ΔΗΜΑΡ: Ρήτρα ελάφρυνσης στο πακέτο των €11,8 δισ. Να αναβάλλονται τα επώδυνα μέτρα όταν και για όσο θα βρίσκονται ισοδύναμα

Στην εξεύρεση ισοδύναμων μέτρων που θα αντικαταστήσουν τα σκληρά μέτρα που περιλαμβάνονται στο πακέτο των 11,5 δισ.ευρώ προσανατολίζεται η Δημοκρατική Αριστερά. Σύμφωνα με στενό συνεργάτη του Φώτη Κουβέλη, «η ΔΗΜΑΡ καταθέτει την πρόταση να υπάρξει πρόβλεψη ρήτρας ισοδύναμων μέτρων στο πακέτο των 11,5 δισ. Αυτό σημαίνει ότι για ένα τμήμα από το συνολικό πακέτο μέτρων θα υπάρχει η δυνατότητα μη εφαρμογής, εφόσον πετύχουμε ισοδύναμη δημοσιονομική απόδοση από καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας και εξυγίανση των δαπανών λειτουργίας και προμηθειών». Με απλά λόγια, η Δημοκρατική Αριστερά προτείνει να αναστέλεται η εφαρμογή «κοινωνικά δυσβάστακτων» μέτρων από το πακέτο των 11,5 δισ. όταν εντοπίζονται μέτρα που προσφέρουν ισοδύναμο δημοσιονομικό αποτέλεσμα αλλά θεωρούνται κοινωνικά δικαιότερα. Η «κόκκινη γραμμή» του κόμματος του κ. Κουβέλη είναι η μείωση των χαμηλών συντάξεων, η αύξηση του ηλικιακού ορίου για ένταξη στο ΕΚΑΣ, η κατάργηση των ειδικών επιδομάτων ανεργίας για εποχιακά απασχολούμενους, η περικοπή δώρων των δημοσίων υπαλλήλων, ο περιορισμός των κοινωνικών επιδομάτων στη βάση αυστηρών εισοδηματικών κριτηρίων και άλλα. 

Τα φολκλορικά φεστιβάλ στην εποχή του διαπολιτισμικού διαλόγου και της οικονομικής κρίσης

ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

#ΜΑΡΙΑ ΨΑΡΡΟΥ, Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Εισήγηση στο συνέδριο "Διεθνή φεστιβάλ φολκλόρ: η πραγματικότητα - οι προοπτικές του μέλλοντος" που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Διεθνούς φεστιβάλ φολκλόρ της Λευκάδας.

Τα φολκλορικά φεστιβάλ συνιστούν πολιτιστικά γεγονότα με θεματικό άξονα τον λαϊκό πολιτισμό και δη τα μουσικοχορευτικά δρώμενα, με ιδιαίτερη απήχηση στο κοινό και μακρόχρονη ιστορία (δεκαετία του 1920).

Η απαρχή τους μπορούμε να θεωρήσουμε ότι βρίσκεται στην αρχαία Ελλάδα, με τα Παναθήναια, τα Ολύμπια, και τα Διονύσια, να αποτελούν ορισμένες μόνο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Μετά τη δεκαετία του ’80 συντελείται αφενός ραγδαία αύξηση των φεστιβάλ, αφετέρου καταβάλλεται συστηματική προσπάθεια από τις σύγχρονες πόλεις για την αναβάθμιση του ρόλου τους ως προς τη φιλοξενία μεγάλου εύρους πολιτιστικών γεγονότων που συνδυάζεται με υψηλά επίπεδα επενδύσεων σε υποδομές, ανθρώπους, δεξιότητες και προγράμματα. Οι εξελίξεις αυτές συνεπάγονται την εμφάνιση μιας εναλλακτικής μορφής τουρισμού, του Φεστιβαλικού Τουρισμού που θεωρείται το ταχύτερα αναπτυσσόμενο τμήμα της τουριστικής βιομηχανίας.

Αίτια, συμπτώματα και θεραπείες της εξουσιολειχίας

— The Athens Review of Books, Τεύχος 32 - Σεπτέμβριος 2012

Δεν φταίν’ οι λείχοι αν οι κυβερνήσεις αλλάζουν.

