Η δημοκρατική-αριστερή απάντηση στην κρίση

Άρθρο του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, στην εφημερίδα 'ΤΑ ΝΕΑ', 14.1.2012

Οι προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για αλλαγές στην ακολουθούμενη πολιτική.

Τόσο το Μνημόνιο, όσο και το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο δεν μπορούν να επιφέρουν θετικά αποτελέσματα διότι οι παραδοχές τους και οι κεντρικές επιλογές τους στηρίζονται σε μια διαφορετική πραγματικότητα από αυτήν της Ελλάδας του 2010 και 2011 και η χώρα εγκλωβίζεται σε ένα φαύλο κύκλο διαρκούς υποτίμησης, αλλά και συνεχούς παρουσίας και επαναφοράς του κινδύνου χρεοκοπίας.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αφού εφάρμοσε τις προβλεπόμενες από το Μνημόνιο περικοπές, δεν προώθησε τις αποδεκτές και αναγκαίες αλλαγές, που θα συνέβαλαν ουσιαστικά στη βελτίωση της κατάστασης, όπως την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής, την αντιμετώπιση της σπατάλης,

Ο δύσκολος δρόμος του Γιώργου Καμίνη

Του Ανδρέα Παπαδόπουλου, Ημερησία, 14.1.12

Είναι προφανής και εύκολα εξηγήσιμη η προσπάθεια που γίνεται από πολλούς και διαφορετικούς κύκλους-σπανίως καλοπροαίρετους(περίπτωση Κ. Παπαϊωάννου στα ΝΕΑ) -να απαξιώσουν το έργο και την προσωπικότητα του Γιώργου Καμίνη. Τους ενοχλεί το γεγονός ότι ένας εξαιρετικός ακαδημαϊκός, προερχόμενος από την κοινωνία των πολιτών, που δεν έχει βγει από τον κομματικό σωλήνα, που δεν χαϊδεύει αυτιά, που δεν ξέρει το σπορ της εφαρμοσμένης ρητορικής, που δεν μοιράζει από δω και από κει δημόσιο χρήμα, που δεν θέλει αργόμισθους και κόλακες δίπλα του, κατέχει το αξίωμα του δημάρχου Αθηναίων. Βλέπετε ο Γ. Καμίνης δεν έχει ανοίξει το πουγκί του δήμου-όπως έκαναν οι προκάτοχοί του και όχι μόνο-προκειμένου να μοιράζει λεφτά σε διαφημιστικές εταιρείες, σε στρατιές δημοσιογράφων, σε ανυπόληπτα blog και site, σε εταιρείες οργάνωσης εκδηλώσεων, σε μαϊντανούς και «καλλιτέχνες», οι οποίοι θα τον υμνούν και θα διατυμπανίζουν πόσο σπουδαίος δήμαρχος είναι.

Η Αμερική δεν είναι επιχείρηση

Του Πωλ Κρούγκμαν, ΤΟ ΒΗΜΑ/ The New York Times 
«Και η απληστία - σημειώστε τα λόγια μου - δεν θα σώσει μόνο την χαρτοβιομηχανία Teldar, αλλά και την άλλη δυσλειτουργική επιχείρηση που αποκαλείται ΗΠΑ».

Με αυτά τα λόγια είχε ολοκληρώσει ο φανταστικός χαρακτήρας Γκόρντον Γκέκο την περίφημη ομιλία του «Η απληστία είναι καλή» στην ταινία "Wall Street" του 1987. Στην ταινία, ο Γκέκο πήρε το μάθημα του. Αλλά στην αληθινή ζωή το δόγμα του θριάμβευσε και η πολιτική που στηρίζεται στην αντίληψη ότι η απληστία είναι καλή είναι ένας βασικός λόγος που τα εισοδήματα του πλουσιότερου 1% αυξάνονται απείρως ταχύτερα από ό,τι εκείνα της μεσαίας τάξης. Σήμερα, ωστόσο, ας εστιάσουμε την προσοχή μας στην υπόλοιπη πρόταση - το σημείο όπου ο Γκέκο συγκρίνει την Αμερική με μια επιχείρηση.

Kανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του

«Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν το κόσμο, κανείς
 δε σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του». Τολστόι
Του Χρόνη Διαμαντόπουλου, Δημοσιογράφου, μέλους της γραμματείας νέων της Δημοκρατικής Αριστεράς

Ευρώ, Δραχμή, Χρεωκοπία, PSI, Κούρεμα, Ομόλογα… Μακρύς ο κατάλογος των λέξεων που μονοπωλούν τις σκέψεις και τα ακούσματά μας. Ακούσματα που χτίζουν μέρα με τη μέρα το «κάστρο» της θλίψης μας, του πνευματικού μας αδιεξόδου. Ο αναστεναγμός αντικατέστησε το χαμόγελο και  «ένας σύγχρονος Μεσαίωνας έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην καθημερινότητά μας».

