O «περί, εν Δυτική Θράκη, Χοτζάδων, Ιμάμηδων και ιεροδιδασκάλων»…λόγος !!

Του Συμεών Σολταρίδη, Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Μια εμπεριστατωμένη ανάλυση για το χρόνιο Μουφτειακό ζήτημα στη Θράκη από έναν ειδικό και  πολύ καλό γνώστη του θέματος, το φίλο μας, Συμεών Σολταρίδη.

Πρόσφατα, κατά την διάρκεια της συζήτησης της τροπολογίας για τους « ιεροδιδασκάλους» στο Εθνικό Κοινοβούλιο , γίναμε μάρτυρες  σκηνών, μεταξύ των εκπροσώπων του έθνους,  απείρου κάλλους, διαγωνισμού «εθνικής ευαισθησίας», αλλά  και άγνοιας  για τα τεκταινόμενα  στην Θράκη. Πρωτίστως ας κάνουμε μια ιστορική αναδρομή. Το 2007 ψηφίσθηκε  ο νόμος 3536 , όπου μεταξύ των πολλών άρθρων γίνεται λόγος στην επιλογή και πρόσληψη «ιεροδιδασκάλων» στα άρθρα 36 έως 39. Σε αυτό το νόμο  προτείνονταν ότι η επιτροπή που θα επέλεγε τους «ιεροδιδασκάλους»  θα ήταν πέντε Έλληνες πολίτες Ορθόδοξοι, τρεις  εκπρόσωποι Υπουργείων και δύο μελη ΔΕΠ Ελληνικών Πανεπιστημίων «ειδικών σε θέματα της Ισλαμικής θρησκείας»,   οι οποίοι και στην συνέχεια θα πρότειναν τον διορισμό τους. Με τον τρόπο αυτό ο νόμος υποβάθμιζε και αφαιρούσε τις ήδη αφαιρούμενες, προ πολλού,  αρμοδιότητες του νόμιμου Μουφτή , τον οποίο η επίσημη Πολιτεία έχει «αποδυναμώσει» . Και αυτό διότι  σε κάθε Μουφτεία  υπάρχει από το 1920 , χρονιά ενσωμάτωσης της Θράκης στον εθνικό κορμό, επιτροπή αποτελούμενη από πέντε Μουσουλμάνους πρωθιερείς οι οποίοι ελέγχουν τον  υποψήφιο Χότζα και Ιμάμη σε περίπου δέκα τομείς, όπως α) ορθοφωνία ανάγνωσης Κορανίου, β) γνώση της Ισλαμικής Θεολογίας, γ) οι υποχρεώσεις του Μουσουλμάνου,

Για τα Πετράλωνα των μεταναστών. Πακιστανών και άλλων…

http://endeaneos.blogspot.gr

Τους θυμάμαι μέσα στα σκοτάδια της Αθήνας. Πριν ακόμη ξημερώσει, πριν ακόμη γεμίσουν οι δρόμοι της πόλης μ’ αυτοκίνητα και κόσμο.  Τους έβλεπα κάθε μέρα για χρόνια ολόκληρα.  Τους θυμάμαι όλους! Ήτανε καμιά δεκαριά περίπου.  Νέοι, μεσήλικες, πιο ηλικιωμένοι…  Αργά αργά, βαριά βαριά λόγω κούρασης, λες και τα ποδήλατά τους πήγαιναν σημειωτόν, τους θυμάμαι όλους να ανεβαίνουν την Πειραιώς και να στρίβουν δεξιά στα στενά των Πετραλώνων, ή αριστερά, προς την Πέτρου Ράλλη. Τους θυμάμαι ως εργαζόμενους στα βενζινάδικα της Χαμοστέρνας… Τους θυμάμαι ως νέα παιδιά ή ως οικογενειάρχες  να ψωνίζουν στου Σκλαβενίτη και στου Βασιλόπουλου των Πετραλώνων. Τους έβλεπα για χρόνια ολόκληρα να ψωνίζουν στη Λαϊκή, να τηλεφωνούν στους δικούς τους από θαλάμους των δρόμων γύρω από την Πλατεία Ηούς, να μανατζάρουν τα μικρομάγαζά τους, παντοπωλεία, κουρεία, μανάβικα, ήδη κινητής τηλεφωνίας… Άκουγα τις μουσικές τους και τις γλώσσες τους να ξεχύνονται στους δρόμους μέσα  από τα υπόγεια, μέσα από τα υπερυψωμένα ισόγεια των Πετραλώνων.  Των Κάτω Πετραλώνων κυρίως...  Γιατί η σιδηροδρομική γραμμή του ΗΣΑΠ ήταν και παραμένει ο μεγάλος ταξικός φράχτης…  Κάτι αντίστοιχο του ζω κάτω ή πάνω από την Εγνατία, κάτι ανάλογο του Ομόνοια ή Σύνταγμα η ταξική, η συγκοινωνιακή, η διαχωριστική τρενογραμμή στα Πετράλωνα….   

Υιοθετώντας την ατζέντα της Χρυσής Αυγής

Του Δημήτρη Ψυχογιού, ΒΗΜΑ, 18.1.13

Ας τα σκεφθούν αυτά στην Κουμουνδούρου. Ας ξανασκεφθούν αν η καταγγελία για όσμωση των δύο άκρων είναι συκοφαντία. Η ρητορική του μίσους κατά του μνημονίου, της ΕΕ, της τρόικας και των κυβερνήσεων του ΠαΣοΚ οδηγεί πλέον σε συμπαράταξη με την Άκρα Δεξιά όχι μόνο στους δρόμους, όπως ως τώρα, αλλά και στη Βουλή – και επομένως κάνει τη ΧΑ να φαίνεται όλο και περισσότερο «κανονική πολιτική δύναμη». Ας συνειδητοποιήσουν ότι η βία και οι ηθικολογίες κατά της διαφθοράς ενισχύουν την Άκρα Δεξιά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Ας αναλογιστούν ξανά την καταγγελία εναντίον όλων σχεδόν των αντιπάλων τους, ότι υιοθετούν την «ατζέντα της Χρυσής Αυγής» – μήπως αφορά και τους ίδιους; Αν οι ΑΝΕΛλήνιστοι νομιμοποίησαν κοινοβουλευτικά τους Χρυσαυγίτες καταθέτοντας κοινή πρόταση, το ίδιο έκαναν και όσοι την υπερψήφισαν. Τι είναι πιο επικίνδυνο για τον εκφασισμό της κοινωνίας μας, να μην αναφέρει η αστυνομία «ρατσιστικά κίνητρα» πίσω από την άγρια δολοφονία του άτυχου μετανάστη στα Πετράλωνα, ή να υπερψηφίζεις τις προτάσεις των ρατσιστών στη Βουλή;Είτε για λόγους βλακείας (δεν κατάλαβαν τι ψηφίζουν) είτε από συνειδητή πολιτική επιλογή 75 βουλευτές, το ¼ του κοινοβουλίου, συντάχθηκαν με τη Χρυσή Αυγή και τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Όχι μόνο δεν υπάρχει υγειονομική ζώνη που να μας προστατεύει από την πανώλη του ναζισμού, αλλά η επιδημία έχει αρχίσει να θεωρείται ακίνδυνη.

Κόμματα και κοινωνία σε σταυροδρόμι

Του Κώστα Καρακώτια, Μεταρρύθμιση

H υπόθεση της περιβόητης λίστας Λαγκάρντ, συμπυκνώνει την πολλαπλή παθογένεια του εγχώριου πολιτικού προσωπικού. Ενώ στις άλλες χώρες της Ευρώπης, οι αντίστοιχες λίστες χρησιμοποιήθηκαν απλά και άμεσα και απέδωσαν και έσοδα στα ταμεία τους, εδώ αναδείχθηκε σε μείζον πολιτικό θέμα και εσχάτως και σε ποινικό. Αντί , μετά την παράδοση της λίστας, οι ελεγκτικές υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών να πράξουν τα δέοντα, επικράτησαν οι δισταγμοί, η αμηχανία, οι νομικίστικες απόψεις, η μετάθεση των ευθυνών και τελικά, η πολύμηνη απραξία. Επιπλέον, σύμφωνα με τις πρόσφατες αποκαλύψεις, ο τότε υπουργός των Οικονομικών κατηγορείται ότι αφαίρεσε από τη λίστα τα ονόματα των στενών του συγγενών. Ήταν μάλιστα αυτός ο υπουργός, που κήρυττε σε όλους τους τόνους την ανάγκη της πάταξης της φοροδιαφυγής. Έτσι, η διαχειριστική ανικανότητα αφ’ ενός και η πρόταξη του οικογενειακού «οφέλους» του αρμόδιου υπουργού αφ’ ετέρου, έβλαψαν ακόμη μία φορά το δημόσιο συμφέρον. Το πολιτικό προσωπικό δε, έδειξε την πολιτική, διαχειριστική και ηθική του ανεπάρκεια και την πλήρη αναντιστοιχία του με τις ανάγκες και τα προβλήματα της κοινωνίας.