Αυτοί πάντα με την κυβέρνηση είναι.

 Η εξέταση των πολιτικoϊατρικών φαινομένων παρουσιάζει πάντοτε μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον. Η ανάλυσή τους, τόσο από πλευράς εμπειρικής παρατήρησης, όσο και η ένταξή τους στα πλαίσια της επιστημονικής θεωρίας, καλύπτει μια πλειάδα κλάδων των φυσικών τε και κοινωνικών επιστημών. Ιδίως όταν πρόκειται για φαινόμενα που εμφανίζουν μαζικό χαρακτήρα, όπως η πρόσφατη ραγδαία –πλην μη απρόβλεπτη– επιδημία εξουσιολειχίας, η οποία μαστίζει μετεκλογικώς τα διεμπλεκόμενα ΜΜΕ και τις αποφύσεις τους. Στο δίμηνο που πέρασε από την συγκρότηση της νέας κυβέρνησης, επί της ουσίας δεν έγινε σχεδόν τίποτε, πέραν της φραστικής εκδήλωσης προθέσεων και των ατελείωτων διαπραγματεύσεων, αποκλειστικά μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων (ίσως αυτό να εννοούσαν υποσχόμενοι …αναδιαπραγμάτευση!) για το είδος των οριζόντιων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, που ομοθύμως και με κάθε δυνατό τρόπο προεκλογικά και οι τρεις τους είχαν διαψεύσει. Σε κρίσιμα ζητήματα στον δημόσιο τομέα πήγαμε πολύ πίσω σε σχέση ακόμη και με την προηγούμενη κυβέρνηση (χαρακτηριστικότερη η αντικατάσταση έμπειρου εισαγγελέα από τον τέως έφορο Μεσσήνης στη θέση του επικεφαλής του ΣΔΟΕ).

ΣΔΟΕ: Εχει ονόματα 54.000 Ελλήνων καταθετών στο εξωτερικό. Τα στοιχεία προέκυψαν από την επίσκεψη της ΔΗΜΑΡ

Στα χέρια του ΣΔΟΕ βρίσκονται 54.000 ονόματα προσώπων που έχουν στείλει από την Ελλάδα σε τράπεζες του εξωτερικού εμβάσματα συνολικού ύψους άνω των 20 δις ευρώ. Αυτό επεσήμαναν στελέχη του ΣΔΟΕ κατά τη συνάντηση που είχαν με αντιπροσωπεία της ΔΗΜΑΡ , η οποία , το μεσημέρι της Τετάρτης (5.9.2012) ζήτησε να ενημερωθεί για το περιεχόμενο του CD που έχει στη διάθεσή του το ΣΔΟΕ με τα ονόματα των προσώπων που έχουν στείλει εμβάσματα στο εξωτερικό, καθώς και για τη διαδικασία ελέγχου και διασταυρώσεων όλων των συναλλαγών. Είναι αξιοσημείωτο επίσης ότι, σύμφωνα με ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ, «τα στελέχη του ΣΔΟΕ εξέφρασαν τη δυσφορία τους για την απροθυμία της Τράπεζας της Ελλάδος και των ελληνικών τραπεζών να ανταποκριθούν έγκαιρα στα αιτήματα του ΣΔΟΕ, προβάλλοντας, όπως είπαν, αδικαιολόγητα προσκόμματα». Τα στοιχεία αυτά προέκυψαν από τη δίωρη συνάντηση που είχε η αντιπροσωπεία της ΔΗΜΑΡ (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος, κ. Νίκος Τσούκαλης, βουλευτής Ηρακλείου κ.Γιάννης Μιχελογιαννάκης και κ. Σάκης Παπαθανασίου, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής) με το νέο Ειδικό Γραμματέα του ΣΔΟΕ κ. Στ. Στασινόπουλο και τα διευθυντικά στελέχη κ.κ. Ν. Λέκκα και Θ. Φλωράτο.