 Ο  κ. Παπαδήμος έχασε ήδη το «momento»  του και τώρα είναι πολιτικός όμηρος των προσωπικών και στρατηγικών φιλοδοξιών των τριών αρχηγών των κομμάτων της συγκυβέρνησης και των δελφίνων της εξουσίας. Ίσως ήταν λάθος του κ. Παπαδήμου, ότι «κλείστηκε» στο δωμάτιο του Μαξίμου, μαζί με τους κ. Παπανδρέου, κ. Σαμαρά και κ. Καρατζαφέρη και «παίζανε» κρεμάλα και τρίλιζα τη σύνθεση της κυβέρνησης. «Βάλε τον  Γεωργιάδη, βγάλε τον Μπεγλίτη και εσύ κράτα τον Δήμα»… Να κτίσουμε το κυβερνητικό πάζλ! Κτίσανε μια κυβέρνηση αναποτελεσματική και πολυπρόσωπη που μόνο εποχή λιτότητας δεν αντιπροσωπεύει.

Μέτωπο μετριοπάθειας και διαλόγου για τη σωτηρία της χώρας

Του Παναγή Γαλιατσάτου,Καθημερινή, 13.1.12

«Για την Ελλάδα,τώρα!» Κάτω από αυτόν τον τίτλο μια Επιτροπή Πρωτοβουλίας επιστημόνων και πνευματικών ανθρώπων φιλοδοξεί να ανοίξει έναν διάλογο ουσίας ανάμεσα στις μεταρρυθμιστικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις του τόπου για το πώς είναι δυνατόν να αποτραπεί η χειρότερη δυνατή εξέλιξη για την Ελλάδα και το ποια μπορεί να είναι η διέξοδος από την κρίση, την οποία διέρχεται η χώρα. Ετσι, την Κυριακή 22 Ιανουαρίου, θα γίνει ανοιχτή δημόσια εκδήλωση στην Παλιά Βουλή, την οποία θα προλογίσει και θα συντονίσει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Νίκος Αλιβιζάτος. Ως ομιλητές έχουν προσκληθεί η υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Λουκάς Τσούκαλης και ο βουλευτής Β΄ Αθηνών κ. Κωστής Χατζηδάκης. Η Επιτροπή κρούει τον κώδωνα του κινδύνου εν όψει του ενδεχομένου, να αποτύχει η προσπάθεια που γίνεται και η Ελλάδα να οδηγηθεί σε χρεοκοπία και να βρεθεί έξω από το ευρώ: «Τους αμέσως προσεχείς μήνες, η χώρα μας κινδυνεύει να χάσει ό,τι κέρδισε με κόπο και θυσίες όλων των μεταπολεμικών γενιών. Σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για απολογισμούς ούτε για απόδοση ευθυνών. Φρονούμε, αντίθετα, ότι πρέπει να βλέπουμε μπροστά»,

Η χαμένη ανταγωνιστικότητα

Tου Πάσχου Μανδραβέλη, Καθημερινή, 13.1.12

Η ανταγωνιστικότητα είναι πολύ μεγάλο κι εξαιρετικά πολύπλοκο πράγμα. Για να μας κατατάξει στην 90ή θέση, από τις 142 χώρες που μετρά το World Economic Forum υπολογίζει 113 παραμέτρους· από τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, μέχρι τις υποδομές και τον αριθμό των συνδέσεων Ιnternet υψηλής ταχύτητας σε κάθε χώρα. Ενα πράγμα δεν υπάρχει στον κατάλογο των παραμέτρων· το ύψος των μισθών του εργατικού δυναμικού της χώρας. Λογικό, διότι αυτό που μετράει είναι η διαφορά. Ενας επιχειρηματίας δεν νοιάζεται πόσα δίνει, αλλά πόσα του μένουν στο τέλος. Στο Μπανγκλαντές μπορεί να δίνει πέντε δολάρια ημερομίσθιο, αλλά λόγω της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της πολιτικής ρευστότητας δεν ξέρει αν θα πάρει δέκα σεντς πίσω· αν τα πάρει κι αυτά, γιατί λόγω εγκληματικότητας μπορεί να τα κληρονομήσουν άλλοι.

