Ποιος θα υπερασπίσει με πάθος το δημόσιο συμφέρον;

Του Χαρίδημου Κ. Τσούκα*, Καθημερινή, 14.10.12

Βλέπουμε ένα ξεδοντιασμένο ΣΔΟΕ, διοικούμενο κυρίως από κομματανθρώπους, ανίκανο να ενεργεί αυτοβούλως, με δυναμισμό και φαντασία, αλλά να οχυρώνεται πίσω από έναν άνευρο νομικό φορμαλισμό. Βλέπουμε υπουργούς Οικονομικών να μην εμπιστεύονται την υπηρεσία (Παπακωνσταντίνου) ή να περιέρχονται σε αμηχανία (Βενιζέλος). Ο ένας περνάει την υπόθεση στον άλλο, δίχως σαφείς εντολές. Ουδείς παίρνει πρωτοβουλία και, στο τέλος, το πολύτιμο ψηφιακό αρχείο παραμένει, φυσικά, αναξιοποίητο! Το δημόσιο συμφέρον, δηλαδή η δίωξη της φοροδιαφυγής, δεν υπηρετείται, αφού ουδείς το προέταξε με αποφασιστικότητα. Η φράση του πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ κ. Διώτη, «ατύπως το παρέλαβα [το ψηφιακό αρχείο], ατύπως το παρέδωσα», τα λέει όλα: δεν μας λέει τι έκανε, αλλά ότι δεν υπήρχε «αριθμός πρωτοκόλλου»! Το ψηφιακό αρχείο δεν κατέστη μέρος της θεσμικής μνήμης της υπηρεσίας αλλά περιήλθε στην κατοχή του κ. Βενιζέλου! Ας θυμηθούμε ότι οι γερμανικές αρχές και ενήργησαν με βάση τις μη νόμιμης προέλευσης πληροφορίες και συνήψαν διακρατική συμφωνία με την Ελβετία για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Η χώρα δεν διαθέτει ούτε στιβαρούς θεσμούς, ούτε σοβαρούς κυβερνήτες, ενώ το εκμαυλισμένο από τους πολιτικούς εκλογικό σώμα αναζητά κάθε τρόπο να προασπίσει τα επιμέρους συμφέροντά του. Μια χώρα που έχασε την αίσθηση του κοινού καλού πνίγεται στα λύματα που παράγουν οι υπόνομοι του πολιτικού συστήματος. Μέχρι πότε;

Ουμπέρτο Εκο: Τα τυπικά χαρακτηριστικά του πρωτο-φασισμού

http://stavrochoros.pblogs.gr/

Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα· πολλά απ' αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ' αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του.  1. Το πρώτο χαρακτηριστικό του πρωτοφασισμού είναι η λατρεία της παράδοσης. Η παραδοσιαρχία, βέβαια, είναι πολύ παλαιότερη από τον φασισμό. Δεν χαρακτήριζε μόνο την αντιεπαναστατική σκέψη των Καθολικών μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά γεννήθηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, ως αντίδραση στον κλασικό ελληνικό ορθολογισμό. Στη λεκάνη της Μεσογείου, λαοί διαφόρων θρησκειών (που οι περισσότερες απ' αυτές είχαν γίνει δεκτές στο ρωμαϊκό πάνθεο) άρχισαν να ονειρεύονται κάποια αποκάλυψη που είχε συμβεί στην αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Αυτή η αποκάλυψη, σύμφωνα με τη μυστηριακή αίγλη που καλλιεργούσε η παραδοσιαρχία, είχε παραμείνει για πολύ καιρό κρυμμένη κάτω από το πέπλο γλωσσών που ήταν πια ξεχασμένες στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, στους κέλτικους ρούνους, στους παπύρους των σχεδόν άγνωστων θρησκειών της Ασίας.