Το ένοπλο κόμμα

Tου Κώστα Σπυρόπουλου, www.protagon.gr

Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε και το ομολογήσουμε, τόσο  καλύτερα θα το αντιμετωπίσουμε: Στην Ελλάδα κυοφορείται το «ένοπλο κόμμα» με ανοιχτή και όχι σιωπηρή υποστήριξη κάποιων χιλιάδων. Λίγων μεν, αλλά κάποιων χιλιάδων. Κάθε άλλη ερμηνεία για την ένοπλη βία και τη βία των μολότοφ στους δρόμους, περί προβοκατόρων, πρακτόρων και παρακρατικών, όταν δεν συνιστά υπεκφυγή για τη ρητή και ανέκκλητη καταδίκη της βίας  είναι  επικίνδυνη πολιτική τύφλωση. Όχι, απλώς, επικίνδυνη, αλλά τυχοδιωκτική, στο μέτρο κατά οποίο διακρίνει τη βία σε αποδεκτή και μη αποδεκτή, σε δικαιολογημένη και παράλογη και στην παροχή  προστασίας/υιοθέτησης της βίας στα Πανεπιστήμια. Ο τυχοδιωκτισμός δεν αφορά μόνο, ούτε κυρίως, στο ψάρεμα στα θολά νερά στο χώρο της «αμφισβήτησης» και της βαλκανικής εκδοχής αναρχικών τύπου Διαμαντόπουλου. Ο τυχοδιωκτισμός  έγκειται στη δημιουργία ζωτικού χώρου για την επέκταση της ναζιστικής βίας από τις καταδρομικές επιχειρήσεις με στόχο τους μετανάστες, σε επιχειρήσεις επιβολής του νόμου και της τάξης από την Χρυσή Αυγή με στόχο κινητοποιήσεις ή καταλήψεις, οι οποίες έχουν υποστηριχτεί από το ΣΥΡΙΖΑ .

Η ανοιχτή πληγή της ανεργίας

Της Ελίζας Παπαδάκη, NEA, 17.1.13

Πρόσφατες πληροφορίες δείχνουν ότι το 2013 μπορεί να σημάνει, επιτέλους, αλλαγή κατεύθυνσης στην ελληνική οικονομία: από τη συνεχή και ραγδαία επιδείνωση των τριών τελευταίων ετών στην έναρξη και πάλι μιας ανοδικής πορείας, βιώσιμης τούτη τη φορά. Ο δείκτης του οικονομικού κλίματος του ΙΟΒΕ κατέγραψε τον Δεκέμβριο μια αισθητή βελτίωση στις εκτιμήσεις και στις προβλέψεις των επιχειρήσεων (σε όλους τους κλάδους εκτός από τις κατασκευές) αλλά και των καταναλωτών. Συνολικά παραμένουν αρνητικές, σε μικρότερο βαθμό όμως και από τους 24 μήνες που είχαν προηγηθεί. Απηχούν άραγε μόνο μια πρόσκαιρη ανακούφιση για τις αποφάσεις του Eurogroup, την αποδέσμευση του δανείου και την άρση της αβεβαιότητας για την παραμονή στο ευρώ; Υπάρχουν και πραγματικά οικονομικά στοιχεία θετικά. Το δημόσιο έλλειμμα του 2012 κλείνει χαμηλότερα από όσο προβλεπόταν τον Νοέμβριο στον προϋπολογισμό, χάρη όχι μόνο στη συμπίεση δαπανών αλλά και στην καλύτερη επίδοση των εσόδων. Και, πιο σπουδαίο ίσως, διότι δεν εξαρτάται από τη δράση του κράτους, το εξωτερικό ισοζύγιο της χώρας, αν εξαιρέσουμε το πετρέλαιο και τους τόκους που πληρώνουμε για τον υπέρμετρο δανεισμό του παρελθόντος, παρουσίασε το 2012 για πρώτη φορά πλεόνασμα, 4,3% του ΑΕΠ στο δεκάμηνο Ιανουαρίου - Οκτωβρίου.

Πράσινο Ταμείο: Ένα ακόμα θύμα μια αντιδημοκρατικής σκοπιμότητας

Tου Ηλία Ευθυμιόπουλου, Μεταρρύθμιση 

Αν είναι αλήθεια ότι σε εποχές οικονομικής κρίσης μπορεί να παραβιάζεται η νομιμότητα από τις ίδιες τις αρχές που οφείλουν να την υπερασπίζονται (Βουλή, Κυβέρνηση) με το επιχείρημα της έκτακτης ανάγκης, τότε είναι προφανές ότι σ’αυτά που διακυβεύονται προστίθεται και το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα το οποίο θεμελιώνεται πάνω στην αρχή της νομιμότητας. Και είναι ακόμα πιο προφανές ότι οι πολίτες που καλούνται να σέβονται και να εφαρμόζουν τους νόμους, θ’αρχίσουν κι αυτοί να επιζητούν τη δική τους ατομική επιβίωση μέσα σε καθεστώς ανομίας, ακολουθώντας το παράδειγμα του πρώτου διδάξαντος. Η φοροδιαφυγή είναι μια από τις εκδηλώσεις του φαινομένου, όμως η καθημερινότητα κρύβει μια πληθώρα τέτοιων αδικημάτων που φουντώνουν όπως οι επιδημίες όταν βρίσκουν ένα μειωμένης αντίστασης περιβάλλον. Η πρόσφατη απόφαση του υπουργικού συμβουλίου – με την επικύρωση της Βουλής - για την μεταφορά των πόρων του Πράσινου Ταμείου στον γενικό κρατικό προϋπολογισμό, και με μόνο το 2,5% να διατίθενται για το περιβάλλον ως όριζε ο ιδρυτικός του Ταμείου νόμος, δεν είναι μόνο μια πράξη αυθαίρετη και αντισυνταγματική, που μπορεί να εκπέσει ανά πάσα στιγμή με μια απλή προσφυγή στο ΣτΕ, αλλά και μια κίνηση βαθιάς περιφρόνησης στην ίδια την έννοια της ολοκληρωμένης πολιτικής που οφείλει να υπερασπίζεται η κυβερνητική εξουσία.

Παλιέ μου σύντροφε Χριστόφορε

Στον Χριστόφορο Κάσδαγλη και στο άρθρο του με τίτλο «Ερωτικό γράμμα σε παλιούς συνοδοιπόρους» απαντά μέσω του tvxs.gr το μέλος της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ, Λεωνίδας Καστανάς. Tvxs, 17.1.13

Όταν γράφεις ερωτικό γράμμα υποτίθεται ότι αγαπάς. Και όταν αγαπάς, κάτι θετικό βρίσκεις και στο έτερο ήμισυ, αλλιώς ποια αγαπάς και σε ποια απευθύνεσαι; Από το «ναι στην Ευρώπη των λαών και το όχι στην Ευρώπη των μονοπωλίων» έχει περάσει καιρός, πολύς καιρός. Οι ευρωκομμουνιστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που υποσχόταν μια άλλη Ευρώπη εξαφανίστηκαν ή υποχώρησαν δραματικά, μέσα από τα δικά τους αδιέξοδα. Τώρα το περιβάλλον είναι διαφορετικό. Η χώρα είναι χρεωμένη μέχρι το λαιμό και έχει βάλει και η Αριστερά το χέρι της για να γίνει αυτό. Όταν έκλεινε τα μάτια στην ασυδοσία του κρατικοδίαιτου κεφαλαίου και υποστήριζε άκριτα τα αιτήματα της κάθε συντεχνίας. Όταν έκανε μάγκες τους πασόκους. Οι μόνοι που βρέθηκαν να μας βοηθήσουν να ορθοποδήσουμε είναι αυτοί οι κακοί λέοντες, οι καπιταλιστές της Δύσης, οι δανειστές. Με τους όρους του δικού τους, βέβαια μνημόνιου, πολλοί από τους οποίους θα έπρεπε να είναι και όροι του δικού μας, του «μνημόνιου» της Αριστεράς. Το αίτημα σήμερα δεν είναι η ταξική πάλη αλλά η σωτηρία της πατρίδας σε αυτό το σκληρό παγκόσμιο περιβάλλον. Η σωτηρία των αδύναμων και των ανθρώπων της εργασίας πρωτίστως. Και το μνημόνιο είναι το μόνο εργαλείο που έχουμε. Ας το δουλέψουμε τουλάχιστον σωστά.

