Πούλαγε όνειρα, να κρύβεις εφιάλτες

 Του Απόσοτολου Δοξιάδη, www.protagon.gr
Παρακολούθησα τη διαδικτυακή συνέντευξη του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στο κομματικό του κανάλι, όπου από χιλιάδες ερωτήσεις που έγιναν μέσω του twitter πέρασαν τους κομματικούς επιλογείς λιγότερο από 1%. Εγώ θέλω να μείνω στην αντίδραση του κ. Τσίπρα σε μια ερώτηση, την προτελευταία της συνέντευξης. Εκεί, ο κομματικός δημοσιογράφος, με ένα μικρό χαμόγελο αμηχανίας και συστολής, είπε στον κ. Τσίπρα: «Έχω εδώ και μια πολύ συμβατική ερώτηση: "Πού θα βρείτε τα λεφτά για να εφαρμόσετε το πρόγραμμά σας;"». Μικρά συννεφάκια εκνευρισμού ρυτίδωσαν το μέτωπο του προέδρου, και μετά έδωσε μια απάντηση που με άφησε με το στόμα ανοιχτό, τόσο που δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι πραγματικά την άκουσα. (Ομολογώ ότι πριν την αναπαράγω εδώ τηλεφώνησα σε έναν φίλο που είδε τη συνέντευξη, για να βεβαιωθώ ότι δεν ήταν παραίσθησή μου.) Ο κ. Τσίπρας απάντησε στην ερώτηση περί του «πού θα βρει τα λεφτά» ως εξής: «Επειδή αυτή η συνέντευξη θέλω να είναι πραγματικά μη-συμβατική, αυτή την ερώτηση δε θα την απαντήσω.». Κι έτσι, εν ονόματι της μη-συμβατικότητας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε, δέκα μέρες πριν από τις εκλογές, να δώσει τη μόνη απάντηση που είναι εντελώς απαραίτητο να ακούσει όποιος σκοπεύει να τον ψηφίσει θέλοντας να ξέρει τι κάνει: δηλαδή, το τι θα του ξημερώσει η επόμενη των εκλογών. Βέβαια στην απάντηση, ή μάλλον τη μη-απάντηση, του κ. Τσίπρα, με αιφνιδίασε μόνο η έκταση της απροκάλυπτης περιφρόνησης για τους ψηφοφόρους. Γιατί κατά τα άλλα δεν εξεπλάγην. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια έχει κερδίσει την πρώτη θέση στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων το οφείλει κυρίως στην πλήρη αποπομπή της λογικής, του ρεαλισμού, και των επιχειρημάτων από τον δημόσιο λόγο, για να βάλει στη θέση τους τη διέγερση του θυμικού, τις κατηγόριες και τις ύβρεις. Από την αρχή της κρίσης, και κυρίως από την περίοδο των «αγανακτισμένων», ο ΣΥΡΙΖΑ καλλιέργησε τη ρητορική του κατοχικού-εμφυλιοπολεμικού μίσους, βαπτίζοντας εκλεγμένες με μεγάλη πλειοψηφία κυβερνήσεις της χώρας «δοσιλογικές», περιγράφοντας τη δανειακή σύμβαση ως «εχθρική κατοχή», και την οικονομική κατάσταση των πολιτών ως «χειρότερη από την Κατοχή» (το άκουσα και αυτό σε κανάλι). Η ιστορία του τόπου έγινε έτσι ανενδοίαστα εργαλείο κομματικής προπαγάνδας.

Πάθος, λάσπη, θέαμα και τζόγος

 Της Τασούλας Καραϊσκάκη, Καθημερινή
Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε αυτές οι εκλογές. Λιγότερες δημοσκοπήσεις, παράτες, οχλοβοή, αντάρα και ποδοβολή, αλλά αρκετή κατεδαφιστική πολεμική. Σήμερα καβγαδίζουν για την πληρωμή των ομολόγων του Μαρτίου και το φορολογικό, αύριο θα μαλώνουν για τις καταθέσεις και το ευρώ. Τηλε-κουτσομπολιό και αλληλοκατηγορίες και αποκαλύψεις (όχι πια στη Βουλή, αλλά στο Διαδίκτυο και στην Τιβί). Μια κλειστή πολιτική κούρσα, με τους ψηφοφόρους μάλλον θεατές του απαράλλακτου τελετουργικού. Ετσι είναι η προεκλογική περίοδος. Επικοινωνιακή πολιτική -πολύ άμεσα «ανθρώπινα» διαφημιστικά σποτ, με πρώτη ύλη τα παιδιά, τους νέους, την οικογένεια, τον Σωκράτη, μαντινάδες, τραγούδια, τον Κολοκοτρώνη, τον Παπαφλέσσα – και θέαμα. Και πολυδιάσπαση. Διότι ποτέ τα κόμματα δεν ήταν υπέρ της συνένωσης. Προσέφεραν στοχευμένη προστασία, για να κρατούν τις ομάδες πολιτών χωρισμένες, άρα εξαρτημένες. Ποτέ δεν ήθελαν πλατιές συμμαχίες με κοινούς στόχους και οράματα. Ετσι είναι η προεκλογική περίοδος. Είναι οι μέρες που αμαυρώνονται ακόμη και τα θετικά έργα των αντιπάλων. Που οι υποψήφιοι αλληλοπροπηλακίζονται προσάπτοντας ο ένας στον άλλο ανικανότητα, φαυλότητα, υποκρισία και υποδαυλίζουν ανάμεσα στους υποστηρικτές τους τη χλεύη του ανταγωνιστή. Ενα θεατράκι στο οποίο ο ψηφοφόρος εύκολα παγιδεύεται. Πιστεύει στον θυμό του αρχηγού και αντιδρά με την ψυχολογία του οπαδού, απορρίπτοντας τον αντίπαλο, καμιά φορά με πάθος. Οι αέναοι μηχανισμοί των αναμετρήσεων που «μπολιάζουν» τις προεκλογικές μέρες με σασπένς, φλόγα, παλμό, ελπίδα και την ψευδαίσθηση της ισότητας, της ισηγορίας, της ελεύθερης επιλογής.

Προσοχή, τοίχος. Θα στουκάρετε…

 Του Γιάννη Παντελάκη, www.protagon.gr

Σήμερα, οι προειδοποιήσεις είναι περισσότερες. Δεν υπάρχει το άλλοθι της  άγνοιας. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που υπόσχονται χωρίς να ξέρουν τι θα βρουν στα ταμεία (και αυτό με το καλό σενάριο ότι θα σχηματισθεί κυβέρνηση στις 26 Ιανουαρίου και δεν θα πάμε σε νέες εκλογές -αν πάμε κλάφτα Χαράλαμπε), είναι διπλά ασυγχώρητα, σε σχέση με το 2009. Και ο Τσίπρας, που δεν το ξεκόβει μια και καλή με μια φράση («δεν υποσχόμαστε τίποτα πριν δούμε τι θα παραλάβουμε»), είναι διπλά συνένοχος. Καμία Μέρκελ και κανένας Σόιμπλε δεν μας απειλεί, επί του παρόντος. Η απειλή είναι καθαρά εσωτερική. Αν συνεχίσουν με τα ίδια μυαλά, ο τοίχος τούς περιμένει. Όπως περίμενε τον ΓΑΠ το 2010 μετά την ανοησία «λεφτά υπάρχουν». Όπως περίμενε τον Σαμαρά το 2012, μετά τις ανοησίες των Ζαππείων. Θα είναι κρίμα -και έγκλημα- αν (και) οι του ΣΥΡΙΖΑ στουκάρουν πάνω στο μπετόν. Από ανοησία, ιδεοληψία ή ανικανότητα δεν έχει σημασία. Τα συντρίμμια ίδια θα είναι.

Χρήσιμη παρελθοντολογία, για να βγάλουμε σωστά συμπεράσματα για το σήμερα και, κυρίως, για το αύριο:
- Τον Μάρτιο του 2009, όταν η διεθνής οικονομική κρίση είχε ήδη ξεσπάσει και η ελληνική ήταν προ των πυλών, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς και ζήτησε τη συναίνεσή τους για τη λήψη μέτρων. Η απάντηση ήταν, φυσικά, αρνητική. Η απάντηση του καλπάζοντος προς την εξουσία Γιώργου Παπανδρέου, εκτός όλων των άλλων, ήταν: «Εμείς θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας». Φυσικά, ο Καραμανλής, ο οποίος ενάμισι χρόνο πριν είχε κάνει πρόωρες εκλογές, για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση, είχε αφήσει την κατάσταση να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, διορίζοντας χιλιάδες στο κράτος και κοροϊδεύοντας τους κουτόφραγκους ότι το έλλειμμα ήταν πότε 3% και πότε 5%, ενώ είχε γίνει διψήφιο.

Φορτσάκης, Πελεγρίνης - κοινός αγώνας

 Του Ηλία Κανέλλη, http://booksjournal.gr

Δυο προσωπικότητες, τα δυο μεγάλα κόμματα, ο ίδιος συμβολισμός. Είτε από ιδεοληψία είτε από υπολογισμό, οι δύο πρυτάνεις, και τα κόμματά τους, είναι τα σύμβολα μιας Ελλάδας αδιάφορης για τη θέση της στον σύγχρονο κόσμο. Μιας ακυβέρνητης πολιτείας.

Νεαρή φίλη, φοιτήτρια της Νομικής Αθηνών, χρειάστηκε κάποια άρθρα σε νομικά περιοδικά του εξωτερικού. Στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου, όμως, οι συνδρομές περιοδικών έχουν κοπεί από το 2010, ηλεκτρονικές συνδρομές δεν γίνονται κι ό,τι κατάφερε να εντοπίσει, από παλιότερα τεύχη, αδυνατεί να τα φωτοτυπήσει, επειδή το πανεπιστήμιο δεν βγάζει φωτοτυπίες (δεν έχει τρόπο) ενώ τα φωτοτυπεία παραβιάζουν το νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων. Τραγέλαφος; Όχι, βέβαια. Το ελληνικό Πανεπιστήμιο, αν το απογυμνώσεις από τις πολιτικές διεκδικήσεις γύρω του, από τους λόγους για τους οποίους κρατιέται στη μεγάλη δημοσιότητα. Το πραγματικό πανεπιστήμιο. Ενα υδροκέφαλο Δημόσιο, με μεγάλη γραφειοκρατία, χαμηλές αμοιβές, αδιάφορο για τη γνώση, παρατημένο. Ένα Δημόσιο που, απλώς, παράγει πτυχία, συνήθως χωρίς αξία σε καμία πραγματικά ανταγωνιστική αγορά εργασίας.  Σύμβολο αυτής της αντίληψης, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο όνομα μιας υποτιθέμενης (και αδιευκρίνιστης) επανάστασης, διοικήθηκε για μεγάλο διάστημα από τον Θεοδόση Πελεγρίνη. Στην πραγματικότητα, διοικήθηκε με έναν και μόνο στόχο: ως μνημείο ακινησίας, που βγάζει γλώσσα εναντίον καθηγητών και φοιτητών οι οποίοι προσπαθούν να το κινήσουν. Ο άνθρωπος αυτός τιμάται σήμερα, τοποθετημένος στην τελευταία θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΥΡΙΖΑ: Η δεξιά διεύρυνση της Κοζάνης και η εκκωφαντική σιωπή των στελεχών

Tου Σπύρου Κουταβά, www.vetonews.gr/

Εάν κάποιος δείξει εκ νέου την ίδια εικόνα στην Ραχήλ Μακρή να'σται σίγουροι ότι θα επαναλάβει την ίδια γραπτή δήλωση που έκανε στις 28 Αυγούστου. Η Ραχήλ Μακρή είναι συνεπής ιδεολογικά και πολιτικά με τον εαυτό της και με ότι θολά ακροδεξιό κομίζει ο λόγος της. Την θυμάμαι πρίν απο έξι μήνες να χειροκροτεί με πάθος τον Π. Καμμένο στην κεντρική πλατεία της Πτολεμαϊδας οταν ο τελευταίος φώναζε ''με τον σταυρό και την σημαία πάμε να αλλάξουμε την Ελλάδα''. Αυτό είναι η Ραχήλ Μακρή. Ας δούμε ομως τον Συριζα πως κολλάει στην παραπάνω περίπτωση, πως δικαιολογεί η ηγεσία την επιλογή της. Απλά δεν την δικαιολογεί ουτε την σχολιάζει επαρκώς.  Ετσι το πρόβλημα εντοπίζεται στην ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ και δη του αρχηγού του να πείσει τα μέλη του κομματός του αλλά και τους ψηφοφόρους ότι η Ριζοσπαστική αριστερά χρειάζεται διεύρυνση προς την ψεκασμένη δεξιά την οποία υπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο η πρώην βουλευτής των ΑΝΕΛ στην Κοζάνη. Πριν από μερικά χρόνια στην αριστερά θα ήταν αδιανόητη η όποια συμπόρευση με κάποιον που στον πολιτικό του λόγο διακρίνονται εκφάνσεις αντισημιτισμού και ο λόγος μίσους. Σήμερα δεν συγκινείται κανείς και ούτε δείχνει να ενδιαφέρεται που η υποψήφια βουλευτής της αριστεράς που υποτίθεται κομίζει την ελπίδα μιλά με τέτοιο λόγο μίσους και απαξίωσης για τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης που στην διάρκεια της ορκωμοσίας προσήλθε στο δημαρχείο με το Άστρο στο πέτο θέλοντας με συμβολικό τρόπο να θυμίσει στους έξαλλους θαυμαστές του Χίτλερ που είχαν συγκεντρωθεί στην αίθουσα του συμβουλίου, τι έχουν πράξει στο παρελθόν οι μέντορες τους.

Ούτε ψύλλος στον κόρφο μας!

 Του Ανδρέα Παππά, Athens Voice

Άσχημα, πολύ άσχημα τα πράγματα. Ό,τι και αν βγάλουν οι κάλπες, όποιος και αν έρθει πρώτος. Ας προσπαθήσω, λοιπόν, να απωθήσω τις μαύρες σκέψεις που με ζώνουν και να εστιάσω στην πιο ευτράπελη (;) πλευρά όσων συμβαίνουν γύρω μας. Και πρώτα, δυο γενικού τύπου παρατηρήσεις. Έχω την εντύπωση ότι, εδώ και λίγον καιρόν, είναι της μόδας να βαφτίζονται τα νέα κόμματα με λέξεις βγαλμένες από τη φύση και από την καθημερινή ζωή. Έχουμε έτσι: Ποτάμι, Ελιά, Ρίζες, Τελεία, και έπεται ίσως συνέχεια. Δεν λέω, άχαρα τα Δημοκρατική Προοδευτική Ένωση, Ριζοσπαστική Ανανεωτική Συσπείρωση κ.λπ. από τα οποία είχαμε μπουχτίσει. Όμως, είπαν της γριάς να… Αν πάντως συνεχιστεί αυτή η τάση, προτείνω ενδεικτικά, για κάθε ενδιαφερόμενο: Ηλιοβασίλεμα (αυτό θα ήταν κατάλληλο για ενδεχόμενο κόμμα-επίγονο του ΠΑΣΟΚ), Μολόχα, Νεραντζούλα Φουντωτή, Λιμνοθάλασσα, Φαράγγι, Μίσχος, Παύλα κ.ο.κ. Μια δεύτερη γενική παρατήρηση είναι ότι αγγίζει πια τα όρια του γελοίου ο τρόπος με τον οποίο «χρησιμοποιείται» παρ’ ημίν η Οικολογία. Χωρίς καμιά ουσιαστική επαφή με την κοινωνία και με τα προβλήματά της, διάφοροι αφελείς ή επιτήδειοι (και τα δυο, άλλωστε, ευδοκιμούν κατεξοχήν στη χώρα μας) άλλοτε ζητούν όλοι μαζί την ψήφο μας, άλλοτε αλληλοϋβρίζονται και αλληλοκαταγγέλλονται, και άλλοτε σπεύδουν –με το (πολιτικά) αζημίωτο– να βάλουν μια κακότεχνη πράσινη πινελιά στην ήδη αντιαισθητική εικόνα που παρουσιάζουν τα κόμματα.

Η δημοκρατία, ο τρόπος ζωής μας είναι αυτός και δεν το διαπραγματευόμαστε

 Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Έζησα κάποτε σ’ αυτή την πόλη 8 χρόνια. Ήταν από τότε η πιο ζωντανή πρωτεύουσα της Ευρώπης γιατί ήταν μια πόλη πολύχρωμη και ανεκτική. Γνώρισα αυτά τα χρόνια πολλούς άραβες και μουσουλμάνους. Στο πανεπιστήμιο, η «αδελφή» πολιτική οργάνωση μ’ εκείνη που ήμουν εγώ τότε, ήταν Τούρκοι. Οι συγκάτοικές μου είχαν ερωτευτεί Ιρανούς. Η καλύτερή μου φίλη παντρεύτηκε έναν Αιγύπτιο. Διαβάζαμε Liberation, πηγαίναμε στις συναυλίες των Stranglers και βλέπαμε στο γήπεδο την Παρί Σεν Ζερμέν. Δεν θυμάμαι ούτε μια φορά στα 8 χρόνια να έκανα μια συζήτηση για θρησκείες. Τα πράγματα στις μουσουλμανικές χώρες δεν «είναι» έτσι. Έγιναν έτσι. Η ιδέα που είχαμε για τη διαρκή εξέλιξη αποδείχτηκε λανθασμένη. Τα πράγματα κάποτε πηγαίνουν προς τα πίσω. Η απάντηση στα τριτοκοσμικά καθεστώτα ήταν ο πραγματικός μεσαίωνας. Κάποτε οι νέοι της Δύσης υποστήριζαν τον Χομεϊνί και την Ιρανική επανάσταση, γιατί έριξε το καθεστώς του Σάχη. Το μάθημα το έχουμε πάρει. Κάθε «ριζοσπαστική» εξέγερση δεν είναι εξ ορισμού προοδευτική. Μπορεί να υπόσχεται επιστροφή σε μια χειρότερη φρίκη. Είναι σίγουρα επικίνδυνο να συγχέεις τον ολοκληρωτισμό με φυλές και θρησκευτικά πιστεύω. Να αντιμετωπίζεις τον ισλαμοφασισμό στοχεύοντας τους μετανάστες που συνωστίζονται στους φράχτες και τα σύνορα, ακριβώς για να γλιτώσουν από τον ισλαμοφασισμό.

Media και κωλοτούμπες

 Του Γιάννη Παντελάκη ,www.protagon.gr
Η αρχή έγινε με κάποιους δημοσιογράφους, νομίζω. Πολλοί από αυτούς που περιφέρονται γύρω από τα γραφεία πολιτικών κομμάτων και πολιτικών, είδαν από νωρίς πως το προσωπικό τους μέλλον είναι προς Κουμουνδούρου μεριά. Κάποιοι που το υποψιάστηκαν πιο νωρίς, έκαναν τα κουμάντα τους, προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν παρων, πήραν κάποιες θέσεις και τώρα προσδοκούν περισσότερα από την επικείμενη ανάληψη της εξουσίας. Η συνέχεια, δόθηκε από κάποιους πολιτικούς και αυτό έγινε σε δημόσια θέα, οι μεταγραφές της τελευταίας στιγμής έγιναν αντικείμενο έντονου σχολιασμού, αφού κάποιες ήταν κραυγαλέες. Και τώρα, ήρθε η ώρα των εκδοτών/καναλαρχών - για να ειμαστε δίκαιοι,  κάποιων από αυτούς. Το πιο κραυγαλέο το είδαμε στο πρωτοσέλιδο του Βήματος της Κυριακής, αλλά δεν ήταν το μοναδικό. Ήταν αυτό που έκανε περισσότερο θόρυβο γιατί αφορούσε μια ιστορική εφημερίδα, η οποία τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον, είχε στηρίξει με φανατισμό τις επιλογές της συγκυβέρνησης. Ωστόσο, είναι αρκετά ακόμα Μέσα τα οποία αναζητούν νέες ισορροπίες (sic), αναζητούν δηλαδή συνομιλητές με αυτούς που, όπως όλα δείχνουν, θα έρθουν σε λίγες ημέρες στην εξουσία. Και αυτό, είναι και το μεγάλο πρόβλημα. Ότι ένα μεγάλο μέρος των Μέσων Ενημέρωσης δεν παίζουν τον ρόλο για τον οποίο (θα έπρεπε να) υπάρχουν, αλλά προσπαθούν να διαιωνίσουν τον ρόλο που έχουν συνηθίσει να παίζουν εδώ και αρκετά χρόνια.

Η χρηματοδότηση του προγράμματος ΣΥΡΙΖΑ, προϋποθέτει συμφωνία με πιστωτές

 Του Βασίλη Καραγιάννη, Athnes Voice

Κατά τη γνώμη μου, δεν είναι μόνο οι ελληνικές τράπεζες που δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε ένα δευτερόλεπτο χωρίς τη ρευστότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Είναι και το ίδιο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ανακοινώθηκε στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης που δεν μπορεί να εφαρμοστεί , χωρίς τη χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή χωρίς να έχουν εμπεδωθεί αρμονικές σχέσεις με την ευρωπαϊκή πλευρά. Οι αρμονικές σχέσεις παραπέμπουν σε συμφωνία με τους πιστωτές μέχρι την 28η Φεβρουαρίου είτε για την ολοκλήρωση του μνημονίου, είτε για την παραταση του μνημονίου. Καταρχήν, ο όρος «αρμονικές σχέσεις» δεν σημαίνει ότι η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να διαπραγματευτεί την ελάφρυνση του χρέους, τουναντίον. Σε κάθε περίπτωση, σημαίνει ότι οι διεθνείς συμβάσεις με τους πιστωτές μπορούν να αλλάξουν μόνο με νέες συμβάσεις, κι όχι με μονομερείς ενέργειες Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κ.Τσίπρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, κοστολογήθηκαν από τον ίδιο το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ, με το ποσό των 12 δισ. ευρώ. Για τη συζήτηση, ας δεχθούμε ότι όντως το κόστος χρηματοδότησης ανέρχεται στα 12 δισ. μόνο. Επίσης, το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται , ότι το πρόγραμμα δεν δημιουργεί δημοσιονομικό κενό, γιατί έχουν εξασφαλιστεί οι πηγές χρηματοδοτήσεις. Αλλά όλες οι υποτιθέμενες πηγές χρηματοδότησης που αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, περνούν από την έγκριση των ευρωπαϊκών αρχών ή την οικονομική δραστηριότητα στο πλαίσιο της ευρωζώνης.

Πιο συγκεκριμένα, οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονται ότι θα βρουν τα χρήματα από τις παρακάτω πηγές:

Με τον Σπύρο στο Ποτάμι

Του Βασίλη Καπετανγιάννη, Athens Voice

Πριν από ένα χρόνο περίπου σ’ ένα άρθρο μου για τον Σπύρο Λυκούδη, στη φιλόξενη αυτή στήλη της Athens Voice, είχα τονίσει ότι ο δικός του σοβαρός και μεστός πολιτικός λόγος, η στάση του, ολόκληρη η πολιτική του διαδρομή με τις αξίες και τη δημοκρατική πολιτική κουλτούρα που τη συνόδευε, δεν είχαν πλέον καμία σχέση με την κατεύθυνση που είχε πάρει η ΔΗΜΑΡ κι ότι τόσο αυτόν όσο και τους διαφωνούντες εντός του κόμματος περίμενε το πολικό ψύχος των γνωστών μηχανισμών, που υποτίθεται ότι είχαν ανανεωθεί, για να παραμείνουν φυσικά οι ίδιοι. Plus ca change… Μετ’ ου πολύ, στις Ευρωεκλογές τον Μάιο του 2014, η ΔΗΜΑΡ καταποντίστηκε εκλογικά. Ηττήθηκε μεν κατά κράτος αλλά ηγέτης και γραμμή «δικαιώθηκαν» δια της παταγώδους αποτυχίας, όπως συνήθως συνέβαινε στα στημένα Συνέδρια χειροκροτητών των πάλαι ποτέ κραταιών ΚΚ. Η εμφανής αλλαγή πλεύσης του κόμματος γνώρισε και πάλι νέα συντριβή ως τον πλήρη εξευτελισμό στο θέμα της εκλογικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, προφανώς κυνικότερος των άλλων, το χρησιμοποίησε μαζί με τους ακροδεξιούς ψεκασμένους της ΑΝΕΛ ως «χρήσιμους ηλίθιους» για να τορπιλίσει την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δημιουργώντας εσκεμμένα ένα νοσηρό πολιτικό κλίμα κι οδηγώντας τη χώρα σε μια αχρείαστη και άκαιρη εκλογική σύγκρουση.

Ποια Αριστερά;

 Επιμέλεια Θανάσης Γιαλκέτσης, Εφημερίδα των Συντακτών

Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του Γάλλου φιλοσόφου Ζαν-Κλοντ Μισεά «Τα μυστήρια της Αριστεράς» (μετάφραση Στράτος Ιωαννίδης, Εναλλακτικές Εκδόσεις). Στη γλώσσα μας κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Μισεά «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (Βιβλιόραμα, 2002), «Το αδιέξοδο Ανταμ Σμιθ» (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2007) και «Η αυτοκρατορία του μικρότερου κακού» (Πόλις, 2008). Στην ακόλουθη συνέντευξή του, που δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «Marianne», ο Ζαν-Κλοντ Μισεά μιλάει για το βιβλίο του «Τα μυστήρια της Αριστεράς».

• Εκτιμάτε ότι είναι επείγουσα η ανάγκη να εγκαταλείψουμε τον όρο «Αριστερά», να ονομάσουμε διαφορετικά τις πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάμβαναν εκ νέου το καθήκον να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης…

Αν κατέληξα -ακολουθώντας μεταξύ άλλων τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Κρίστοφερ Λας- να αμφισβητήσω τη λειτουργία της παλιάς διαίρεσης Αριστεράς-Δεξιάς, που έχει γίνει σήμερα παραπλανητική, το έκανα απλώς στον βαθμό που ο ιστορικός συμβιβασμός, ο οποίος έγινε την επαύριο της υπόθεσης Ντρέιφους, ανάμεσα στο εργατικό σοσιαλιστικό κίνημα και τη φιλελεύθερη και ρεπουμπλικανική Αριστερά (αυτό το «κόμμα της κίνησης» του οποίου το ριζοσπαστικό κόμμα και ο βολτερικός τεκτονισμός αποτελούσαν εκείνη την εποχή την πιο προωθημένη πτέρυγα) μου φαίνεται ότι έχει ήδη εξαντλήσει όλες τις θετικές αρετές του. Στην αρχή πράγματι επρόκειτο μόνο για τη σύναψη μιας αμυντικής συμμαχίας εναντίον εκείνου του κοινού εχθρού που ενσάρκωνε τότε η παντοδύναμη «αντίδραση».

Συνταγματική διέξοδος σε ενδεχόμενο κυβερνητικό αδιέξοδο

 Του Αντώνη Μανιτάκη, Καθημερινή
Είναι γεγονός ότι η μετεκλογική πορεία σχηματισμού κυβέρνησης προαλείφεται δύσβατη, στενόχωρη συνταγματικά και εξαιρετικά αβέβαιη πολιτικά. Αν κρίνει κανείς από τις ασφυκτικές συνταγματικές προθεσμίες, τόσο από αυτές που τάσσει το Σύνταγμα για τον σχηματισμό κυβέρνησης όσο και από αυτές που προβλέπονται για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, τότε η προοπτική για μια ενδεχόμενη πολιτειακή κρίση, αν δεν προκύψει από τις εκλογές κοινοβουλευτική κυβέρνηση, δεν είναι απίθανη. Εκτός και εάν, όπως θα δούμε στη συνέχεια, στην ύστερη φάση της διαδικασίας των διερευνητικών εντολών, οι αρχηγοί των κομμάτων ανταποκριθούν σε σχετική πρόσκληση του ΠτΔ., όπως προνοεί, άλλωστε, το Σύνταγμα, και συνεννοηθούν. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη συνταγματική σειρά τους. Υπάρχει, πράγματι, το ενδεχόμενο να μη σταθεί δυνατόν να σχηματιστεί κυβέρνηση στις προθεσμίες που ορίζει το Σύνταγμα και να οδηγηθούμε και πάλι, στα μέσα Φεβρουαρίου, σε δεύτερες εκλογές, όπως τον Μάιο του 2012. Τούτο, ενδέχεται να συμβεί αν κανένα κόμμα δεν συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή και δεν τελεσφορήσει η διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Οπότε ενεργοποιείται, κανονικά, η διαδικασία σχηματισμού εκλογικής κυβέρνησης με ταυτόχρονη διάλυση της Βουλής και διενέργεια νέων εκλογών. Για να αποτραπεί κάτι τέτοιο και για να σταθεί δυνατόν να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας η νέα Βουλή, όπως απαιτεί, κατά προτεραιότητα, το Σύνταγμα (άρθρο 32 παρ. 5, εδ. β), θα πρέπει να διατηρηθεί εν ζωή η ίδια και για να γίνει αυτό θα πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση που να έχει την εμπιστοσύνη της νέας Βουλής.

Χωρίς αλήθεια το μέλλον είναι η κόλασι

 Του Στέλιου Ράμφου, Καθημερινή
Οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 θα δείξουν πόσο μας ωρίμασε η πεντάχρονη οικονομική κρίσι, τι διδαχθήκαμε από μια δυστυχία την οποία εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε. Αν κρίνω από την στάσι της Αντιπολίτευσης, που ματαίωσε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και μας ωδήγησε στις κάλπες με μετέωρη την συμφωνία για την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο, η κομματική σκοπιμότητα ακόμα μια φορά υπερίσχυσε του γενικού συμφέροντος. Η φαντασίωσι της εξουσίας και το άγχος της ανυπομονησίας επεκράτησαν, αφήνοντας κραταιό στην ψυχή έναν αποφασιστικό συντελεστή της κακοδαιμονίας μας. Παραπατούμε προς τις εκλογές, υπό την πίεσι δύο ισχυροτάτων συναισθημάτων: Του φόβου και του θυμού. Μας ανησυχεί βαθύτατα το ενδεχόμενο μιας καταστροφής την οποία συνεπάγεται η έξοδος από την Ευρωζώνη, ενώ είμαστε θυμωμένοι για το κακό που προκάλεσαν στον τόπο αμαρτωλές πολιτικές ηγεσίες, χωρίς ωστόσο να αναγνωρίζουμε δικές μας ευθύνες. Στην τελευταία περίπτωσι η παρουσία της λογικής είναι τόσο ισχνή, ώστε να λείπη ο κοινός νους και μαζί του το μέτρο. Το μέτρο, που ανεκάλυψαν οι Ελληνες, όμως δεν το κατώρθωσαν ποτέ για λογαριασμό τους, αυτό το μέτρο προσφέρει με τους θεσμούς και με τον τρόπο της η Ευρώπη. Το ιστορικό όφελος που θα έχουν στην ευρωπαϊκή τους θητεία λαοί, όπως οι Βαλκάνιοι, δεν είναι η καθόλου ευκαταφρόνητη οικονομική υποστήριξι, αλλά μια ζωή με κανόνες και νόμους.