Η νύχτα των βρικόλακων

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, NEA, 13.10.12
Τον Δεκέμβριο του 2008, τότε που κάηκε η Αθήνα, ομάδες ηθοποιών δραματικών σχολών είχαν εισβάλει σε θεατρικές αίθουσες για να διακόψουν τις παραστάσεις. Στο Εθνικό οι θεατές τούς είχαν χειροκροτήσει όταν έγραφαν στους τοίχους «σκατά στους κουλτουριάρηδες», ο δε εθνικός χορευτής Δημήτρης Παπαϊωάννου είχε διακόψει την παράσταση για να τους δώσει τον λόγο...Ακολούθησαν οι επιθέσεις στη Σώτη Τριανταφύλλου, στο έργο του Μισέλ Φάις στο Θέατρο Τέχνης από χουλιγκάνους του ΠΑΟΚ και τώρα στο Χυτήριο. Τι διαφορά έχουν οι επαναστατημένοι νέοι που διακόπτουν μια θεατρική παράσταση από τη μυστακοφόρο θεούσα, τον χουλιγκάνο και τον ροπαλοφόρο της Χρυσής Αυγής;

Μία ομάδα από ημιπαράφρονες που παίζουν τη «Νύχτα των βρικολάκων» μπροστά στην είσοδο ενός θεάτρου δεν είναι απαραιτήτως πρόβλημα. Η χώρα που σέρνεται, δυστυχώς, διαθέτει πλούσια ποικιλία από την πανίδα που αναπτύσσεται στη θερμοκοιτίδα του σκοταδισμού και της αγραμματοσύνης. Το πρόβλημα αρχίζει και γίνεται σοβαρό από τη στιγμή που στους ημιπαράφρονες συμπαραστέκονται ροπαλοφόροι μπράβοι της νύχτας, οι οποίοι φορούν τη στολή του νεοφασισμού. Και γίνεται ακόμη σοβαρότερο αν το εντάξεις στην αλυσίδα από αντίστοιχα «περιστατικά» που έχουν σημαδέψει την πορεία της γενικευμένης κατρακύλας. 

To Χυτήριο του φόβου

Του Νίκου Μπίστη, www.protagon.gr

Τις Πέμπτες συνήθως κάθομαι σπίτι μου και πάντως δεν πάω θέατρο. Εξ άλλου από μικρό με κέρδισε η μαγεία του κινηματογράφου και όχι η αμεσότητα του θεάτρου. Αλλά αυτή την Πέμπτη πήρα τα πόδια μου, ανέβηκα την Πειραιώς και έφτασα στην Ιερά Οδό. Όχι δεν άλλαξα τις συνήθειες μου και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν – υπό άλλες συνθήκες – θα πήγαινα να δω την παράσταση « Corpus Christi» γιατί και η θεματολογία της δεν μου προκαλούσε ενδιαφέρον. Όμως αυτή την φορά θεώρησα αυτονόητη υποχρέωση μου να είμαι εκεί για τρεις αλληλένδετους λόγους : πρώτον για να μην επιτρέψουμε στους « τρελούς του Θεού» να μας επιβάλλουν τον αισθητικό και πολιτιστικό φονταμενταλισμό τους, δεύτερο για να μην επιτρέψουμε στην Χρυσή Αυγή να επεμβαίνει με βία η απειλή χρήσης βίας σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής διεκδικώντας ρόλο εθνικού λογοκριτή και τρίτο – και σημαντικότερο – για να αναχαιτίσουμε το κύμα του φόβου που απλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον πολιτικό αφοπλισμό της δημοκρατίας μας. Οι αναγνώστες του Protagon πληροφορήθηκαν χτες με άρθρα και video τι συνέβη έξω από το θέατρο. Εγώ θα προσπαθήσω να μεταφέρω το κλίμα που ακόμα και η τηλεοπτική εικόνα δεν μπορεί με ακρίβεια να αποτυπώσει και να βγάλω κάποια συμπεράσματα..