Γιατί έκλεισαν το ΕΚΕΒΙ

Της Μυρσίνης Ζορμπά, Athens Voice
Ιστορίες Σκοτεινού Θαλάμου

Τι συνέβη ξαφνικά και το αργοκίνητο τρένο των μεταρρυθμίσεων άρχισε να πετάει πριν την ώρα τους τα φορτία; Γιατί έκλεισε το ΕΚΕΒΙ τόσο απρόβλεπτα και αιφνιδιαστικά με την προσχηματική επίκληση ενός σκανδάλου; Αυτό το ξέρει μόνο ο υπουργός, ωστόσο οι τίτλοι τέλους για το ΕΚΕΒΙ σημαίνουν, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, τη βεβιασμένη επιστροφή στην αναχρονιστική δημοσιοϋπαλληλική, γραφειοκρατική και υπουργοκεντρική διαχείριση του πολιτισμού. Είναι μια κλασική μέθοδος, που την είχε καλλιεργήσει με τον τρόπο του κι ο Ζαχόπουλος, για να μην ξεχνιόμαστε, αλλά είδαμε πού κατέληξε. Τώρα, η αναβίωση του φαντάσματος ενός παλαιοκομματικού τρόπου διακυβέρνησης και η επιστροφή σε γκρίζες πρακτικές αδιαφάνειας και μικροπολιτικής δεν είναι παρά ζήτημα χρόνου και το κόστος των συνεπειών, δυστυχώς, προβλέψιμο. Αυτή η θριαμβευτική εκδίκηση του αμαρτωλού παρελθόντος –γεμάτου επιδοτήσεις ημετέρων, αγορές άχρηστων βιβλίων, επιτροπές κομματικών παρατρεχάμενων και ούτε μία, μα ούτε μία, άξια να μνημονευθεί απόφαση ή πράξη για την ανάπτυξη της πολιτιστικής ζωής και της δημόσιας κουλτούρας– θα είναι μια καθαρή ήττα όχι μόνο για τον κόσμο του βιβλίου αλλά και για τον ευρύτερο πολιτιστικό χώρο ύστερα από είκοσι χρόνια προσπαθειών.

"Αντισυστημικά" αδιέξοδα

Του Ανδρέα Παππά, Athens Voice

Όσοι διάβαζαν προσεκτικά τις δημοσκοπήσεις, ακόμα κι εκείνες στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ προηγούνταν στην πρόθεση ψήφου, είχαν διαπιστώσει πως το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα είχε πάψει εδώ και λίγους μήνες να έχει τον ίδιον αέρα στα πανιά του όπως στο πρόσφατο παρελθόν. Νομίζω πως αυτό ακριβώς ήρθαν να καταγράψουν και κάποιες πρόσφατες δημοσκοπήσεις, στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ηγέτης του υποχωρούν, και μάλιστα σε όλα τα πεδία (πρόθεση ψήφου, καταλληλότερος για πρωθυπουργός, παράσταση νίκης κ.ά.). Του ΣΥΡΙΖΑ «δεν του βγήκε» ένα χαρτί στο οποίο είχε ποντάρει αρκετό απ’ το πολιτικό του κεφάλαιο: το χαρτί της σχετικά γρήγορης κατάρρευσης της τρικομματικής κυβέρνησης, έπειτα από κάποιου είδους εμπλοκή στην υλοποίηση της δανειακής σύμβασης και στην εισροή των αναμενόμενων ποσών.