Το Παράδοξο της Κωλοτούμπας

Του Απόστολου Δοξιάδη, www.protagon.gr
Στις παρακάτω σκέψεις με έσπρωξε αρχικά η απορία μου συζητώντας με κάποιους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο, στο ερώτημά μου για τις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα περί σκληρής στάσης στους δανειστές μας, ακόμη και σε μονόπλευρες ενέργειες “αν μας αναγκάσουν”, κατά την επίσημη διατύπωση, ακούω τη φράση: “Μα αυτά που λέει ο Τσίπρας δεν θα τα κάνει. Έτσι τα λέει, προεκλογικά”. Η άποψη αυτή συνοψίζεται συχνά στο δημόσιο διάλογο με την έκφραση“ ο Τσίπρας θα κάνει κωλοτούμπα”.
Δεν αδικώ αυτούς που το πιστεύουν, καθώς σε άλλη εποχή, και με άλλο κόμμα η “υπόθεση της κωλοτούμπας” θα ήταν φυσική, βάσει ενός συλλογισμού με μεγάλη στατιστική επιβεβαίωση στην κύρια παραδοχή του:

• Οι έλληνες αρχηγοί κομμάτων εξουσίας δεν εφαρμόζουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.
• Ο Τσίπρας είναι Έλληνας αρχηγός κόμματος εξουσίας.
• Άρα, ο Τσίπρας δεν θα εφαρμόσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

Συχνότερο παράδειγμα αυτού του φαινομένου είναι οι περιβόητες διακηρύξεις του Ανδρέα Παπανδρέου πριν τις εκλογές του 1981. Κι αυτές επικαλούνται τώρα, ως πρότυπο μετεκλογικής κωλοτούμπας, οι περισσότεροι πασοκογενείς ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ -δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία- όταν μιλούν για τον άνθρωπο που επιλέγουν να τους κυβερνήσει: «Πώς έλεγε ο Ανδρέας ότι θα διώξουμε τις βάσεις και δεν τις έδιωξε; Έ, έτσι θα κάνει και ο Αλέξης!» Και με αυτή τη βεβαιότητα πορεύονται ικανοποιημένοι προς στην κάλπη.

Μεταξύ Νόνης Δούνια και Χάρρυ Κλυνν

 Του Κωνσταντίνου Ζούλα, Καθημερινή

Αν ζούσαμε σε άλλη χώρα, είναι βέβαιο ότι με όσα συμβαίνουν στην τόπο μας θα κάναμε ακόμη και την πλάκα μας. «Κοίτα», θα λέγαμε μεταξύ μας, «ποιους επιλέγουν για να τους βγάλουν από την κρίση. Οι μεν τσακώνονται για την Αντζελα Γκερέκου και ο δε πανηγυρίζει ως μετεγγραφή της τελευταίας στιγμής τη Ραχήλ Μακρή»! Δυστυχώς, όμως, φίλες και φίλοι, οι περισσότεροι ούτε ζούμε σε άλλη χώρα ούτε έχουμε τη δυνατότητα να φύγουμε γι’ αλλού και επομένως όσα ιλαροτραγικά συμβαίνουν ούτε πικρά πλέον δεν μπορούν να μας κάνουν να χαμογελάσουμε. Ειλικρινά, όμως, και προσπαθώντας ειδικώς τις τελευταίες μέρες να μπω νοερά στα παπούτσια των πολιτικών αρχηγών, αναρωτιέμαι: Δεν έχει καταλάβει άραγε ο κ. Σαμαράς πόσο έβλαψε το κόμμα του ο αλλοπρόσαλλος ανασχηματισμός και οι επιλογές τύπου Ντινόπουλου και Βούλτεψη; Δεν συνειδητοποιεί ότι ένα σημαντικό τμήμα ψηφοφόρων της Ν.Δ. είναι έτοιμο σήμερα να ψηφίσει το «Ποτάμι» ακριβώς γιατί ουδέποτε κατάλαβε πώς είναι δυνατόν στην κρισιμότερη στιγμή της κυβέρνησής του να επιλέξει ως υφυπουργό Ανάπτυξης τον Γερ. Γιακουμάτο; Κι αν έχει περάσει από το μυαλό του κ. Σαμαρά ότι όλα τούτα ήταν λάθη και ότι μια αυτοκριτική θα βοηθούσε, πώς εξηγούνται επιλογές τύπου Γκερέκου και Νόνης Δούνια; Δεν αντιλαμβάνεται ότι, ακόμη και σε επίπεδο συμβολισμού, ένα κόμμα που καταφεύγει σήμερα σε ηθοποιούς και μοντέλα δείχνει εκτός τόπου και χρόνου;