Κ. Γιάνναρης: «Η Ελλάδα δεν έχει αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος»

Πολιτικό άρθρο-παρέμβαση του έλληνα σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Γιάνναρη δημοσιεύτηκε στην βρετανική εφημερίδα Guardian  με αφορμή την επίσκεψη της γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ στην Αθήνα την περασμένη Τρίτη. Ο κ.Γιάνναρης προσπαθεί να εξηγήσει τις εκφάνσεις ρατσισμού και ξενοφοβίας που διαφάνηκαν κατά τις διαμαρτυρίες εναντίον της καγκελαρίου, αλλά και τα κακώς κείμενα της Ελλάδας αποδίδοντας τα στην «αδυναμία της να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος της», όπως αναφέρει στον τίτλο του άρθρου του. «Αυτές τις μέρες, οι θεωρίες συνομωσίας βρίθουν στην Ελλάδα. Λογικά και συνετά άτομα ασπάζονται παράξενες πολιτικές ρητορικές. Οι παλαιές βεβαιότητες της μεσαίας τάξης έχουν υποχωρήσει υπό το βάρος της απαισιοδοξίας, τις ηλιθιότητας και του αυτοακρωτηριασμού. Οσοι βρίσκονταν ήδη στην άκρη του γκρεμού κύλησαν στην αυτοκαταστροφή και στράφηκαν εναντίον των αδυνάτων.», γράφει.

Ελευθερία χωρίς προϋποθέσεις

Του Ηλία Κανέλλη, NEA, 12.10.12

Είναι προφανές ότι, στο τέλος, τα ΜΑΤ έκαναν τη δουλειά τους έξω από το θέατρο Χυτήριο (αφού όμως καθυστέρησαν χαρακτηριστικά) και απώθησαν τους συγκεντρωμένους που προσπάθησαν να εμποδίσουν μια παράσταση να παρουσιαστεί. Ο λόγος; Διαφωνούσαν με το περιεχόμενό της, θεώρησαν ότι είναι βέβηλη αναπαράσταση της ζωής και της σχέσης του Χριστού με τους 12 μαθητές του. Και επειδή διαφωνούσαν, έσπευσαν να επιβάλουν τη λογοκρισία του όχλου: δεν συμφωνώ μαζί σου και στόχος μου είναι να σε κάνω να σιωπήσεις. Στο σάλπισμα στρατεύτηκαν πολλοί. Εκτός από τους ζηλωτές, που και το καλοκαίρι είχαν προσπαθήσει να σταματήσουν την παράσταση υποβάλλοντας μήνυση στους συντελεστές της, αυτή τη φορά, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, έσπευσαν, πάντα πρόθυμα να κεφαλαιοποιήσουν μέρος του φανατισμού, και μέλη της Χρυσής Αυγής - ανάμεσά τους και ο βουλευτής Παναγιώταρος. Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, ορισμένοι από αυτούς, και ο βουλευτής, χτύπησαν και προπηλάκισαν πολίτες. Για να επιβεβαιωθεί ακόμα μία φορά ότι η βία είναι το σύνηθες όπλο του φασισμού.