Πού κάνει λάθος ο Οδυσσέας Βουδούρης

Του Νίκου Μπίστη, Μεταρρύθμιση, 5.9.12

Παρακολουθώ -χωρίς μεγάλη έκπληξη, οφείλω να ομολογήσω- τις αλλεπάλληλες τηλεοπτικές εκδηλώσεις κοινωνικής ευαισθησίας του βουλευτή της ΔΗΜΑΡ, Οδυσσέα Βουδούρη. Εάν επρόκειτο για μια συνηθισμένη σε μια κατηγορία βουλευτών έκφραση δυσφορίας, θα μπορούσε κάποιος να αντιπαρέλθει το γεγονός ως άνευ σημασίας. Όταν όμως συνοδεύεται από τη σαφή απειλή της μη ψήφισης των μέτρων, τότε είναι απαραίτητη μια απάντηση. Στην αντίθετη περίπτωση, θα μπορούσε να εκλάβει τη σιωπή ως αδυναμία, ή ακόμα χειρότερα, ως σιωπηρή επιβράβευση της στάσης του. Η πρώτη παρατήρηση αναφέρεται σε δύο προεκλογικές δεσμεύσεις της ΔΗΜΑΡ και στην προγραμματική συμφωνία που υπέγραψαν μετεκλογικά οι εκπρόσωποι των τριών κομμάτων. Τις δύο πρώτες τις αγνοεί πλήρως ο βουλευτής, ενώ την τρίτη -που έχει νόημα μέσα στο σαφές πλαίσιο που διαμορφώνουν οι προεκλογικές δεσμεύσεις- την παρερμηνεύει για να δικαιολογήσει την προαναγγελθείσα από μέρους του καταψήφιση. Η ΔΗΜΑΡ είχε δεσμευτεί ότι θα συμβάλλει στη συγκρότηση κυβέρνησης που θα κρατήσει τη χώρα στην ευρωζώνη και θα προχωρήσει στη ΣΤΑΔΙΑΚΗ απαγκίστρωση από τους δυσμενείς όρους του μνημονίου. Τόνισα το «σταδιακή», γιατί ήταν θεμελιώδης διαφορά από την απαίτηση του ΣΥΡΙΖΑ, για μονομερή καταγγελία συνολικά του μνημονίου.

Είμαι κατά των καταλήψεων

Του Γιώργου Καμίνη, ΝΕΑ. 4.9.12

Θα διατυπώσω ευθύς εξαρχής την άποψή μου για το φαινόμενο των καταλήψεων, έτσι τουλάχιστον όπως αυτό εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας: είμαι κατά των καταλήψεων. Αναφέρομαι, ειδικότερα, στις καταλήψεις δημόσιων χώρων, είτε πρόκειται για τα πανεπιστήμια που καταλαμβάνονται από φοιτητές αλλά και από εξωπανεπιστημιακούς είτε για τις εθνικές οδούς που καταλαμβάνονται από διαμαρτυρόμενους αγρότες είτε ακόμη και για τη δημοτική αγορά της Κυψέλης, η οποία τελούσε, έως πρόσφατα, υπό κατάληψη από ομάδα «κατοίκων (;) της περιοχής». Αλλά και η προ μηνός δωρεάν διανομή τροφίμων από τη Χρυσή Αυγή στην Πλατεία Συντάγματος, παρά την άρνηση του Δήμου να χορηγήσει τη σχετική άδεια, κατάληψη ήταν και αυτή, αφού για κάποιες ώρες στην πρώτη πλατεία της χώρας δεν έκανε κουμάντο ούτε η δημοτική Αρχή της πρωτεύουσας ούτε η κυβέρνηση της χώρας αλλά οι χρυσαυγίτες. Νοείται άραγε σε μία δημοκρατία δικαίωμα κατάληψης δημόσιου χώρου; Η απάντηση είναι αρνητική. Αφού ο δημόσιος χώρος εξ ορισμού ανήκει στο σύνολο των πολιτών, τις επιμέρους ειδικότερες χρήσεις του τις αποφασίζει η εκάστοτε αρμόδια, άρα και δημοκρατικά υπεύθυνη, εκλεγμένη, Αρχή.

Δημιουργική επανάχρηση κτιριακών εγκαταστάσεων της πόλης της Καστοριάς

Πόλεις και Πολιτικές

#ΜΑΝΟΥΣΗΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, Αρχιτέκτων Μηχανικός ΑΠΘ
#ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΣΘΗΜΑΝΗ, Αρχιτέκτων Μηχανικός Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. MA Design, Domus Academy, Milan
#ΨΩΜΙΑΔΟΥ ΣΤΕΛΛΑ, Μηχ. Χωροταξίας, Πολεοδομίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Ένας τόπος μπορεί να είναι προικισμένος με φυσική ομορφιά, ιστορικά μνημεία, τοπικό πολιτισμό. Προκειμένου αυτή η ταυτότητα να προβληθεί και να προωθηθεί πέρα από τα σύνορα του τόπου και να αποτελέσει τον λόγο προσέλκυσης επισκεπτών και επενδυτών, απαιτείται αξιοποίηση, ανάδειξη και φροντίδα όλων αυτών των στοιχείων.
Η συγκεκριμένη μελέτη αφορά μια πολεοδομική- αρχιτεκτονική προσέγγιση υπαρχόντων υποβαθμισμένων χώρων και τη πρόταση δημιουργικής επανάχρησής τους, στη πόλη της Καστοριάς. Το φαινόμενο της επανάχρησης κτηρίων είτε αυτά ανήκουν στο δημόσιο είτε ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα, έχει καθιερωθεί ως νεωτερική επιλογή σε όλο τον κόσμο, εδώ και αρκετές δεκαετίες. 

Γκίντερ Βάλραφ: Επιστροφή στον πρώιμο καπιταλισμό

Της Τιτίκας Δημητρούλια

ΓΚΙΝΤΕΡ ΒΑΛΡΑΦ

Από τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο. Η αθέατη πλευρά του γερμανικού θαύματος

μετ.: Μαρία Μουρσελά,εκδ. Τόπος

Μαύροι που προστατεύονται πλήρως νομικά αλλά δεν μπορούν να σταθούν πουθενά στον τόπο διαμονής τους. Μακροχρόνια άνεργοι που χάνουν μαζί με τη δουλειά και το σπίτι τους, κάθε αξιοπρέπεια αλλά και κάθε δυνατότητα επανένταξης. Αθλιοι ξενώνες αστέγων και ύπνος στο πεζοδρόμιο στους δεκαπέντε βαθμούς υπό το μηδέν. Εργαζόμενοι με μισθούς πείνας, που συχνά δεν αρκούν για τη διαβίωσή τους, «φτωχοί εργαζόμενοι», οι οποίοι λαμβάνουν επίδομα για να καταφέρουν, μετά βίας, να επιβιώσουν. Εργαζόμενοι νοικιασμένοι και μη, όλοι απροστάτευτοι, ανασφάλιστοι, με υποχρεωτικές απλήρωτες υπερωρίες σε όλους τους κλάδους και αρμοδιότητες πέρα από κάθε φαντασία, που μπορεί να συνδυάζουν το σερβίρισμα του καφέ (στα Στάρμπακς) με το καθάρισμα στις τουαλέτες. Εργαζόμενοι σε συνθήκες επικίνδυνες, που δουλεύουν ακόμα και τραυματισμένοι – και το αίμα στάζει πλάι στα ψωμάκια που φτιάχνουν· δουλεύουν εξαντλημένοι, άρρωστοι, τους αρρωσταίνει η δουλειά τους, χωρίς ποτέ αυτό να καταγράφεται πουθενά στις επαγγελματικές ασθένειες και στα εργατικά ατυχήματα.

Ρήτρα ισοδύναμων μέτρων

Του Σάκη Παπαθανασίου, Αγγελιοφόρος, 3.9.12 

Η λήψη μέτρων μόνιμης μείωσης των δαπανών κατά 11,5 δισ. συνιστά μια βασική υποχρέωση του μνημονίου, συνδεόμενη με το δημοσιονομικό στόχο του μηδενικού ελλείμματος. Ομως, ο στόχος αυτός μπορεί να καλυφθεί και μέσω ενός άλλου μίγματος στη σχέση δαπανών - εσόδων. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση του Πέτερ Μπόφινγκερ -ενός εκ των σοφών συμβούλων της Γερμανίας- στο ερώτημα αν θα βοηθούσε η απάλειψη της σχεδιαζόμενης μείωσης κρατικών δαπανών: «Αυτό είναι θέμα οικονομικών μοντέλων. Γεγονός είναι ότι η μείωση των δαπανών βρίσκεται σε συνάρτηση με τα έσοδα. Αν αυξηθούν ουσιαστικά τα έσοδα μέσω ενός καλύτερου φορολογικού συστήματος, τότε θα ελαττωθεί και η ανάγκη μείωσης του ποσοστού των κρατικών δαπανών...». Βεβαίως το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει δείξει πλήρη ανικανότητα στην πάταξη της φοροδιαφυγής και κάθε τέτοιος συνυπολογισμός στην κάλυψη του δημοσιονομικού στόχου φαντάζει αφερέγγυος. Αν θέλουμε όμως η χώρα μας να ξεφύγει από την απειλή της χρεοκοπίας, αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει, με επίτευξη άμεσων αποτελεσμάτων σε αυτόν τον τομέα,

Πολιτισμική ανασφάλεια και πολιτική βία

 Του Ανδρέα Πανταζόπουλου, ΒΗΜΑ, 2.9.12

Η εμφάνιση το τελευταίο διάστημα μιας οργανωμένης και επικίνδυνης ακροδεξιάς δραστηριότητας (για να ακριβολογούμε: μιας φιλοναζιστικής δραστηριότητας) αποτελεί ένα νέο δεδομένο στον δημόσιο χώρο. Οι αιτίες αυτής της φιλοναζιστικής ανάδυσης αποδίδονται στη βαθιά οικονομική κρίση, και ως έναν βαθμό ορθά. Αν όμως δούμε εγγύτερα τις μορφές αυτής της «ακροδεξιάς» εμφάνισης, δηλαδή αφενός τη βίαιη όψη της και αφετέρου έναν βαθμό παθητικής κοινωνικής συναίνεσης που αυτή η βίαιη συμπεριφορά φαίνεται να απολαμβάνει, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να αναρωτηθούμε βαθύτερα για τις αιτίες του φαινομένου. Ενός φαινομένου που σε τέτοια κλίμακα δεν συναντάται αυτή τη στιγμή σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, αφού εκεί τα μεγάλα κόμματα της άκρας Δεξιάς σπεύδουν το ένα μετά το άλλο να απογαλακτισθούν της φασιστικής κληρονομιάς. Η «Χρυσή Αυγή» δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία.

Back to basics

Του Μάνου Ματσαγγάνη, www.protagon.gr, 2.9.12 

Tο πρώτο δεδομένο αφορά τον αριθμό όσων απασχολούνται στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ. Είναι γνωστό (τεκμηριώνεται μεταξύ άλλων στις σχετικές μελέτες του Χρυσάφη Ιορδάνογλου) ότι το μέγεθος της δημόσιας απασχόλησης αυξήθηκε θεαματικά τη δεκαετία του 1980, λιγότερο θεαματικά στη συνέχεια, ενώ ανέβηκε ξανά απότομα την πενταετία 2004-2009. Επειδή κατά την πενταετία Καραμανλή δεν έγινε αισθητή κάποια ποσοτική επέκταση ή ποιοτική βελτίωση των δημοσίων υπηρεσιών, δικαιούται κανείς να θεωρεί ότι οι σχετικοί διορισμοί ήταν κατά κανόνα εντελώς περιττοί. Επί πλέον, το 2010 - εν μέσω Μνημονίου! - ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων έμεινε στάσιμος, παρότι συνταξιοδοτήθηκαν 53.400 δημόσιοι υπάλληλοι (άρα η κυβέρνηση Παπανδρέου διόρισε άλλους τόσους). Το 2011 αποχώρησαν 42.000 δημόσιοι υπάλληλοι ενώ προσελήφθησαν 12.600 (δηλ. κάπως καλύτερα αναλογία – αλλά και αυτή η αναλογία απέχει αρκετά από το 5:1 που ψήφισε η Βουλή). Το δεύτερο δεδομένο αφορά τους μισθούς στο δημόσιο τομέα. Είναι επίσης γνωστό ότι την περίοδο πριν από την κρίση οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων αυξήθηκαν σταθερά, ενώ εκείνοι των υπαλλήλων ΔΕΚΟ θεαματικά.

