Και βεβαίως «δεν σας θέλουν»...

 Του Προκόπη Δούκα, Athens Voice

«Μας βλέπουν και δεν μας θέλουν» είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αναφερόμενος σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αποστρέφεται τους ορθόδοξους ιερείς στη χώρα μας. Κάνοντας σκληρή αυτοκριτική, ο μοναδικός μη κουτοπόνηρος προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας που θυμάται όποιος μεγάλωσε στη μεταπολίτευση, ο Ιερώνυμος, θέτει επιτέλους το θέμα που θα έπρεπε πρωτίστως να απασχολεί τους ιεράρχες. Και μαζί με τον Αναστάσιο της Αλβανίας κάνει ό,τι μπορεί για να ανατρέψει τις αλγεινές εντυπώσεις που δημιουργούν εκπρόσωποι της εκκλησίας αυτής, τις τελευταίες δεκαετίες, με κύριο εκφραστή βεβαίως τον πρωτοπόρο του πολιτικαντισμού προκάτοχό του. Και βεβαίως, λοιπόν, δεν σας θέλουν. Μακαριότατε, παρά το γεγονός ότι εσείς προσωπικά καταβάλετε φιλότιμες προσπάθειες όχι μόνο να ακούσετε την κοινωνία (ακόμα και αυτή που βρίσκεται απέναντί σας), αλλά και να διορθώσετε τα κακώς κείμενα ενός οργανισμού που μοιάζει να διέπεται από φιλαυτία, εξουσιολαγνεία, αλαζονεία, διαφθορά και κυρίως υποκρισία και χαμηλό πνευματικό επίπεδο. Και οι λόγοι «που δεν σας θέλουν» (όχι εσάς τον ίδιο, γενικώς) είναι πολλοί:

«Η παράγκα»

 Της Άννας Διαμαντοπολούλου

«100 μέρες πριν τις εκλογές οι αρχηγοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ χωρίς καμία συνεννόηση, ενημέρωση (των εταίρων τους όπου υπάρχουν) προετοιμασία και χωρίς καμία διαδικασία εντός των κομμάτων τους, αποφασίζουν με κυνικό τρόπο την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αυτό ενώ, συνεχίζουν την ανατροπή και την πλαγιοκόπηση των μεταρρυθμίσεων που σε πολύ δύσκολες συνθήκες έγιναν από το 2009 και μετά… Ό,τι δηλαδή είχε γίνει με πολιτική επιλογή και μεγάλο κόστος πέρα από τα μνημόνια στη Διαύγεια, στην Παιδεία, στην ψήφο των μεταναστών, στη δικαιοσύνη, στη φορολόγηση των μερισμάτων…Φυσικά και είναι καλύτερα να ψηφίζει ο πολίτης, παρά να διορίζει ο αρχηγός, ΑΛΛΑ: Στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου υπάρχει σταυρός προτίμησης για τον ευρωβουλευτή, οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές ανακοινώνονται 8 με 12 μήνες πριν από τις εκλογές! Τόσο τα μεγάλα κόμματα όσο και οι νέοι σχηματισμοί υποχρεούνται και ταυτόχρονα έχουν την δυνατότητα να αναδείξουν πρόσωπα και ιδέες.

Τι σημαίνει τώρα για την Ελλάδα και ιδιαίτερα για τους κάθε τύπου σχηματισμούς της κεντροαριστεράς που ομνύουν στο νέο οι 40 – 50 μέρες προεκλογικής παρουσίας σε όλη τη χώρα υποψηφίων ευρωβουλευτών; Αν ισχύσουν οι προεκλογικού κανόνες του σταυρού οι νέοι υποψήφιοι θα έχουν ελάχιστες πιθανότητες να παρουσιαστούν. Αν ισχύσουν οι κανόνες των ευρωεκλογών κανάλια και κομματικές ηγεσίες θα κατευθύνουν τα πράγματα.

Η πρόταξη του συμφέροντας του αρχηγού και του κόμματος ως συνδετική ουσία του Συνασπισμού αλά ελληνικά! Ο ένας επιλύει το πρόβλημα το εσωτερικό του με τους 58 (τους οποίους έχει ήδη αδειάσει), ο άλλος απαντά στο σκληρό πυρήνα της παράταξης του για τους μετανάστες.

Το ντήλ συμφέρει, βολεύει και κυρίως μπορεί να πουλήσει….

Όλα αυτά όμως γίνονται πια κατανοητά από τους πολίτες, απαξιώνουν τελείως το πολιτικό σύστημα και κάνουν ακόμα πιο σαφή την ανάγκη ενός νέου φορέα που δεν θα κουβαλάει παθογένειες κομματικών μηχανισμών και που θα μπορέσει από την αρχή να πείσει για την λειτουργία του με δημοκρατία και αρχές. Δεν γίνεται κόμματα αρχηγικά, προσωποκεντρικά και χωρίς τις στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες να αλλάξουν τη χώρα προς τη κατεύθυνση που αυτή έχει ανάγκη».

Η μπουλντόζα, ο πυροσβεστήρας και ο χάρακας

 Του Γιώργου Παγουλάτου, Καθημερινή, 9.2.14
Τρεις βασικές επιλογές για την Ευρώπη αναμετρούνται στις προσεχείς ευρωεκλογές. Ετερόκλητες οι πολιτικές ομάδες που τις εκφράζουν, θα αποτυπωθούν στη σύνθεση του επόμενου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η Επιλογή 1 λέει: «Οπισθεν ολοταχώς στο εθνικό κράτος». Η Ευρώπη τράβηξε πολύ μακριά. Το ευρώ ήταν ένα λάθος που δεν έπρεπε να συμβεί. Η Ε.Ε. είναι μια φενάκη, δημιούργημα των οικονομικών συμφερόντων. Να φύγουμε από την Ε.Ε. Να ανακτήσει πλήρως κάθε κράτος τον έλεγχο της οικονομικής πολιτικής και των συνόρων. Να αναστείλουμε την ενιαία αγορά στην κίνηση αγαθών, υπηρεσιών, ανθρώπων και κεφαλαίων. Εδώ συστεγάζεται η παρέα με τα πιο κακόφημα μέλη. Εδώ συγκατοικεί απρόθυμα ο σκυθρωπός Αλαβάνος με τον θορυβώδη Φάρατζ, η ακροδεξιά Λεπέν με τον κομμουνιστή Κουτσούμπα, ο αριστερός Λαφαζάνης με τον εθνικιστή Βίλντερς. Εδώ ανταμώνουν οι οπαδοί του ολλανδικού Nexit με τους θιασώτες του βρετανικού Brexit και του ελληνικού Grexit. «Η έξοδος της Ολλανδίας από την Ε.Ε. σημαίνει ότι δεν θα χρειάζεται πια να πληρώνουμε δισεκατομμύρια στις Βρυξέλλες και τις αδύναμες χώρες του Νότου (...) Θα σταματήσουμε τη μαζική μετανάστευση και θα πάψουμε να πληρώνουμε επιταγές κοινωνικής πρόνοιας στους Ρουμάνους και τους Βουλγάρους» λέει ο Βίλντερς, σκιαγραφώντας τον γενναίο νέο κόσμο του λαϊκισμού, όπου η μικροψυχία ζευγαρώνει με τη μικρόνοια. Στην ίδια ευρύτερη παρέα και κάποιοι ακόμα σκοτεινότεροι τύποι, από κείνους που πρώτα δέρνουν και μετά κάνουν ερωτήσεις. Οι μαύρες μπλούζες της Χ.Α. και του Γιόμπικ υποχρέωσαν ακόμα και τη Λεπέν να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί καμία σχέση μαζί τους. Κομμουνιστές, λαϊκιστές και ακροδεξιοί συναντώνται στην κοινή επιθυμία διάλυσης της Ε.Ε. Σύμβολό τους: μια μπουλντόζα κατεδάφισης.

Δημοκρατία και ουτοπία

Του Θάνου Βερέμη, Καθημερινή, 9.2.14 

Χρειάστηκαν τριάντα τρία χρόνια για να διαγράψει το ΠΑΣΟΚ την τροχιά του, από τις υποσχέσεις του Ρομπέν των Δασών στα έργα του λήσταρχου Γιαγκούλα. Αν πρέπει να περιμένουμε άλλα τριάντα τρία χρόνια για να ανακαλύψουμε τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, εγώ τουλάχιστον δεν διαθέτω τον χρόνο.

Δεν θα κουραζόμαστε να επαναλαμβάνουμε ότι η δημοκρατία είναι το ευπαθέστερο από τα πολιτικά συστήματα, όχι μόνο γιατί δεν είναι εμβολιασμένη κατά του καλπάζοντος λαϊκισμού, αλλά και γιατί είναι δύσκολο σε τούτη τη χώρα να συμφωνήσουμε για το τι συνιστά την υπαρκτή Δημοκρατία. Παρακολουθώντας πριν από λίγο καιρό τη συζήτηση δημοσιογράφων του ΣΚΑΪ με τον οικονομολόγο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μηλιό, άκουσα για μια ακόμα φορά την οικονομική ερμηνεία της δημοκρατικής ισότητας. Ομως η Δημοκρατία που βιώνουμε δεν είναι σύστημα στο οποίο πραγματοποιείται η εξίσωση ικανοτήτων και δημιουργικότητας καθώς και η ομόνοια πολιτικών απόψεων. Είναι μάλλον το σύστημα το οποίο επιτρέπει την πολυφωνία και προστατεύει τα βασικά δικαιώματα των πολιτών, με αντάλλαγμα τη συναίνεσή τους ως προς τις θεμελιώδεις αρχές του συστήματος αυτού. Οταν η συναίνεση αποκλείεται για να εξυπηρετηθούν οι προτεραιότητες ακραίων θέσεων, τότε η Δημοκρατία αδυνατεί να λειτουργήσει. Η αντίληψη της αριστεράς ότι μόνη αυτή υπηρετεί τα συμφέροντα του «απλού λαού», ενώ οι άλλοι υπηρετούν τα ιδιοτελή σχέδια του κεφαλαίου και των ξένων, κατασκευάζει μια εικονική πραγματικότητα η οποία αποκλείει τη συνδιαλλαγή.

Πώς οι baby boomers… τρώνε τα παιδιά τους

 Του  Mark Mazower*, The Financial Times, www.euro2day.gr

Οι κληρονόμοι της Χρυσής Εποχής συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν και 70χρονοι ροκ σταρ κλέβουν τα φώτα της δημοσιότητας. Την ίδια στιγμή μια ολόκληρη γενιά άνεργων νέων παρακολουθεί απελπισμένη, γράφει ο Mark Mazower. Οι πολιτικοί δεν δίνουν δεκάρα....

Σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, τα επίπεδα-ρεκόρ στην ανεργία των νέων μεταδίδουν την αίσθηση της απελπισίας σε μια ολόκληρη γενιά. Και προκαλεί εξαιρετική εντύπωση το ότι οι ηγέτες και οι ρυθμιστές δείχνουν να μην δίνουν δεκάρα. Το να παρατηρήσουμε ότι δεν υποφέρουν εξίσου όλοι είναι τμήμα μόνο της απάντησης. Το μεγαλύτερο κομμάτι της πλούσιας βόρειας Ευρώπης, για παράδειγμα, δεν υποφέρει σχεδόν καθόλου. Όμως παρότι ισχύει το γεγονός πως σε ορισμένες από τις χώρες σε μεγάλη κρίση τα οικονομικά μεγέθη ήταν πολύ υψηλά επί πολλές δεκαετίες, η κρίση έχει χειροτερέψει υπερβολικά τα πράγματα.Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι πολιτικό. Μια εποχή δύο περίπου αιώνων λήγει και οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι νέοι. Η ανάδειξη του σύγχρονου κράτους συνέπεσε με την ανάδειξη των νέων. Ο Ναπολέων σημάδεψε την αλλαγή. Μετά από εκείνον, η μεγάλη ηλικία άρχισε να σχετίζεται με το κατεστημένο και η νιότη με την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Πριν καλά-καλά προλάβει να τελειώσει το πανεπιστήμιο, ο μεγάλος Πολωνός ποιητής Άνταμ Μικίεβιτς έγραψε την «Ωδή στην Νιότη» το 1820, που είναι η καλύτερη ίσως απόδοση αυτού του σκεπτικού. Η Νέα Ιταλία του Τζουζέπε Μαντσίνι που ιδρύθηκε μία δεκαετία αργότερα προκάλεσε ατελείωτα «νεογνά» - ακολούθησαν η Νέα Γερμανία και η Νέα Πολωνία, για να μην αναφέρουμε τους Νεοοθωμανούς και αργότερα τους Νεότουρκους.

Τι μάθαμε στα πέντε χρόνια της κρίσης

Κώστας Ντιος

Του Ηλία Μόσιαλου, Ημερησία, 08.02.14

Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει, είτε άμεσα είτε έμμεσα, ότι η μεγάλη προσαρμογή που επιχείρησε η Ελλάδα -το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είχε ολοκληρωθεί μέχρι τον Δεκέμβριο του 2011- ήταν απαραίτητη. Η ΝΔ κατάλαβε ότι χωρίς αληθινή δημοσιονομική προσαρμογή, τα ευχολόγια για άμεση ανάπτυξη δεν θα μπορούσαν να είχαν εφαρμοστεί, ούτε τα περίφημα «ισοδύναμα» να ισχύσουν, και γι΄ αυτό ξέχασε όλα τα «Ζάππεια», Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει τώρα για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, χωρίς να λέει τι διαφορετικό θα είχε κάνει ή θα έκανε για να τους πετύχει, έχει σαφώς περιορίσει την αντιμνημονιακή του ρητορεία («κατάργηση μ΄ ένα νόμο κι ένα άρθρο») και, επιπλέον, η σοβαρή του πτέρυγα αναγνωρίζει ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του χρέους δεν ήταν «επαχθές». Ωστοσο, και τα δύο κόμματα δεν ολοκληρώνουν τη ρεαλιστική τους στροφή. Η κυβέρνηση επικαλείται συνεχώς ένα «Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης», που όμως αποτυγχάνει να το παρουσιάσει. Αντίθετα, στην πράξη δρα με τρόπο που πολλές φορές δεν συνάδει με την ανάπτυξη: παράδειγμα, το γεγονός ότι δίνεται έμφαση στην απορρόφηση του ΕΣΠΑ ως ποσοστού και όχι στη σύνδεσή του με πραγματικούς αναπτυξιακούς στόχους.

Αλληλεγγύη ή εθνικό συμφέρον

Της Ελίζας Παπαδάκη, ΝΕΑ, 07.02.14
Πολλοί στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να προσβλέπουμε με ελπίδες στους σοσιαλδημοκράτες της Ευρώπης, όταν μάλιστα αναλαμβάνουν θέσεις κυβερνητικής ευθύνης. Και δικαιολογημένα. Διότι από την ιστορική τους παράδοση αλλά και με τις σημερινές προγραμματικές τους θέσεις τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τάσσονται υπέρ της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και με τους ασθενέστερους, υπέρ της διαφύλαξης του κοινωνικού κράτους, υπέρ των δυνάμεων της εργασίας. Αντιμάχονται την ανεξέλεγκτη δράση των αγορών, την υπερβολική ισχύ των τραπεζών, επιζητώντας την αποτελεσματική τους ρύθμιση σε παγκόσμιο και ειδικότερα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και καταπολεμούν τον ακραίο εθνικισμό που αναβιώνει στις συνθήκες της κρίσης απειλώντας να διαλύσει την Ευρώπη, τον ρατσισμό και τις διακρίσεις που τρέφει αυτός ο εθνικισμός, τις ανισότητες γενικότερα. Ομως στην πράξη τα πράγματα αποδεικνύονται πολύ πολύπλοκα για να επιβεβαιώσουν τέτοιες ελπίδες με άμεσα θετικά αποτελέσματα στη δική μας δύσκολη κατάσταση. Δεν πρόκειται άλλωστε μόνο για εμάς. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως εξελίχθηκε, το όραμα της ομοσπονδίας που θα ενοποιούσε πολιτικά και κοινωνικά την Ευρώπη έχει απομακρυνθεί, καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις παίζουν τα κράτη όπου το καθένα προβάλλει τη δική του εθνική οπτική, το δικό του εθνικό συμφέρον.

Δύο ευρωπαίοι σοφοί

Του Μιχάλη Μητσού, ΝΕΑ

Ο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο είναι 89 ετών. Είναι ο μόνος  πρόεδρος της Ιταλίας που έχει επανεκλεγεί (και μάλιστα παρά τη θέλησή του). Είναι αριστερός από τα είκοσί του. Και είναι σοφός. Γι' αυτό και οι ευρωβουλευτές (με εξαίρεση τους γελοίους της Λέγκας του Βορρά) άκουσαν την προχθεσινή του ομιλία με προσοχή και σεβασμό. Οπως είπε ο πρόεδρος Σουλτς, «τριάντα χρόνια μετά την παρουσίαση του σχεδίου της Ευρωπαϊκής Συνθήκης από τον Αλτιέρο Σπινέλι δεν υπήρχε καταλληλότερος άνθρωπος για να τιμήσει αυτή την επέτειο». Τρεις ήταν οι βασικές επισημάνσεις του ιταλού προέδρου. Πρώτον, για την αντιμετώπιση της κρίσης δεν αρκεί πλέον η λιτότητα με οποιοδήποτε κόστος. Η δημοσιονομική πειθαρχία είναι απαραίτητη, αλλά χρειάζονται παραλλήλως μέτρα υπέρ της ανάπτυξης και της απασχόλησης. Δεύτερον, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα έχει τόσο βαθιές ρίζες που δεν μπορεί πια να γυρίσει πίσω. Οποιαδήποτε σκέψη για αποχώρηση από το ευρώ ή την ΕΕ είναι αδιανόητη. Τρίτον, η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει. Για πρώτη φορά οδεύουμε προς ευρωεκλογές εν μέσω μιας ριζικής αμφισβήτησης των ευρωπαϊκών αξιών.

Χρήσιμα διδάγματα εμπειρίας κυβερνητικής, μεταρρυθμιστικής, πολιτικής

Του Αντώνη Μανιτάκη, πρώην Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης

(Γραπτή απόδοση ομιλίας που διοργανώθηκε από το Κέντρο Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Παπαγιαννάκης στις 3 Δεκεμβρίου 2013)  
Mε βάση την κυβερνητική του εμπειρία, ο πρώην υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντ. Μανιτάκης υποστήριξε στην ομιλία του ότι ο σχεδιασμός της μεταρρύθμισης θα πρέπει να εμπεριέχει τους όρους της εφαρμοσιμότητάς του και ότι η ρητορική του πολιτικού λόγου θα πρέπει να μεταβεί στην οργανωμένη διαχείριση της πραγματοποίησης των μεταρρυθμίσεων. Επίσης επεσήμανε πως η πολιτική (politics) θα πρέπει να διακρίνεται από τις δημόσιες πολιτικές (public policies), η κυβέρνηση και το κυβερνητικό έργο θα πρέπει να συντονίζονται αποτελεσματικά και η  χώρα να αποκτήσει  θεσμική μνήμη ώστε να  πάψει να κυβερνιέται τυχαία και προσωποπαγώς.
H σύντομη αλλά συγκλονιστική, για μένα τουλάχιστον, υπουργική εμπειρία με γέμισε με πολλά και ποικίλα βιώματα, με πολλά και αντιφατικά συναισθήματα, και με φόρτωσε, ταυτόχρονα, με πολλές και βαριές προσωπικές ευθύνες για το αύριο, με αφορμή αυτό που έκανα ή παρέλειψα ή απέτυχα να κάνω και κυρίως σε σχέση με αυτά που έγιναν στο Υπουργείο και στην Κυβέρνηση κατά την διάρκεια της υπουργικής μου θητείας. Μα πάνω απ΄όλα  γι αυτά που χρειάζεται να γίνουν για τον τόπο, για το κράτος και τη διοίκηση, άμεσα και σε βάθος χρόνου. 

«Ἡ χώρα θυμίζει τὴν ὕαινα ποὺ κυλιέται πάνω στὸν ἐμετό της»

Του Κωστή Παπαγιώργη, ΝΕΟ ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ, 

Απόσπασμα από τὸ 1^ο τεύχος του περιοδικού που περιλαμβάνει εκτενὲς αφιέρωμα στὸ έργο του

Ὅλη ἡ χώρα, αὐτὴ τέλος πάντων ποὺ ἀπέμεινε, θυμίζει τὴν ὕαινα ποὺ κυλιέται πάνω στὸν ἐμετό της. Οἱ κοινότητες ἀπανταχοῦ τῆς Ἑλλάδος εἶχαν χαρακτήρα, ἐμπορικὸ πνεύμα, θετικὴ ἀντιληψη γιὰ τὴ ζωή. Σήμερα αὐτὴ ἡ κοινωνία διαλύεται προκλητικὰ καὶ τὸ μόνο ποὺ τὴ συγκρατεῖ εἶναι ἡ ἐλπίδα γιὰ πολιτικο-κομματικὴ ἐκδίκηση…

Οὐδέποτε εἶχα κατὰ νοῦ μιὰ κάποια “ἐπιστημονικὴ μελέτη”. Οὐσιαστικὰ δὲν ἤξερα οὔτε κατ’ ἐλάχιστον τὸ γράψιμο, κάτι μέσα μου ὅμως διαμαρτυρόταν καὶ ἔδειχνε πρὸς τὰ βιβλία καὶ τὸ γράψιμο. Λόγω μιᾶς δυσκολίας ποὺ ἔχω στὴν ὁμιλία, σιχάθηκα τὸ γυμνάσιο, τὴ Νομικὴ καὶ κάθε μορφὴ συνδιάλεξης. Στὰ βιβλία, ὀφείλω νὰ πῶ, δὲν πήγα γιὰ νὰ σπουδάσω. Ἡ ἐλευθερία μοῦ ἔλειπε. Γνώρισα μιὰ συντροφιὰ μὲ τὰ ἴδια ἐνδιαφέροντα: τὸν Ἀποστολόπουλο, τὸν Λεβέντη καὶ τὸν Ζέρβα· αὐτὸς ἦταν ὁ πρῶτος ἀνθρωπος ποὺ εἶδα νὰ γράφει σὲ γραφομηχανὴ ποιήματα…Γιὰ νὰ εἶμαι ἐλικρινὴς ὀφείλω νὰ σᾶς πῶ ὅτι οὐδέποτε μὲ γοήτευσε ἡ ποίηση. Δὲν μιλᾶμε γιὰ τὸν Ὅμηρο βέβαια, τοὺς τραγικούς, τὸν Σαίξπηρ κτλ. Ἔχω βιβλία ποιητικὰ στὸ σπίτι μου, ἀλλὰ σπανίως τὰ ἀνοίγω. Ἀντίθετα τὰ δοκίμια τοῦ Σεφέρη γιὰ παράδειγμα μὲ ἔχουν καταγοητεύσει. Εἰδικὰ τὸ δοκίμιο γιὰ τὰ μοναστήρια τῆς Καπαδοκίας… Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, τὴ στοχαστική, ὁ Ράμφος καὶ ὁ Κονδύλης νομίζω ὅτι ἐπέτυχαν κάτι ἐντυπωσιακό. Νὰ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι τόσο ὁ Στέλιος ὅσο καὶ ὁ Τάκης προκάλεσαν πανικὸ στὸ ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο… Μιὰ καὶ μιλᾶμε γιὰ γραφτὰ ντόπιων μὲ εὐρωπαικὴ νοοτροπία, καλὸ εἶναι νὰ θυμόμαστε ὅτι ὁ Νεοέλλην ἔχει ἕνα συνδρόμο ποὺ οὐδέποτε τὸν ἐγκαταλείπει. Σκοπεύει νὰ χτυπήσει τὴν πρωτιά, νὰ γίνει ἀκαδημαϊκὸς ἀνήρ, νὰ παίξει κάποιο ρόλο στὰ πολιτικὰ πράγματα τῆς χώρας, νὰ τὸν βλέπουν καὶ νὰ τὸν χαίρονται ἢ νὰ τὸν φθονοῦν. Ἂν δὲν ἔχει δημόσια εἰκόνα ἀλλὰ ἰδιωτεύει μὲ τὸ στίγμα τοῦ φουκαρᾶ, τότε κανεὶς δὲν δίνει σημασία…

Ο διάχυτος αντισημιτισμός

Της Ξένιας Κουναλάκη, Καθημερινή, 6.2.14

Στο επετειακό βίντεο που έστειλε ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, ιδρυτής του Facebook, στον Θεόδωρο Καρυπίδη, υποψήφιο περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας του ΣΥΡΙΖΑ (μέχρι την ώρα που γραφόταν αυτό το άρθρο), για να του θυμίσει στιγμιότυπα από τη δραστηριότητά του στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης πιθανότατα περιλαμβάνονται: φωτογραφίες από τις μεγάλες δημοσιογραφικές του επιτυχίες, π.χ. τη συνέντευξη-ποταμό με τον Ηλία Κασιδιάρη στο flashtv-kozani αλλά και τα δημοφιλέστερα status updates του. Οπως αυτό: «Η Νέα Ελληνική Τηλεόραση της Ελλάδας, θα λέγεται ΝΕΡΙΤ, που είναι το Εβραϊκό όνομα για κορίτσια και σημαίνει στα εβραϊκά κερί. Προέρχεται από το Εβραϊκό Nera και δίνεται σε κορίτσια που γεννήθηκαν κατά τη Χάνουκα (κερί της Ανθελληνικής γιορτής Χάνουκα δηλαδή…)». Ακολουθεί ένα συνονθύλευμα αντισημιτικών μύθων, αντικυβερνητικής προπαγάνδας και συνωμοσιολογίας, που εμπλέκει τους -κατά μητροπολίτη Αμβρόσιο- «αυτοκαταραμένους» Εβραίους, που ζήτησαν την καταδίκη του Χριστού από τον Πιλάτο, τη λέσχη Μπίλντεμπεργκ, τον Σαμαρά και το μνημόνιο. Παρεμπιπτόντως, ο κ. Καρυπίδης φρόντισε χθες να αποκαθηλώσει την επίμαχη ανάρτηση που ίσως του στοιχίσει μία μακρά πολιτική σταδιοδρομία στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με την Αριστερά τουλάχιστον. Είναι σαφές ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ η ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του ήταν γκάφα, έστω εγκληματική αμέλεια.

Η θάλασσα και το αλάτι

Του Ηλία Κανέλλη , ΝΕΑ, 5.2.14
Από τη σκοπιά τους έχουν δίκιο η Μάνια Μπαρσέφσκι και ο Πάνος Λάμπρου, τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, που χθες (όπως τις προάλλες και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης) αντέδρασαν έντονα για την επιλογή του κόμματός τους να στηρίξει στις αυτοδιοικητικές εκλογές, μεταξύ άλλων, τον δημοσιογράφο Θεόδωρο Καρυπίδη ως υποψήφιο Δυτικής Μακεδονίας. Εξίσου δίκιο έχουν από ανάλογη σκοπιά και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Κοζάνης που διαφώνησαν έντονα με τη συγκεκριμένη επιλογή, ο Παναγιώτης Τσιαρτσιανίδης, π.χ., ο οποίος τονίζει ότι «η αντιμνημονιακή ρητορεία χωρίς ταξικό πρόσημο δεν φτάνει». Ο Θεόδωρος Καρυπίδης, όντως, είναι «αντιμνημονιακός». Αντιμνημονιακοί ήταν και οι Αγανακτισμένοι του 2011, αντιμνημονιακοί ήταν και αυτοί που μπήκαν στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου την ίδια χρονιά για να κυνηγήσουν «τους πολιτικούς του Μνημονίου που είχαν υπογράψει τον περιορισμό της εθνικής ανεξαρτησίας μας» (ανάμεσά τους και τον Οδυσσέα Βουδούρη στην Καλαμάτα). Η «αντιμνημονιακή ταυτότητα» ήταν αρκετή για να προβάλλει ως μελλοντικός κυβερνητικός εταίρος το κόμμα της αρχαϊκής Δεξιάς της συνωμοσιολογίας που πολιτεύεται υπό το ψευδώνυμο Ανεξάρτητοι Ελληνες. Ή για να αποκτήσει πολιτική εκπροσώπηση και ευρύ κοινωνικό έρεισμα ο νεοναζιστικός λόγος της Χρυσής Αυγής. Τουλάχιστον αυτό το τελευταίο, οι αναλύσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα περίμενε κανείς να το έχουν υπολογίσει.

Πανικός για παγκόσμιο αποπληθωρισμό

Tου Ιμμάνιουελ Βάλλερστάϊν,  www.aftercrisisblog.blogspot.gr, 

  © Immanuel Wallerstein :  Panic About World Deflation (1.2.2014)

Όχι πολύ καιρό πριν, οι ειδήμονες και οι επενδυτές έβλεπαν τις «αναδυόμενες αγορές» - ένας ευφημισμός για την Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία και κάποιους άλλους - ως σωτήρες της παγκόσμιας οικονομίας. Ήταν αυτοί που θα στήριζαν με διατηρήσιμο τρόπο την ανάπτυξη και κατά συνέπεια τη συσσώρευση κεφαλαίου, την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ιαπωνία ήταν διστακτικές στον παλιό παραδοσιακό ρόλο τους ως στυλοβάτες του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι, είναι αρκετά εντυπωσιακό που τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Ιανουαρίου, η Wall Street Journal (WSJ), η Main Street, οι Financial Times (FT), το Bloomberg, η New York Times (NYT) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), όλοι μαζί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την «κατάρρευση» αυτών των ίδιων αναδυόμενων αγορών, ανησυχώντας ιδιαίτερα για τον αποπληθωρισμό, που θα μπορούσε να είναι «μεταδοτικός». Μου ακούγεται σαν πανικός μόλις και μετά βίας συγκαλυμμένος.  Πρώτον, μια λέξη για τον αποπληθωρισμό. Μια «ήρεμη» αγορά είναι εκείνη κατά την οποία οι ονομαστικές τιμές δεν πέφτουν, και μόνον ανηφορίζουν με αργό ρυθμό. Αυτό επιτρέπει στους πωλητές και τους αγοραστές να προβλέπουν με εύλογη βεβαιότητα, ποιες αποφάσεις είναι οι βέλτιστες γι' αυτούς.

Φαντασιώσεις αντί πραγματικότητας

 Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος , 4.1.14

Ποιος να το πίστευε! Hταν λοιπόν τόσο εύκολο να αλλάξουν οι διαχρονικά ριζωμένες κοινωνικές νοοτροπίες της αποφυγής των υποχρεώσεων απέναντι στο κράτος και της φοροδιαφυγής. Eπρεπε να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ για να το διαπιστώσουμε. Λίγους μόλις μήνες μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές και τον σχηματισμό αντιμνημονιακής κυβέρνησης, πλήθη κόσμου προσέρχονται στις κατά τόπους εφορίες και με χαρά καταβάλλουν τους φόρους και τις οφειλές τους. Σε μερικές, πολλοί πλειοδοτούν και θέλουν να καταβάλουν μεγαλύτερα ποσά από όσα τους έχουν καταλογιστεί. Το μελλοντολογικό αυτό σενάριο δεν είναι προϊόν κάποιας κακοπροαίρετης σατιρικής έμπνευσης. Η κεντρική του ιδέα διατυπώθηκε από τα χείλη ενός από τα πλέον σοβαρά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Την περασμένη Κυριακή, 26-1-2014, γνωστός φιλόσοφος και μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ, είπε επί λέξει: «Κάποιος φίλος μου κουβέντιαζε, πριν από μερικούς μήνες, με εφοριακούς σε μια επαρχιακή πόλη. Οι εφοριακοί του εξηγούσαν ότι έχουν πολλά εσωτερικά προβλήματα και επιπλέον μια ψυχολογική δυσκολία: να πιέσουν τους ανθρώπους να πληρώσουν τους φόρους τους, έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι όντως δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Ταυτοχρόνως, του ανέφεραν το εξής: ότι οι ίδιοι που σήμερα δυσκολεύονται εξαιρετικά να πληρώσουν τους φόρους τους θα κάνουν τα πάντα για να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους αν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί τότε θα ξέρουν ακριβώς πού πάνε τα λεφτά τους. Αυτή είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας, ένα νέο φρόνημα...».

Στα νύχια των ολοκληρωτισμών

Του Γιώργου Σιακαντάρη, ΝΕΑ, 4.2.14
«Σκέψου αυτόνομα»: η σημασία των ατόμων στην πρόοδο των κοινωνιών

Σε μια περίοδο που η χώρα είναι παγιδευμένη στις απαιτήσεις της τρόικας, στον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ και στην αδυναμία (ή μήπως απροθυμία;) των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς να καταθέσουν στην κοινωνία μια σοβαρή εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, η οποία ίσως κινούσε κάποιες διαδικασίες εξορθολογισμού στην αξιωματική αντιπολίτευση, η καλύτερη «απόδραση» είναι ένα βιβλίο από τον χώρο της όντως υψηλή λογοτεχνία. Ο λόγος για το βιβλίο του Βασίλι Γκρόσμαν «Ζωή και Πεπρωμένο» που με μεγλαλη καθυστέρηση κυκλοφορεί επιτέλους στα ελληνικά (μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα, εκδ.Γκοβόστη). Ο Γκρόσμαν υπήρξε σοβιετικός πολίτης και ανταποκριτής στα μέτωπα του πολέμου, ιδίως στο Στάλινγκραντ. Και το κορυφαίο βιβλίο του για το οποίο γίνεται λόγος στέλνει τους αναγνώστες κατευθείαν στο μεγάλο φιλοσοφικό πρόβλημα της σχέσης του ατόμου με την ολοκληρωτική εξουσία και τη βία. Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80 στη Σόφια του Ζίφκοφ και του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου έζησα κι εγώ, κυκλοφορούσαν σε αντίγραφα αποσπάσματα αυτού του βιβλίου στα ρώσικα, αλλά και μερικά στα βουλγαρικά ( τα λεγόμενα σάμιζνταντ – αυτοεκδόσεις), η κατοχή των οποίων αποτελούσε μεγάλη απειλή για την ελευθερία του κατέχοντος, αλλά και δείγμα της βούλησης του για ελευθερία. Το βιβλίο εστιάζει στην περίοδο της πολιορκίας του Στάλινγκραντ, αλλά ο πυρήνας του ακουμπά στην αυτόνομη βούληση του ανθρώπου, ο οποίος σε συνθήκες ολοκληρωτισμού αγωνίζεται για την ελευθερία του.