Το ΔΝΤ έξω από την ευρωζώνη

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη, NEA, 12.10.12

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) πρέπει «να αποχωρήσει» από την ευρωζώνη. Η συζήτηση για την εμπλοκή του στα «εσωτερικά» της ευρωζώνης έχει ανοίξει, μετά (και) την έκδηλη διάσταση απόψεων ανάμεσα σε θεσμούς (όπως Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και χώρες-μέλη με το ΔΝΤ. Η διάσταση αναφέρεται στις εκτιμήσεις βιωσιμότητας (sustainability) του ελληνικού χρέους. Το ΔΝΤ εκτιμά ότι ο στόχος της μείωσης του ελληνικού χρέους στο 120% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) το 2020 (που έχει τεθεί από διαδοχικά Ευρωπαϊκά Συμβούλια) ώστε να καταστεί «διατηρήσιμο» δεν θα επιτευχθεί. Για να επιτευχθεί πιστεύει ότι απαιτείται νέα μείωση (κούρεμα) του χρέους που αυτή τη φορά δεν μπορεί παρά να αφορά  τον δημόσιο τομέα, το χρέος δηλαδή (ομόλογα) που διακρατείται από επίσημους οργανισμούς όπως η ΕΚΤ, οι κρατικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις της ΕΕ (διμερή δάνεια). Το ΔΝΤ επιμένει στην άποψη το ελληνικό χρέος να καταστεί «διατηρήσιμο/βιώσιμο» γιατί, σύμφωνα με το καταστατικό του, συνιστά προϋπόθεση για τη συμμετοχή του στη χρηματοδοτική στήριξη χώρας-μέλους του. Από την πλευρά τους, οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της ευρωζώνης αλλά και η ΕΚΤ δεν επιθυμούν να μπουν στη λογική της μείωσης του ελληνικού χρέους, κυρίως γιατί θα αντιμετωπίσουν την εχθρότητα των εθνικών τους Κοινοβουλίων και των εκλογικών σωμάτων τους.

Το τέλος που του αξίζει

Tου Στέφανου Κασιμάτη, Καθημερινή, 12.10.12

Ουσιαστικά, το ΠΑΣΟΚ έχει τελειώσει μαζί με την εποχή του.

Ο σάλος που προκάλεσε στην αρχή η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ δείχνει να έχει κάπως κοπάσει στο ΠΑΣΟΚ. Αλλά η νηνεμία είναι παραπλανητική, με βεβαιώνουν σοβαροί άνθρωποι. (Ναι, υπάρχουν και από αυτούς στο ΠΑΣΟΚ, μην σας κάνει εντύπωση). Την επιφανειακή ηρεμία, υποστηρίζουν, επιβάλλει η κρισιμότητα των περιστάσεων και η ανάγκη να μην απειληθεί η ούτως ή άλλως εύθραυστη κυβερνητική σταθερότητα. Κάτω από τα προσχήματα, όμως, τα πνεύματα είναι οξυμένα και, ιδίως, μεταξύ των βουλευτών. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος τον λόγο: επειδή είναι αυτοί που δέχονται την αηδία και την αγανάκτηση των πολιτών για τους χειρισμούς του Ευάγγελου του Βενιζέλου στο συγκεκριμένο ζήτημα. Υπό άλλες συνθήκες, αν δηλαδή το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν αναγκαίος κυβερνητικός εταίρος, ο Β. ο Βενιζέλος θα είχε τελειώσει και τυπικά. Αλλά και πάλι, ίσως να μην είναι έτσι. Γιατί κάποιος πρέπει να υπάρχει πίσω, για να κλείσει την πόρτα όταν θα έχει φύγει και ο τελευταίος: κάποιος να παίξει τον ρόλο του Ζίγδη στο ΠΑΣΟΚ, με άλλα λόγια. Και, ειλικρινά, εκτός του Βαγγέλη του Βενιζέλου, που ακόμη λειτουργεί με την κεκτημένη ταχύτητα του παρελθόντος (σαν καρτούν που συνεχίζει να τρέχει στον αέρα ακόμη και όταν έχει περάσει το χείλος του γκρεμού...), δεν βλέπω ποιος άλλος θα δεχόταν να καθίσει στη θέση του.