Το τέλος του αμερικανικού ονείρου

The Observer, Καθημερινή, 2.9.12 

 Ο νομπελίστας Τζόζεφ Στίγκλιτς περιγράφει τους μύθους της οικονομίας και το αφόρητο βάρος της ανισότητας

Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη «πλεονεξία» συχνά συνδέεται με τη λέξη «ύβρις». Οι αρχαίοι Ελληνες έβλεπαν τους τυράννους ως κατά βάση πλεονέκτες στα κίνητρά τους. «Η εξουσία υπηρετεί την πλεονεξία και έτσι για να χαλιναγωγήσει κανείς την εξουσία, πρέπει να χαλιναγωγήσει την πλεονεξία». Στο βιβλίο του «The Price of Inequality: The Avoidable Causes and the Invisible Costs of Inequality» («Το τίμημα της ανισότητας. Τα αποφεύξιμα αίτια και το κρυμμένο κόστος της ανισότητας»), ο Τζόζεφ Στίγκλιτς περιγράφει πώς η αχαλίνωτη εξουσία και η ασυγκράτητη απληστία γράφουν τον επιτάφιο του αμερικανικού ονείρου. Η υπόσχεση για την Αμερική ως γη της ευκαιρίας έχει συντριβεί από τους σύγχρονους πλεονέκτες τυράννους, οι οποίοι αποτελούν το 1%, ενώ μεγάλα τμήματα του 99% σ’ όλο τον κόσμο έχουν αρχίσει να διαδηλώνουν την οργή τους. Σ’ αυτή τη συχνά χαοτική οργή, όπως την έχουμε δει στο κίνημα Occupy Wall Street και στους indignados της Ισπανίας, ο Στίγκλιτς δίνει σχήμα, ευφράδεια, ουσία και κύρος. Και δεν το κάνει στο όνομα μιας αντικαπιταλιστικής επανάστασης -παρότι λέει στο 1% ότι η ώρα του τέλους τους μπορεί να είναι κοντά- αλλά με στόχο να αποσπασθεί ο καπιταλισμός από τον φονταμενταλισμό της ελεύθερης αγοράς και να μπει στην υπηρεσία των πολλών, όχι των λίγων.

Μετακλητοί

 Του Γιώργου Λακόπουλου, ΝΕΑ, 1.9.12

Οποιος θέλει να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα, τον πιάνει. Το απέδειξαν οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ που ζήτησαν να καταργηθεί εντελώς ο «θεσμός» των μετακλητών υπαλλήλων. Και από ό,τι φάνηκε έχουν με το μέρος τους και τον πρόεδρο της Βουλής Βαγγέλη Μεϊμαράκη - τουλάχιστον στο να τεθεί το θέμα. Είναι μια πρωτοβουλία που αφήνει πίσω την εντολή του Πρωθυπουργού να μην προσλαμβάνονται ως μετακλητοί οι συγγενείς έως δεύτερου βαθμού. Η οποία, ούτως ή άλλως, είναι ελλιπής και μπορεί να αποδειχθεί και διάτρητη. Τι διαφορά θα κάνει δηλαδή αν προσλαμβάνονται ανιψιοί, βαφτιστήρια ή άλλες κατηγορίες συγγενών; Και ποιος βεβαιώνει ότι δεν θα υπάρξουν «εναρμονισμένες πρακτικές», ώστε να προσλαμβάνει ο ένας τους άμεσους συγγενείς του άλλου; Η οδηγία Σαμαρά ορίζει να μην προσλαμβάνει ο ίδιος ο βουλευτής, ο υπουργός, ο γραμματέας και όποιος άλλος δικαιούνται να απασχολεί μετακλητούς τους συγγενείς του. Δεν απαγορεύει να τους προσλαμβάνει κάποιος άλλος! Χώρια που σε κάποιες περιπτώσεις οι προσλήψεις - και οι αποσπάσεις ομοίως - γίνονται μόνο στα χαρτιά και οι προσληφθέντες - συγγενείς πρώτου βαθμού συνήθως - σουλατσάρουν και ο μισθός τρέχει. Αποκρουστικό, αλλά συμβαίνει. Αντίθετα, η πρωτοβουλία της ΔΗΜΑΡ κλείνει τα παράθυρα και ωθεί στον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας των «ιδιαίτερων γραφείων» - διότι εκεί κατευθύνονταν οι μετακλητοί συγγενείς.

