Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

Βοήθεια!

Του Φώτη Γεωγελέ, Athens Voice 
Η βουλευτής του Σύριζα, άθελά της, επανέλαβε ό,τι λένε οι πολίτες αυτής της χώρας καθώς άναυδοι παρακολουθούν όσα κωμικοτραγικά διαδραματίζονται μπροστά τους: Βοήθεια…Ο εκφωνητής αποχαιρετάει το ακροατήριό του με την ευχή των ανταρτών του Λαϊκού στρατού. «Ψυχή βαθιά», βγαίνει στο βουνό, θα συναντήσει τον Διαμαντόπουλο, στα «γουναράδικα». Ψυχή βαθιά, συναγωνιστές, το σύνθημα γίνεται αφίσα, οι στρατιώτες κατεβάζουν την ελληνική σημαία-κεραία της ΕΡΤ. Ο Καμμένος εκφωνεί το τελευταίο διάγγελμα του 1941, οι δυνάμεις κατοχής κατέλαβαν το Ραδιομέγαρο, ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ. Η Ζωή με μια ντουντούκα φωνάζει βοήθεια, η Ραχήλ στα κάγκελα, σκαρφαλωμένη στην πόρτα αναπαριστά τη μεγαλειώδη σκηνή, μια νέα Πέπυ Ρηγοπούλου στην πόρτα του Πολυτεχνείου καθώς το τανκ του Ντερτιλή ετοιμάζεται να εισβάλει. Είστε επίορκοι, φωνάζει, υπηρετείτε τους ανθρώπους που κυβερνούν παράνομα τη χώρα. Ψωμί παιδεία ελευθερία, φωνάζει ο Στρατούλης, το σύνθημα της δικτατορίας, συμπληρωμένο από την αγανάκτηση της πλατείας, η χούντα δεν τελείωσε το ’73. Χούντα με κοινοβουλευτικό μανδύα καταγγέλλει ο Λαφαζάνης, πραξικόπημα, λέει ο Κατρούγκαλος με το κύρος του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου. 10 μέρες πριν την επέτειο της χουντικής επέμβασης στο Πολυτεχνείο, η τροϊκανή κυβέρνηση εισέβαλε με τον ίδιο τρόπο στην ΕΡΤ, πάντα επικολυρικοί οι δημοσιογράφοι.

Η ώρα για μια προοδευτική ατζέντα


Του Ανδρέα Γιάνναρου, www.metarithmisi.gr, 14.11.13
Μετά την πρόταση δυσπιστίας, η κυβερνητική συνοχή μπορεί να μην κλονίστηκε, αλλά σημείωσε μία ακόμη απώλεια. Πλέον ακόμα και ο πιο αισιόδοξος, δύσκολα μπορεί να πιστέψει ότι μια σχετικά εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία, θα αντέξει μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας της και θα περάσει αλώβητη από την μέγγενη των επόμενων μέτρων και νομοσχεδίων. Το πρόβλημα για την κυβέρνηση Σαμαρά σήμερα, δεν είναι τόσο η απονομιμοποίησή της πολιτικά, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμα δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα με άμεση κυβερνητική προοπτική, όσο κοινωνικά. Παρά την απομάκρυνση της άτακτης χρεοκοπίας, τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, την απόσπαση ενός θετικού προγράμματος στήριξης από το Eurogroup, δεν έχει καταφέρει να προβάλλει ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, να προβεί σε ριζικές αλλαγές στους τομείς που νοσούν σήμερα, όπως δημόσια διοίκηση, δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία και να καταπολεμήσει την φτώχεια και την ανεργία, με ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας, να εξυγιάνει τις δομές του κράτους και των θεσμών. Με επικοινωνιακές κινήσεις (κλείσιμο ΕΡΤ, μετατάξεις δημοτικών αστυνομικών και φυλάκων, έτσι "τυφλά", για να βγουν τα νούμερα) και επιστρατεύοντας πάντα το νόμο και την τάξη (υπέρ του δέοντος ορισμένες φορές),

Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2013

Κοινωνία πολιτών και ομάδες συμφερόντων

Του Κώστα Καρακώτια, Έθνος, 12.11.13
Οι έννοιες των πελατειακών σχέσεων και της κοινωνίας των πολιτών είναι από τις πλέον χρησιμοποιημένες στον μεταπολιτευτικό θεωρητικό και δημόσιο λόγο. Πολλοί δε αναλυτές και ερευνητές απέδωσαν την εγχώρια πολλαπλή παθογένεια στην κυριαρχία των πελατειακών σχέσεων και στην ατροφία της κοινωνίας των πολιτών. Ο καθηγητής Χρυσάφης Ιορδάνογλου, στη μελέτη του με τον τίτλο «Kράτος και ομάδες συμφερόντων. Μια κριτική της παραδεδεγμένης σοφίας», που εξέδωσαν πρόσφατα οι εκδόσεις Πόλις, προβαίνει σε μια διεισδυτική κριτική των εννοιών αυτών. Θεωρεί ότι οι δύο έννοιες είναι οι πυλώνες του κυρίαρχου μεταπολιτευτικού κοινωνιολογικού παραδείγματος και προχωρά στον ορισμό τους. «Πελατειακή σχέση» είναι η -πέρα από κανόνες- προσωπική εκδούλευση που παρέχεται με αντάλλαγμα την πολιτική «νομιμοφροσύνη» του πελάτη. Ο αποδέκτης βέβαια της εκδούλευσης είναι άτομο και όχι ολόκληρη ομάδα ανθρώπων με κοινά συμφέροντα. Κοινωνία των πολιτών δε, σύμφωνα με τον κυρίαρχο ορισμό, είναι οι συλλογικές δραστηριότητες που «καταλαμβάνουν τον χώρο ανάμεσα στο κράτος και την αγορά».

Σαούλ Φριντλέντερ: Αυτοψία της ναζιστικής γενοκτονίας

Γεννημένος στην Πράγα το 1932, λίγους μήνες πριν ο Χίτλερ καταλάβει την εξουσία, κρυμμένος σε ένα καθολικό σχολείο στη Γαλλία μέχρι το τέλος του πολέμου, ενώ οι γονείς του εκτοπίζονται και δολοφονούνται στο Αουσβιτς, ο Σαούλ Φριντλέντερ, όταν μετά το τέλος της Κατοχής ανακαλύπτει την εβραϊκή του ταυτότητα, μεταναστεύει παράνομα στο Ισραήλ. Με μια τέτοια βιωματική διαδρομή ήταν μάλλον φυσικό, στα χρόνια των σπουδών και της έρευνας, να ασχοληθεί με τη μοίρα των Εβραίων της Ευρώπης. Σήμερα ο Φριντλέντερ θεωρείται διεθνώς ένας από τους κορυφαίους μελετητές του Ολοκαυτώματος. Το επιβεβαιώνει άλλωστε και το σπουδαίο έργο του «Η ναζιστική Γερμανία και οι εβραίοι», που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας (εκδόσεις Πόλις, μετάφραση Ηλία Ιατρού, 2013). Η ακόλουθη συνέντευξη του Σαούλ Φριντλέντερ δημοσιεύτηκε στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica».
• Καθηγητή Φριντλέντερ, η αρχή που υιοθετήσατε είναι το να ακουστούν όλες οι φωνές. Υποστηρίζετε δηλαδή ότι δεν μπορούμε να περιορίζουμε τη μελέτη στις ναζιστικές αποφάσεις και στους αριθμούς του θανάτου. Πρόκειται για μιαν έμμεση κριτική σε άλλους ιστορικούς; Σε ποιους;
Η ιστορία γενικά τείνει να εξημερώνει τα γεγονότα βρίσκοντας λογικές εξηγήσεις για όλα. Εγώ όμως ήθελα μια ορθή και τεκμηριωμένη αφήγηση, στην οποία ωστόσο να είναι παρόντα τα θύματα, τα οποία, με τον πόνο τους, τις αυταπάτες τους, τους φόβους τους, θα μας δώσουν αληθινές στιγμές στοχαστικής απορίας, θα διαλύσουν την αυτοϊκανοποίηση της επιστημονικής απόστασης.

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

ΔΗΜΑΡ: Πέντε γράμματα, πέντε ερωτήσεις

Των Μυρσίνη Λιοναράκη, Γρηγόρη Καραγρηγορίου, www.metarithmisi.gr
Η Δημοκρατική Αριστερά, το κόμμα που κάποιοι επιλέξαμε να εμπλακούμε οργανωτικά για πρώτη φορά στη ζωή μας, στοιχηθήκαμε μαζί του και δώσαμε – ο καθένας με τον τρόπο του – αγώνα εντός και εκτός, βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ως νέοι πολίτες που στήσαμε μαζί με τόσους άλλους τη ΔΗΜΑΡ από την πρώτη στιγμή, επιχειρούμε να κάνουμε τον δικό μας απολογισμό και να καταθέσουμε τη δική μας πρόταση όπως απαιτούν οι ανάγκες των καιρών αλλά και η ιστορική συνέχεια του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς. Μίας αριστεράς με τόλμη, σχέδιο, ευθύνη, ανοιχτούς ορίζοντες και κουλτούρα διαλόγου. Τολμάμε να πούμε δυσάρεστες αλήθειες, γιατί διεκδικούμε να βρούμε ευχάριστες αλήθειες.
Ερώτημα πρώτον: Τι έχει γίνει με τη ΔΗΜΑΡ;
Η ΔΗΜΑΡ μπήκε σε μία κυβέρνηση αφού κατέβηκε στις εκλογές με σύνθημα «εντολή για λύση». Βγήκε μετά από ένα χρόνο για την ΕΡΤ. Όχι για το μαύρο και τον απαράδεκτο χειρισμό. Άλλωστε μετά από αυτόν, συμμετείχε στις κυβερνητικές συσκέψεις και έφτασε μαζί με τους εταίρους σε μία περίπου συμφωνία. Μια συμφωνία όμως που λίγες ώρες μετά δεν έγινε αποδεκτή σε μια βιαστική συνεδρίαση οργάνων χωρίς ψηφοφορία και χωρίς νομιμοποίηση.

Η εθνικιστική βία

Του Ανδρέα Πανταζόπουλου, hwww.metarithmisi.gr, 11.11.13
Είχα την ευκαιρία πριν έναν μήνα, από τις σελίδες του «Βήματος», να παρουσιάσω ορισμένες από τις βασικές ιδέες του Δημήτρη Ψυχογιού για το φαινόμενο της πολιτικής βίας στην ελληνική κοινωνία. Προσπάθησα εκεί να συμπυκνώσω τη διαυγή στόχευση του συγγραφέα, ο οποίος, μέσω μιας συγκριτικής προσέγγισης του φαινομένου της πολιτικής βίας σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, υποδεικνύει τον εθνικισμό, την εθνικιστική διαπαιδαγώγηση, όπως αυτή διαπότισε τον εκπαιδευτικό θεσμό, που στην Ελλάδα λειτούργησε περισσότερο ως μηχανισμός, παρά ως θεσμός, ως εκείνο το προνομιακό μέσο το οποίο αποτέλεσε το βασικό όχημα ενσωμάτωσης της βίας στην καθημερινότητα και, εν μέρει τουλάχιστον, στις πολιτικές συγκρούσεις. Πράγματι, η διαρκής εξιδανικευμένη μυθολόγηση του παρελθόντος, η εναλλασσόμενη πόλωση της επίσημης αφήγησης στους ρόλους του «ήρωα» και του «θύματος», η ενάρετη πολεμογενής πρόσληψη των πάντα ανεκπλήρωτων εθνικών δικαίων, συναντήθηκε στο πεδίο της αποκαλούμενης κοινωνίας των πολιτών, του «προοδευτικού της τμήματος», με την απροϋπόθετη εξύμνηση των αρετών ενός αυθεντικά αντιστασιακού λαϊκού ήθους, που συνιστούσε την άρνηση της κυριαρχίας του «κατεστημένου», όχι όμως και την ριζοσπαστική κριτική του.

Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2013

Εγγύηση για την συγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού η πολιτική αυτονομία της ΔΗΜΑΡ

Βαγγέλης   Ζορκάδης*, Αγγελιοφόρος  10/11/2013
Συνέντευξη  στον  Φ. Πεταλίδη   

Ερωτηση:    Ποια είναι η θέση σας για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς και γιατί δεν είδατε θετικά την κίνηση των 58, ενώ συνεργάζεστε με στελέχη που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ.

Η Δημοκρατική Αριστερά αποτελεί υπό τις σημερινές συνθήκες  τη σημαντικότερη εγγύηση για τη συγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού και η  πολιτική της αυτονομία είναι αδιαπραγμάτευτη.  Φιλοδοξούμε και θα  συναντηθούμε με πολίτες και συλλογικότητες του ευρύτερου χώρου της  Αριστεράς, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της πολιτικής οικολογίας και ανένταχτους Δημοκράτες . Συνάντηση στην οποία δεν έχει θέση το πολιτικό προσωπικό της χώρας που έχει σοβαρές ευθύνες για τη σημερινή μας κατάσταση. Η  Δημοκρατική Αριστερά ήρθε στο πολιτικό προσκήνιο προκειμένου να δηλώσει το τέλος της μεταπολίτευσης. Όσοι από την πολιτική και την οικονομική  ελίτ του τόπου αγωνιούν για την  διαιώνιση του τέλους της μεταπολίτευσης πρέπει να μην αφήσουμε να μας επηρεάσουν και να μας  αποπροσανατολίσουν. Στην κίνηση των 58  και σε άλλες  ομάδες  του χώρου υπάρχουν άνθρωποι με ιδιαίτερα   αξιόλογη  πολική σκέψη και αξιοπρόσεκτη στάση ζωής υπάρχουν και άλλοι  που έχουν  ευθύνες για τη σημερινή μας  κατάσταση,  βεβαίως   υπάρχουν πάντα και οι γυρολόγοι . Το κείμενο των 58 είναι μια πρόσκληση σε ένα διάλογο, χωρίς συγκεκριμένη αναφορά στην πολιτική, κοινωνική πραγματικότητα, αγνοεί την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική.

Η Δημοκρατική Αριστερά δεν λοξοκοιτάζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ


Συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία
- Κύριε πρόεδρε, μετά την αποχώρηση από την τρικομματική, η ΔΗΜΑΡ μοιάζει να «λοξοκοιτάζει» προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την περίπτωση, γιατί ένας ψηφοφόρος να επιλέξει τη ΔΗΜΑΡ και όχι απ' ευθείας τον ΣΥΡΙΖΑ;
Η Δημοκρατική Αριστερά δεν «λοξοκοιτάζει». Διατυπώνει με σαφήνεια την πολιτική θέση της. Με το ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ δεν υπάρχει εγγύτητα θέσεων σε κομβικά, σε βασικά ζητήματα. Αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε τις συνεχιζόμενες μεταστροφές της πολιτικής του και θεωρούμε πως πτυχές της πολιτικής του πρότασης μπορούν να θέσουν σε διακινδύνευση την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.
Αλλά και πέραν αυτού, σε μια σειρά ζητημάτων, στα οποία η Δημοκρατική Αριστερά προκρίνει τη στρατηγική αλλαγών και δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης καταγράφει μία διαρκή άρνηση.
Η Δημοκρατική Αριστερά εργάζεται για τη συγκρότηση του προοδευτικού πόλου που θα υπερβεί το διχαστικό διπολισμό και θα εξελιχθεί σε ισχυρό ρεύμα μέσα στην κοινωνία. Επιδίωξή μας είναι η προοδευτική πολιτική συμπαράταξη που θα διεκδικήσει λύσεις με δημιουργική υπέρβαση της κρίσης και μετεξέλιξη της Ελλάδας σε μια σύγχρονη, δίκαιη και δημοκρατικά ανεπτυγμένη κοινωνία.

Κουβέλης: Δεξιά και αριστερή ανωριμότητα πάνω στο όνειρο των Ελλήνων

Ελευθεροτυπία,10.11.2013
Ενώ η χώρα χρειάζεται πολιτική σταθερότητα, γινόμαστε θεατές μιας δεξιάς και αριστερής ανωριμότητας πάνω στο όνειρο των Ελλήνων για μια διαφορετική Ελλάδα, γινόμαστε μάρτυρες ενός προωθούμενου σουρεαλιστικού διπολισμού, αποκομμένου από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και τις αγωνίες του Έλληνα, δήλωσε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, προσθέτοντας ότι ανεξάρτητα από τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόταση δυσπιστίας ευνοεί σήμερα την πλευρά της ΝΔ. Ο κ. Κουβέλης αναφέρθηκε στη σύγκρουση της ΔΗΜΑΡ με τη ΝΔ για την υπόθεση της ΕΡΤ σημειώνοντας ότι ο εκβιασμός του πρώτου κόμματος δεν συνιστά κυβέρνηση συνεργασίας. “Σήμερα είναι λάθος οι χειρισμοί για τη Δημόσια τηλεόραση. Λάθος και αυταρχισμός η επέμβαση των ΜΑΤ” πρόσθεσε. Σημείωσε ωστόσο ότι τη στιγμή που διεξάγεται μια δύσκολη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, μια πρόταση δυσπιστίας “αποδυναμώνει την διαπραγματευτική ισχύ της χώρας”. Διαφωνούμε με την κυβερνητική πολιτική, πρόσθεσε, αλλά η χώρα χρειάζεται πολιτική σταθερότητα, σημειώνοντας ότι αυτό σημαίνει αναβάθμιση της πολιτικής αντιπαράθεσης, σημαίνει να μην απαξιώνεται η κοινοβουλευτική διαδικασία, σημαίνει να διεκδικείς οι αποφάσεις να λαμβάνονται με πολιτική αυτονομία στην Ελλάδα και μόνο η επίτευξη των στόχων να παρακολουθείται από τους εταίρους και δανειστές, σημαίνει να διεκδικείς αλλαγές στο πρόγραμμα προσαρμογής, το οποίο -όπως ομολογούν, άλλωστε, ακόμη και οι εμπνευστές του- έχει σημεία αποτυχίας.

Ο ανώριμος Τσίπρας του 4% επέστρεψε


Αν σας ρωτήσει κάποιος τι είπε ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή και του απαντήσετε «τα γνωστά μωρέ», θα έχετε δίκιο.  Προσωπικά, περίμενα τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να έρθει στη Βουλή και να πει κάτι παραπάνω, κάτι που να αιτιολογήσει γιατί το κόμμα του επέλεξε τώρα να καταθέσει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης. Νομίζω ότι δεν το έκανε, αναρωτιέμαι αν το προσπάθησε καν. Ο κ. Τσίπρας άσκησε σωστά κριτική στους χειρισμούς Σαμαρά για την ΕΡΤ και για την κατάχρηση των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου αλλά όλα αυτά, παρόλο που είναι σημαντικά, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή τον περασμένο Ιούνιο κι όχι σήμερα. Τότε μια πρόταση δυσπιστίας γι' αυτούς τους λόγους ίσως να είχε νόημα, τώρα όμως γιατί; Έκανε επίσης ένα άθλιο αστείο για τα κιλά του Ευάγγελου Βενιζέλου απευθυνόμενος προς τον Σαμαρά και λέγοντας «τον κουβαλάτε στις πλάτες σας, αντιλαμβάνομαι, ότι είναι βαρύ το φορτίο». Δεν θυμάμαι κάποιον αρχηγό Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να κατεβαίνει τόσο εύκολα τα σκαλιά της φτήνιας. Προκάλεσε επίσης και συμμετείχε από κοινού με τον Σαμαρά και τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας σε ένα φεστιβάλ ευτελισμού των κοινοβουλευτικών ηθών με ανταλλαγές φράσεων όπως «είστε γελοίοι», «είστε για κλάματα».

Σπ. Λυκούδης: Πότε έγινε το ΠΑΣΟΚ «αποσυνάγωγο» της Κεντροαριστεράς;

Συνέντευξη Στον Δημήτρη Τσιούφο, Ημερησία
Για τις αντιφάσεις, στην πολιτική της ΔΗΜΑΡ, που προκαλούν σύγχυση, μιλά ο Σπ. Λυκούδης, επισημαίνοντας ότι «οι αποκλεισμοί, από τη συζήτηση για την Κεντροαριστερά, μας παγιδεύουν σε αδιέξοδο» αλλά και πως «είναι αντιφατικό να θεωρούμε ότι μπορούσε να δημιουργηθεί προοδευτικός πόλος με το ΠΑΣΟΚ, όσο συνυπήρχαμε στην κυβέρνηση, κι αμέσως μετά να το θεωρούμε νεοφιλελεύθερο και αποσυνάγωγο». Ο γραμματέας της ΔΗΜΑΡ τονίζει επίσης ότι «η κυβερνησιμότητα εμπεριέχεται στην προσπάθεια δημιουργίας του τρίτου πόλου» σημειώνοντας ότι «ή καθόμαστε και συμφωνούμε τα minima σε 10 άξονες ή παίζουμε την κολοκυθιά».
Κύριε Λυκούδη, η συνεδρίαση της Κεντρικής σας Επιτροπής, το περασμένο Σαββατοκύριακο, επιβεβαίωσε το ρήγμα που έχει δημιουργήσει στο κόμμα σας το ζήτημα των συμμαχιών. Εσείς καταψηφίσατε τη σχετική εισήγηση προς το Συνέδριο και κατηγορήσατε τον κ. Κουβέλη ότι κλείνοντας την πόρτα στο ΠΑΣΟΚ και την πρωτοβουλία των «58» εγκατέλειψε ουσιαστικά τη διαμόρφωση του τρίτου πόλου. Πού μπορεί να οδηγήσει τη ΔΗΜΑΡ αυτή η σύγκρουση;
Διαφώνησα με σημεία του κειμένου των Θέσεων για το Συνέδριο. Στον πρόεδρό μας αναφέρθηκα μόνο για να δηλώσω τη στήριξή μου σ' αυτόν. Θεωρώ τον Φώτη Κουβέλη πολιτικό κεφάλαιο για τη χώρα και τη ΔΗΜΑΡ. Τελεία και παύλα. Δεν υπάρχει σύγκρουση λοιπόν αλλά ζωντανός διάλογος μπροστά στην κοινωνία, όπως σε όλες τις προσυνεδριακές διαδικασίες των κομμάτων.

Η εθνική ανασυγκρότηση είναι το νέο στοίχημα


Της Ξένιας Κουναλάκη, Καθημερινή, 10.11.13
Γιάννης Βούλγαρης:  Η κοινωνία δεν δίνει μία σαφή απάντηση και σαφή συναίνεση σε ένα νέο δικομματισμό

Με τον Γιάννη Βούλγαρη συναντηθήκαμε την επομένη της δολοφονίας των δύο μελών της Χ.Α. Σ’ αυτό το φορτισμένο κλίμα και τη διάχυτη ανησυχία, είναι λογικό να κάνουμε συγκρίσεις με τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, που αποτελεί, άλλωστε, το πρώτο κεφάλαιο του νέου του βιβλίου «Η μεταπολιτευτική Ελλάδα 1974-2009», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πόλις. Ο καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, «γκουρού» της ανανεωτικής Αριστεράς και του εκσυγχρονισμού, αρθρογράφος στα «Νέα» με μεγάλη επιρροή, γνωρίζει «αιφνιδιαστική» δημοσιότητα ως βασικός συντάκτης του κειμένου των 58, της έκκλησης-πρόσκλησης για μία ελληνική εκδοχή της ιταλικής «Ελιάς». Ελάχιστα εξοικειωμένος με τα ΜΜΕ, πασχίζει να συμφιλιωθεί με το αυξημένο ενδιαφέρον του Τύπου για το πρόσωπό του, είναι φειδωλός στο να δίνει συνεντεύξεις διευκρινίζοντας «εγώ είμαι του γραπτού λόγου». Δυσκολεύεται να φωτογραφηθεί, αλλά παρασύρεται όταν ο διάλογος τον εμπνέει, «τσιτάρει» Αντόνιο Γκράμσι και Παλμίρο Τολιάτι (ιταλοσπουδαγμένος γαρ) και... ξεχνάει να φάει, στο γεύμα με την «Κ».

Ανίσχυρο κράτος, ισχυρές ομάδες συμφερόντων

Του Πάσχου Μανδράβέλη, Καθημερινή, 10.11.13
Ολα όσα ξέρουμε για το ελληνικό κράτος είναι λάθος, ισχυρίζεται στο βιβλίο του «Κράτος και ομάδες συμφερόντων, Μια κριτική της παραδεδεγμένης σοφίας» (εκδ. Πόλις), ο καθηγητής του Παντείου κ. Χρυσάφης Ιορδάνογλου. Και σε ό,τι αφορά το μέγεθός του και για τη σχέση του με την κοινωνία και ειδικά εκείνο το κομμάτι της που βαφτίστηκε «των πολιτών». Στο εξαιρετικά πυκνό πόνημα ο κ. Ιορδάνογλου ζητεί να ξαναδιατυπωθεί το –κατά Γ. Βούλγαρη– «μεταπολιτευτικό κοινωνιολογικό παράδειγμα» με πιο ουσιαστικό και ορθό τρόπο στις τρεις συνιστώσες του: α) τις πελατειακές σχέσεις πολιτικών - πολιτών, β) το υπερτροφικό κράτος, γ) την ασθενή κοινωνία των πολιτών. Αυτές συναρμόζονται σε μια κυρίαρχη θεωρία που συνοψίζεται σε δύο προτάσεις: «1. Οι πελατειακές σχέσεις είναι “ο τρόπος συμμετοχής των μαζών στην πολιτική”. Είναι δηλαδή το κλειδί για την ερμηνεία της πολιτικής ζωής. 2. Η κοινωνία των πολιτών είναι ασθενής. Το κράτος και τα κόμματα είναι ισχυρά και η υπερτροφία τους στραγγίζει τη δυνατότητα της κοινωνίας για αυτόνομη έκφραση». Το πρόβλημα βρίσκεται στους ορισμούς που επικράτησαν και συσκοτίζουν αντί να εξηγούν την ιστορική εξέλιξη.

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

Η Ιρλανδία, το Ελληνικό λάθος και οι τράπεζες

Του Γιάννη Τσαμουργκέλη, ΒΗΜΑ, 9.11.13 
Η χώρα σέρνεται στην ύφεση για 6ο χρόνο ενώ έχει ήδη χάσει πάνω από το 25% του εθνικού προϊόντος της. Η ανεργία καλπάζει προς το 30%. Η απαξία της ακίνητης περιουσίας έχει φθάσει να κυμαίνεται από 25% έως 30%, και τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Η ανάκαμψη παραμένει «ζητούμενο».  Η Ελλάδα καταγράφει την μεγαλύτερη και εκτενέστερη περίοδο«προσαρμογής» μιας οικονομίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση της κρίσης. Και όμως σε αυτό τον εθνικό ορυμαγδό, οι τράπεζες παρουσιάζουν κέρδη στα αποτελέσματα του Α'εξαμήνου του 2013 (Εθνική, Alpha, Πειραιώς) και αυξανόμενα επιτοκιακά περιθώρια που κινούνται κατά μέσο όρο πάνω από 3% (διαφορά μεταξύ του μέσου επιτοκίου χορηγήσεων με το μέσο επιτόκιο καταθέσεων).  Την ίδια στιγμή άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ιρλανδία, που δοκιμάζονται από την κρίση και μάλιστα χωρίς αυτή την έκταση και αυτό το βάθος, έχουν ήδη ανακάμψει (Ιρλανδία), ή βρίσκονται σε φάση ανάκαμψης (Ισπανία).   Ωστόσο, οι τράπεζές τους - τράπεζες που λειτουργούν υπό το ίδιο περίπου καθεστώς ανακεφαλαίωσης και άρα υπό κρατικό ουσιαστικά έλεγχο - δεν εμφανίζουν κέρδη. Αντιθέτως εμφανίζουν ζημιές, σχηματίζουν ισχυρές προβλέψεις για να καλύψουν τις σωρευμένες απώλειες (πχ BankofIreland, AlliedIrishBanks) και φροντίζουν να διατηρούν ιδιαίτερα μειωμένα επιτόκια χορηγήσεων (περί το 3-3,5%) και επιτοκιακά περιθώρια (περί το0,5-1%) με στόχο να ενισχύουν όσο περισσότερο μπορούν τη ρευστότητα της οικονομίας και τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. 

Πόσο μακριά θα πάει η κλειστή αριστερή στροφή της Νέας Υόρκης

Του Μάικλ Πάουελ, The New York Times, Αυγή, 9.11.13
Οι ψηφοφόροι της Νέας Υόρκης στράφηκαν αποφασιστικά αριστερά την Τρίτη, γυρίζοντας συλλογικά την πλάτη τους σε δύο δεκαετίες Ρεπουμπλικανών δημάρχων. Ο Μπιλ ντε Μπλάζιο, επίμονα προοδευτικός πολιτικός, που ανδρώθηκε την αριστερίζουσα δεκαετία του '80, είναι ο Δημοκρατικός δήμαρχος και σύμβολο αυτών των πολιτικών. Μίλησε κατ' επανάληψη για ένα επιχρυσωμένο παγκόσμιο κεφάλαιο, για ταξικές διαιρέσεις και ανισότητες, όπου τα παιδιά της μεσαίας και της εργατικής τάξης παλεύουν να βρουν δουλειά και ένα διαμέρισμα. Οι όρκοι του πως θα φορολογήσει τους πλούσιους για να φτιάξει παιδικούς σταθμούς για όλους και πως θα χαλιναγωγήσει τους ελέγχους που κάνει η αστυνομία, οι οποίοι εξαγριώνουν τους νέους μαύρους και λατίνους, ήταν οι δύο πυλώνες της προεκλογικής του εκστρατείας. Η συζήτηση προκάλεσε την ανησυχία κάποιων μεγαλοεπιχειρηματιών που είχαν συνηθίσει στην προσεκτική μεταχείριση του δημάρχου Μάικλ Μπλούμπεργκ. Όμως, μετά το κίνημα Occupy Wall Street, το μήνυμα βρήκε απήχηση στους ψηφοφόρους. (...) Το πόσο αριστερά θα γείρουν οι Δημοκρατικοί είναι μια συζήτηση που δεν τελειώνει ποτέ, ακόμη και όταν μερίδα των Δημοκρατικών επικρίνουν τον Ομπάμα ότι απομακρύνθηκε από τις βασικές αρχές του, άλλοι επιφυλάσσουν πως δεν θα κάνει πολύ αριστερή στροφή για να μην πέσει σε εκλογική άβυσσο. Αλλά για τους προοδευτικούς αυτής της πόλης η ευκαιρία να χαράξουν πολιτική στο μεγαλύτερο αστικό κέντρο των ΗΠΑ αποτελεί έμπνευση.
http://www.metarithmisi.gr/imgAds/epikentro_1.gif

Αναγνώστες