Η ισορροπία του τρόμου και τα καρναβάλια

Του Παύλου Αθανασόπουλου, Μεταρρύθμιση,  12.10.12

Η επίσκεψη της κ. Μέρκελ στην Αθήνα, υπήρξε αναμφισβήτητα ένα εξαιρετικά θετικό γεγονός. Επισημοποίησε με πανηγυρικό τρόπο μια στροφή στην πολιτική της, που δείχνει να θέλει να παραμείνει με κάθε τρόπο η Ελλάδα στην ευρωζώνη, γιατί αντιλαμβάνεται ότι τυχόν κατάρρευση της Ελλάδας, μπορεί να δημιουργήσει ντόμινο στη νότια Ευρώπη, με βαρύ κόστος σε οικονομικό, κοινωνικό και γεωπολιτικό επίπεδο για όλη την Ευρώπη και για τη Γερμανία. Έστειλε ένα μήνυμα στο εσωτερικό της Γερμανίας ότι πρέπει να πάψει η Ελλάδα να θεωρείται μίασμα και έσπασε τη διεθνή απομόνωση της χώρας. Μίλησε για πρώτη φορά για την ανάγκη αναπτυξιακής στρατηγικής για την Ελλάδα και έκλεισε το μάτι για την επιμήκυνση και την εκταμίευση της δόσης. Έστειλε ένα μήνυμα στον πλανήτη ότι η Γερμανία ενδιαφέρεται για την Ελλάδα. Αναγνώρισε τις θυσίες του ελληνικού λαού και έκανε συγκεκριμένη αναφορά στα επιτεύγματα της χώρας τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Επιτεύγματα που, για να είμαστε δίκαιοι, δεν πιστώνονται στον κ. Σαμαρά, που τότε τα πολέμησε, αλλά στις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου, Βενιζέλου, άσχετα με τις τυχόν άλλες ευθύνες τους.

Εδώ κρίνεται το παιχνίδι.

Της Ελίζας Παπαδάκη, NEA, 11.10.12

Η βαθιά αβεβαιότητα για την πορεία της Ελλάδας στην ευρωζώνη δεν ήρθη με την επίσκεψη της γερμανίδας Καγκελαρίου στην Αθήνα. Θετικά οπωσδήποτε για την εξομάλυνση των σχέσεών μας με τη λοιπή Ευρώπη συνολικά, τη Γερμανία ειδικότερα, σε επίπεδο κυβερνήσεων, αντιπολιτεύσεων και μιας συχνά εχθρικής κοινής γνώμης, λειτουργεί η συνάντησή της με τον Πρωθυπουργό, οι δηλώσεις που ακολούθησαν: η διατράνωση της επιθυμίας η Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ, η αναγνώριση των σημαντικών προσπαθειών που καταβάλλονται με βαρύ κοινωνικό κόστος, η διαβεβαίωση ότι περαιτέρω προσπάθειες θα στηριχθούν. Καμία όμως αλλαγή στην ευρωπαϊκή πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης του χρέους, όπου είναι καθοριστική η συντηρητική γερμανική επιρροή, δεν διεμήνυσε η κ. Μέρκελ, άρα και καμία αλλαγή απέναντι στην Ελλάδα ειδικότερα. Δεν μας μένει, έτσι, παρά να υλοποιήσουμε όλες τις δεσμεύσεις που είχαμε αναλάβει με τη δεύτερη δανειακή σύμβαση τον περασμένο Μάρτιο, σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης, διογκούμενης ανεργίας και εντεινόμενης κοινωνικής δυσφορίας, προτού ελπίσουμε σε μιαν αναζωογονητική χρηματοδότηση που θα άνοιγε τον δρόμο για την ανάκαμψη.

Μάρκ Μαζάουερ: ''Η ελληνική κοινωνία θρυμματίστηκε''

Συνέντευξη στον Γιώργο Καρουζάκη, Lifo

Xωρίς υστεροβουλία ή γλυκερές εξιδανικεύσεις, ο βαθύς γνώστης της ελληνικής ιστορίας μιλά για την κρίση της χώρας μας και τους σπασμένους δεσμούς εμπιστοσύνης μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και των πολιτικών, και ισχυρίζεται ότι όλα τα σενάρια εξόδου από την ευρωπαϊκή ένωση είναι ανέφικτα, αν όχι ολέθρια. Ο τρόπος που ο κορυφαίος βρετανός ιστορικός και συγγραφέας Μάρκ Μαζάουερ μιλά για την Ελλάδα από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής θα έπερεπε να αποτελεί πρότυπο προς μίμηση για πολλούς Έλληνες.  Βαθύς γνώστης της νεότερης ελληνικής ιστορίας και της ιστορίας των Βαλκανίων, μιλά για την ελληνική κρίση ήρεμα, ψύχραιμα, με σεβασμό για μια χώρα που βρίσκεται στη δύσκολη καμπή της νεότερης ιστορίας της, χωρίς, όμως, να παραβλέπει τα σοβαρά προβλήματά της και όσους τα ενίσχυσαν.