170 άνθρωποι του βιβλίου υπογράφουν για να σώσουν το ΕΚΕΒΙ

 Πρωτοβουλία υπεράσπισης του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) και  συγκέντρωση υπογραφών προκειμένου να μην υλοποιηθεί η απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Πολιτισμού Κώστα Τζαβάρα για το κλείσιμο του οργανισμού ξεκίνησε με την υποστήριξη της Εταιρείας Συγγραφέων. Μέχρι στιγμής, 170 άνθρωποι από τον χώρο του βιβλίου –συγγραφείς, μεταφραστές, εκδότες, βιβλιοπώλες, πανεπιστημιακοί καθηγητές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό– υπογράφουν επιστολή με την οποία ζητούν από τον αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού«να ανακαλέσει, προσωρινά, την απόφασή του για το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ, ώστε να υπάρξει στον χώρο του βιβλίου μια  ευρύτερη συζήτηση για την ταυτότητα και  μέλλον του, αλλά και για να  ολοκληρωθεί ομαλά, τουλάχιστον, η απορρόφηση των πόρων των δύο προγραμμάτων ΕΣΠΑ -για τη διοργάνωση της Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης και για την προώθηση της φιλαναγνωσίας- μέσα στην επόμενη διετία». Η επιστολή καταλήγει: «Δεν χρειάζεται στην οικονομική δυσπραγία και στις δύσκολες συνθήκες που περνάει η χώρα να υιοθετούνται μέτρα τα οποία μας υποβαθμίζουν πολιτιστικά και οδηγούν, ως βαθύτερη συνέπεια, στην πνευματική φτώχεια».

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Η απόφαση του αναπληρωτή Υπουργού Πολιτισμού να δρομολογήσει εν μια νυκτί και χωρίς καμία συζήτηση τις διαδικασίες για την κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, του μοναδικού φορέα αφιερωμένου στο βιβλίο στη χώρα μας, απειλεί να επαναφέρει την πολιτική της πολιτείας για το βιβλίο σε εποχές πλήρους ανυποληψίας.

Το δικαίωμα λόγου των καλάσνικοφ

Του Δημήτρη Ψυχογιού, ΒΗΜΑ, 15.1.12

Για 35 σχεδόν χρόνια, από το 1975 που άρχισε τη δράση της η 17Ν ως το 2002 που η οργάνωση εξαρθρώθηκε κυκλοφορούσαν για την οργάνωση δύο αντιφατικές εκδοχές: η κομουνιστική Αριστερά θεωρούσε βέβαιο ότι πρόκειται για προβοκατόρικη πρακτική μυστικών υπηρεσιών, το ΠαΣοΚ λίγο πολύ συμφωνούσε μαζί της, η ΝΔ κατηγορούσε το ΠαΣοΚ για υπεύθυνο, ενώ η πλειοψηφία του κοινού, αδιαφορώντας για τα κίνητρα, απολάμβανε το θέαμα των δολοφονιών προσώπων που δεν ήσαν αρεστά γενικώς και επικροτούσε «καλά τους έκανε». Το αυτονόητο, ότι ήταν μικρή αριστερίστική οργάνωση πολύ καλά οργανωμένη με πρώτο κανόνα την προστασία της, δεν ήθελαν οι πολιτικές δυνάμεις να το παραδεχθούν. Καμιά δεν δεν δήλωσε «λάθος κάναμε» όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια- ενώ το κοινό απογοητεύθηκε από τη συμπεριφορά και τη στάση των συλληφθέντων: δεν ήσαν οι ήρωες που προσδοκούσε. Δεν θα πρέπει να γίνει το ίδιο λάθος αυτή τη φορά, γιατί ξανά θα θρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές και επιπλέον η πολιτική ένταση που υπάρχει τα δύο τελευταία χρόνια θα υπεροξυνθεί - και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει πλέον και η Χρυσή Αυγή που ασκεί τρομοκρατία στους μετανάστες. Πόση τρομοκρατία αντέχει στις σημερινές συνθήκες η χώρα;

