Αδιανόητη η θέση της ΕΕΔΑ για δίωξη Βαρουφάκη και Σόιμπλε

 Του Παναγιώτη Δημητρά, http://booksjournal.gr

Και λίγα έγραψαν οι καθηγητές Σταύρος Τσακυράκης και Αριστείδης Χατζής για τη θέση της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου,  για δίωξη Βαρουφάκη και Σόιμπλε!

Στις 9 Αυγούστου, οι Καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών Σταύρος Τσακυράκης και Αριστείδης Χατζής ανάρτησαν στο Facebook σχόλια για το από 5 Αυγούστου 2015 δελτίο Τύπου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ)–της οποίας είναι μέλη- με το οποίο εκφραζόταν η αντίθεση της ΕΕΔΑ στη διατυπωνόμενη άποψη (μεταξύ άλλων και από τον αναφερόμενο σε αυτή ως «Υπουργό Προστασίας του Πολίτη» [sic] Γιάννη Πανούση) περί δυνατότητας δίωξης του πρώην Υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη για εσχάτη προδοσία λόγω της εν κρυπτώ προετοιμασίας σχεδίου εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Τα δύο κείμενα παρατίθενται στη συνέχεια (μαζί με λινκ στο δελτίο τύπου της ΕΕΔΑ).

«Θέλει μεγάλη φαντασία για να σκεφθεί κανείς ότι η υπεράσπιση του Βαρουφάκη μπορεί να γίνει με το επιχείρημα ότι αν αυτός είναι ένοχος για εσχάτη προδοσία τότε ένοχος είναι και ο Σόιμπλε, Υπουργός ξένης χώρας… δυστυχώς έχει απολεσθεί κάθε αίσθηση σοβαρότητας» έγραψε ο Σταύρος Τσακυράκης. «Η «εσχάτη προδοσία» του Γιάνη Βαρουφάκη και άλλες σοβαρότερες φαιδρότητες» ήταν ο τίτλος του σχολίου του Αριστείδη Χατζή ο οποίος στη συνέχεια σχολίασε: «Έτσι μου διέφυγαν οι υπόλοιπες ανακοινώσεις σας για το όργιο προσβολής (ή απειλής προσβολής) ατομικών δικαιωμάτων από την κυβερνητική ομάδα που έπαιξε με το σενάριο της δραχμής. Μου διέφυγαν επίσης οι σχετικές ανακοινώσεις για το όργιο προσβολής όλων των αρχών του κράτους δικαίου από την Πρόεδρο της Βουλής τους τελευταίους έξι μήνες. Μου διέφυγαν κυρίως οι ανακοινώσεις σας για τον τρόπο διεξαγωγής του δημοψηφίσματος – αυτό το θεσμικό καραγκιοζιλίκι.» 

Ζωή σε λόγου σας!

Τoυ Γιάννη Παπαθεοδώρου, www.dimart.gr

Όποιος παρακολούθησε την πρόσφατη τρίωρη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, αναλύοντας διεξοδικά το έργο της κατά το τελευταίο εξάμηνο, πρέπει μάλλον να κατάλαβε ότι η ΠτΒ διεκδικεί πλέον ένα νέο πολιτικό ρόλο, που υπερβαίνει κατά πολύ τη θεσμικά ουδέτερη θέση της. Στο «μαραθώνιο απολογισμό» της, η ΠτΒ  αναφέρθηκε αναλυτικά στα πορίσματα των νέων επιτροπών, οι οποίες συγκροτήθηκαν με δική της πρωτοβουλία (αλλά και με πλήρη κάλυψη και υποστήριξη του ίδιου του πρωθυπουργού). Η μία επιτροπή απεφάνθη ότι το ελληνικό χρέος είναι παράνομο, επαχθές και επονείδιστο. Η δεύτερη κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι Γερμανοί πρέπει να καταβάλουν άμεσα στη χώρα μας τις πολεμικές αποζημιώσεις για τις ναζιστικές βιαιότητες του Β΄ παγκόσμιου πολέμου. Ο λόγος της ΠτΒ διανθίστηκε με αρκετές αιχμές απέναντι στη κυβέρνηση και τους υπουργούς που την καταδιώκουν, ενώ βέβαια δεν έλειψαν και οι αναφορές στη συμβολή της για να μην ολοκληρωθεί το «πραξικόπημα» (βλ. Μνημόνιο 3), ως εκβιαστική επιλογή που επιβάλλουν οι κακοί ξένοι, επειδή δήθεν θέλουν να πνίξουν τη δημοκρατία στη χώρα μας. Τέλος, η ΠτΒ κάλεσε τα κόμματα που διαφωνούν με την πολιτική της στάση να κάνουν πρόταση μομφής, με στόχο την ενδεχόμενη απώλεια του πολιτειακού αξιώματος που κατέχει.

Μεταμνημόνιο

 Της Αγγελικής Σπανού, http://metarithmisi.gr

Η διχαστική κατασκευή μνημόνιο-αντιμνημόνιο ξεθωριάζει. Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ του Α. Τσίπρα έκανε τη στροφή και μας φέρνει το τρίτο μνημόνιο, έχοντας για χρόνια επενδύσει στο αντιμνημόνιο, η διαχωριστική γραμμή των χρόνων της κρίσης χάνει το νόημά της. Είναι πια όλοι μνημονιακοί: Η κυβέρνηση και τα κόμματα της φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ), ακόμη και οι ΑΝΕΛ που πίνοντας το γλυκό ποτό της εξουσίας ξέχασαν της θεωρίες συνωμοσίας για την αρπαγή του εθνικού πλούτου από τους δανειστές, ξέχασαν και τους ψεκασμούς. Αυτοί που δεν είναι μνημονιακοί (ΚΚΕ, Αριστερή Πλατφόρμα) δεν συνδέονται μεταξύ τους, ενώ για τη Χρυσή Αυγή δεν γίνεται λόγος αφού πρόκειται για αντιδημοκρατικό, όχι απλώς για αντιευρωπαϊκό ή δραχμικό κόμμα. Με μια έννοια, αφού γίνεται de facto η υπέρβαση της διαίρεσης που καθόρισε τη μνημονιακή εποχή στη χώρα μας, θα μπορούσε να ελπίσει κανείς σε μια νέα εθνική ενότητα η οποία, δυνητικά, θα συνέβαλε στην υπέρβαση του οικονομικού αδιεξόδου. Ομως δεν είμαστε κοντά σε κάτι τέτοιο. Είναι αλήθεια ότι ο Αλέξης Τσίπρας που οφείλει την πολιτική κυριαρχία του στο αντιμνημόνιο κάνει το μεγάλο βήμα περνώντας στην άλλη όχθη. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι η στροφή δεν έχει γίνει μέσα του. Προωθεί μια συμφωνία την οποία καταγγέλλει και συνεννοείται με εταίρους τους οποίους αντιμετωπίζει ως εκβιαστές. Φέρνει προς ψήφιση μεταρρυθμίσεις στις οποίες δεν πιστεύει και παίρνει πάνω του περιοριστικά μέτρα τα οποία βρίσκονται σε τέλεια αντίθεση με τις επεκτατικές πολιτικές τις οποίες υποστηρίζει ρητορικά. Οχι μόνο αυτό αλλά δεν έχει αποδεχτεί το βασικό, ότι στην περίπτωσή μας η λιτότητα δεν είναι απλώς παρεπόμενο του δόγματος Σόιμπλε αλλά παρενέργεια της χρεοκοπίας μας.

Το νέο οικονομικό μοντέλο παραμένει ζητούμενο

 Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή

Το πολιτικό προσωπικό, έστω με μεγάλη καθυστέρηση, σχεδόν στο σύνολό του συνειδητοποιεί ορισμένες στοιχειώδεις αλήθειες:
(α) Η πολιτική που θα αποφασίζει ο ελληνικός λαός να ασκείται στη χώρα μας, όπως συμβαίνει σε κάθε χώρα της Ευρωζώνης, θα διαμορφώνεται από κοινού με τους Ευρωπαίους εταίρους. (β) Ο έλεγχος και η εποπτεία από τους εταίρους δεν συνιστούν υποτέλεια, αλλά είναι στοιχεία ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ενωσης και βεβαίως της Ευρωζώνης, και γίνονται δημόσια, όχι εν κρυπτώ. (γ) Η Ευρωζώνη είναι ένα σύνολο από θεσμούς και κανόνες άνευ των οποίων δεν υπάρχει, όλοι οφείλουν να τους σέβονται, η μη τήρησή τους εισάγει καθεστώς ζούγκλας, πλήττει τους αδύναμους. (δ) Αυτοί οι κανόνες τροφοδοτούνται με το πολιτικό περιεχόμενο που τους προσδίδουν οι ευρωπαϊκοί λαοί με τις εκλογές – όχι μόνον ένας λαός, με τις δικές του εκλογές, σε μία χώρα. Η Ευρώπη προχωρά με συμβιβασμούς. Αν δεν είχαν κατανοηθεί αυτά τα στοιχειώδη, δεν θα είχε καταστεί εφικτή οποιαδήποτε συμφωνία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υπό συζήτηση συμφωνία με τους εταίρους είναι δύσκολη. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι: (α) Χωρίς συμφωνία, η καταστροφή θα είχε επέλθει, η κοινωνία, η δημοκρατία και ενδεχομένως τα εθνικά συμφέροντα θα αντιμετώπιζαν εφιαλτικές καταστάσεις – δεν ήταν παρά θέμα χρόνου. (β) Τα αρνητικά σημεία της συμφωνίας είναι διορθώσιμα στην πορεία, ανάλογα με την επίτευξη των στόχων που περιέχει, υπάρχει (όπως υπήρχε πάντα…) η δυνατότητα τροποποίησης υφεσιακών ρυθμίσεων. (γ) Τέλος, με τη συμφωνία δημιουργούνται δυνατότητες για αντισταθμιστικές, αναδιανεμητικές και αναπτυξιακές πολιτικές και μέτρα που, από τώρα, σταδιακά, θα απαλύνουν το αποτύπωμα των εισπρακτικών, κυρίως, μέτρων.

Οι δύο ζωές της διαγραφής του χρέους

Του Αρίστου Δοξιάδη, Καθημερινή

Κ​​άθε μεγάλο πολιτικό αίτημα έχει δύο ζωές, την πρώτη όταν κάποιοι το διεκδικούν, και τη δεύτερη όταν κάποτε εφαρμοστεί. Ετσι είναι και με το αίτημα της σημερινής κυβέρνησης για μείωση του δημόσιου χρέους. Είμαστε ακόμα στην πρώτη του ζωή, και έχει επηρεάσει ήδη την οικονομία μας περισσότερο ίσως από όσο θα την επηρεάσει, αν κάποτε πράγματι συμβεί. Ηταν το το πιο εμβληματικό αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση και βασικός στόχος της διαπραγμάτευσης όπως τη σχεδίασε ο κ. Βαρουφάκης. Ηταν η νίκη που ήθελε να εμφανίσει στους ψηφοφόρους ο πρωθυπουργός στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου που αναγκαστικά θα υπέγραφε. Ηταν όμως και το μόνο μεγάλο θέμα όπου οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ήταν ανυποχώρητοι, τουλάχιστο για το κοντινό μέλλον. Γι’ αυτό η κυβέρνηση αποφάσισε να τραβήξει το σχοινί μέχρι να κλείσουν οι τράπεζες, και να βρεθούμε ένα βήμα από το Grexit. Το αίτημα λοιπόν έχει ήδη κοστίσει δεκάδες δισεκατομμύρια στους Ελληνες και έχει κάνει ανυπολόγιστη ζημιά για το μέλλον. Αν κάποτε γίνει πράξη, τα οφέλη ίσως να μην αντισταθμίσουν τη ζημιά. Είναι λοιπόν τόσο σημαντικό να μειωθεί το χρέος, ώστε να θυσιαστούν για τον λόγο αυτό η στοιχειώδης κανονικότητα που είχαμε πέρυσι, η ρευστότητα της αγοράς, τα αποθεματικά δήμων και νοσοκομείων, η είσπραξη φόρων, οι τράπεζες, οι εισαγωγές και οι εξαγωγές; Και παράλληλα να υποβαθμιστούν άλλοι ενδεχόμενοι στόχοι της οικονομικής πολιτικής;

Η στρατηγική ήττα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς

Του Κώστα Χαϊνά, http://metarithmisi.gr

Οι τελευταίοι έξι μήνες αποτέλεσαν νομίζω πολύ διδακτικοί για όλους. Είτε  αισθάνονται προδομένοι, είτε αισθάνονται δικαιωμένοι. Είτε παρακολουθούν ψύχραιμοι τις πολιτικές εξελίξεις, χωρίς συναισθήματα προδοσίας ή δικαίωσης. Τα γεγονότα έτσι όπως εξελίχθηκαν ήταν πραγματικά συναρπαστικά. Μετά τις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου, έχουμε την περίοδο της δημιουργικής ασάφειας, δείγμα έλλειψης ολοκληρωμένης στρατηγικής για την Κυβερνητική πλειοψηφία. Έχουμε την πλήρη αποτυχία αναζήτησης εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης της χώρας. Έχουμε τις σπασμωδικές κινήσεις τύπου δημοψηφίσματος, όπου το ΟΧΙ γίνεται εντός λίγων ωρών ΝΑΙ. Έχουμε το κλείσιμο των Τραπεζών και τα capital controls, που έδωσαν το τελειωτικό χτύπημα στην παραπαίουσα πραγματική οικονομία. Μετά λοιπόν το περιπετειώδες εξάμηνο με τις αλλοπρόσαλλες πολιτικές και τακτικές της Κυβέρνησης, της πρώτης φοράς αριστεράς, στο και πέντε κυριολεκτικά, έχουμε την υπογραφή μιας συμφωνίας με τους εταίρους και δανειστές της χώρας. Μιας συμφωνίας που ανοίγει το δρόμο του 3^ου δυσβάστακτου μνημονίου για την διασφάλιση της χρηματοδότησης της χώρας και την αποφυγή της ανοικτής και ασύντακτης χρεοκοπίας. Και ταυτόχρονα με την υπογραφή της συμφωνίας, καταρρέει παταγωδώς όλη η μέχρι χθες διαπραγματευτική τακτική και πολιτική της Κυβέρνησης. Έχουμε δηλαδή εντός μόνο έξι μηνών, και πριν καλά – καλά Κυβερνήσει, μια στρατηγική ήττα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Και εξηγούμαι.