Το Big Bang της Χρυσής Αυγής

Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, Μεταρρύθμιση, 11.10.12

Το κείμενο που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στο the books’ journal, τεύχος 23, Σεπτέμβριος 2012, σελ 12-19. Αναδημοσιεύεται στη Μεταρρύθμιση με την ευγενική άδεια του εκδότη του περιοδικού.

Στη μεταπολεμική ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία έχουν εμφανιστεί αρκετά πολιτικά κόμματα από το «πουθενά», ιδίως σε εποχές κρίσης και ανακατατάξεων. Πολλά από αυτά ήταν διάττοντες αστέρες, κόμματα πομφόλυγες ( flash parties ) που πολύ σύντομα εξαφανίστηκαν. Άλλα επιβίωσαν και πρωταγωνίστησαν στην πολιτική ζωή της χώρας τους. Κανένα όμως από τα κόμματα αυτά δεν προερχόταν από την εξτρεμιστική ακροδεξιά, όπως συνέβη με τις εκλογές του 2012 στην Ελλάδα και το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Στην ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μόνον το Ιταλικό MSI στις αρχές της δεκαετίας του 1950-60 ήταν νεοφασιστικό. Το κόμμα αυτό από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, έπαψε να συνδέεται με τη βία, ενώ ο νεοφασισμός του ήταν περισσότερο συμβολικός. Στις ημέρες μας, ομοιότητες με τη Χρυσή Αυγή έχει το κόμμα JOBBIK στην Ουγγαρία, που έχει στενή σχέση με μια παραστρατιωτική ομάδα που ονομάζεται «Ουγγρική Φρουρά». Για πρώτη φορά μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ένα ανοιχτά φιλοναζιστικό και αντιδημοκρατικό κόμμα εισέρχεται σε ένα εθνικό κοινοβούλιο ευρωπαϊκής χώρας σημειώνοντας μια πρώτου μεγέθους εκλογική επιτυχία.

Το «συμβολικό» κλείσιμο του ΑΠΘ και τα σκουπίδια

Του Λουκά Βλάχου, NEA, 11.10.12

Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης περνά αυτή την περίοδο μια μεγάλη εσωτερική κρίση. Η οικονομική κρίση έβαλε δύσκολους περιορισμούς στη λειτουργία όλων των πανεπιστημίων, αλλά μερικά πληρώνουν σήμερα επιλογές που έκαναν πριν από δέκα ή και περισσότερα χρόνια.  Οι κυβερνήσεις που εναλλάσσονταν στην εξουσία την τελευταία δεκαπενταετία έκαναν μια λανθασμένη κίνηση στην ανανέωση προσωπικού στα ΑΕΙ: επέτρεψαν την ομαλή ανανέωση του διδακτικού προσωπικού, αλλά σταμάτησαν τις προσλήψεις διοικητικού και τεχνικού προσωπικού και, κυρίως, τις προσλήψεις εργαζομένων στη φύλαξη και στην καθαριότητα. Η αντίδραση των πρυτανικών αρχών, ειδικά στο ΑΠΘ, στη δυσκολία αυτή, την περίοδο που η χρηματοδότησή του για λειτουργικά έξοδα ήταν ανθηρή, ήταν να στραφεί σε εργολάβους που προσλάμβαναν υπαλλήλους και έκαναν ειδικές συμβάσεις με το πανεπιστήμιο. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε μια νέα κατηγορία υπαλλήλων, οι «εργολαβικοί». Με τα χρόνια οι εργολαβικοί, όπως ήταν αναμενόμενο, πολλαπλασιάστηκαν και σήμερα είναι περίπου 800, με τις δαπάνες των εργολαβιών να ξεπερνούν τα 16 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

Στη χώρα της βεβαιότητας...

