικα, θέματα που από την πολλή ανάλυση αρθρογράφων και πανεπιστημιακών έχουν υποβαθμιστεί στο επίπεδο του αυτονόητου. Ας μιλήσουμε λίγο για την ουσία, και ουσία είναι η οντότητα που λέγεται «Ευρώπη». Πολύ φοβάμαι ότι εμείς οι Ευρωπαίοι, παρασυρμένοι κυρίως από τους πολιτικούς, κάναμε ένα μοιραίο λάθος: ταυτίσαμε την Ευρώπη με το ευρώ. Οσοι παρακολουθούν όχι μόνο την ελληνική αλλά και την ευρωπαϊκή ειδησεογραφία έχουν την εντύπωση, κυρίως μετά την κρίση, ότι η Ευρώπη δεν υπάρχει χωρίς το ευρώ. Στις συνειδήσεις των Ευρωπαίων έχει εγκατασταθεί η σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα πως όποιος δεν ανήκει στην ευρωζώνη δεν θεωρείται Ευρωπαίος. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας μπορεί να το βρει κανείς πάλι στα ελληνικά ΜΜΕ. Τους τελευταίους μήνες παρακολουθώ καθημερινά το ψυχόδραμα με τη Γερμανία, αν θέλει να μας διώξει ή να μας κρατήσει στην ευρωζώνη. Ώς την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην κ. Μέρκελ, η αίσθηση ήταν ότι θα μας πετάξει έξω. Τώρα περάσαμε στην αισιόδοξη προοπτική του πενήντα - πενήντα.

Συνωμοτούν εναντίον της Ελλάδας; Η κυρίαρχη ιδεολογική πλατφόρμα του «εσώκλειστου εθνολαϊκισμού»

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη, ΝΕΑ, 7.9.12

 Υπάρχει κάποια κοινή συνισταμένη, ένας μίτος που να συνδέει όλα τα ευρισκόμενα στο Κοινοβούλιο κόμματα, πρωτίστως της αντιπολίτευσης, από το ένα άκρο ώς το άλλο (αν και με ευδιάκριτες παραλλαγές και διαφοροποιήσεις στα κόμματα της Αριστεράς), σε ό,τι αφορά κυρίως την οικονομική κατάσταση της χώρας; Υπάρχει, και δεν νομίζω ότι είναι απλά και μόνο η αντιμνημονιακή τοποθέτηση, κάτι που θα μπορούσε να κατανοηθεί ως ακραία, πλην όμως θεμιτή, αντιπολίτευση, πολύ περισσότερο εάν συνοδευόταν (και) από ένα εναλλακτικό σχέδιο προτάσεων και πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η κοινή συνισταμένη είναι, λίγο - πολύ, η αποδοχή, με παραλλαγές οπωσδήποτε, του «εσώκλειστου εθνολαϊκισμού» ως κυρίαρχης ιδεολογικής πλατφόρμας αλλά και της συνταγής που θα μπορούσε να θεραπεύσει τη νοσούσα χώρα από τα προβλήματα, την κρίση, το αδιέξοδο. Ο εσώκλειστος εθνολαϊκισμός δεν αντιστρατεύεται απλά τα μέτρα του Μνημονίου ως λάθος, αναποτελεσματικά, ενδεχομένως αδιέξοδα. Ο εσώκλειστος εθνολαϊκισμός θεωρεί ότι τα μέτρα αυτά σκοπίμως και ηθελημένα στοχεύουν στην εξαθλίωση ή και εξόντωση του ελληνικού λαού και στην υποδούλωση της χώρας προκειμένου οι εμπνευστές τους, δηλαδή η τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα - ΕΚΤ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - ΔΝΤ), να καταληστεύσουν τον πλούτο της χώρας.

Τα σχέδια του Ντράγκι. Ενας αληθινός Ευρωπαίος για την κατακερματισμένη ευρωζώνη

Της Ελίζας Παπαδάκη, NEA, 6.9.12

Παρά τις επαναλαμβανόμενες διαβεβαιώσεις των ευρωπαίων ηγετών για την προσήλωσή τους στην Ευρώπη και το ευρώ, η απειλή να διαλυθεί η νομισματική ένωση είναι παρούσα. Διότι οι διαβεβαιώσεις παραμένουν γενικόλογες. Βήματα έχουν γίνει, σημαντικά μάλιστα, αλλά εξακολουθούν να απέχουν από το αναγκαίο ενιαίο, συγκεκριμένο σχέδιο για να ξεπεραστεί η κρίση και να προχωρήσουν από κοινού οι χώρες της ευρωζώνης. Ισχυρό εμπόδιο είναι οι εντεινόμενες τάσεις στις εθνικές κοινωνίες κατά της ευρωπαϊκής ενοποίησης και αλληλεγγύης, της δυσπιστίας μέχρι και εχθρικής προκατάληψης σε κάθε χώρα απέναντι στις υπόλοιπες, στις βόρειες ιδίως κατά των νοτίων που δοκιμάζονται από την κρίση του χρέους, αλλά και αντίστροφα∙ τις καλλιεργούν πολιτικοί και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, υπηρετώντας ποικίλα επιμέρους βραχυχρόνια συμφέροντα. Ετσι, ενώ ορκίζονται στην Ευρώπη, οι σημερινοί πρωθυπουργοί ή πρόεδροι φαίνεται να βρίσκονται σε αδυναμία να τις αποκρούσουν άμεσα και αποφασιστικά, καθώς απέναντι στα εθνικά τους ακροατήρια αισθάνονται κατά πρώτο λόγο υπόλογοι, σε αυτά προσβλέπουν για να επανεκλεγούν.

Φθινοπωρινές μελαγχολικές πολιτικές σκέψεις… για την Kεντροαριστερά

Του Κώστα Καρακώτια, ΝΕΑ, 7.9.12

Αναμφίβολα η στήριξη της κυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, είναι μια πράξη ευθύνης απέναντι στη χώρα και την κοινωνία. Αυτή η βαρύνουσας σημασίας πολιτική στάση των δύο κομμάτων, όμως, έχει και αρκετές παρενέργειες. Κατ’ αρχάς, η επιλογή του τρόπου συμμετοχής στην κυβέρνηση από τα κόμματα της κεντροαριστεράς, παραχώρησε πλήρως την πρωτοβουλία των κινήσεων στον κ. Σαμαρά και στη Ν. Δημοκρατία. Η απουσία πολιτικών στελεχών των δύο κομμάτων από την κυβέρνηση, εμφανίζει τον κ. Σαμαρά και τους υπουργούς της Ν. Δημοκρατίας, να έχουν και να επιδεικνύουν την κινητικότητά τους και να ασκούν την όποια πολιτική τους. Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, δεν θα αποκομίσουν τίποτα το θετικό από την απόσυρσή τους στο βάθος του κυβερνητικού πίνακα. Αντίθετα, η έστω και μικρή επιτυχία του κυβερνητικού έργου, θα πιστωθεί εξ ολοκλήρου στον κ. Σαμαρά και στη Ν. Δημοκρατία, ενώ η αποτυχία θα χρεωθεί σε όλες τις δυνάμεις που στηρίζουν με οποιοδήποτε τρόπο την κυβέρνηση. Σε μια επερχόμενη δε αναμέτρηση, τα δύο κόμματα της κεντροαριστεράς, μάλλον θα συνθλιβούν αμήχανα, ανάμεσα στον διακηρυσσόμενο στόχο του κ. Σαμαρά για την παραμονή στο ευρώ και στον αγοραίο και ξέφρενο λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ.