Αξιοπρέπεια χωρίς ευθύνη;

 Της Μαρίας Κατσουνάκη, Καθημερινή

Η ανάκτηση της «χαμένης αξιοπρέπειας» και «εθνικής υπερηφάνειας» επέστρεφε με κάθε αφορμή και με διαφορετικούς τρόπους, διαρκώς, στις ομιλίες τόσο του πρωθυπουργού όσο και των μελών της νέας κυβέρνησης, στη διάρκεια του τριημέρου των προγραμματικών δηλώσεων. Πώς θα γίνει αυτό εφικτό; Ομόθυμη σχεδόν η «απάντηση» των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ: διά της μεταθέσεως της ευθύνης. Εκφράσεις όπως «έλαχε στην πολύπαθη χώρα μας», ήταν πολύ διαδεδομένες ανάμεσα στους βουλευτές της συγκυβέρνησης ή στιγμές ποιητικής έξαρσης (δεν ήταν και λίγες) με επιλεγμένους στίχους όπως «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει». Ως «κακιά σκουριά» νοούνται δε, οι πάσης φύσεως εχθροί, κατά προτίμηση Γερμανοί. Για ό,τι μας «έλαχε», λοιπόν, ευθύνονται εξωγενείς παράγοντες. Εμείς είμαστε αθώοι και θύματα. Παράλληλα, η διαμάχη ανάμεσα στο «αν το ψάρι μυρίζει από το κεφάλι ή από την ουρά» επανέρχεται όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης με την ίδια ένταση, με επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές. Η ενεχόμενη πολιτική ηγεσία, το πολιτικό προσωπικό από τη μια και η πολύπαθη κοινωνία από την άλλη. Η «γέφυρα» που αναζητεί η κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι μόνο μια «μη τοξική συμφωνία σε μια νέα διαπραγμάτευση», γιατί η τοξικότητα αποτελεί ήδη κοινωνική συνθήκη. «Γέφυρα» οφείλει να είναι και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο στο οποίο «ένοχοι» δεν θα είναι μόνο οι άλλοι, κατά προτίμηση, ξένοι. Γιατί αυτό το βολικό αφήγημα είναι πράγματι απελευθερωτικό και χαρίζει άφθονα χαμόγελα, δεν αποτελεί όμως πηγή ωρίμανσης και, κατά συνέπεια, αξιοπρέπειας. Αν διαρκώς βρίσκονται κάποιος ή κάποιοι που χαϊδεύουν αυτιά, ελάχιστοι θα διανοηθούν ότι «φταίνε» που αρνούνται, για παράδειγμα, να δηλώσουν το κανονικό εισόδημά τους στην εφορία.

Αν τη γλιτώσουμε τώρα, η επόμενη περίοδος θα είναι πιο ήρεμη

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Η ελληνική κοινωνία είναι αποπροσανατολισμένη, ευσυγκίνητη, κουρασμένη, αποσταθεροποιημένη. Θέλει να φωνάξει ηρωικά «όχι» σε φανταστικούς εχθρούς και φανταστικούς πολέμους και συγχρόνως αγωνιά μήπως δεν κλείσει η συμφωνία, καταγγέλλει «προδότες» και περιμένει με ανακούφιση τη στροφή του Σύριζα. Δεν θέλει να παραδεχτεί την παραζάλη στην οποία είχε πέσει επί 5 χρόνια, θέλει να τη βαφτίσει νίκη, για να την ξεχάσει και να συνεχίσει. Ανθρώπινο είναι και αυτό, έτσι κάνουμε συνήθως για να επιβιώσουμε. Η κοινωνία μας χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται κυρίως ηρεμία, για να ξεχάσει τις φωνές, να επουλώσει τις πληγές της, να ξεχάσει το διχασμό, τις κραυγές, την «εμπόλεμη» κατάσταση, το συνεχές «κατεπείγον». Αν τη γλιτώσουμε τώρα, η επόμενη περίοδος θα είναι πιο ήρεμη, δεν θα υπάρχει κανείς να στήνει «λαϊκά δικαστήρια» και «κρεμάλες». Αν η ατμόσφαιρα είναι πιο ήρεμη, αν ο κόσμος μπορέσει να δουλέψει, να ξαναστήσει τη ζωή του, θα φανεί πιο εύκολα πώς, με ποιες προτάσεις αλλάζει η Ελλάδα και ποιες πολιτικές την κρατάνε πίσω στην καθυστέρηση.

Το 2011 είχαμε κάνει μια ζαβολιά, είχαμε δημοσιεύσει ένα τεστ, εσείς σε πόσες από αυτές τις αλλαγές συμφωνείτε. Όταν ο αναγνώστης γύρναγε ανάποδα την εφημερίδα για να δει το σκορ του, διάβαζε ότι αυτές είναι οι μεταρρυθμίσεις που προτείνει το μνημόνιο. Και θύμωνε βέβαια, θύμωνε γιατί είχε ψηφίσει θετικά αφού πολλά από αυτά ήταν πράγματα που και μόνοι μας λέγαμε ότι πρέπει να τα κάνουμε από τη δεκαετία του ’90 ακόμη.

Ζητείται σύνεση

 Του Κώστα Καρακώτια, http://metarithmisi.gr

Παρότι πέρασαν ήδη δύο εβδομάδες από τις εκλογές, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η σύγχυση παραμένουν. Η διελκυστίνδα ανάμεσα στην κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ενωση συνεχίζεται, με μόνη σταθερά την εμμονή της τελευταίας στην τήρηση των συμφωνηθέντων. Οι προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού μάλλον δεν ξεκαθάρισαν το τοπίο. Σε αυτό το σκηνικό όμως, σταδιακά, εγκαθίστανται και αναπαράγονται πολλαπλασιαστικά διάφορα ιδεολογικά φαινόμενα που πιθανόν γρήγορα θα μετατραπούν και σε πολιτικά. Εμφανίζεται ξανά και έντονα ο αντιευρωπαϊσμός και κυρίως ο αντιγερμανισμός. Οι ύβρεις, οι χλευασμοί, οι εύκολες και βλακώδεις αναφορές στο ναζιστικό παρελθόν είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι Ευρωπαίοι και ειδικότερα οι Γερμανοί δεν θεωρούνται εταίροι, αλλά εχθροί. Και μάλιστα, όταν, εκτός από αυτούς τους Ευρωπαίους, κανένας άλλος από όλο τον πλανήτη, ούτε κράτος, ούτε χρηματοδοτικός οργανισμός, προτείνουν μια λύση για το ελληνικό πρόβλημα συνοδευόμενη από την αναγκαία χρηματοδότηση. Δυστυχώς αυτό το προφανές, ηθελημένα ή αθέλητα, δεν γίνεται κατανοητό. H -κατά τον ιστορικό Γιάννη Γιαννουλόπουλο- «ευγενής τύφλωση» της εγχώριας κοινωνίας, εμφατικά παρούσα ξανά, ανακαλύπτει και πάλι συνωμοσίες και σκοτεινά σχέδια καθυπόταξης της χώρας. Τις τελευταίες μέρες, δε, η αριστερή ευφορία της εκλογικής νίκης έδωσε τη θέση της σε μια αιωρούμενη αίσθηση εθνικής ανάτασης, αποτέλεσμα μάλλον των φαντεζί εμφανίσεων του κ. Βαρουφάκη. Μάλιστα αρκετοί αρθρογράφοι, ακόμα και δεξιών και εθνικοπατριωτικών αποκλίσεων, ανακαλύπτουν Εφιάλτες και στηλιτεύουν ως αντεθνικές πράξεις τις κριτικές των κυβερνητικών κινήσεων. Ακόμα περισσότερο, αυθόρμητα ή όχι, έγιναν ήδη και σχεδιάζονται και άλλες συγκεντρώσεις υποστήριξης των κυβερνητικών ενεργειών, επιπέδου και αισθητικής των πρώην «Αγανακτισμένων».

Το τρίτο αφήγημα

 Της Αγγελικής Σπανού, http://metarithmisi.gr

Ο κίνδυνος μιας μοιραίας ρήξης με τους πιστωτές είναι υπαρκτός. Οχι επειδή θεωρεί αναπόφευκτη μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη ο Α. Γκρίσπαν, επειδή την προβλέπει το Reuters ή γιατί το βρετανικό ΥΠΟΙΚ προετοιμάζεται για ένα τέτοιο σενάριο. Αλλά πιο πολύ επειδή με καταιγιστικούς ρυθμούς σπάνε οι ψυχικοί δεσμοί του ελληνικού κόσμου με τον ευρωπαϊκό. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για το αν θα φτάσουν τα πράγματα σε οριακό σημείο, γιατί η κοινωνική δυναμική επηρεάζει καταλυτικά την πολιτική δυναμική. Γεγονός είναι ότι όσο περνάει ο καιρός η ελληνική εξαίρεση γίνεται όλο και πιο ξένη προς την ευρωπαϊκή κανονικότητα. Δεν τους αντέχουμε και δεν μας αντέχουν.Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα δεν έχει και μεγάλη αξία το blame game, που μπορεί να λειτουργήσει και αποπροσανατολιστικά από το κυρίως θέμα που είναι πώς θα διατηρηθούμε στο σκληρό πυρήνα της ΕΕ, γιατί, διαφορετικά, θα είμαστε ένα αποτυχημένο κράτος αποτραβηγμένο στο βαλκανικό περιθώριο, μια μαύρη τρύπα σε μια περιοχή μεγάλης αστάθειας και μη συμβατικών κινδύνων. Εκτός ΕΕ είμαστε τελειωμένοι, λόγω γεωγραφίας, λόγω οικονομικής αδυναμίας, λόγω του δικού μας συνονθυλεύματος δυσλειτουργιών, στρεβλώσεων και υστερήσεων.

Ριζικές μεταρρυθμίσεις και όχι βαλκανικός επαρχιωτισμός

 Του Σπύρου Λυκούδη

Ο κ. Πρωθυπουργός ήταν χτες υποχρεωμένος να εγκαταλείψει την προεκλογική του ρητορεία και να προσαρμοστεί με ρητές δεσμεύσεις για την ευρωπαϊκή μας πορεία. Δεν το έκανε. Οι πολίτες ψήφισαν για αλλαγή πορείας, αλλά μέσα στο ευρώ. Δικαιούνται να γνωρίζουν αν η λιτότητα, στην οποία κατά κόρον και δικαίως αναφέρθηκε, θα καταπολεμηθεί με το ευρώ ή με τη δραχμή. Διότι χρειάστηκαν μόλις λίγες μέρες για να καταρρεύσει ο μύθος ότι τα Μνημόνια έφεραν την κρίση κι όχι η κρίση τα Μνημόνια, όσο σκληρά και άδικα και σε βάρος των αδυνάτων κι αν ήταν. Χρειάστηκαν λίγες μόνο μέρες για να συνειδητοποιήσουμε ότι το χρέος δεν διαγράφεται απλώς και μόνο επειδή το επιθυμούμε, ότι η κατάργηση των δεσμεύσεών μας εν όλω τουλάχιστον δεν είναι δυνατή, ότι ο λόγος των θεσμικών εταίρων μπορεί να αντιμετωπισθεί και να αλλάξει αλλά δεν μπορεί να καταργηθεί, όσους ευφημισμούς κι αν χρησιμοποιήσουμε, ότι το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» δεν είναι άμεσα εφαρμόσιμο κι ότι η κοστολόγησή του είναι στον αέρα, ότι η δημοσιονομική ισορροπία δεν μπορεί να αγνοηθεί, ότι το περίφημο εναλλακτικό Σχέδιο ήταν ανύπαρκτο – αλλιώς γιατί ζητούμε τώρα χρόνο για να το καταρτίσουμε. Η κρίση ήταν σε μεγάλο βαθμό και δική μας. Αν το αναγνωρίσουμε, έστω και την ύστατη ώρα, θα οδηγηθούμε σε καλύτερο πλαίσιο για να συζητήσουμε και να χαράξουμε το μέλλον μας. Διαφορετικά, θα διαιωνίζουμε το πρόβλημά μας.

Παρακολούθησα με προσοχή τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Όπως όλες οι προγραμματικές δηλώσεις, περιγράφουν το επιθυμητό πλαίσιο της κυβερνητικής δράσης, σε «βάθος χρόνου», αν δεχτούμε βεβαίως ότι η σύμπλευση και  σύμφυρση αριστεράς και δεξιάς που συγκροτεί το σημερινό κυβερνητικό σχήμα θα αντέξει τη δοκιμασία της σεισμικής πραγματικότητας.

Η πάσα Ντράγκι στη Σοσιαλδημοκρατία

 Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΒΗΜΑ

Είναι προφανές ότι η απόφαση της EKT, υπό την προεδρία του κ. Ντράγκι, να προχωρήσει σε ένα πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων αποτελεί μια πραγματική στροφή στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Από καθαρά οικονομικής άποψης το πρόγραμμα έχει ως στόχο να αυξήσει τον πληθωρισμό προς το επίπεδο του 2% για να βοηθήσει την οικονομική ανάπτυξη της ευρωζώνης. Σε αυτό το πλαίσιο ο πληθωρισμός, λέει η ΕΚΤ, λειτουργεί ως εργαλείο για την αύξηση της ζήτησης και τη μείωση των χρεών. Ο Ντράγκι κάνει εδώ σκριν (ένας παίκτης κλείνει τον δρόμο στον αντίπαλο, έτσι ώστε ο συμπαίκτης του να βρει διάδρομο για σουτ, πάσα ή διείσδυση) στον Ολάντ, στον Ρέντσι, στην ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία και γιατί όχι και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανοίγει διάδρομο σε εκείνες τις δυνάμεις που οφείλουν και πρέπει να διεκδικήσουν την αύξηση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού, τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Ταμείου ενάντια στη φτώχεια, τη μη συμπερίληψη των δημόσιων επενδύσεων στα ελλείμματα και φυσικά το ευρωομόλογο. Η οικονομική απόφαση Ντράγκι σηματοδοτεί την επιστροφή στον αστερισμό του πρωτείου της πολιτικής και της δημοκρατίας έναντι της οικονομίας και των αγορών, την επιστροφή στα κεντρικά προτάγματα της άνευ επιθετικών προσδιορισμών (αριστερή-δεξιά) Σοσιαλδημοκρατίας, η οποία τα τελευταία 30 χρόνια είχε υποχωρήσει ιδεολογικά στις πιέσεις του νεοφιλελευθερισμού.

Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα: Η μεγάλη απούσα κοινωνική μεταρρύθμιση

 Της Αντιγόνης Λυμπεράκη

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν προβλέπει αξιοπρεπή βοήθεια σε αυτούς που έχουν αποδεδειγμένη μεγάλη ανάγκη- τροφή, στέγη, περίθαλψη, παιδεία. Ότι γίνεται το κάνει η οικογένεια μόνη της. Θα μπορούσε, όπως αλλού, να την βοηθά η πολιτεία με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Δεν το έκανε. Δεν το κάνει. Δυστυχώς, από ότι φαίνεται, δεν θα το κάνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε συχνά για την επείγουσα ανάγκη κοινωνικών πρωτοβουλιών για την κρίση. Όμως, το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης αλλά και οι επιλογές της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που ακούσαμε χτες, λένε άλλα πράγματα για όσους ξέρουν να τις διαβάζουν. Τα μέτρα έκτακτης ανάγκης γυρνάνε την πλάτη τους στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Έτσι αντί να υιοθετήσουν μια ριζική τομή στο κοινωνικό κράτος, επιλέγουν ξανά την συντήρηση και την διατήρηση των σημερινών δομών. Το κάνουν, παρά το γεγονός ότι το εγγυημένο εισόδημα ήταν μόνιμη επωδός της αριστερής κριτικής στην κοινωνική πολιτική. Στην επεξεργασία προτάσεων για αυτό πρωτοστάτησε, ήδη από την δεκαετία του 1990 η ανανεωτική Αριστερά και το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς. Τότε το εγγυημένο εισόδημα γινόταν αντιληπτό ως καίρια ριζοσπαστική τομή που θα άλλαζε την όψη της κοινωνικής πολιτικής Μια πρωτοβουλία που έφερνε την Ελλάδα πιο κοντά στην Ευρώπη.

Είναι πρώτη φορά που το Ποτάμι – το νέο κίνημα που εκφράζει το Κέντρο των Αλλαγών – παίρνει τον λόγο στην Βουλή. Φτιάξαμε το Ποτάμι για να αλλάξουμε τη χώρα χωρίς να τη γκρεμίσουμε. Επειδή πιστεύουμε πως η χώρα μας, για να πάει μπροστά, χρειάζεται να κάνει βαθιές και ουσιαστικές τομές. Τόσα χρόνια ακούγαμε όλες τις πλευρές να αναλώνονται σε ρητορικές κορώνες και σε ανέξοδες αναμετρήσεις με ανεμόμυλους.

Ανήκομεν εις την Δύση, προσώρας!

 Του Νίκου Μαραντζίδη, Καθημερινή

Αντιλήφθηκα πως σε αρκετούς συμπολίτες μας προκάλεσε θετική εντύπωση, για να μην πω ενθουσιασμό, το γεγονός πως η νέα ηγεσία της χώρας μας δείχνει περισσότερο φιλική έναντι της Ρωσίας απ’ όσο υπήρξε οποιαδήποτε άλλη ελληνική κυβέρνηση τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια. Ιδιαίτερα, μάλιστα, το «δίδυμο» στο υπουργείο Εξωτερικών και στο υπουργείο Αμυνας δεν μπορεί να κρύψει την περηφάνια του για την αναβάθμιση των σχέσεών μας με το κράτος του Πούτιν. Αναρωτιέμαι, βέβαια, γιατί στη χώρα μας αγαπούν τόσο πολύ τη Ρωσία. Αναζητώντας ορθολογικά επιχειρήματα, κοιτάζω τον παγκόσμιο δείκτη ποιότητας της δημοκρατίας. Η Ρωσία στον κατάλογο βρίσκεται στην 97η θέση. Σαράντα τρεις θέσεις πίσω από την Γκάνα και πενήντα έξι θέσεις κάτω από την «υποδουλωμένη» στα μνημόνια Ελλάδα που, κουτσά-στραβά, βρίσκεται στην 41η θέση της σχετικής λίστας. Αν και σκέφτομαι πως ίσως δεν θα ’πρεπε να είμαι τόσο αυστηρός με τη χώρα του Ντοστογιέφσκι και του Σολζενίτσιν, μιας και η Δημοκρατία δεν ήταν ποτέ το δυνατό της σημείο, οι εκθέσεις της Διεθνούς Διαφάνειας για την παγκόσμια διαφθορά έρχονται να ενισχύσουν τους προβληματισμούς μου. Η κατάσταση θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα. Η Ρωσία είναι στην «τιμητική» 143η θέση, εξήντα τρεις ολόκληρες θέσεις κάτω από τη χώρα μας, που βρίσκεται στην 80ή θέση της κατάταξης μαζί με την Κολομβία και το Μαρόκο. Δεν θέλω καν να αναφέρω τη θέση στην οποία βρίσκονται οι δυτικές χώρες (αυτές που δεν αρέσουν στους επαναστάτες και στους εθνικιστές) στη σχετική λίστα. Για τέλος, σκέφτηκα να δω τι γίνεται με τον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης, που κατατάσσει τις χώρες με βάση το βιοτικό επίπεδο των πολιτών τους. Κι εδώ ουδείς, και πάλι, εντυπωσιάζεται. Η «φτωχή» Ελλάς, που ζητιανεύει δανεικά, βρίσκεται στην 29η θέση μεταξύ 187 χωρών.

Μπορούμε να βγούμε από την παγίδα;

Του Κώστα Καλλίτση, Καθημερινή

Η κυβέρνηση ζητεί εύλογο χρόνο για να ολοκληρώσει την πρότασή της για μια νέα συμφωνία με τους εταίρους μας. Οι τελευταίοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να τον δώσουν. Ποια είναι η κατάσταση; Οι ελληνικές τράπεζες χρηματοδοτούνται μέσω του μηχανισμού έκτακτης χρηματοδότησης (ELA), από τον οποίο έχουν λάβει 59,8 δισ. ευρώ συνολικά (το 2012 είχαν φτάσει στα 123 δισ. ευρώ ) και θα λαμβάνουν όσα κι αν χρειαστούν, υπό την προϋπόθεση (α) ότι η χώρα θα βρίσκεται σε πρόγραμμα και (β) η ΕΚΤ θα δίνει, ανά 15νθήμερο, την έγκρισή της. Ομως, τα κρατικά ταμεία μπαίνουν στο κόκκινο περί τις 20 Φεβρουαρίου. Απαιτείται νέος δανεισμός, με έκδοση εντόκων γραμματίων. Μοναδικός αγοραστής, οι ελληνικές τράπεζες. Αλλά η ΕΚΤ τους απαγορεύει να ξεπεράσουν το πλαφόν των 15 δισ. ευρώ για αγορά εντόκων γραμματίων, επικαλούμενη το άρθρο 123 της Συνθήκης που απαγορεύει τη νομισματική χρηματοδότηση κρατών. Δηλαδή, τους απαγορεύει να δανείσουν περαιτέρω το ελληνικό Δημόσιο, επί ποινή διακοπής της χρηματοδότησής τους. Βρισκόμαστε σε παγίδα ασφυξίας. Η απελθούσα κυβέρνηση, αρνούμενη πεισματικά να δεχθεί την 6μηνη παράταση που της προσφερόταν, επιμένοντας υπέρ μιας βραχύτατης, μόνο δίμηνης, παράτασης, φέρει μεγάλες ευθύνες για αυτήν την κατάσταση. Αλλά τώρα, το επείγον θέμα δεν είναι ο επιμερισμός ευθυνών, είναι η απεμπλοκή μας από την παγίδα. Μπορούμε; Είναι στο χέρι μας.

Απαιτείται ειλικρίνεια, αποφασιστικότητα και (ακραία!..) σύνεση.
(α) Το ελάχιστο, σύνεση στη συμπεριφορά: Θεατρινισμοί, αντιφατικές και αλληλοαναιρούμενες δηλώσεις, άχρηστη και αχρείαστη φλυαρία, παραβιάσεις κανόνων εμπιστευτικότητας των συζητήσεων με εκπροσώπους διεθνών θεσμών ή προβληματικές συνεννοήσεις με άλλους, προκαλούν μεγάλη ζημιά στη χώρα και στην αξιοπιστία της.

Δεν ξέρω για τον κ. Σόιμπλε, εγώ τι θα δώσω;

Tου Αντώνη Ανηψητάκη

 Οι στιγμές ιστορικές. Ο πολιτικός χρόνος έχει πυκνώσει. Κι είναι χρόνος γιορτινός, παπαδιάμαντειος, μετά από χρόνια πένθους, για τον τόπο. Λάμπει η φτώχεια, μα λάμπει μέσ' την περηφάνεια. Έχω ρίξει τις λέξεις σφαίρες στο πηγάδι, αλλά δεν μπορώ να ηρεμήσω, με στοιχειώνει η φράση του Κένεντυ. "Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου". Και πάει καιρός που τη χώρα μου τη νιώθω τριπλή, το ίδιο και την υπηκοότητά μου, Έλληνας, ευρωπαίος, πολίτης του κόσμου.

Την ψήφο μου, επικήδειο την χαρακτήρισα, την έριξα στη ΔΗΜΑΡ, είμαι δηλαδή από αυτούς που βρίσκουν οι δημοσκόποι, περισσότεροι κι από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, που μετεκλογικά στηρίζουμε κριτικά  την κυβέρνηση.  Συγκεκριμενοποιώ το "κριτικά", την κριτική μου. "Μαζέψτε πρώτα και μετά μοιράστε". Αναφέρομαι σε χρήματα, αλλά αναφέρομαι και σε λέξεις, λόγια, δηλώσεις, στη γλώσσα των νέων υπουργών. Επεξηγώ και την ψήφο με σύντομο επικήδειο λόγο, λόγο υπερβολής εξ ορισμού. Η δεξιά ΔΗΜΑΡ, όπως και ο αριστερός Αλαβάνος παλιότερα, έπεσαν στις πολιτικές  Θερμοπύλες, όχι βεβαίως με τον καθαρό, ανιδιοτελή, ηρωισμό του καβαφικού Λεωνίδα, με σλάλομ έστω και παλινωδίες, αλλά έπεσαν, γι αυτό και τους τιμώ. Δεν θα είχαμε τον σημερινό πρωθυπουργό κι όλα τα νέα πρόσωπα που σηματοδοτούν με τα νιάτα και τις ικανότητές τους το δικαίωμα ζωής της γενιάς τους, αν ο Αλέκος Αλαβάνος δεν έσκιζε την κομματική επετηρίδα στο Συνασπισμό για να αναδείξει τον Αλέξη Τσίπρα.

Εσύ συμπαραστέκεσαι στην κυβέρνηση;

Τoυ Σπύρου Βλέτσα, Athens Voice

 Σήμερα, αντί να απολογείται η κυβέρνηση για τις εξωπραγματικές προσδοκίες που καλλιέργησε για να πάρει την εξουσία, ενοχοποιούνται όσοι διαφωνούν με τους χειρισμούς της. Με ποιους είσαι ρωτάνε, με την Ελλάδα ή με τη Γερμανία.

Η αντίληψη που λέει ότι πρέπει όλοι να υποστηρίζουμε την ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση με τους ξένους στηρίζεται σε μία εθνικιστική παραδοχή, που θέλει ενωμένους τους Έλληνες σε ένα σώμα έναντι των ξένων. Δημοκρατία σημαίνει διαφωνία και αντιπαράθεση, η οποία όμως δεν πρέπει να γίνεται εμφυλιοπολεμικά, με κατηγορίες για προδότες και δοσίλογους ή συνθήματα όπως το «ή εμείς οι αυτοί».
Οι περισσότεροι πολίτες αποστρέφονται την ακραία αντιπαράθεση και ζητούν συναινέσεις, ακόμα και οικουμενικές κυβερνήσεις. Η συναίνεση και η συνεργασία, όμως, προϋποθέτουν μια ελάχιστη συμφωνία. Διαφορετικά οδηγούμαστε στην παραλυσία και το αδιέξοδο. Η δημοκρατία αναθέτει στην πλειοψηφία να κυβερνά και επιτρέπει στη μειοψηφία να διαφωνεί.

Για την παρούσα διαπραγμάτευση έχουμε δικαίωμα να συμφωνούμε και να διαφωνούμε, τόσο για το περιεχόμενοόσο και για την τακτική. Κατά τη γνώμη μου, συνοπτικά, θα πρέπει να υποστηρίξουμε την κυβέρνηση εφόσον:

• Ζητάει την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους με τρόπο που δεν μας φέρνει σε πλήρη σύγκρουση με τους υπόλοιπους λαούς της ευρωζώνης, η οποία θα ζημιώσει την Ελλάδα.

• Διεκδικεί μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων που απαιτούνται από τους δανειστές.

Ραντεβού με την τρόικα

 Του Τάσου Τέλλογλου, www.protagon.gr
Την Τετάρτη ο Γιάνης Βαρουφάκης θα συναντηθεί με την τρόικα αυτοπροσώπως. Στο Eurogroup, εκτός από τον Ντάισελμπλουμ, θα είναι η Λαγκάρντ και ο Ντράγκι. Εκεί πρέπει να δείξει ο Βαρουφάκης ποιο είναι το πρόγραμμα της κυβέρνησης και πόσο κάνει. Οι ανώτατοι εκπρόσωποι της τρόικας θα επιμείνουν για παράταση του ισχύοντος προγράμματος που από την αρχή θεωρώ ότι ήταν η καλύτερα τεχνικά -όχι πολιτικά- λύση, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κοστολογημένες αντίθετες προτάσεις.
Το κεντρικό πρόβλημα αυτή την ώρα που μιλάμε είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να δεχθεί ένα εποπτευόμενο από τους τρεις οργανισμούς πρόγραμμα. Ποια είναι τα δεδομένα:

• Ο ελληνικός λαός ψήφισε και απέρριψε τη συνέχιση της εφαρμογής του προγράμματος. Δεν έχει όμως δικό του έτοιμο πρόγραμμα.
• Χωρίς το πρόγραμμα η χώρα θα χρεοκοπήσει για 5 δισ., όπως είπε ο Σταθάκης -αργότερα, το διέψευσε.
• Αν επιμείνουμε και οι απέναντι χρησιμοποιήσουν όλα τους τα «όπλα», θα μπούμε σε καθεστώς ελέγχου της κίνησης των κεφαλαίων.
• Πρόσθετα κεφάλαια δεν μπορούμε να πάρουμε χωρίς ένα είδος εποπτευόμενου προγράμματος.

Η ευγενής μας τύφλωση

 Του Θοδωρή Γεωργακόπουλου, Καθημερινή
Το 1893 τα πράγματα στην Ελλάδα ήτανε σκούρα. Μετά από δεκαετίες συσσώρευσης υπέρογκων δανείων και σπατάλης, το κράτος βρισκόταν στα όρια της κατάρρευσης. Λεφτά στο ταμείο δεν υπήρχαν. Η μόνη ελπίδα ήταν ένα νέο, ιλιγγιώδες δάνειο από τους Άγγλους (με τοκογλυφικούς όρους) το οποίο ο βασιλιάς αρνήθηκε να υπογράψει. Έτσι, το Δεκέμβριο ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης εμφανίστηκε στη Βουλή (όχι στο Καστελόριζο), και ανακοίνωσε στο έθνος ότι, δυστυχώς, επτωχεύσαμεν. Η χώρα μπήκε σε μια οικονομική επιτήρηση από τους πιστωτές της, η οποία πάντως ήταν χαλαρού χαρακτήρα, καθώς αυτοί δεν μπορούσαν να επιβάλλουν πολιτικές προτάσεις στο εσωτερικό της χώρας. Δεν ήταν κανονικό “μνημόνιο”. Αντ’ αυτού, ο Τρικούπης πρότεινε μια σειρά από διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο κράτος για την περιστολή των δαπανών, οι οποίες ήταν υψηλές (ειδικά στο θέμα της συντήρησης ενός μεγάλου αλλά αναποτελεσματικού στρατού, που ήταν ο ορισμός αυτού που αποκαλούμε σήμερα “δημόσιο”). Βεβαίως, ο λαός -και κυρίως συγκεκριμένες ομάδες αυτού, όπως για παράδειγμα ο στρατός- είχε άλλη άποψη. Οι μεταρρυθμίσεις και η περιστολή των δαπανών δεν είναι ελκυστική πλατφόρμα, είναι ασαφής, ακατανόητη, δυσάρεστη και ξεβολεύει. Αξιωματικοί του στρατού έστησαν μια οργάνωση που ονομαζόταν Εθνική Εταιρεία, και άρχισαν να υποδαυλίζουν το εθνικιστικό-αλυτρωτικό πνεύμα του πλήθους, μορφοποιώντας μια εντελώς διαφορετική αντίδραση στην κρίση. Η ιδέα τους ήταν η εξής: Αντί για μεταρρυθμίσεις και μείωση των δαπανών (και άρα των μισθών τους), η Ελλάς έπρεπε να κάνει κάτι άλλο, να επιστρατεύσει μια μαγική, εύκολη και σχεδόν ανώδυνη λύση, η οποία θα επέστρεφε τη χώρα στην ευημερία.

Αυτό που δεν μας λέει ο Βαρουφάκης

Της Kατερίνας Παναγοπούλου, Athnes Voice

Η αλήθεια είναι ότι οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούν εκ προοιμίου ως μέγγενη για την νεοεκλεγείσα κυβέρνηση. Για έναν απλό λόγο: Είχε τάξει στους πάντες τα πάντα. Είναι σαφές ότι κάθε πολίτης έχει κάθε καλή διάθεση να δώσει χώρο και να δείξει επιείκεια για το πρώτο διάστημα, ακόμα κι αν τα δημοσιονομικά ελλείμματα μοιάζουν απειλητικά. Πράγματι, κάνει γκελ ο νέος ροκ σταρ υπουργός Γιάνης –με ένα ν- Βαρουφάκης και ακούγεται ηρωική η δήλωση του Αναπληρωτή Υπουργού Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρη Στρατούλη «βάλαμε τέλος στο έγκλημα, θα σταματήσουμε την καταστροφή που ετοίμαζαν για τις συντάξεις. Γλίτωσε ο λαός από αυτό που θα πάθαινε αν υπήρχε σήμερα κυβέρνηση Σαμαρά». Και αν πράγματι μπορούν και οι δυο τους να βρουν λεφτά από αλλού, να θριαμβολογήσουμε όλοι μαζί. Οι αριθμοί όμως είναι αμείλικτοι. Ας πάρουμε για παράδειγμα το ασφαλιστικό, τα ελλείμματα που υπάρχουν και τις εξαγγελίες της κυβέρνησης:

-Αυτή τη στιγμή υπάρχει έλλειμμα ύψους 1,5 δις ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία, το οποίο θα ξεπεράσει τα 2 δις εφόσον υλοποιηθεί η υπόσχεση ότι δε θα εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στο ΕΤΕΑ, το επικουρικό ταμείο που καλύπτει 1 εκ. συνταξιούχους.

-560 εκ. ευρώ θα κοστίσει η καταβολή της 13ης σύνταξης μόνο σε χαμηλοσυνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη κάτω από 700 ευρώ.

-Τα 13,5 δις φτάνει το ύψος των οφειλών που έχουν φτάσει στο Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών, όπου μεταφέρεται ένας οφειλέτης όταν χρωστάει πάνω από 5.000 ευρώ. Συνολικά τα χρέη προς τα ταμεία ξεπερνούν τα 18 δις ευρώ.

Στο 70% ο ΣΥΡΙΖΑ ...συστρατεύοντας Μίκη και Σύμβολα

 Του Ανδρέα Παππά, Athens Voice

Αν γίνονταν σήμερα εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε 70%, μπορεί και περισσότερο.

Το βλέπω, τ΄ ακούω, το διαβάζω, το νιώθω, το μυρίζομαι: σχεδόν όλος ο κόσμος επικροτεί την αδιάλλακτη στάση του πρωθυπουργού, του κ. Καμμένου, του κ. Βαρουφάκη, του κ. Κοτζιά, της κ. Κωνσταντοπούλου και των άλλων στελεχών της κυβερνητικής πλευράς. Προχτές, η εφημερίδα «Χωνί» είχε από μια παιδική φωτογραφία των κ. Τσίπρα και Καμμένου, σημειώνοντας στη λεζάντα της «Αυτά τα δυο παιδιά απελευθέρωσαν την Ελλάδα» ή κάτι παρόμοιο (δεν αγόρασα το έντυπο). Αντιπροχτές το τρέχον έντυπο του κ. Κουρή είχε ένα τεράστιο οχτάστηλο κόκκινο «ΟΧΙ» της κυβέρνησης στους ξένους.

Μάλιστα, η υποστήριξη προς τη κυβέρνηση ήρθε, φανερή ή υπαινικτική, και από άλλους, πιο απρόσμενους παράγοντες: Μαρίν Λεπέν, Μπαράκ Ομπάμα, Βλάντιμιρ Πούτιν, εκατόν τόσοι Αμερικανοί διανοούμενοι, τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, Βασίλειος Κωστέτσος, Μίκης Θεοδωράκης (που προεκλογικά είχε στραφεί κατά του ΣΥΡΙΖΑ) και πάει λέγοντας.

Νομίζω ότι την ακριβέστερη διατύπωση του θέματος τη βρίσκουμε ακριβώς στη δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη:

«Το Γιούρογκρουπ και ο Πρόεδρός του ο Ολλανδός είναι οι εικόνες που με βασανίζουν. Πέρασα τόσα και τόσα γιατί η Μοίρα με γέννησε Έλληνα που πρέπει να υπομένει τα καπρίτσια των ισχυρών, να σκύβει το κεφάλι και να μάθει ακόμα και να τους αγαπά! Αυτόν όμως τον Ολλανδό με τα γυαλάκια ποτέ μου δεν μπόρεσα να χωνέψω, αν και μικρός έπινα γάλα Nestle.