Του Προκόπη Δούκα, Athens Voice

Διαβάζω τις εξηγήσεις που δίνει ο πρώην υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου, για το αν η Ελλάδα είχε άλλη επιλογή, όταν ξέσπασε η κρίση. Για κάποιους μπορεί να είναι πειστικές, για κάποιους όχι. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ οτι χρειάζεται να ξέρει κανείς πολύ καλά τα οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, για να αποφανθεί - και φυσικά, να μην ξεχνάει πώς φτάσαμε να έχουμε 24 δισ. έλλειμμα. Το ίδιο ισχύει και με πολλές άλλες πλευρές των χειρισμών που έγιναν, τα τελευταία χρόνια. Όσο κι αν επιθυμεί να ακούσει ή να συζητήσει ένας (καλοπροαίρετος) παρατηρητής, τόσο θα βρεθεί απέναντι σε ένα μπλοκ ανθρώπων και πολιτικών σχηματισμών, γεμάτων βεβαιότητες. Η Μέρκελ, ο Παπανδρέου, οι προδότες, τοκογλύφοι, τα “τσιράκια”, η χούντα, όλα αποτελούν μέρος της ίδια φανατικής αντιπαράθεσης: Όσο πιο λίγα ξέρει κανείς, τόσο πιο σίγουρος είναι για την πραγματικότητα. Αναριωτέμαι πού τη βρίσκουν τόση βεβαιότητα, όσοι επιχειρούν να διαμορφώσουν το δημόσιο διάλογο, συμπεριλαμβανομένων και των πάσης φύσεως πολιτών που σχολιάζουν π.χ. στο διαδίκτυο. Κι αν τα κόμματα το κάνουν για να “διατηρήσουν το μαγαζάκι” τους, αυτό γίνεται γιατί στην ουσία, αυτά θέλουν να ακούσουν τα αυτιά της συγκεκριμένης “πελατείας”, του “κομματιού της αγοράς” που διαμορφώνουν.

Η σοβαρότερη απειλή είναι εσωτερική

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη, Καθημερινή, 9.10.12

Η λίστα Λαγκάρντ απέδειξε με εκπλήσσουσα ενάργεια την αναξιοπιστία και την ανειλικρίνεια της πολιτικής ηγεσίας. Γνωρίζουμε ότι οι πολιτικοί καταφεύγουν συχνά σε κατά συνθήκην ψεύδη, ιδίως όταν διακυβεύεται η επανεκλογή τους, αλλά πρόκειται συνήθως για υποσχέσεις και εξωραϊσμό, για παχιά λόγια. Τόση συγκάλυψη, τόση απόκρυψη, τόσα χυδαία ψέματα και αλληλοαναιρέσεις, έως και καρφώματα, τόσες πολλές γελοίες δικαιολογίες, όπως όσα συνόδεψαν την αναζήτηση της χαμένης λίστας, δεν υπήρξαν στην προ κρίσεως πολιτική ιστορία. Θλιβεροί πρωταγωνιστές, οι υπουργοί Οικονομικών της κρίσιμης τριετίας της χρεοκοπίας, οι κ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος: ο τρόπος που χειρίστηκαν τη λίστα Λαγκάρντ δείχνει κατ’ αναλογίαν με ποια σοβαρότητα και αίσθηση ιστορικής ευθύνης χειρίστηκαν την κρίση και τη χρεοκοπία της χώρας. Αναλόγως θλιβεροί οι δευτεραγωνιστές, οι ειδικοί γραμματείς του ΣΔΟΕ, οι αδιάφθοροι και έμπειροι ελεγκτές της κυκλοφορίας χρήματος: πρώτη τους έγνοια πώς δεν θα δυσαρεστήσουν τους προϊσταμένους τους υπουργούς, για να παραμείνουν στη θέση τους, και όχι πώς θα υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον.