Καλύτερα μέσα σε μια κακή Ευρώπη παρά απομονωμένοι

Συνέντευξη στον  Κωνσταντίνο Ζούλα, Καθημερινή, 14.4.13

Γρηγόρης Ψαριανός: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ληγμένος, σαν τα χάπια, και δεν θα αποφύγει τη διάσπαση

«Αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως τον βλέπουμε σήμερα, κυβέρνηση δεν θα τον ζήσουμε ποτέ. Και βάζω στοίχημα με όσους πιστεύουν το αντίθετο. Δεν μπορεί να συνυπάρχουν σε ένα κόμμα ο Κουρουμπλής, ο Δραγασάκης, η Σακοράφα, ο Σταθάκης, η Βαλαβάνη, ο Μητρόπουλος, ο Τσακαλώτος, ο Μηλιός και η Κωνσταντοπούλου. Ενδεικτικά λέω τα ονόματα. Ενα τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που πιστεύει ειλικρινά στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και κυρίως τη δημοκρατική της λειτουργία, μπορεί να το δούμε μια μέρα να κυβερνά με συγγενείς του χώρους. Αλλά μαζί με τα γκρουπούσκουλα και τους βαθυπασόκους που έχουν καταπλεύσει εκεί, το αποκλείω». Είναι γνωστό ότι στον Γρηγόρη Ψαριανό αρέσει να προκαλεί. Θα έλεγε κανείς μάλιστα ότι, λόγω του γνωστού κυνικού χιούμορ του, έγινε αμέσως διάσημος αφότου βρήκε δημόσιο βήμα. Διότι μπορεί να είναι άγνωστο στους περισσότερους, αλλά πριν γίνει ένας εκ των πλέον επιτυχημένων ραδιοφωνικών παραγωγών, ο Γρηγόρης είχε πειραματιστεί σε ουκ ολίγα επαγγέλματα. Από ελαιοχρωματιστής και πωλητής κασετών μέχρι «ντι τζέι» και ταξιτζής.

Η Χρυσή Αυγή και οι αρχαίοι ημών

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Καθημερινή, 14.4.13

Το ανηλεές γρονθοκόπημα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από τη «Χρυσή Αυγή» είναι το καταθλιπτικότερο σύμπτωμα της ήττας της ελληνικής εκπαίδευσης. Και δεν αναφέρομαι βέβαια στον καταιγισμό της ελληνικούρας. Το γλωσσικό ιδίωμα που λέγεται «ελληνικούρα» και έχει αντικαταστήσει την ελληνική δεν αποτελεί προνόμιο του νεοναζιστικού μορφώματος. Είναι απολύτως δημοκρατικά μοιρασμένο στην πολιτική τάξη, και μέσω της δύναμης των ΜΜΕ επιτρέπει τη διάχυση της άρθρωσης άναρθρου λόγου σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού. Κυρίως αναφέρομαι στην ευκολία με την οποία το εν λόγω μόρφωμα διανέμει μια εικόνα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, αρκούντως αφελή και κακοσχεδιασμένη, ώστε να μπορεί να κολακεύσει άκοπα όσους επαίρονται μεν πως είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, ελάχιστα όμως γνωρίζουν για τους προγόνους των οποίων υπήρξαν απόγονοι. Δυστυχώς το έδαφος είναι προετοιμασμένο από την ίδια την εκπαίδευση. Αν συγκρίνει κανείς τις ώρες που έχει ξοδέψει ο έφηβος για να μαθαίνει αρχαία στο γυμνάσιο και το λύκειο με τις γνώσεις, ή έστω την ευαισθησία που έχει αποκομίσει για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό θα διαπιστώσει πως και στο σημείο αυτό η κατασπατάληση των επιδοτήσεων καλά κρατεί. Οι αρχαίοι ημών επιδότησαν τη σύγχρονη Ελλάδα με τη γλώσσα τους, τα έργα της τέχνης τους και ένα συμβολικό κεφάλαιο που τη διευκόλυνε στη συνύπαρξή της με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά έθνη.

Η Ευρώπη χωρίς μεγάλες τράπεζες

Του Σεραφείμ Κωνσταντινίδη, Καθημερινή, 13.4.13

Καθώς η κρίση εξελίσσεται, η έκπληκτη κοινή γνώμη συναντάται με μεγάλα προβλήματα στα οποία δίνονται πολύπλοκες λύσεις. Ο κίνδυνος που είναι ορατός αφορά την εμφάνιση των «απλών λύσεων» που προσφέρει με άνεση ο λαϊκισμός. Το πρόβλημα της ανεργίας, για παράδειγμα, έχει σύμφωνα με ορισμένους, μια εύκολη λύση: Τον ξυλοδαρμό των μεταναστών στους δρόμους, τον προπηλακισμό αλλοδαπών γυναικών που εργάζονται ως «νοσοκόμες» σε κρατικά νοσοκομεία. Στην άλλη πλευρά του λαϊκισμού, το πρόβλημα συρρίκνωσης των εισοδημάτων, προτείνεται να αντιμετωπιστεί με αύξηση δαπανών και επειδή δεν υπάρχουν, με άρνηση πληρωμής των κρατικών υποχρεώσεων και αποχώρηση από το ευρώ, ίσως κι από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι «λύσεις», κυμαίνονται από την εκτέλεση στην πλατεία Συντάγματος πολιτικών έως τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και αναμόρφωσης, τραπεζιτών. Η δημόσια συζήτηση, σε πολλές χώρες γίνεται με όρους και γλώσσα που δυσκολεύουν την κατανόηση της πραγματικότητας. Οι πολύπλοκες λύσεις ενδεχομένως απομακρύνουν την επίλυση των προβλημάτων και δημιουργείται μια ατμόσφαιρα που θυμίζει την «Κατάρρευση των πολύπλοκων κοινωνιών» του ανθρωπολόγου Τζόζεφ Τέιντερ. Σύμφωνα με την μελέτη αυτή η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία αλλά και η αυτοκρατορία των Μάγια κατέρρευσαν για τον ίδιο λόγο. Όταν έγιναν υπερβολικά πολύπλοκες επειδή αδυνατούσαν να λύσουν με εύκολο τρόπο τα προβλήματα.

Η ντροπή του μέλλοντός μας

Του Κώστα Γιαννακίδη, www.protagon.gr

Ο πρόεδρος του ΤΕΙ Πάτρας κάθεται ανήμπορος στο γραφείο του και δέχεται τις προσβολές των σπουδαστών του. Υφίσταται χυδαία μεταχείριση από παιδιά που θα μπορούσαν να είναι και εγγόνια του. Μην το πείτε, το έχω έτοιμο εγώ: «οι συμπεριφορές αυτές είναι, βέβαια, καταδικαστέες, αλλά αποδίδουν και την κατάσταση της έντασης στην οποία έχει περιέλθει η δημόσια παιδεία, αποτέλεσμα της πολιτικής του μνημονίου.» Και έτσι, το παραμύθι παίρνει χαρούμενο τέλος. Αν δεν φταίει η πολιτική ηγεσία της χώρας, τα δεινά αποδίδονται στο μνημόνιο. Προσωποποιούνται στη Μέρκελ. Και αναλύονται δια της συστημικής παθογένειας του καπιταλισμού. Τα παιδιά, άλλωστε, πρέπει να είναι πάντα θυμωμένα, να αμφισβητούν και να ανατρέπουν. «Και οι φοιτητές του Μάη του '68 ενόχληση προκαλούσαν και σοκ.» Πάντα υπάρχει κάτι που δικαιολογεί τη διαστρέβλωση του προφανούς. Όμως, τις περισσότερες φορές, η αλήθεια είναι πιο απλή από όσο μπορούμε να αντέξουμε. Τι βλέπουμε στο βίντεο; Κακομαθημένα που εξέθρεψαν οι κομματικοί σωλήνες. Aν όχι τα ίδια, τουλάχιστον τη νοοτροπία τους. Αγενή, με σαφές έλλειμμα αγωγής από την οικογένειά τους. Αμόρφωτα. Κομμάτια κιμά από μία μηχανή που παίρνει παιδιά και φτιάχνει προβεβλημένα κομματικά στελέχη. Copy paste. Όπως αντιγράφουν και στις εξετάσεις. Το μέλλον του τόπου.  

Εμείς και η Μάγκι

Του Παύλου Τσίμα, ΝΕΑ, 13.4.13 

Εγιναν μεγάλες συζητήσεις αυτές τις ημέρες για το αν και πώς άλλαξε τη Βρετανία η Θάτσερ. Αλλά το θέμα είναι πώς η Θάτσερ άλλαξε τον κόσμο. Ή, για την ακρίβεια, πώς συνδέθηκε με μια κοσμοϊστορική αλλαγή και έγινε το πρόσωπό της αλλαγής αυτής, το έμβλημά της. Με τον ίδιο τρόπο που 40 χρόνια πριν από αυτήν ο αμερικανός πρόεδρος Ρούζβελτ είχε γίνει η αφετηρία και το έμβλημα μιας ανάλογης κοσμοϊστορικής μεταβολής. Το new deal του Ρούζβελτ ήταν η πρώτη πράξη μιας εποχής στην οποία κυριαρχούσαν οι κεϋνσιανές-σοσιαλδημοκρατικές ιδέες. Ο κόσμος πίστευε ότι για να μη ζήσει ξανά την καταστροφή του 1929 κι όσα φοβερά την ακολούθησαν, έπρεπε οι δυνάμεις της αγοράς να τιθασεύονται και το κράτος να ελέγχει τα κλειδιά της οικονομίας. Μετά τον Ρούζβελτ, ακόμη κι όταν κυβερνούσαν οι δεξιοί, στην Ευρώπη ή την Αμερική, η οικονομική τους πολιτική είχε σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο. Η θατσερική αντεπανάσταση, κατά ανάλογο τρόπο, ήταν η πρώτη πράξη μιας διάδοχης εποχής. Το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο είχε συντριβεί στα βράχια της πετρελαϊκής κρίσης. Οι δυνάμεις της αγοράς ανακτούσαν τα κλειδιά της οικονομίας. Ακόμη και οι κεντροαριστεροί, όταν κυβερνούσαν (Κλίντον, Μπλερ), κυβερνούσαν μ' ένα λάιτ, «πολιτισμένο» νεο-φιλελεύθερο πρότυπο.

Η Χρυσή Αυγή «εγγυάται» τον νόμο και την τάξη

Του Δημήτρη Ψυχογιού, Athens Voice

Για την ώρα, η ΧΑ περιορίζεται σε «φιλανθρωπικές» ενέργειες ή σε ενέργειες «αποκατάστασης του νόμου» που αφορούν μετανάστες. Μου φαίνεται περιμένει τη στιγμή να αναλάβει να υπερασπιστεί αστυνομικό τμήμα, σύγκλητο, δικαστήριο ή εργοστάσιο που θα πολιορκούνται από διαδηλωτές. Και τότε θα απειληθεί πραγματικά η δημοκρατία στη χώρα μας.

Tη Δευτέρα, 8 Απριλίου, ομάδα της Χρυσής Αυγής με επικεφαλής βουλευτή εισέβαλε στο Νοσοκομείο Καλαμάτας να για να διαπιστώσει αν υπάρχουν μετανάστριες που εργάζονται ως αποκλειστικές νοσοκόμες. Δύο ημέρες μετά, την Τετάρτη, κάτοικοι της Ιερισσού εισέβαλαν στο αστυνομικό τμήμα, πέταξαν έξω ό,τι βρήκαν εκεί και τα έκαψαν, επειδή τις πρώτες πρωινές ώρες είχαν συλληφθεί δύο ύποπτοι για συμμετοχή στην τρομοκρατική επίθεση στις Σκουριές.

Χούντες φοιτητών

Της Λώρης Κέζα, ΒΗΜΑ, 12.4.13

Απορία: τι κρίνεται σοβαρό ως παράπτωμα ώστε να διαγραφεί ένας φοιτητής από τη σχολή του ή να ανασταλεί η φοίτησή του για ένα εξάμηνο; Τίποτα.  Ενας φοιτητής τη σήμερον μπορεί να μπει στο αμφιθέατρο με καλάσνικοφ και  να υποδείξει στον καθηγητή τι θα κάνει. Κατόπιν ο γονιός του θα τον  στηρίξει λέγοντας ότι είναι υπερήφανος επειδή το βλαστάρι του δίνει  αγώνες για να βελτιωθεί η σάπια εκπαίδευση.   Μια νέα ιστορία ομηρείας διδασκόντων έληξε σήμερα τα ξημερώματα στο ΤΕΙ  Πάτρας. Χθες το απόγευμα ομάδα φοιτητών μπήκε στη συνέλευση των  καθηγητών και απαίτησε να παραιτηθούν όλοι σε ένδειξη διαμαρτυρίας για  τη συγχώνευση της σχολής, βάσει του σχεδίου «Αθηνά». Κι επειδή ορισμένοι υπήρξαν ανυπάκουοι, η πόρτα κλείδωσε και ξεκίνησε η κράτηση. Φυσικά δεν υπήρξε συζήτηση απλά μια εντολή. «Παραιτηθείτε διαφορετικά θα μείνετε εδώ». Γνωστή μέθοδος πίεσης, έχει δοκιμαστεί από όλες τις χούντες.  

Ευρώπη χωρίς Ευρωπαίους; Η απουσία αλληλεγγύης, ο ευρωσκεπτικισμός και η υπέρβαση του έθνους-κράτους

Του Π. Κ. Ιωακειμίδη, ΝΕΑ, 12.4.13

Μπορεί τελικά η Ευρώπη να οικοδομηθεί και να  επιβιώσει χωρίς Ευρωπαίους; Το εναγώνιο ερώτημα τίθεται με ιδιαίτερη ένταση τελευταία, μετά τις διαδοχικές κρίσεις, καθώς ενώ σε θεσμικό και πολιτικό επίπεδο η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει κάνει ορισμένα σημαντικά βήματα για την εμβάθυνση της ενοποίησης, σε επίπεδο ευρωπαϊκής κοινωνίας και πολιτών καταγράφεται ακριβώς η αντίθετη τάση: ευρωπαϊκές κοινωνίες και πολίτες απομακρύνονται μεταξύ τους, εμφανίζονται να κόβουν τους δεσμούς υποστήριξης και αλληλεγγύης, να απορρίπτουν τα κοινά σημεία αναφοράς και προσδιορισμού ως Ευρωπαίων, να περιχαρακώνονται σε στενά εθνικά πλαίσια για την εννοιολόγηση της ταυτότητάς τους. Ετσι χάνεται η οποιαδήποτε αναφορά σε ευρωπαϊκή ταυτότητα, πολύ περισσότερο σε «ευρωπαϊκό δήμο». Η δυναμική αυτή εκφράζεται εντονότερα σε ορισμένες χώρες, όπως λόγου χάρη στη Βρετανία (όπου η πλειονότητα των πολιτών εμφανίζεται να θέλει την πλήρη αποδέσμευση της χώρας από την Ενωση) ή στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά και κάπως ηπιότερα στις χώρες του Νότου.

Το σφάλμα και το έγκλημα

Του Μιχάλη Μητσού, ΝΕΑ, 11.4.13

Tην περασμένη Δευτέρα, η γαλλική εφημερίδα «Λιμπερασιόν» διέπραξε ένα σφάλμα: αφιέρωσε το πρωτοσέλιδό της και άλλες δύο σελίδες στις υποτιθέμενες συνέπειες μιας φήμης που υποτίθεται ότι ερευνούσε μια ιστοσελίδα, σύμφωνα με την οποία ο υπουργός Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς υποτίθεται ότι διατηρεί έναν μυστικό λογαριασμό στην Ελβετία. Το σφάλμα αυτό δεν ήταν προϊόν κακής εκτίμησης, αλλά μια συνειδητή επιλογή, και είχε σκοπό τα νούμερα, δηλαδή την αύξηση της κυκλοφορίας. Οπως είναι φυσικό, ο υπουργός αντέδρασε και προσέφυγε στη Δικαιοσύνη. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως είχε η αντίδραση των ίδιων των δημοσιογράφων της εφημερίδας. Η σύσκεψη εκείνης της ημέρας ήταν θυελλώδης και είχε πρωτοφανή συμμετοχή. Οι μόνοι που υποστήριξαν τη διεύθυνση ήταν οι αρχισυντάκτες. Οι υπόλοιποι υιοθέτησαν ένα σκληρό ψήφισμα με τίτλο «Το Σφάλμα», που μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: «Η δημοσιογραφική μας εργασία δεν συνίσταται στη δημοσιοποίηση μιας φήμης, αλλά στη διερεύνηση τού κατά πόσον η φήμη αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η στοιχειώδης αυτή δουλειά δεν έγινε. Και αυτό είναι ένα σοβαρό δεοντολογικό σφάλμα». Την περασμένη Κυριακή, ο ελληνικός τηλεοπτικός σταθμός Σκάι διέπραξε ένα έγκλημα: φιλοξένησε τέσσερις βουλευτές της Χρυσής Αυγής και τους έδωσε βήμα να αναπτύξουν χωρίς αντίλογο τις φιλοναζιστικές τους θέσεις.

"Χαλαρώστε με την λιτότητα" λένε τώρα από το ΔΝΤ

Του Jamie Smyth (Δουβλίνο), The Financial Times, http://www.euro2day.gr/

Ανώτατος αξιωματούχος από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που συμμετείχε στις συνομιλίες για το πρόγραμμα διάσ, ωσης της Ιρλανδίας τον Νοέμβριο 2010, παραδέχτηκε ότι η τρόικα των διεθνών δανειστών κατέληξε "τσάτρα-πάτρα" στο πρόγραμμα των 67,5 δισ. ευρώ επικεντρώνοντας σχεδόν αποκλειστικά στην λιτότητα.  Ο Ashoka Mody, πρώην επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ιρλανδία, δήλωσε ότι έχει έλθει η ώρα να χαλαρώσει η ευρωπαϊκή πολιτική της λιτότητας, προειδοποιώντας ότι τυχόν περαιτέρω καθυστέρηση στην αλλαγή πορείας, κινδυνεύει «να τραβήξει πίσω» την ανάκαμψη.  «Παρατηρείται μια καθυστερημένη αναγνώριση του γεγονός ότι το συμμάζεμα που επιβάλλεται με την λιτότητα και μόνο, είναι αφόρητη,» δήλωσε στο ιρλανδικό ραδιόφωνο.  Πρόσθεσε ότι τον ανησυχεί το γεγονός ότι η αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής γίνεται «με το σταγονόμετρο.»  

«Είναι πολύ πιο επιθυμητή μια πιο ξεκάθαρη και πιο επίμονη χαλάρωση του βάρους, γιατί θα επιτρέψει στην διαδικασία προσαρμογής να εκδηλωθεί γρήγορα,» είπε.  

Ο κ. Mody έκανε τα σχόλια ενώ οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών αρχίζουν να συγκεντρώνονται στο Δουβλίνο για διήμερη ανεπίσημη συνεδρίαση την Παρασκευή και το Σάββατο, όπου θα συζητήσουν την κρίση στην ευρωζώνη και θα αναζητήσουν τρόπους χαλάρωσης των όρων διάσωσης της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.

Στις επιλογές που θα μελετήσουν οι υπουργοί και έχουν ήδη διαρρεύσει ευρέως, συστήνεται η παράταση της μέσης διάρκειας αποπληρωμής των δανείων διάσωσης κατά επτά χρόνια. 

Μνημόνια και πλαστά διλήμματα. Παίζουμε πάντα καθυστερήσεις, ενώ το παιχνίδι έχει τελειώσει.

Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice

Φοβάμαι ότι δεν έχουμε ακόμα καταλάβει πόσο κρίσιμη είναι η κατάσταση, πόσο επικίνδυνα είναι τα πράγματα. Συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Το καταλαβαίνεις άμα δεις τι κάνουν οι άλλοι γύρω μας. Όταν η κρίση πλησίασε στη γειτονιά τους, στις λίγες μέρες που διήρκησε η κυπριακή αναστάτωση, το Ισραήλ, η χώρα που «ποτέ δεν ζητάει συγνώμη», ζήτησε συγνώμη από την Τουρκία για τους 9 Τούρκους που σκοτώθηκαν όταν προσπάθησαν να μπουν στη Γάζα. Η Τουρκία και το Ισραήλ αμέσως παραμέρισαν τα προβλήματα και συμφώνησαν για τη μελλοντική διαδρομή του φυσικού αερίου. Συγχρόνως, η Τουρκία έβαλε τέλος στον εμφύλιο πόλεμο με τους Κούρδους, έναν πόλεμο που κρατάει δεκαετίες. Ο καιρός των όπλων τελείωσε, είπε ο Κούρδος ηγέτης, τώρα είναι ο καιρός των ιδεών. Όλα αυτά σε μια βδομάδα. Αν είχαν συμβεί εδώ, ακόμα θα μιλούσαμε για προδότες και κρεμάλες. Τα κάνουν, όμως, αυτά γιατί το Ισραήλ των κιμπούτζ και των πορτοκαλιών έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μια υπολογίσιμη δύναμη στο χώρο της πληροφορικής. Και η Τουρκία, που μια δεκαετία πριν ήταν χρεοκοπημένη στα προγράμματα του ΔΝΤ, σήμερα είναι στο G20, προετοιμάζεται να γίνει η Βραζιλία της Μεσογείου, να μπει στο G10, στις ισχυρότερες χώρες του κόσμου.

Μας πάτησε το τρένο

Του Κώστα Ρεσβάνη, www.protagon.gr, 10.4.13

Έρχονται κάποιες στιγμές που δεν ξέρω αν κάποιος πρέπει να οργιστεί με τον Αλέξη Τσίπρα ή να τον λυπηθεί. Δεν ξέρω αν είναι θύμα των συμβούλων του, των λογογράφων του ΣΥΡΙΖΑ ή τραβάει μόνος το δρόμο. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι είναι ένας νέος πολιτικός, που οι συνθήκες έριξαν στους ώμους του το ρόλο του αρχηγού της μείζονος αντιπολίτευσης, δίχως δυστυχώς να τον αντέχει. Αφήνω κατά μέρος τις παλινωδίες για το εθνικό νόμισμα, τις αμετροέπειες (τελευταίο δείγμα αντιπολιτευτικού λόγου ήταν ο χαρακτηρισμός της κυβέρνησης ως «καρπαζοεισπράκτορα» της τρόικας). Τον κατανοώ. Ένα μέρος του κόσμου αρέσκεται στη διατύπωση νεφελωμάτων και σε επίθετα και χαρακτηρισμούς που λίγη σχέση έχουν με την πολιτική. Αλλά το παιχνίδι του ανορθολογισμού και ασύστατων κατηγοριών κατά πάντων έχει τα όριά του. Υποθέτω, λοιπόν, ότι ή με τον Στρατούλη θα μίλησε ή με κάποιο Φωτόπουλο των σιδηροδρομικών, πριν συναντηθεί με τους εργαζομένους του ΟΣΕ, όπου μεταξύ άλλων είπε και το μνημειώδες: "… Τα ισχυρά λόμπι των ξένων αυτοκινητοβιομηχανιών επιχείρησαν να διατηρήσουν ισχνό το σιδηροδρομικό δίκτυο στη χώρα μας, προκειμένου να είναι μια ιδιαίτερη κερδοφόρος αγορά ή αγορά του αυτοκινήτου"…

Το κόμμα που τους αξίζει

 Του Ανδρέα Παππά, Athens Voice

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, την παλιά εκείνη ρήση που έλεγε πως «οι λαοί έχουν τους ηγέτες και τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν». Κατ’ αναλογία, λοιπόν, έχουν και «τα κόμματα που τους αξίζουν». Και γιατί όχι, ακόμα και τα ΜΜΕ και την ενημέρωση που τους αξίζουν. Και για να γίνω ακόμα πιο σαφής, όπως κάποιοι συμπολίτες μας εκφράζονται πολιτικά από τη Χρυσή Αυγή, κάποιοι άλλοι –και μάλιστα πολλοί– επιλέγουν να «ενημερώνονται» από ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά γαυγίσματα «ελεύθερων σκοπευτών» που χορηγούνται «χωρίς αναισθητικό». Ο καθείς και οι επιλογές του. 

Kορυφαία έως τώρα στιγμή (ας είμαστε έτοιμοι και για χειρότερα καλού κακού) στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής για τη λεγόμενη λίστα Λαγκάρντ υπήρξε η πρόσφατη συνεδρίαση με εξεταζόμενο μάρτυρα τον Βενιζέλο. Οι αντεγκλήσεις συνδυάστηκαν αυτή τη φορά με σεξουαλικά υπονοούμενα, «επιχειρήματα» όπως οι εκκρινόμενες ορμόνες και τα κιλά των παρόντων, αλλά και με θραύση ποτηριών, αν κατάλαβα καλά, από τον εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής.

Ε, όχι και σεξισμός

Του Ανδρέα Πετρουλάκη, www.protagon.gr, 10.4.13

Δεν ξέρω ασφαλώς τι είναι και τι κάνει στην υπόλοιπη ζωή της η κα Κωνσταντοπούλου αλλά παρακολουθώντας την σε τηλεοπτικές εκπομπές να διακόπτει ξέφρενα και αγενώς τους συνομιλητές της, να λέει άσχετα με τις ερωτήσεις πράγματα, να είναι αχρείαστα επιθετική και προσβλητική και να επιδιώκει να είναι μονίμως το θυελλώδες κέντρο της συζήτησης, έχω καταλήξει ότι στον δημόσιο λόγο της έχει ένα βασικό έλλειμμα. Αστικής ευπρέπειας. Όχι καθωσπρεπισμού και τυπικότητας αλλά εκείνης της συμπεριφοράς που αποπνέει την πραγματική ευγένεια μέσα από τον σεβασμό της προσωπικότητας του συνομιλητή και αντιπάλου. Ας το ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής. Δεν υπάρχει καμία πολιτική σχέση μεταξύ Ζωής Κωνσταντοπούλου και Κασιδιάρη και νομίζω ότι οποιοσδήποτε συμψηφισμός συμπεριφορών συσκοτίζει την πραγματικότητα και δρα εξ αντικειμένου υπέρ των Χρυσαυγιτών. Γενικότερα ο σχετικισμός, που συχνά αγαπά ο δημόσιος λόγος, στη συγκεκριμένη περίπτωση κρύβει παγίδες και στο τέλος αθωώνει τους φασίστες. Αν δεν αποφασίσουμε οριστικά ότι υπάρχουν από τη μία όλοι οι άλλοι, από την άλλη η Χρυσή Αυγή και ανάμεσά τους χάος θα καταντήσουμε να την έχουμε εντάξει στις πολιτικές διαφωνίες του δημοκρατικού διαλόγου, ο οποίος συχνά δεν είναι υψηλού επιπέδου αλλά αυτό αφορά αυτούς που πιστεύουν στη Δημοκρατία και όχι τους εχθρούς της. Η εχθροί της ανήκουν στον σκοτεινό υπόκοσμο και αν τώρα έχουν ξεπηδήσει όπως ξεπηδούν τα ποντίκια από τα λαγούμια και βγαίνουν στα χαλάσματα, αυτό δεν θα πει πως πρέπει να τα ταΐζουμε. Τα χαλάσματα πρέπει να φτιάξουμε.

Μία υποτίμηση κι ένα μάθημα

Του Πάνου Καζάκου, ΝΕΑ, 9.4.13

Συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την περιβόητη υποτίμηση της δραχμής τον Απρίλιο του 1953 με πρωταγωνιστή τον Σπύρο Μαρκεζίνη. Η υπενθύμιση επιτρέπει ενδιαφέρουσες συγκρίσεις για όσα σήμερα αφορούν την επιστροφή στη δραχμή (Ελλάδα) ή στη λίρα (Κύπρος), με στόχο να γίνει μια μεγάλη υποτίμησή τους στη συνέχεια. Το δίδαγμα της πολιτικής του 1953 είναι απλό (και χρήσιμο σε ανυποψίαστους που κάνουν ιδεολογικές ασκήσεις): Μεταρρυθμίσεις και σκληρή εισοδηματική πολιτική, μαζί με άλλα μέτρα (επενδύσεις!) ήταν προϋπόθεση για την τελική επιτυχία της υποτίμησης εκείνης. Το ίδιο λοιπόν ισχύει και σήμερα για την περίπτωση μιας επιστροφής στη δραχμή και γενναίας υποτίμησης. Στη δεκαετία του 1950 η υποτίμηση αποτέλεσε μέρος μιας στρατηγικής για την υπέρβαση του status quo. Τη μετάβαση στη νέα εποχή είχε ως έναν βαθμό προετοιμάσει νωρίτερα ο Γ. Καρτάλης. Σύμφωνα με την οικονομική θεωρία, μια υποτίμηση θα έχει εντελώς πρόσκαιρη επίπτωση στην ανταγωνιστικότητα (και στο εξωτερικό ισοζύγιο) αν δεν συνοδευτεί από σειρά ολόκληρη μέτρων που αποτρέπουν τη διολίσθηση στον φαύλο κύκλο υποτιμήσεων -πληθωρισμού - υποτιμήσεων κ.ο.κ. Αυτόν τον φαύλο κύκλο απέφυγαν τότε, πρώτον, με το άνοιγμα της αγοράς, π.χ. με τη μερική απελευθέρωση του εισαγωγικού εμπορίου από δαιδαλώδεις ποσοτικούς περιορισμούς.