Πριν φαγωθούμε μεταξύ μας

 Toυ Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, Lifo

Σήμερα το πρωί, κατεβαίνοντας με τα πόδια στη δουλειά, άκουσα φωνές. Μια γριά στρίγγλιζε. Δεν καταλάβαινες τι έλεγε. Γύρισα και το πρώτο που είδα ήταν ένας τύπος γύρω στα 25 που έτρεχε στην κατηφόρα μ’ ένα θριαμβευτικό χαμόγελο! Με τα πολλά η γριά εξήγησε ότι πήγε να της αρπάξει την τσάντα.

Πιο κάτω τον ξανασυνάντησα. Φαίνεται πάλι κάτι είχε κάνει και τον είχαν στριμώξει σε μια είσοδο. Ένα ψηλό σεκιούριτι τον είχε γραπωμένο από τους γιακάδες και του έκανε ερωτήσεις. Του ζήταγε κάτι - μάλλον τα χαρτιά του. Ήταν Έλληνας. Ήταν αναψοκοκκινισμένος και ανήσυχος, αλλά όχι ακριβώς πανικόβλητος. Είχε ένα βλέμμα καταφερτζή με φιλοσοφία «Κάνω ό,τι μου κάνει η ζωή». Θα τον έλεγες έως και συμπαθή, αν δεν σκεφτόσουν ότι θα μπορούσε να ρίξει κάτω τη γριά μάνα σου (μια θεία μου την έριξαν κάτω στην πλατεία Καραΐσκάκη, τη ματοκύλισαν μέχρι να της κόψουν το χρυσό σταυρό της).

Ελεγεία για μια χαμένη γενιά.

 Tvxs, 12.1.12

Τους τελευταίους μήνες έχει αναπτυχθεί ένας άτυπος δημόσιος διάλογος γύρω από τις ευθύνες της «γενιάς του Πολυτεχνείου». Ενδεικτικά αναφέρω μόνον τους Στέλιο Ράμφο (1), Νίκο Μπίστη (2), Ριχάρδο Σωμερίτη (3), Μίμη Σουλιώτη (4), Δημήτρη Σεβαστάκη (5), Κώστα Ιορδανίδη (6), Λαοκράτη Βάσση (7), κ. ά." ο συγγραφέας Μάκης Καραγιάννης μιλά στηνΚρυσταλία Πατούλη για τη γενιά του Πολυτεχνείου.

Οι τοποθετήσεις τους περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία απόψεων από την λοιδορία και την κατηγορηματική άρνησή της  μέχρι τη φανατική υπεράσπιση. Οι υπερασπιστές -Νίκος Μπίστης, Ριχάρδος Σωμερίτης, Μίμης Σουλιώτης- υποδεικνύουν ότι οι εκπρόσωποί της δεν είναι όλοι ίδιοι και ότι στη Μεταπολίτευση είχαμε την καλύτερη δημοκρατία, την ένταξη στην ΕΟΚ και την Ευρωζώνη, ενώ ποτέ πριν δεν είχε ακμάσει και εξευρωπαϊσθεί η πολιτιστική μας ζωή τόσο πολύ. Απεναντίας  οι κατήγοροι -Στέλιος Ράμφος, Δημήτρης Σεβαστάκης, Κώστας Ιορδανίδης, Λαοκράτης Βάσσης της χρεώνουν ότι   διατήρησαν το «επαναστατικό» τους προσωπείο, ενώ ταυτόχρονα αναδείχθηκαν άτεγκτοι διαχειριστές της εξουσίας, αφομοιώθηκαν γρήγορα, εξαργύρωσαν βιαστικά το επίτευγμα, με τα σύμβολα και τα προνόμια της εξουσίας, ακολούθησαν το δρόμο του λαϊκισμού.

Μάθε παιδί μου γράμματα ή ποιος σκότωσε τον δασκαλάκο…

ΕΝΘΕΜΑΤΑ, 12.1.12

 Η φίλη μας, τουρκολόγος, Μαρίνα Δημητριάδου, ζει τους τελευταίους μήνες στο Μεξικό. Από εκεί έστειλε,  στα Ενθέματα και το RedNotebook,  το κείμενο που ακολουθεί, για την εντυπωσιακή πορεία διαμαρτυρίας, στην πόλη του Μεξικού, στις 6 του Γενάρη, για τη δολοφονία δύο φοιτητών πριν ένα περίπου μήνα. Το δημοσιεύουμε, και την ευχαριστούμε θερμά,  στέλνοντας τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς στους φοιτητές  του Μεξικού που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα, που παλεύουν για το δίκιο, την αξιοπρέπεια και την αληθινή δημοκρατία.