Το πολιτικάντικο σάλτο μορτάλε των εκλογών

 Του Γιώργου Καρελιά, www.protagon.gr
Υπάρχουν δύο αλληλένδετα δεδομένα στη σημερινή πολιτική κατάσταση. Η παρούσα κυβέρνηση κατέληξε μεν σε συμφωνία με τους Ευρωπαίους (απομένει η οριστικοποίησή της), αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν θέλει και μπορεί να την εφαρμόσει. Οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μάλλον δεν μπορεί. Αυτό είναι το πρώτο δεδομένο, που οδηγεί στο δεύτερο. Χρειάζεται άλλη κυβέρνηση, η οποία να θέλει και, κυρίως, να είναι σε θέση να εφαρμόσει τη συμφωνία. Αυτή η κυβέρνηση μπορεί να προέλθει από τη σημερινή Βουλή, αν συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ (και) με κόμματα της αντιπολίτευσης. Είναι η περίπτωση της κυβέρνησης «ειδικού σκοπού». Όμως, τέτοια εξέλιξη δεν την επιθυμεί ο Αλέξης Τσίπρας, τουλάχιστον σύμφωνα με τις έως τώρα δημόσιες δηλώσεις του. Οπότε απομένει μόνο η λύση των πρόωρων εκλογών. Η λύση αυτή ενισχύεται και από το οξύτατο εσωτερικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι πλέον δύο κόμματα, με την Αριστερή Πλατφόρμα να έχει βγει ανοιχτά απέναντι στον πρωθυπουργό και την επιλογή του τρίτου Μνημονίου και να κάνει ήδη προεκλογική εκστρατεία. Ο κ. Τσίπρας ηπιότερα και άλλα στελέχη της πλειοψηφίας έντονα ωθούν ήδη τους συντρόφους του Παναγιώτη Λαφαζάνη προς την έξοδο και τους απειλούν με εκλογές, οι οποίες -κατά τους σχεδιασμούς τους- θα τους αφήσουν εκτός Βουλής, καθιστώντας τον ΣΥΡΙΖΑ «καθαρό» και πιο ισχυρό (ως και για αυτοδυναμία μιλάνε).
Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Ας δούμε τα δεδομένα:

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο 36% στην ακμή του. Ήταν ενωμένος, δηλαδή όλοι μαζί δούλεψαν για την κατάκτηση της εξουσίας, ευρωπαϊστές και δραχμολάγνοι, κρυφοί και φανεροί. Τώρα, πλέον, οι δεύτεροι είναι εκτός. Όσο αμελητέα ποσότητα κι αν θεωρούνται, κάποια ζημιά θα κάνουν στο πρώην κόμμα τους.

Βαθιά Ελλάδα

 Του Κίμωνα Χατζημπίρου, Εφημερίδα των Συντακτών

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου έδειξε ότι ένας λανθάνων αντιευρωπαϊσμός πλειοψηφεί σε όλους τους νομούς της χώρας. Αριστεροί και δεξιοί συντηρητισμοί συγκλίνουν σε εθνικολαϊκισμό που διεγείρεται με την ιδέα της ελληνικής πολιτιστικής εξαίρεσης, νιώθοντας σαν ξένο σώμα μέσα στο ευρωπαϊκό πολιτιστικό χαρμάνι. Αυτή η, προς το παρόν, ηγεμονεύουσα ιδεολογία δόνησε μια «βαθιά Ελλάδα» που ψήφισε ανορθολογικά, σε προφανή αντίθεση με τα συμφέροντά της. Αγρότες πρωταγωνίστησαν στο «όχι» παραβλέποντας τις κοινοτικές αγροτικές επιδοτήσεις, τουριστικοί υπάλληλοι αγνόησαν τον κίνδυνο απώλειας Ευρωπαίων πελατών, ηλικιωμένοι και ασθενείς αψήφησαν την απειλή έλλειψης φαρμάκων, γονείς δεν ανησύχησαν για τα παιδιά τους που σήμερα σπουδάζουν ή εργάζονται ισότιμα στην Ευρώπη. Ο λαός αρνείται επίμονα να καταλάβει τι έφταιξε. Η ομολογία «μαζί τα φάγαμε» λουφάζει στο νεοελληνικό υποσυνείδητο. Κατηγορώντας πολιτικούς, εργολάβους ή λαδωμένους υπαλλήλους ως προφανείς ενόχους, πολλοί «ξεχνούν» ότι και οι ίδιοι επωφελήθηκαν από τη χρόνια σπατάλη. Ο μισθός, η σύνταξη, η επαγγελματική αμοιβή, η πρόσοδος από ακίνητο υπερέβησαν τις δυνατότητες της οικονομίας, η φοροδιαφυγή αύξησε την ανισορροπία εσόδων-εξόδων, η ψήφος στον βουλευτή ή τον δήμαρχο εξαργυρώθηκε από το πελατειακό σύστημα. Ελάχιστοι δέχονται ότι η σαθρή οικονομία έφερε τα μνημόνια και όχι το αντίθετο. Επομένως, βολεύει η ερμηνεία πως η Ευρώπη δεν είναι αρκετά καλή και επιδιώκει να ταπεινώσει τη χώρα. Ο εθνικολαϊκισμός κατασκεύασε μια κίβδηλη εθνική αξιοπρέπεια που γενικώς απειλείται. Πιστό στη γραμμή αυτή, το κοινό λατρεύει υπουργούς με μαφιόζικο στιλ και αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά.

Κάτι αριστερό, σύντροφοι...

 Του Γιάννη Παντελάκη, www.protagon.gr
Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Α. Τσίπρας, έπρεπε να διαχειριστεί ένα μεγάλο πρόβ λημα το οποίο ο ίδιος είχε δημιουργήσει. Να προσγειώσει τους ψηφοφόρους του στην πραγματικότητα. Αυτούς που είχαν πιστέψει πως είναι δυνατόν και να σκίσει τα μνημόνια (μέρα μεσημέρι), να εφαρμόσει το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης και να κάνει τη διαφορά σε σχέση με τους προηγούμενους διαχειριστές της εξουσίας σε ό,τι αφορά την αναδιανομή του πλούτου. Αυτή η προσπάθεια Τσίπρα, κράτησε περίπου έξι μήνες μ’ ένα ανυπολόγιστο ακόμα, αλλά σίγουρα πολύ μεγάλο, κόστος για την κοινωνία το οποίο ήδη καταγράφεται στις γραμμές του τρίτου μνημονίου. Παμε παρακάτω, όμως.Ο Α. Τσίπρας και τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχαν δώσει μόνο φρούδες ελπίδες σε μια ήδη δοκιμασμένη από την εφαρμογή των άλλων δυο μνημονίων, κοινωνία. Είχαν χρησιμοποιήσει -και εξακολουθούν να το κάνουν-αριστερό πρόσημο για όλα αυτά. Όλες οι επιλογές, είχαν ως πρόταγμα την Αριστερά. Το σύνθημα «πρώτη φορά Αριστερά», ήταν το κεντρικό σύνθημα. Ωστόσο, Αριστερά δεν είναι μόνο μια διαφορετική ανάγνωση της οικονομίας, μια εναλλακτική πρόταση, ένα διαφορετικό (όσο αυτό είναι εφικτό στο πλαίσιο της Ε.Ε.) μοντέλο ανάπτυξης. Αριστερά, σε μια χώρα η οποία κυβερνήθηκε από συντηρητικά ή σοσιαλδημοκρατικού (έστω μεταλλαγμένου) τύπου κόμματα, σήμαινε και εξακολουθεί να σημαίνει πολλά περισσότερα πράγματα που ξεφεύγουν από τη στενή έννοια διαχείρισης της οικονομίας (παρότι κάποια από αυτά έχουν και οικονομικές παραμέτρους). Αναφέρομαι σε θέματα που αφορούν σε πολιτικές συμπεριφορές, σε επιλογές που κάνουν διακριτές τις διαφορές πρόοδος-συντήρηση. Υπήρξαν τέτοιες σ' αυτούς τους έξι μήνες; Υπήρξαν επιλογές που δεν είχαν σχέση με τις απαιτήσεις των δανειστών, αλλά αφορούσαν σε θέματα καθαρά εσωτερικής πολιτικής;

Είναι η οικονομία ηλίθιε!

 Του Κώστα Στούπα, http://www.capital.gr/

Eπιλέγω μετοχές εταιρειών τις οποίες θα μπορούσε να διοικήσει και ένας ηλίθιος, γιατί κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο κάποια στιγμή κάποιος ηλίθιος να βρεθεί στο τιμόνι τους. Warren Buffett

Ο πρωθυπουργός φέρεται να είπε στον κ. Σταύρο Θεοδωράκη πριν το κλείσιμο των τραπεζών, πως ένα ενδεχόμενο κλείσιμο δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα, γιατί οι ψηφοφόροι τους δεν έχουν καταθέσεις στις τράπεζες. Όταν έκλεισαν οι τράπεζες αντελήφθη με οδυνηρό τρόπο πως όταν κλείνουν οι τράπεζες και χάνουν την πρόσβαση στις καταθέσεις ιδιώτες και επιχειρήσεις που έχουν καταθέσεις, το μεγαλύτερο πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι που σταματούν να λαμβάνουν μισθούς και το κράτος με τα ασφαλιστικά ταμεία που δεν μπορούν λόγω μείωσης εσόδων να πληρώσουν επιδόματα ανεργίας, μισθούς και συντάξεις... Η οικονομία είναι περίπλοκος μηχανισμός και συνήθως οι συνέπειες δεν  είναι ορατές με την πρώτη ματιά. Η κυβέρνηση ορίζει πως κάθε τηλεοπτικό κανάλι εθνικής εμβέλειας πρέπει να απασχολεί τουλάχιστον 400 άτομα στο μισθολόγιο. Ποιος και με ποια κριτήρια είναι σε θέση να γνωρίζει πόσα άτομα απαιτούνται για τη λειτουργία ενός τηλεοπτικού καναλιού; Ποιος μπορεί να γνωρίζει και να ορίζει τον αριθμό που απαιτείται για να λειτουργεί παραγωγικά μια επιχείρηση και να μην "μπαίνει" μέσα; Ο στόχος φαίνεται πως είναι διττός, από τη μια πλευρά να προσεγγίσει το 70% των δημοσιογράφων που έχει μείνει άνεργο τα τελευταία χρόνια, μετά το σκάσιμο της "φούσκας" και στον τύπο.

Το πρόβλημα με τη ΝΔ

Της Αγγελικής Σπανού,  http://metarithmisi.gr

Η άποψη κατά την οποία ο Α. Τσίπρας θα συντριβεί από την πραγματικότητα είναι, το λιγότερο, ηττοπαθής. Οι ηγέτες χάνουν από τον ισχυρότερο αντίπαλο και το κυβερνών κόμμα από κάποιο άλλο -δεν μπορεί να συμβεί κάτι διαφορετικό. Η θεωρία του ώριμου φρούτου συντηρεί το αδιέξοδο της άλλης πλευράς. Αν κανείς πιστέψει ότι δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα πέρα από το να περιμένει να σαπίσει και να πέσει ο καρπός από το δέντρο της εξουσίας, μπορεί να διαπιστώσει στην πράξη ότι δεν υπάρχει τέτοιου είδους νομοτέλεια. Κάπως έτσι έπεσαν από τα σύννεφα με το 61% του “όχι” στο δημοψήφισμα όσοι ήταν βέβαιοι το προηγούμενο διάστημα ότι με το που θα κλείσουν οι τράπεζες ο καταθέτης θα νικήσει τον ριζοσπάστη μικροαστό με αποτέλεσμα να μειωθεί/χαθεί η κοινωνική υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τη διάψευση, οι ίδιοι επαγγελματίες της δημόσιας ζωής περιμένουν τους φόρους του φθινοπώρου για να επιβεβαιώσουν την πρόβλεψή τους ότι σύντομα θα γίνει η μετάβαση από την εξιδανίκευση του πρωθυπουργού στον κανιβαλισμό του. Αλλά ούτε αυτό πρόκειται να συμβεί ακριβώς έτσι, γιατί αυτού του είδους η γραμμικότητα στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων και της κοινωνικής δυναμικής υπάρχει μόνο στα εγχειρίδια της πολιτικής επικοινωνίας και δεν βρίσκει απαραίτητα εφαρμογή σε μια χώρα που έχασε τα τελευταία πέντε χρόνια το 1/3 του βιοτικού επιπέδου με τις ανισότητες να διευρύνονται και το παρασιτικό κομμάτι της ελίτ να ακμάζει. Η προσπάθεια της ΝΔ να διευρύνει την κοινωνική της απήχηση συμβαίνει με αναχρονιστικούς όρους. Μετριούνται καμιά δεκαριά δελφίνοι που περιμένουν την ώρα τους, κυριαρχούν τα τζάκια και οι βαρωνείες, οι μηχανισμοί δουλεύουν και αποθαρρύνουν την ανανέωση σε επίπεδο προσώπων και προτάσεων, ενώ η πολιτική/ιδεολογική συζήτηση εξαντλείται στο στερεότυπο της διάζευξης ανάμεσα στον μεσαίο χώρο και την καθαρόαιμη δεξιά.

Εγινε ξαφνικά ο κ. Τσίπρας μεταρρυθμιστής;

 Του Διονύση Γουσέτη, Καθημερινή

Η παρομοίωση του κ. Τσίπρα με τον Σαούλ που μεταλλάχτηκε σε Παύλο στον δρόμο για τη Δαμασκό έχει ήδη διατυπωθεί. Και αυτομάτως το κόμμα του, και όχι μόνο, χωρίστηκε στα δύο: σε εκείνους που τον προτιμούν ως αντιιμπεριαλιστή Σαούλ και γι’ αυτό του επιτίθενται και σε εκείνους που τον προτιμούν ως μεταρρυθμιστή Παύλο και γι’ αυτό τον δοξάζουν. Και οι δύο εκδοχές είναι ιδεολογικές. Και είναι λανθασμένες. Ο νέος χαρισματικός ηγέτης, τα ποσοστά αποδοχής του συγκρίνονται με τα ποσοστά του Ανδρέα, δεν είναι ο αγνός ιδεολόγος που πίστευε ότι θα άλλαζε την Ευρώπη, που θα έπαιζε τον ζουρνά και θα χόρευε η Μέρκελ και που τώρα κατάλαβε ότι αυτά βλάπτουν τη χώρα. Είναι ο λαϊκιστής που πουλάει αυτά που χαϊδεύουν τα αυτιά των οργανωμένων «ρετιρέ», όσο και μερικών αφελών. Αμφιβάλλω αν έχει μάθει τίποτε άλλο στη ζωή του, εκτός από κυνικούς ελιγμούς και κόλπα που τον βοήθησαν να αναρριχηθεί μέχρι την πρωθυπουργία. Το λάθος του είναι ότι νόμισε πως με τέτοια κόλπα θα τυλίξει και τους Ευρωπαίους, όπως ο Ανδρέας. Θεώρησε ότι η πολιτική είναι μια μπλόφα που την έπαιξε με τον απερίγραπτο κ. Βαρουφάκη και τον κ. Φλαμπουράρη. Ηταν ο κ. Τσίπρας που για να σχηματίσει κυβέρνηση επέλεξε να συνεργαστεί με τον δεξιό εθνολαϊκιστή κ. Καμμένο και περιέργως δεν εισέπραξε καμία αντίρρηση από τους συνεπείς ιδεολόγους τύπου Λαφαζάνη. Ο ίδιος ήταν που εμπνεύστηκε το «σάντουιτς» των 33 εκ. ευρώ για τους υπαλλήλους της ΔΕΗ. Ο ίδιος διόριζε τον ξάδερφό του γενικό γραμματέα του ΥΠΕΞ για να υπογράφει συμφωνίες με το καθεστώς Τσάβες. Ο ίδιος εψεύδετο στις 14/7 ότι «plan Β δεν είχαμε» και στις 30/7 αποκάλυπτε ότι «Εγώ είχα δώσει εντολή» για το οιονεί πραξικόπημα.

Εγινε ξαφνικά ο κ. Τσίπρας μεταρρυθμιστής;

Του Διονύση Γουσέτη, Καθημερινή
Η παρομοίωση του κ. Τσίπρα με τον Σαούλ που μεταλλάχτηκε σε Παύλο στον δρόμο για τη Δαμασκό έχει ήδη διατυπωθεί. Και αυτομάτως το κόμμα του, και όχι μόνο, χωρίστηκε στα δύο: σε εκείνους που τον προτιμούν ως αντιιμπεριαλιστή Σαούλ και γι’ αυτό του επιτίθενται και σε εκείνους που τον προτιμούν ως μεταρρυθμιστή Παύλο και γι’ αυτό τον δοξάζουν. Και οι δύο εκδοχές είναι ιδεολογικές. Και είναι λανθασμένες. Ο νέος χαρισματικός ηγέτης, τα ποσοστά αποδοχής του συγκρίνονται με τα ποσοστά του Ανδρέα, δεν είναι ο αγνός ιδεολόγος που πίστευε ότι θα άλλαζε την Ευρώπη, που θα έπαιζε τον ζουρνά και θα χόρευε η Μέρκελ και που τώρα κατάλαβε ότι αυτά βλάπτουν τη χώρα. Είναι ο λαϊκιστής που πουλάει αυτά που χαϊδεύουν τα αυτιά των οργανωμένων «ρετιρέ», όσο και μερικών αφελών. Αμφιβάλλω αν έχει μάθει τίποτε άλλο στη ζωή του, εκτός από κυνικούς ελιγμούς και κόλπα που τον βοήθησαν να αναρριχηθεί μέχρι την πρωθυπουργία. Το λάθος του είναι ότι νόμισε πως με τέτοια κόλπα θα τυλίξει και τους Ευρωπαίους, όπως ο Ανδρέας. Θεώρησε ότι η πολιτική είναι μια μπλόφα που την έπαιξε με τον απερίγραπτο κ. Βαρουφάκη και τον κ. Φλαμπουράρη. Ηταν ο κ. Τσίπρας που για να σχηματίσει κυβέρνηση επέλεξε να συνεργαστεί με τον δεξιό εθνολαϊκιστή κ. Καμμένο και περιέργως δεν εισέπραξε καμία αντίρρηση από τους συνεπείς ιδεολόγους τύπου Λαφαζάνη. Ο ίδιος ήταν που εμπνεύστηκε το «σάντουιτς» των 33 εκ. ευρώ για τους υπαλλήλους της ΔΕΗ. Ο ίδιος διόριζε τον ξάδερφό του γενικό γραμματέα του ΥΠΕΞ για να υπογράφει συμφωνίες με το καθεστώς Τσάβες.

Ολα για τη φιγούρα

 Του Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή

Αγώνας δρόμου 10 ημερών για ασφαλιστικό, εργασιακά, φορολογικό, κόκκινα δάνεια, τράπεζες» έγραφε χθες πρωτοσέλιδα η «Αυγή» (4.8.2015). Ο χρόνος αυτός είναι κατά πολύ μικρότερος από τη διαπραγμάτευση που έγινε για να μετονομαστεί η τρόικα σε «θεσμούς»· υπερτριπλάσιος. Η κυβέρνηση σπατάλησε έξι μήνες κάνοντας αντιστασιακή φιγούρα στους ιθαγενείς, και τώρα πρέπει να κλείσει όπως κι όπως όλα τα εκκρεμή μεγάλα θέματα. Βεβαίως, για να πούμε και του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ το δίκιο, όλες οι κυβερνήσεις δίνουν περισσότερο του αναγκαίου βάρος στην επικοινωνία της πολιτικής των, αλλά τούτη το παράκανε και δεν μιλάμε μόνο για τα πουκάμισα του κ. Βαρουφάκη που αγοράζονται ειδικώς για να τραβήξουν την προσοχή των φωτογράφων. Ποτέ καμιά κυβέρνηση δεν ξόδεψε τόσο χρόνο στα τηλεπαραθύρια για να εξηγήσει πόσο καλά διαπραγματεύεται και ποτέ καμιά κυβέρνηση δεν ξόδεψε τόσο χρόνο στα ίδια πλατό για να συζητά τους λόγους της αποτυχίας αυτών των διαπραγματεύσεων. Ποτέ τόσοι πολλοί υπουργοί δεν είπαν τόσα πολλά και τα αντίθετά τους. Ποτέ στην ιστορία του το κανάλι της Βουλής δεν ιδιωτικοποιήθηκε για χάρη της προέδρου του Σώματος. Ειρήσθω εν παρόδω, η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, αντί να στέλνει επιστολές στον πρωθυπουργό εκφράζοντας «την εντονότατη διαμαρτυρία της για όσα δηλώνουν δημοσίως και αφορούν το πρόσωπο και τις πρωτοβουλίες της οι υπουργοί Οικονομικών Δ. Μάρδας και Δημόσιας Τάξης Γ. Πανούσης», μήπως να απαντήσει σε καμιά ερώτηση που της απευθύνεται; Το ρωτάμε διότι έχει ζαλίσει το πανελλήνιο με την τήρηση του τυπικού της Δημοκρατίας στη Βουλή, αλλά αποφεύγει εντέχνως να μπει στην ουσία. Και η ουσία της Δημοκρατίας είναι η λογοδοσία των αιρετών αρχόντων.

Το παμπάλαιο νέο του κ. Τσίπρα και όχι μόνο

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, Athens Voice

Αντιδραστικές πολιτικές και καριέρες στήθηκαν στη λογική του «δίκιου της γενιάς μας»

Στη συζήτηση στη Βουλή για τα δεύτερα προαπαιτούμενα υπήρχε μια σχετικά καλή στιγμή. Ήταν η συζήτηση μεταξύ του κ. Τσίπρα και του κ. Μεϊμαράκη για το τι είναι νέο και τι παλαιό. Καλή όχι λόγω του πλούτου των απόψεων που αναπτύχθηκαν, αλλά μόνο για το ότι συζητήθηκε αυτή η σχέση. Είχα υποστηρίξει πως ο μεγάλος ηττημένος του δημοψηφίσματος ήταν το παλαιό πολιτικό σύστημα και οι ελληνικές ελίτ, που δεν κατόρθωσαν να πείσουν την κοινωνία για τις καταστροφικές συνέπειες του 'Όχι'. Αν και βεβαίως αυτό το παλαιό έλαβε υπεύθυνη στάση στο Κοινοβούλιο υπερψηφίζοντας τη Συμφωνία παραμονής της χώρας στην Ευρώπη. Ο πολύ καλός φίλος και εξαίρετος συγγραφέας, Τάσος Γουδέλης, μου επέστησε την προσοχή πως το «το διάδοχο σχήμα είναι ό,τι πιο διεφθαρμένο και αναξιόπιστο έχει παρουσιασθεί σε αυτόν τον τόπο. Με τη σφραγίδα μάλιστα της λεγόμενης Αριστεράς». Συμφωνώ και συμπληρώνω λοιπόν ότι το δημοψήφισμα αποτέλεσε την ήττα του παλαιού, το νέο Μνημόνιο όμως αποτελεί την πανωλεθρία αυτού του «διεφθαρμένου και αναξιόπιστου» νέου «διάδοχου αριστερού σχήματος». Το παλαιό δεν μπορεί και το νέο δεν υπάρχει. Η σχέση νέου και παλαιού έχει και τη λεγόμενη διαγενεακή της διάσταση. Εδώ από τη μια έχουμε μια συντηρητική άποψη που υποστηρίζει πως το παλαιό είναι ρομαντικό, ευγενές, σταθερό και από την άλλη υπάρχει η άποψη που θέλει κάθε νέο, ως τέτοιο, να είναι προοδευτικό. Αντιδραστικές πολιτικές και καριέρες στήθηκαν στη λογική του «δίκιου της γενιάς μας».