H oρατή ακροδεξιά

Του Νικόλα Σεβαστάκη, Rednotebook

Η ρατσιστική ακροδεξιά ριζώνει, στρατολογεί, οργανώνει «τάγματα ασφαλείας». Η φυσική παρουσία των ανθρώπων της πάει παράλληλα με τη διείσδυση των απόψεών της στις διαδικτυακές κυψέλες, στον σχολιασμό των μπλογκς και στο δηλητήριο των social media. Φυσικά για όποιον μπαίνει καθημερινά δυο και τρεις φορές σε λεωφορεία ή ψωνίζει ακόμα από μικρά μαγαζιά, τα σχήματα ερμηνείας του κόσμου και οι συνταγές ορθοπραξίας της ακροδεξιάς καταγράφουν αξιοσημείωτη παρουσία. Μια ολόκληρη γωνιά του ελληνικού «καφενείου», των τόπων της λαϊκής κοινωνικότητας, αναδίδει την ατμόσφαιρά της. Το ίδιο συμβαίνει στους δρόμους και στις λαϊκές αγορές. Οι εξηγήσεις για το φαινόμενο, παρά τις σημαντικές αποχρώσεις, εντάσσονται στο γενικό και μάλλον νωθρό σχήμα «η μεγάλη κρίση υποθάλπει τα άκρα». Οι συντηρητικές φιλελεύθερες φωνές σπεύδουν να κατακεραυνώσουν, κατά τα συνήθη, τον «λαϊκισμό της ανομίας» ως τον βασικό φορέα εκκόλαψης όλων των κοινωνικών και πολιτιστικών δεινών.

Νιαγάρας

 Του Ηλία Κανέλλη, ΝΕΑ, 31.8.12

Είναι η γυαλιστερή τουαλέτα του πρύτανη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης έγκλημα καθοσιώσεως; Δεν θα έπρεπε να δοθούν χρήματα για την ολοκλήρωση της κατασκήνωσης του πανεπιστημίου; Πρέπει να οδηγηθεί, κατευθείαν από τον θρόνο στην πυρά ο πρύτανης Γιάννης Μυλόπουλος - αφού, βεβαίως, πρώτα απολογηθεί στον υπουργό; Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος υποφέρει, το εισόδημά του εξανεμίζεται, οι ορίζοντες κλείνουν, η ανεργία στενεύει τα περιθώρια. Ολα αυτά, και άλλα πολλά που έχουν να κάνουν με την οικονομική κρίση, τα επικαλείται πολύ συχνά ο κ. Πρύτανης για να εκδηλώσει τα φιλολαϊκά του αισθήματα. Απέναντι ακριβώς στους πολίτες αυτούς, κατά συνέπεια, στους οποίους απευθύνεται, θα όφειλε να είναι λίγο πιο συγκρατημένος, να κάνει λίγο περισσότερες οικονομίες σε έργα που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, σε έργα που γυαλίζουν χλιδή. Διότι άλλο πράγμα να παριστάνεις τον συμπαραστάτη των χειμαζόμενων κοινωνικών τάξεων και άλλο να συμπαρίστασαι πραγματικά.