ΕΝΘΕΜΑΤΑ

της Μαρίνας Δημητριάδου

Μια «δημοκρατική οικογένεια». Οι πολιτικές και κοινωνικές δυναστείες και ο ρόλος τους στην ελληνική Ιστορία

Του Μίμη Σουλιώτη, ΝΕΑ, 11.1.12

Σε απάντηση των αιτιάσεων που διατυπώθηκαν κατά την πρόσφατη συνεδρία του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠαΣόΚ για το προκλητικό άρθρο του αδελφού του, ο τέως πρωθυπουργός και ληξιπρόθεσμος πρόεδρος του κόμματος Γ. Α. Παπανδρέου απήντησε μεταξύ άλλων ότι «Είμαστε μια δημοκρατική οικογένεια (κατά το «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα») και ο καθένας εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του»: αλλ' αν αυτό ίσχυε τότε η οικογένεια των Μητσοτάκηδων θα ήταν δημοκρατικοτέρα των Παπανδρέου, καθώς η αδελφή Ντόρα και ο αδελφός Κυριάκος δεν περιορίζονται να εκφράζονται απλώς παρά επί πλέον ρισκάρουν να ανήκουν σε αντίπαλα κόμματα. Οι πολιτικές και κοινωνικές δυναστείες, από τον Φραγκίσκο των Σφόρτσα μέχρι τον Μιχάλη Λιάπη των Καραμανλήδων (τηρουμένων των αναλογιών), γνωρίζουν καλά τις ισορροπίες και συνίστανται από ισότιμα μέλη που διαλέγονται ή ερίζουν δημοκρατικά.

Δημοσιεύματα στο γερμανικό τύπο για αγορές στρατιωτικού εξοπλισμού

Το ενδεχόμενο νέας αγοράς μαχητικών αεροσκαφών θέτουν ο πρόεδρος και οι βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς με ερώτηση που κατέθεσαν προς τον υπουργό Άμυνας επικαλούμενοι σχετικό ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit. Στο κείμενο της ερώτησης που υπογράφουν ο Φώτης Κουβέλης, ο Θανάσης Λεβέντης, ο Νίκος Τσούκαλης και ο Γρηγόρης Ψαριανός, αναφέρουν τα εξής:

Σύμφωνα με δημοσίευμα της έγκυρης γερμανικής εφημερίδας Die Zeit, η χώρα μας μέσω της δανειακής σύμβασης ύψους 130 δις ευρώ από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωσης, «θα μπορούσε να δαπανήσει εκ νέου 4 δις ευρώ για την αγορά μαχητικών αεροσκαφών. Για την αγορά φρεγατών, ελικοπτέρων και υποβρυχίων θα μπορούσαν να επενδυθούν πολλά ακόμη δισεκατομμύρια ευρώ».

Ο φόβος τρώει τα σωθικά

Tου Ηλία Μαγκλίνη, Καθημερινή, 11.1.12

Το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, περπατώντας σε κεντρικό δρόμο του Μετς, μια γυναίκα δέχθηκε την επίθεση άγνωστου άνδρα. «Πάρτα όλα», του είπε, «μη με πειράξεις μόνο, έχω παιδιά». Ο άνδρας πήρε την τσάντα της, αλλά δεν έφυγε αμέσως. Εξοπλισμένος με σιδηρογροθιά τη χτύπησε στο πρόσωπο. Σε μια άλλη γειτονιά, μπροστά στην είσοδο της πολυκατοικίας της, μια γυναίκα δέχθηκε ανάλογη επίθεση: και πάλι ο δράστης φορούσε σιδηρογροθιά και ξυλοκόπησε με μανία το θύμα του, παρότι είχε πάρει αυτό που ήθελε. Μια αναίτια, παράλογη βία, λοιπόν, που μοιάζει να περιττεύει: ο σκοπός επιτεύχθηκε, αλλά, όπως βλέπουμε, σε μερικές από αυτές τις επιθέσεις, οι άγνωστοι δεν περιορίζονται στη ληστεία. Ο βασικός κανόνας του hit and run παραβιάζεται, διακινδυνεύουν τη σύλληψη μόνο και μόνο για να ξεσπάσουν με έναν άρρωστο τρόπο στο θύμα τους.