Η κρίση του λαϊκισμού. Η σημερινή Ελλάδα χρειάζεται πρωτίστως κόμματα αρχών

Του Μάνου Γ. Παπάζογλου, ΝΕΑ, 15.1.13

«Ο λαός είναι κυρίαρχος, επαναστατεί, αντιστέκεται, υποφέρει, θυσιάζεται, απειλείται, ενώ κυρίαρχες ελίτ δρουν ασύδοτες με αρπακτικές διαθέσεις εις βάρος του, υπονομεύουν το κράτος, την εθνική κυριαρχία και το δημόσιο συμφέρον». Τα παραπάνω έχουν μια δόση αλήθειας, αλλά και αρκετή δόση υπερβολής. Ο λαϊκισμός δεν είναι αυτοάνοσο νόσημα των κομμάτων. Αντιθέτως, αποτελεί τον ασφαλέστερο μηχανισμό πολιτικής κινητοποίησης και κομματικής ταύτισης, πόλωσης και φθοράς του αντιπάλου. Τα λαϊκιστικά κόμματα αυτά λειτουργούν δημεγερτικά εναντίον ενός εχθρού που τα ίδια συχνά επινοούν, αναλαμβάνουν τον ρόλο του αυτόκλητου προστάτη του λαού, του αυθεντικού ερμηνευτή της βούλησής του. Τα λαϊκιστικά κινήματα είναι ο κανόνας στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής με αίτημα τη διασφάλιση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Στις χώρες αυτές επικράτησαν και λαϊκιστικά καθεστώτα με περιορισμένα αποτελέσματα στην ουσιαστική εδραίωση της δημοκρατίας, αλλά τα λαϊκιστικά κόμματα παραμένουν κυρίαρχα (Αργεντινή, Χιλή, Περού, Βενεζουέλα). Η ανάμνηση της επανάστασης εξακολουθεί να κινητοποιεί υποστηρικτές και να διαμορφώνει προγράμματα (Zαπατίστας, Βολιβία του Μοράλες).

Μετασχηματισμοί στις πόλεις :Από την Αρχαία αγορά στα mall

ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

ΧΩΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΩΝ ΜΑΚΡΟ-ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

#Γ. Φραγκόπουλος

#Χ. Παπασυμεών

Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης, ΑΠΘ

Στην παρούσα εργασία επιχειρούμε να εξετάσουμε τις χωρικές παραμέτρους των μακροκοινωνιολογικών μετασχηματισμών που συντίθενται γύρω από την εμπορική λειτουργία και ορίζουν τον χώρο άλλοτε ως «καθρέπτη» των διεργασιών των σχέσεων παραγωγής , άλλοτε ως μη αυτόνομη ερμηνευτική παράμετρο της κοινωνικής δομής .

Έτσι, η γέννηση του αστικού φαινομένου και των πρώτων πόλεων ερμηνεύεται αρχικά μέσα από την εξέλιξη των αγοραίων σχέσεων ανταλλαγής και στη συνέχεια εκχρηματισμένων σχέσεων. 

Επικίνδυνα καταφύγια: λαϊκισμός, εξτρεμισμός και νεολαία

Tου Πέτερ Κρεκό , Προοδευτική Πολιτική, 14.1.13

Σε αυτούς τους καιρούς της κρίσης, ανθούν τα σενάρια καταστροφής και οι προαναγγελίες του τέλους του κόσμου. Σε ορισμένες περιοχές, θεωρείται πως η πολιτική αναστάτωση στην Ευρώπησηματοδοτεί μια επιστροφή στην δεκαετία του 1930. Αλλά η ρητορική που ισχυρίζεται πως τα αυξανόμενα οικονομικά προβλήματα θα οδηγήσουν στην επιστροφή φασιστικών και αυταρχικών καθεστώτων, είναι απλοϊκή και λανθασμένη, για τουλάχιστο δύο λόγους:

• Πρώτον, η σημερινή ακροδεξιά διαφέρει από τους προγόνους της τής δεκαετίας του 1930.Οι ακροδεξιοί ριζοσπάστες, ιδίως της δυτικής και της βορείου Ευρώπης, έχουν μετακινηθεί από τον παραδοσιακό φασισμό. Είναι αξιοσημείωτο πως πιο «αυθεντικές» μορφές εξτρεμισμού γεννιούνται στην ανατολική και την νότια Ευρώπη, όπου ορισμένοι αναζωπυρώνουν ορισμένες αυταρχικές εθνικές παραδόσεις και «παίζουν» με κάποια προπολεμικά σύμβολα και ρητορικά σχήματα. Χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις το κραυγαλέα αντισημιτικό «κίνημα για μια καλύτερη Ουγγαρία» (Jobbic) και η ελληνική «χρυσή αυγή» (ΧΑ). Αλλά απέχουμε ακόμα πολύ από το να μπορούμε να μιλάμε για πορεία προς τον εκφασισμό.
• Δεύτερον, δεν μπορούμε να λέμε πως η άνοδος ορισμένων λαϊκιστικών και ακραίων δυνάμεων στην Ευρώπη οφείλεται αποκλειστικά στην οικονομική κρίση. Οπουδήποτε η άκρα δεξιά κατόρθωσε να έχει επιτυχίες, αυτό οφείλεται περισσότερο στην πολιτική και την κουλτούρα, παρά στην οικονομία.