Μερσεντές ή Τρακτέρ;

Tου Παύλου Γεωργιάδη, www.protagon.gr, 11.1.12

Η γενέτειρά μου, η Αλεξανδρούπολη, ιδρύθηκε το 1787 από τους ψαράδες της Αίνου, που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Δέλτα του Έβρου – σήμερα στην Τουρκία. Το ψάρι και ένας ολόκληρος μικρο-πολιτισμός γύρω από την αλιεία του, το μαγείρεμά του και την κατανάλωσή του αποτέλεσαν ανέκαθεν κεντρικές ιδέες της ταυτότητας της πόλης. Η θάλασσα έχει θρέψει χιλιάδες οικογένειες της τοπικής κοινωνίας και η μνήμη της έχει αποτυπωθεί σε χιλιάδες φωτογραφίες, από αυτές τις παλιές, τις ασπρόμαυρες. Επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα έχουν να λένε για τις ψαροταβέρνες της πόλης. Για εμάς τους ντόπιους, η ιστορία γράφεται κάθε καλοκαίρι με φόντο τη μεγαλόπρεπη Σαμοθράκη. Ανάμεσα σε χιλιάδες βαρκάκια που βγαίνουν στο Θρακικό Πέλαγος για μουρμούρια, σαφρίδια, μελανούρια, κολιούς, λιθρίνια, μουγκριά, σπάρους, χάνους, κοκκοβιούς...

Δικαιοσύνη και ολιγάρχες

 Του Τάσου Τέλογλου, www.protagon.gr

Εκατόν ενενήντα εκατομμύρια ευρώ ζητάει η εισαγγελία από τον κ Λαυρέντη Λαυρεντιάδη να «επαναπατρίσει» γυρίζοντάς τα στην Proton προκειμένου να πάψει η εναντίον του δίωξη για το ποσό αυτό που δεν διασφαλιζόταν από αντιστοίχου ύψους εγγυήσεις εταιρειών που θεωρεί η ΤτΕ ότι ήλεγχε. Ο τρόπος με τον οποίο «παίζουν» οι δύο πλευρές εισάγει ένα εντελώς νέο στοιχείο στα όσα μας είχαν συνηθίσει μέχρι σήμερα οι εισαγγελίες της χώρας, καθώς πρόκειται για μια ιδιότυπη διαπραγμάτευση ανάμεσα στην διωκτική αρχή και τους διαχειριστές της proton bank: Το στοιχείο της διαπραγμάτευσης.

Έχοντας πετύχει τον «επαναπατρισμό» των 51 εκατομμυρίων ευρώ η εισαγγελία Αθηνών πιστώνεται με ένα ποσό πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που έφεραν στα ταμεία του κράτους οι συλλήψεις δεκάδων φοροφυγάδων σε μία εντυπωσιακή σειρά αυτοφώρων που ωστόσο ελάχιστα απέφερε για το ταμείο.

Aνισο το παιχνίδι των ευκαιριών στην Αμερική

Του Πωλ Κρούγκμαν, ΤΟ ΒΗΜΑ - ΤΗΕ NEW YORK TIMES, 10.1.12

Τον περασμένο μήνα, ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έδωσε μία ομιλία σχετικά με τα προοδευτικά ιδανικά επικαλούμενος το πνεύμα του Τέντι Ρούζβελτ - και οι Ρεπουμπλικάνοι δεν χάρηκαν. Ιδίως ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος για το προεδρικό χρίσμα Μιτ Ρόμνι επέμεινε ότι, ενώ ο Ρούζβελτ πίστευε ότι «η κυβέρνηση πρέπει να εξομαλύνει τον αγωνιστικό χώρο ώστε να δημιουργήσει ίσες ευκαιρίες», ο Ομπάμα πιστεύει ότι «η κυβέρνηση θα έπρεπε να δημιουργήσει ίσα αποτελέσματα», ότι θα έπρεπε να έχουμε μία κοινωνία όπου «όλοι λαμβάνουν τις ίδιες ή παρόμοιες ανταμοιβές, ανεξαρτήτως εκπαίδευσης, προσπαθειών ή διάθεσης να ρισκάρει κανείς». Όπως υπέδειξαν γρήγορα πολλοί, αυτό το πορτρέτο του προέδρου ως ριζοσπάστη υπέρμαχου της ανακατανομής πλούτου είναι καθαρή μυθοπλασία. Παρόλα αυτά, αυτό που δεν σημειώθηκε είναι ότι η εικόνα του υπέρμαχου των ίσων ευκαιριών που παρουσιάζει ο Ρόμνι για τον εαυτό του είναι εξίσου φανταστική.